บทที่ 430 - ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

บทที่ 430 - ความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ระหว่างที่ฟังอาจารย์หยางอธิบาย หวังเซี่ยงตงก็แอบสแกนสวนด้านหลังไปรอบหนึ่งแล้ว ไม่พบว่ามีคนอื่นอยู่ข้างในเลย ในทะเลสาบมีจุดสีแดงอยู่ไม่น้อย แถมยังมีปลาตัวใหญ่ๆ อยู่เพียบเลยด้วย นอกจากนี้ในสวนยังมีจุดเงาดำๆ อยู่หลายแห่ง เป็นห้องใต้ดินขนาดเล็กสามห้อง ส่วนห้องที่ใหญ่ที่สุดอยู่ใต้ทะเลสาบ มีทางเดินเชื่อมต่อไปจนถึงใต้ภูเขาจำลองที่อยู่ฝั่งกลาง นี่น่าจะเป็นห้องลับใต้ดินที่เหอเชินซ่อนทองคำเอาไว้แน่ๆ ข้างในมีสมบัติมหาศาลเก็บไว้จริงๆ เพียงแต่ตอนนี้ยังเข้าไปดูใกล้ๆ ไม่ได้

"สหายหวัง คุณวางแผนไว้ว่ายังไงครับ" อาจารย์หยางเห็นหวังเซี่ยงตงยืนเหม่อก็เลยถามขึ้นมาอีกประโยค สวนที่มีพื้นที่เกือบสามหมื่นตารางเมตรแถมยังมีภูมิประเทศซับซ้อนขนาดนี้ การจะเริ่มงานสำรวจก็ถือว่ายากเอาการเลยทีเดียว

"อ้อ ผมคิดไว้แบบนี้ครับ ยังไงก็ต้องตรวจสอบให้ทั่วอยู่แล้ว งั้นเรามาเริ่มจากจุดที่เรายืนอยู่ตรงนี้กันเลย ค่อยๆ ขยับไปเรื่อยๆ ผมตั้งใจว่าจะสำรวจทุกๆ ห้าเมตร สหายปาถู คงต้องรบกวนคุณเหนื่อยหน่อยนะครับ"

หวังเซี่ยงตงมองดูตำแหน่งของด่านอวี๋กวนที่อยู่ตรงทางเข้าประตูใหญ่ ทางฝั่งตะวันตกเต็มไปด้วยดอกไม้ ต้นไม้ และศาลาทางเดิน ไม่ค่อยมีอาคารบ้านเรือนเท่าไหร่ ส่วนทางฝั่งตะวันออกมีทะเลสาบ ริมทะเลสาบมีศาลาและอาคารอยู่บ้าง งั้นก็เริ่มสำรวจตามแนวถนนอิฐสีเทาไปก่อนก็แล้วกัน

"หึๆ สหายหวัง คุณสั่งมาได้เลย ผมมีแรงเหลือเฟืออยู่แล้ว" ปาถูฉีกยิ้มกว้างตอบ

"ตกลงครับ วัดจากด่านอวี๋กวนเข้ามาห้าเมตร ตรงนี้ พวกเรามางัดแผ่นอิฐตรงนี้กันก่อน ขอพื้นที่กว้างยาวสักครึ่งเมตรก็พอ ลงมือเลยครับ" หวังเซี่ยงตงใช้ก้าวเท้ากะระยะ แล้วชี้ไปที่พื้นตรงหน้า

ปาถูวางกระสอบลงข้างๆ ด่านอวี๋กวน หยิบพลั่วออกมาจากกระสอบ เดินมาตรงพื้นดินแล้วเริ่มงัดแผ่นอิฐ แผ่นอิฐสีเทาทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าเรียงชิดติดกันอย่างเป็นระเบียบ ผ่านมาเป็นร้อยปียังคงเรียบเนียนไร้รอยขีดข่วน

"หนาขนาดนี้ มิน่าล่ะถึงได้หนักนัก" ทั้งสองคนออกแรงงัดอยู่นานกว่าจะเอาอิฐขึ้นมาได้แผ่นหนึ่ง พอเห็นความหนาร่วมสามสิบเซนติเมตร หนักตั้งหลายสิบชั่ง ก็อดอุทานออกมาไม่ได้

งัดแผ่นอิฐขึ้นมาได้แปดแผ่น ก็เผยให้เห็นชั้นดินเหลืองกว้างเกือบหนึ่งตารางเมตร ชั้นดินถูกอัดจนแน่นทึบ พอลองเคาะดูก็รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่ง

"สหายปาถู เอาค้อนเหล็กมาเลย"

ปาถูหยิบค้อนเหล็กขนาดใหญ่มา ด้ามจับทำจากซี่ไผ่หลายอันมัดรวมกัน น่าจะเป็นค้อนเหล็กชนิดที่ใช้ในเหมืองหิน

ปาถูสวมถุงมือ เหวี่ยงค้อนเหล็กกระแทกลงไปบนชั้นดินเหลืองที่เป็นหลุมลงไปอย่างแรง เสียงดังทึบๆ ขึ้นมาจากพื้นดิน ทั้งสามคนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้า

หวังเซี่ยงตงตีบทแตกกระจุย เขานั่งยองๆ เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ ให้ปาถูทุบอีกสองทีแล้วก็ส่ายหน้า "ข้างใต้เป็นพื้นทึบทั้งหมด เปลี่ยนที่เถอะ"

อาจารย์หยางกับปาถูสบตากันแล้วพยักหน้า ในเมื่อตกลงกันแล้วว่าให้หวังเซี่ยงตงเป็นหลัก ก็ต้องฟังตามเขานั่นแหละ จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันยกแผ่นอิฐกลับเข้าที่เดิม

ต่อมากำหนดจุดห่างจากตรงนี้ไปทางทิศตะวันออกและตะวันตกฝั่งละห้าเมตร ทั้งสองจุดล้วนอยู่ในพงหญ้าและพุ่มไม้ ต้องถางหญ้าออกก่อนเพื่อให้มีพื้นที่ราบ ปาถูเหวี่ยงค้อนทุบลงไปอีกครั้ง แต่เขาไม่ได้ตะโกนว่าแปดสิบแปดสิบออกมา หวังเซี่ยงตงเลยต้องแอบตะโกนแทนในใจ มีชายร่างใหญ่มาคอยเหวี่ยงค้อนให้แบบนี้ หวังเซี่ยงตงสบายขึ้นเยอะเลย

ทำแบบนี้ไปตลอดช่วงเช้า ก็เพิ่งจะคืบหน้าไปได้แค่ยี่สิบสามสิบเมตร แถมยังคว้าน้ำเหลวอีกต่างหาก

มื้อเที่ยงก็กินที่โรงอาหารของสำนักงานบริหารจวนองค์ชายกงเลย ทางสำนักเลขาธิการได้ประสานงานไว้เรียบร้อยแล้ว แถมยังจัดเตรียมห้องพักไว้ให้พวกเขาสามคนเก็บของและพักผ่อนด้วย

ช่วงบ่ายก็ลุยกันต่อ พอมาถึงข้างศาลาที่ตั้งอยู่ติดกำแพงฝั่งตะวันตก จุดที่ลงค้อนก็อยู่ข้างบันไดหินของศาลา เสียงที่ดังออกมาคราวนี้มีความแตกต่างไปจากเดิมนิดหน่อย แม้แต่ปาถูยังรู้สึกได้ เขาทนไม่ไหวทุบซ้ำลงไปอีกสองสามที พอหันไปมองหวังเซี่ยงตง ดวงตาก็เป็นประกาย

"ข้างใต้มีช่องว่าง ปาถู ไปเอาชุดพลั่วลั่วหยางมา"

หวังเซี่ยงตงรู้ดีว่าพื้นที่ว่างใต้ดินนั้นไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนัก แถมข้างในก็ไม่มีอะไรอยู่เลย แต่การค้นพบอย่างรวดเร็วแบบนี้จะช่วยสร้างขวัญและกำลังใจให้กับทุกคนได้ ถือเป็นการเรียกน้ำย่อยก็แล้วกัน

ปาถูวิ่งหน้าตั้งออกไป แล้วก็หิ้วกระสอบวิ่งหน้าตั้งกลับมา วางกระสอบลงในศาลา หยิบพลั่วลั่วหยางออกมาขุดอย่างตื่นเต้น อาจารย์หยางเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เดิมทีเขาไม่ค่อยมีความหวังกับการสำรวจจวนองค์ชายกงในครั้งนี้นักหรอก หลังจากราชวงศ์ชิงล่มสลายก็ผ่านมาครึ่งศตวรรษแล้ว จวนองค์ชายกงเปลี่ยนมือมาหลายต่อหลายครั้ง ถ้าใต้ดินมีสมบัติซ่อนอยู่จริงก็คงโดนขุดไปนานแล้ว

แต่พอลองคิดดูอีกที นอกเหนือจากความแข็งแรงของพื้นดินแล้ว โครงสร้างของอาคารก็ถูกสร้างขึ้นตามมาตรฐานสูงสุด ผ่านมาเป็นร้อยปียังไม่มีร่องรอยการผุพังหรือพังทลาย และยังไม่มีการปรับปรุงเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่อีกด้วย คงเพราะความเสียดายหรือความไม่กล้าที่จะทำลายคฤหาสน์ที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ดังนั้นพวกเขาถึงไม่เคยได้ยินข่าวว่ามีการขุดพบทรัพย์สมบัติอะไรเลย หรือว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นในมือของพวกเขาสามคนจริงๆ

คราวนี้แม้แต่อาจารย์หยางยังทนไม่ไหว ขอลองขุดดูบ้าง หวังเพียงว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้นจริงๆ ชั้นดินแข็งมาก ทั้งสามคนสลับกันลงมือ ขุดลึกลงไปกว่าสองเมตรก็เจอของแข็ง เศษซากที่ติดขึ้นมาแสดงให้เห็นว่าเป็นเศษก้อนอิฐ

"ข้างใต้นี้น่าจะเป็นห้องลับใต้ดิน ฉันจะไปโทรศัพท์รายงานเดี๋ยวนี้แหละ" ปาถูพูดจบก็ทิ้งพลั่วลั่วหยาง ถอดถุงมือแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว คนที่ไปรายงานไม่ใช่กอาจารย์หยางหรอกหรือเนี่ย

เพิ่งจะเริ่มงานวันแรกก็ค้นพบเลยเหรอเนี่ย ผู้อำนวยการเฉินยิ้มหน้าบานตบโต๊ะร้องดีใจ การวางคนให้ถูกกับงานนี่มันเกิดประโยชน์มหาศาลจริงๆ เขาจึงรีบโทรศัพท์หาผู้อำนวยการอิ๋นแห่งสถาบันวิจัยโบราณคดีทันที สั่งให้พาคนกลุ่มเดิมมุ่งหน้าไปที่จวนองค์ชายกง

ผู้อำนวยการเฉินวางมืองานทั้งหมดแล้วรีบเดินทางมาทันที เขาพาเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องตรงดิ่งเข้าไปในสวน พอเห็นหน้าหวังเซี่ยงตงก็จับมือตบไหล่เอ่ยชมไม่ขาดปาก

เจ้าหน้าที่สถาบันวิจัยโบราณคดีที่ตามมาสมทบก็รีบลงมือขุดค้นทันที พอผู้อำนวยการอิ๋นเห็นหน้าอาจารย์หยางก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที "เสี่ยวหยาง ทำไมล่ะ ทางพิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้ามของพวกคุณก็อยากจะมามีเอี่ยวด้วยเหรอ"

"ผู้อำนวยการอิ๋น ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิดสิครับ ผู้อำนวยการเฉินเป็นคนสั่งให้ผมมาช่วยประสานงานกับสหายหวังเซี่ยงตงต่างหากล่ะครับ ทุกคนก็ทำเพื่อประเทศชาติกันทั้งนั้น ท่านจะมาแบ่งแยกเขาแยกเราทำไมล่ะครับ" อาจารย์หยางยิ้มตอบ ดูท่าสองคนนี้ก็เป็นคนวงการเดียวกันสินะ

"ผู้อำนวยการเฉิน ผมไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะทำงานกันเร็วขนาดนี้ ผมยังคิดอยู่เลยว่าจะคัดเลือกเรือนลานบ้านเล็กๆ สักแห่งเพื่อทดลองดูก่อน นี่คุณเล่นลุยจวนองค์ชายกงหลังใหญ่เบ้อเริ่มเลยเหรอเนี่ย เอาแบบนี้ไหม งานหลังจากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง ดีไหมครับ" ผู้อำนวยการอิ๋นหันไปหาผู้อำนวยการเฉินอีกครั้ง

"พวกคุณเหรอ คุณสามารถหาห้องใต้ดินเจอตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงานได้ไหมล่ะ สวนของจวนองค์ชายกงใหญ่ขนาดนี้ ถ้ามอบหมายให้พวกคุณทำ พวกคุณต้องใช้เวลาสำรวจกี่วันถึงจะเสร็จ" ผู้อำนวยการเฉินหรี่ตาถามกลับ

"เอ่อ เรื่องนี้เราต้องวิเคราะห์รายละเอียดกันก่อนครับ แต่พวกเรามีคนเยอะ ใช้เวลาไม่นานก็วางแผนออกมาได้แล้วครับ เรื่องพรรค์นี้พวกเราเชี่ยวชาญกว่านะครับ" ผู้อำนวยการอิ๋นรีบตอบ

"งั้นก็พักไว้ก่อนเถอะ กว่าพวกคุณจะวิเคราะห์แผนการออกมาได้ แล้วไหนจะต้องไปเจาะรูขุดหลุมไปทั่วอีก พื้นที่ว่างข้างนอกก็ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ตามอาคารบ้านเรือน ศาลา และระเบียงทางเดินพวกนี้ล่ะ พวกคุณจะหายังไง สหายเซี่ยงตงแค่เจาะรูเดียวก็หาห้องใต้ดินเจอแล้ว พวกคุณทำได้ไหมล่ะ" ผู้อำนวยการเฉินสวนกลับอย่างไม่ไว้หน้า เขารู้ดีว่าวิธีการของนักโบราณคดีภาคสนามน่ะเอามาใช้กับที่นี่ไม่ได้หรอกนะ

[จบแล้ว]