บทที่ 110 - กุนซือระดับดาวมหาลัยของคู่ดูตัว!

บทที่ 110 - กุนซือระดับดาวมหาลัยของคู่ดูตัว!

เจียงเฉินเลื่อนกระจกรถลง

ยัยหนูรีบปรี่เข้ามาหาพลางกล่าวด้วยความดีอกดีใจ

"พี่เขยคะ หลายวันที่ผ่านมาพวกเราซ้อมเต้นท่าเตะลูกขนไก่อยู่ตลอดเลยนะคะ ตอนนี้เต้นกันได้เป๊ะสุดๆ เลยล่ะค่ะ เมื่อไหร่พี่จะไปตรวจดูผลงานล่ะคะ?"

"ก่อนหน้านี้พี่เคยบอกไว้ว่าถ้าพวกเราเต้นได้ดี พี่จะช่วยไปร้องเพลงในงานของพวกเรานี่นา"

เจียงเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นมาได้

ดูเหมือนว่าช่วงก่อนหน้านี้เขาจะเคยรับปากยัยเด็กนี่ไว้จริงๆ

ว่าถ้าพวกเธอเต้นท่าเตะลูกขนไก่ได้ดี เขาจะไปปรากฏตัวในงานคืนสู่เหย้าของมหาวิทยาลัยให้ฟรีๆ สักครั้ง

เดิมทีมันก็แค่คำพูดปัดสอยที่พูดไปส่งๆ เท่านั้นเอง

นึกไม่ถึงเลยว่ายัยเด็กนี่จะเก็บเอามาเป็นจริงเป็นจังขนาดนี้

เขาถามขึ้นด้วยความไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก

"พวกเธอตั้งใจซ้อมกันจริงๆ เหรอ?"

สวีเมิ่งเหยาพยักหน้าพลางตอบอย่างภูมิใจ

"แน่นอนสิคะ พวกเราซ้อมกันวันละหลายชั่วโมงเลยนะ ตอนนี้เริ่มเห็นผลงานแล้วล่ะค่ะ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

มุมปากของเจียงเฉินก็กระตุกขึ้นมาทันทีพลางรู้สึกพูดไม่ออก

เต้นท่าเตะลูกขนไก่วันละหลายชั่วโมงเนี่ยนะ?

มันไม่เหนื่อยตายเลยหรือไง?

มิน่าล่ะช่วงนี้ถึงไม่เห็นสวีเมิ่งเหยามาหาเรื่องปวดหัวให้เขาเลย

เขากระแอมออกมาเบาๆ

"แคกๆ ฝึกหนักทุกวันแบบนี้ สมองได้พักผ่อนเพียงพอหรือเปล่าล่ะนั่น?"

"การจะเต้นท่าเตะลูกขนไก่ให้ดีน่ะ ถ้าไม่มีพลังงานที่เหลือล้น มันทำไม่ได้หรอกนะ"

สวีเมิ่งเหยาอึ้งไป

"พักผ่อนพอสิคะ ฉันไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด"

"จริงเหรอ?"

เจียงเฉินถามด้วยความกังขา

"ถ้าสมองเธอไม่มีปัญหา ลองเดินให้ดูสักสองสามก้าวหน่อยสิ"

สวีเมิ่งเหยาอึ้งไปพลางก้าวเดินไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ ทว่าท่าทางการเดินของเธอกลับดูกะเผลกๆ

เห็นได้ชัดว่า

ผลข้างเคียงจากการเต้นท่าเตะลูกขนไก่ทุกวันนั้นยังไม่หายไปสนิทดี

"ดูสิ เดินยังไม่เป็นทางเลย แล้วยังจะมาบอกว่าสมองไม่มีปัญหาอีกเหรอ?"

"มะ...ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ!"

สวีเมิ่งเหยารีบอธิบายด้วยความร้อนรน

"สมองฉันปกติค่ะ แค่ขามันมีปัญหานิดหน่อยเท่านั้นเอง"

"แล้วเธอจะพิสูจน์ได้ยังไงว่าปัญหาที่ขามันไม่ได้มีสาเหตุมาจากสมองน่ะ?"

"ฉัน..."

สวีเมิ่งเหยาถึงกับใบ้กิน

เธอคิดไม่ถึงเลยว่าเจียงเฉินจะถามคำถามอะไรแบบนี้ออกมาได้

"สามีคะ อย่าไปแกล้งเมิ่งเหยาแบบนั้นสิคะ"

ซูเล่อเวยที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอก้าวเข้ามาดึงตัวสวีเมิ่งเหยาออกไปพลางส่งสายตาค้อนให้เจียงเฉินไปหนึ่งที

เจียงเฉินจึงหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"เดี๋ยวพวกเธอขับรถตามหลังรถพี่ไปนะ อย่าให้เขาจับได้ล่ะ"

"ค่ะ"

ซูเล่อเวยพยักหน้าด้วยรอยยิ้มที่ดูจะระอาปนขำ

เพื่อไม่ให้ถูกจับได้ พวกเธอจึงตัดสินใจนั่งรถของเหยียนเสวี่ยซินตามไปแทน

เจียงเฉินบีบแตรหนึ่งครั้งก่อนจะขับรถเอสยูวีนำออกจากที่จอดรถไปก่อน

ไม่กี่นาทีต่อมา

รถยนต์อีกคันก็ค่อยๆ เคลื่อนออกจากที่จอดรถตามหลังรถของเจียงเฉินไปอย่างเงียบเชียบ

...

...

สถานที่ดูตัวของจางเผิงอวี่

คือมิวสิกบาร์ปิ้งย่างที่ค่อนข้างมีระดับแห่งหนึ่งในมอดู่

เจียงเฉินเคยมาที่นี่ครั้งหนึ่ง

ร้านนี้มีสไตล์ที่คล้ายกับหอจันทร์เสวยของเหยียนเสวี่ยซินอยู่บ้าง

ตัวอาคารเป็นตึกอิสระตั้งอยู่ริมแม่น้ำแถบชานเมือง บรรยากาศนับว่าดีมากทีเดียว

แถมการตกแต่งภายในก็ดูหรูหราและสง่างาม การจัดที่นั่งก็ไม่ดูแออัดจนเกินไป

นับว่าเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างเหมาะสมสำหรับการนัดดูตัวครั้งแรก

เมื่อเจียงเฉินจอดรถในที่จอดรถเสร็จสิ้น

ความมืดของยามค่ำคืนก็เข้าปกคลุมไปทั่วบริเวณแล้ว

จางเผิงอวี่ที่สวมชุดสูทเต็มยศยืนรอเขาอยู่ที่หน้าประตูร้านปิ้งย่าง

"พับผ่าสิ ทำไมแกแต่งตัวสบายเกินไปแบบนี้ล่ะ?"

ทว่าพอเห็นเจียงเฉินสวมเพียงเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นธรรมดา เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

เจียงเฉินกลอกตาใส่ไปทีหนึ่ง

"โธ่เอ๊ย คนที่มาดูตัวไม่ใช่ฉันเสียหน่อย จะให้แต่งเต็มยศไปทำไมกัน?"

จางเผิงอวี่หัวเราะแหะๆ ออกมาอย่างซื่อๆ

"ก็นั่นสินะ แกยิ่งหล่อๆ อยู่ด้วย ถ้าขืนแต่งเต็มยศขึ้นมา มีหวังแกได้ขโมยซีนฉันหมดแน่"

เจียงเฉินโบกมือไปมา

"ไปเถอะ ให้ฉันได้เห็นหน่อยว่าฝั่งนู้นเขาเป็นใครมาจากไหนกัน?"

จางเผิงอวี่เอาไหล่ชนกับเขาหนึ่งที

จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าไปในร้านด้วยรอยยิ้มอย่างรื่นเริง

มิตรภาพของผู้ชายบางทีมันก็ดูแปลกดีเหมือนกันนะ

ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันอย่างเป็นทางการมานานกว่าสามปีแล้ว

แต่พอได้มารวมตัวกัน กลับรู้สึกสนิทสนมกันได้อย่างรวดเร็วราวกับตอนที่แอบนัดกันไปเล่นเกมที่ร้านเน็ตเมื่อก่อนไม่มีผิด

ทว่าก่อนจะก้าวเข้าไปในร้าน

เจียงเฉินจงใจหันกลับไปมองแวบหนึ่ง

เขาก็พบว่า

ซูเล่อเวยและเหยียนเสวี่ยซินในตอนนี้ต่างก็พากันสวมหน้ากากอนามัยและหมวกปิดบังใบหน้ากันหมดแล้ว

อาศัยความมืดของค่ำคืนช่วยพรางตา

หากดูผ่านๆ ย่อมยากที่จะมองออกว่าทั้งสองคนคือใครกันแน่

ซูเล่อเวยยังแอบโบกมือให้เขาด้วยท่าทางขี้เล่นอีกต่างหาก

เมื่อเห็นว่าพวกเธอไม่ได้อยู่ในความเสี่ยงที่จะถูกจับได้ เจียงเฉินจึงลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

หากว่าซูเล่อเวยกับเหยียนเสวี่ยซินมาถูกจำหน้าได้ที่นี่

มื้ออาหารวันนี้คงได้พังไม่เป็นท่าแน่นอน

เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน แสงไฟภายในค่อนข้างจะสลัวเล็กน้อย

เนื่องจากเป็นมิวสิกบาร์ จึงมีเวทีการแสดงตั้งอยู่ใจกลางร้าน

ในตอนนี้มีนักร้องประจำร้านกำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีพอดี

จางเผิงอวี่เริ่มมีอาการตื่นเต้นขึ้นมาทันที

เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาตรวจดูรูปภาพของฝ่ายหญิงอย่างตั้งอกตั้งใจพลางเช็กหมายเลขโต๊ะอีกครั้ง จากนั้นจึงพาเจียงเฉินเดินตรงไปทิศทางหนึ่ง

เป้าหมายของเขาคือโต๊ะหมายเลข 9

และที่โต๊ะตัวนั้น มีเด็กสาวสองคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว คนหนึ่งในนั้นน่าจะเป็นคู่ดูตัวของจางเผิงอวี่

"สวัสดีครับ ใช่คุณฟางเสี่ยวฉิ่งไหมครับ?"

จางเผิงอวี่ก้าวเข้าไปถาม

เด็กสาวที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายของโต๊ะหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย

"ใช่ค่ะ... คุณคือคุณจางเผิงอวี่ที่คุณป้าหลี่แนะนำมาใช่ไหมคะ?"

จางเผิงอวี่พยักหน้า "ใช่ครับ"

โชคดีที่เจ้าหมอนี่ต่อให้จะตื่นเต้นแค่ไหน ก็ยังไม่ลืมที่จะแนะนำเจียงเฉินให้รู้จัก

"นี่คือเพื่อนซี้ของผมเอง ชื่อว่า... เจียงหว่านครับ"

ชื่อนี้คือชื่อที่ทั้งคู่เพิ่งจะตกลงกันก่อนหน้านี้ ว่าเวลาออกมาข้างนอกจะใช้ชื่อปลอม

ยังไงเสียชื่อเสียงของ "เจียงเฉิน คนเกาะเมียกิน" มันก็ค่อนข้างจะโด่งดังไปหน่อย

เจียงเฉินเองก็ไม่อยากจะถูกใครจำได้ที่นี่เหมือนกัน

เด็กสาวทั้งสองคนต่างก็พากันมองมาที่เจียงเฉิน

เขากล่าวทักทายออกไปอย่างเรียบเฉยพลางสำรวจเด็กสาวทั้งสองคนแวบหนึ่ง

คู่ดูตัวของจางเผิงอวี่นับว่าหน้าตาดีทีเดียว ผิวพรรณก็ดูสุขภาพดี ถึงแม้ว่าหากเทียบกับยัยหนูที่บ้านแล้วจะดูอ่อนเยาว์และนุ่มนวลไม่เท่า และไม่มีรัศมีออร่าที่โดดเด่นเหมือนเหยียนเสวี่ยซิน

แต่ในบรรดาเด็กสาวทั่วไปแล้ว จัดว่าอยู่ในเกณฑ์หน้าตาดีมากทีเดียว

หากสามารถตกลงคบกับจางเผิงอวี่ได้ ก็นับว่าเป็นคู่ที่กิ่งทองใบหยกอยู่เหมือนกัน

หลังจากช่วยคัดกรองเบื้องต้นเสร็จแล้ว เจียงเฉินก็นั่งลงประจำที่ของตัวเอง

ตัวเอกของมื้อนี้คือจางเผิงอวี่ ส่วนบทบาทของเขาคือการเป็นกุนซือคอยสนับสนุนเท่านั้น

มันก็แปลกดีเหมือนกันนะ เดี๋ยวนี้เด็กสาวที่ออกมาดูตัว

ดูเหมือนจะชอบพก 'เพื่อนกุนซือ' มาด้วยกันทั้งนั้น

ซึ่งบางครั้งกุนซือพวกนี้แหละที่เป็นตัว 'ป่วน' เรื่อง

คอยชี้นิ้วสั่งการหรือเสนอความเห็นนั่นนี่จนฝ่ายชายต้องปวดหัวไปตามๆ กัน

ดังนั้นเจียงเฉินจึงวางตำแหน่งของตัวเองไว้อย่างชัดเจน

นั่นคือการจัดการกับ 'กุนซือ' ที่ฝ่ายหญิงพามาด้วย เพื่อเปิดทางให้จางเผิงอวี่ได้แสดงฝีมืออย่างเต็มที่

หากภายใต้สถานการณ์แบบนี้แล้วจางเผิงอวี่ยังเอาชนะใจอีกฝ่ายไม่ได้ล่ะก็

ก็อย่าได้ออกมาดูตัวอีกเลย ไปใช้ชีวิตอยู่กับพนักงานรับจ้างขับรถคนนั้นเสียจะดีกว่า

ฟางเสี่ยวฉิ่งเองก็คิดไม่ถึงว่า เพื่อนที่จางเผิงอวี่พามาจะ... หล่อเหลาขนาดนี้

หลังจากอึ้งไปครู่หนึ่ง เธอก็รีบแนะนำเพื่อนที่มาด้วยกันทันที

"นี่คือต่งอวี่หานค่ะ รูมเมทของฉันเอง"

เด็กสาวทั้งสองคนน่าจะเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาได้ไม่นาน

หน้าตาและท่าทางจึงยังดูมีความอ่อนเยาว์อยู่ค่อนข้างมาก

ทว่าเมื่อเทียบกับฟางเสี่ยวฉิ่งแล้ว กุนซือที่ชื่อต่งอวี่หานคนนี้เห็นได้ชัดว่าสวยกว่ามาก ทั้งผิวพรรณที่ขาวผ่อง จมูกโด่งรั้นได้รูป และริมฝีปากที่ดูอวบอิ่ม

แค่ดูจากหน้าตาอย่างเดียวนี่ให้ไปเลย 9 คะแนนเต็ม

เจียงเฉินประเมินอยู่ในใจเงียบๆ

หน้าตาขนาดนี้ อยู่ในมหาวิทยาลัยย่อมต้องเป็นระดับดาวมหาลัยแน่นอนใช่ไหมล่ะ?

ทว่า

แม่หนูต่งคนนี้ดูเหมือนจะมีความรู้สึกเป็นศัตรูกับเขาอยู่นิดหน่อย

อาจจะเป็นเพราะต่างคนต่างก็เป็น 'กุนซือ' เหมือนกันล่ะมั้ง พอเริ่มคุยกันยัยเด็กนี่ก็ตั้งใจจะประลองฝีมือกับเจียงเฉินทันที

"คุณเจียงหว่านคะ ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วเหรอ?"

"24 ครับ"

"ได้เรียนต่อปริญญาโทไหมคะ?"

เจียงเฉินส่ายหน้า "เปล่าครับ"

"ถ้าอย่างนั้นเริ่มทำงานหรือยังคะ?"

เจียงเฉินส่ายหน้าอีกครั้ง

ยัยเด็กนี่เริ่มจะมึนงงขึ้นมาบ้างแล้ว "แล้วหลายปีที่ผ่านมาคุณทำอะไรอยู่ล่ะคะ?"

เจียงเฉินตอบออกไปตามความจริง

"ส่วนใหญ่ก็นอนเล่นอยู่ที่บ้านครับ อาศัยให้คนอื่นเลี้ยงเอา"

สายตาของต่งอวี่หานเปลี่ยนเป็นดูถูกเหยียดหยามขึ้นมาทันที

ที่แท้ก็เป็นพวกเกาะพ่อแม่กินนี่เอง!

[จบแล้ว]