บทที่ 45 สัญชาตญาณสัตว์ร้าย! ครอบครัวซูเทียนถูกขับไล่

ทั้งงานเลี้ยงตกอยู่ในความตกตะลึงและไร้ทางสู้

บางคนหลบอยู่ใต้โต๊ะ ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง

พวกเขากลัวว่าซูมู่วั่นจะหันมาตบหน้าพวกเขาเป็นคนต่อไป

แม้จะรู้ว่าซูมู่วั่นเป็นคนที่ไม่เกรงกลัวฟ้าดิน แต่ก็ไม่คิดว่าเธอจะกล้าถึงขนาดนี้

เธอสั่งให้ลูกสมุนตบหน้าคนในครอบครัวของลุงใหญ่ต่อหน้าญาติพี่น้องทั้งหมด

ไม่เพียงเท่านั้น ยังบังคับให้อวี้เหวินฮวาคุกเข่าลงกับพื้น และยังไม่ให้ลุกขึ้นมาจนถึงตอนนี้

ความรู้สึกตกใจและขนลุกซู่ซ่าแล่นปราดไปทั่วร่างของแขกในงานเลี้ยงทุกคน

นี่มัน... ไม่มีใครจัดการอะไรหรือ?

อวี้เหวินฮวาคุกเข่าอยู่บนพื้น ในหัวมีแต่คำถามเดียว

ทำไมซูมู่วั่นถึงกล้า? เธอกล้าที่จะไม่ให้เกียรติตระกูลอวี้เหวินของเขาต่อหน้าธารกำนัลได้อย่างไร?

ต้องรู้ว่าตระกูลซูมีผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดคอยคุ้มครองอยู่ แต่ตระกูลอวี้เหวินของเขาก็มีเช่นกัน!

หรือว่าซูมู่วั่นต้องการให้สองตระกูลแตกหักกันถึงขนาดนี้?

ความรู้สึกตกใจและอับอายท่วมท้นหัวใจของอวี้เหวินฮวา

เขาตกใจที่พลังของซูมู่วั่นแข็งแกร่งกว่าผู้คุ้มครองของเขาเสียอีก และอับอายที่ตัวเองต้องคุกเข่าต่อหน้าผู้คนมากมาย

จนถึงตอนนี้เขายังคงอยู่ในท่านั้น

ทางด้านชินลั่ว

หลังจากจัดการกับครอบครัวของซูเทียนเสร็จ

ระบบก็ส่งข้อความแจ้งเตือน

[ยินดีด้วย! เจ้านายทำภารกิจ "งานเลี้ยงตระกูลซู" สำเร็จแล้ว!]

[การประเมินภารกิจ: ระดับ S!]

[รางวัลที่ได้รับ: คำลือลม (คำพูดของเจ้านายจะทำให้ผู้อื่นเชื่อโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากชื่อเสียงของตัวร้าย)]

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย โอ้? น่าสนใจ

ชินลั่วชำเลืองมองครอบครัวของซูเทียนที่กำลังร้องครวญครางอยู่บนพื้น ในใจก็คิดถึงไอเดียที่ไม่เลวเลยทีเดียว

ในตอนนั้นเอง

เสียงทุ้มกังวานดังขึ้นในห้องจัดเลี้ยง "ใครกำลังก่อเรื่องในงานเลี้ยงของตระกูลซูของฉัน?!"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น

ญาติพี่น้องทั้งหลายที่กำลังหลบอยู่ใต้โต๊ะต่างก็มีสีหน้ายินดี

เสียงนี้คือ... คุณปู่ซู?!!!

ดีแล้ว!!

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง

เห็นคุณปู่ซูป้าที่ฟื้นฟูพลังกำลังกลับมาแล้ว เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ตามหลังมาสองก้าวคือพ่อและแม่ของซูมู่วั่น

พวกเขารีบกวาดตามองไปทั่วห้องจัดเลี้ยง

รู้สึกประหลาดใจ

นี่... มันเกิดอะไรขึ้น?

เมื่อเห็นคุณปู่ซูมาถึง

ทุกคนก็ไม่อาจอดทนอีกต่อไป

พวกเขาพร้อมใจกันร้องตะโกน "คุณปู่ซูช่วยเราด้วย!!"

ซูเทียนที่ถูกตบจนแก้มบวมพูดไม่ชัด คุกเข่าลงกับพื้นร้องไห้คร่ำครวญกับคุณปู่ซู "พ่อ!! ดูสิว่าหลานสาวของพ่อทำอะไร!!"

"ดูสิว่าครอบครัวของลูกโดนลูกสมุนของเธอตบจนเป็นยังไง!!!"

"พ่อ------------พรวด!"

พูดยังไม่ทันจบ

ป้าบ!

ชินลั่วก็ตบหน้าเขาอีกครั้ง แล้วตวาดด้วยความโกรธ "แกร้องอะไร! ทำไมถึงตบแก แกไม่รู้ดีหรือไง?!"

"กล้าสมคบคิดกับตระกูลอวี้เหวินเพื่อกลืนกินตระกูลซู ช่างเป็นจิตใจที่โหดร้ายจริงๆ!"

พอได้ยินคำพูดนี้

ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง

อะไรนะ?

ที่แท้จุดประสงค์ที่ครอบครัวของซูเทียนประจบประแจงอวี้เหวินฮวา ไม่ใช่แค่เพื่อต้องการเป็นหัวหน้าตระกูลซู แต่เพื่อมอบตำแหน่งหัวหน้าตระกูลซูให้ตระกูลอวี้เหวินกลืนกิน?!!

ซูเทียนงงงัน เขาพยายามแก้ตัว "ฉัน..."

ป้าบ!

พูดยังไม่ทันจบ

ชินลั่วก็ตบหน้าเขาอีกครั้ง เขาตวาดด้วยความโกรธ "แกยังกล้าเถียงอีก?!"

ผลของ [คำลือลม] แสดงผล

ทุกคนต่างเปลี่ยนสีหน้าแล้วหุบปากเงียบ

แม้แต่ญาติพี่น้องที่เคยเข้าข้างครอบครัวของซูเทียนก็รีบก้มหน้า

พวกเขาตกใจ

ที่แท้ครอบครัวของซูเทียนมีจิตใจโหดเหี้ยม คิดแผนการเช่นนี้อยู่ในใจ?

ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้ตัวเลย?

แต่... ทำไมลูกสมุนคนนี้ถึงรู้เรื่องนี้ล่ะ?

หรือว่า...!

พวกเขาเบิกตากว้างมองไปที่ซูมู่วั่นซึ่งยังคงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

ในทันใดนั้นทุกคนก็เข้าใจ

ลองคิดดู คุณเป็นลูกหลาน จะกล้าลงมือกับผู้อาวุโสของคุณได้อย่างไร?

นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าผู้อาวุโสคนนี้มีปัญหา!

ทำไมซูมู่วั่นถึงสั่งให้ชินลั่วลูกสมุนคนนี้ตบเฉพาะครอบครัวของซูเทียน แต่ไม่ตบพวกเขา

นั่นแสดงว่า... ซูมู่วั่นรู้มาตั้งนานแล้วว่าครอบครัวของซูเทียนสมคบคิดกับตระกูลอวี้เหวิน

ตอนนี้ เธอกำลังช่วยตระกูลซูกำจัดคนทรยศ!!

อ้อ เป็นอย่างนี้นี่เอง!

สายตาของทุกคนเต็มไปด้วยความชื่นชมและประหลาดใจต่อซูมู่วั่น

ไม่คิดเลยว่า

นอกจากจะมีพรสวรรค์ด้านวิทยายุทธ์ที่เหนือชั้นแล้ว แม้แต่ความคิดก็ลึกซึ้งถึงเพียงนี้!

หญิงสาวคนนี้... ช่างน่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน!

อวี้เหวินฮวาคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยว

อะไรนะ?

แผนการในใจของเขาถูกซูมู่วั่นล่วงรู้?

ไม่! เป็นไปไม่ได้! ฉันไม่เชื่อ!

เดี๋ยวก่อน...

ไม่ถูก....

อวี้เหวินฮวาม่านตาหดเล็กลง ทันใดนั้นเขาก็เหงื่อแตกพลั่ก ขนลุกชันขึ้นมา

ทำไมลูกสมุนของซูมู่วั่นถึงกล้าลงมือกับเขา

นี่ไม่ได้แสดงว่าทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของซูมู่วั่นหรอกหรือ?

เพราะเธอรู้แผนการกลืนกินตระกูลซูในใจเขามาตั้งนานแล้ว

ดังนั้นเธอจึงเข้ามาในวงการ จงใจรอให้เขามา

จากนั้นก็เปิดโปงจุดประสงค์ของเขา พร้อมกับทำให้เขาอับอายอย่างรุนแรง

ช่าง... ช่างเป็นจิตใจที่โหดร้ายจริงๆ

อวี้เหวินฮวาพบว่าตัวเองผิดพลาด และเป็นความผิดพลาดอย่างมหันต์

ซูมู่วั่นไม่ใช่คุณหนูไร้ความสามารถอย่างที่เขาคิดไว้เลย

แต่เป็น... ผู้ที่น่าสะพรึงกลัวเทียบเท่ากับบุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังเขา!!!!

พรสวรรค์ด้านวิทยายุทธ์ที่เหนือชั้น ความคิดที่แยบยลเกินคาด

ใช่แล้ว!

แล้วแม่ลูกถังเหวินอวี้ล่ะ

ทำไมพวกเธอถึงเข้าร่วมกับบริษัทตระกูลซู

แล้วทำไมซูมู่วั่นถึงยอมให้พวกเธอเข้าร่วม?

นี่... หรือว่า...

เรื่องตราเทพสงครามก็ถูกเธอล่วงรู้ด้วย?!!

ฮึ่ก!!

อวี้เหวินฮวาตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว เล็บจิกลงบนพื้นแน่น

ไม่ได้!

ฉันต้องบอกท่าน...

คนผู้นี้... ต้องไม่ปล่อยไว้เป็นอันขาด!!

ซูมู่วั่นยืนอยู่ด้านข้าง สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง

แต่ในใจกลับสะดุ้ง

เดี๋ยวก่อน ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ทำไมข้างหูฉันถึงได้ยินแต่เสียงสูดหายใจเฮือกล่ะ?

แล้วก็ ทำไมพวกเขาถึงมองฉันด้วยสายตาแปลก ๆ แบบนั้น??

พวกเขาคิดอะไรกันแน่!!

แล้วอีกอย่าง! ที่แท้ครอบครัวของซูเทียนก็จะช่วยตระกูลอวี้เหวินกลืนกินตระกูลของเรางั้นเหรอ?

ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องนี้เลย!

เดี๋ยวก่อน ไม่ถูก...

ซูมู่วั่นชะงัก

จากนั้นก็หันไปมองชินลั่วด้วยความตกใจ

ชินลั่ว! นี่เป็นสิ่งที่นายคำนวณไว้ด้วยหรือ!

ชินลั่วเห็นซูมู่วั่นมองมา

เขาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รีบประสานมือโค้งคำนับพลางร้องตะโกนว่า "คุณหนูหูตาไวดั่งเทพ มองคนออกอย่างทะลุปรุโปร่ง รู้ทันจิตใจอันชั่วร้ายของคนพวกนี้มาแต่แรก"

"ถึงได้สั่งให้ฉันจงใจเข้าไปในกับดักในงานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ เพื่อ... เปิดโปงใบหน้าอันชั่วร้ายของพวกเขา!"

ซูมู่วั่นตะลึง: ?

ภรรยาของซูเทียนได้ยินแล้วสีหน้าซีดเผือด เธอมองสามีของตัวเองด้วยความไม่อยากเชื่อ "นาย.. นายคิดจะช่วยตระกูลอวี้เหวินกลืนกินตระกูลซูจริง ๆ เหรอ?"

เธอร้องตะโกน "นายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่ไหม!"

ซูเทียนเฉวียนก็ร้องไห้โฮ "พ่อ! ทำไมพ่อถึงโง่ขนาดนี้!"

ซูเทียนอ่าวเอามือปิดหน้า ยังคงสงสัยในชีวิต

เกิดอะไรขึ้น ฉันแค่ไปสร้างชื่อเสียงที่นครหวัง ทำไมพอกลับมาถึงกลายเป็นคนทรยศของตระกูลไปแล้วล่ะ?

ซูเทียนถูกตบจนพูดไม่ออก

สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวัง พูดอ้อแอ้ว่า "อือ อือ อือ อือ (ฉันไม่ได้ทำ ฉันไม่มี)"

เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างรู้สึกว่านี่คือเสียงสำนึกผิดอันแสนเจ็บปวดของซูเทียนที่ถูกเปิดโปงความจริง

ในขณะที่สถานการณ์กำลังวุ่นวาย

"ฮึ!"

เสียงแค่นหัวเราะเย็นชาดังขึ้น

ทำให้ทุกคนได้สติกลับมาทันที

ทุกคนมองไป

เห็นคุณปู่ซูป้าสีหน้าเคร่งขรึม เขากวาดตามองญาติพี่น้องไปรอบ ๆ ก่อนจะหยุดสายตาที่ครอบครัวของซูเทียน

เขาพูดเสียงเย็น "ครอบครัวของซูเทียนมีจิตใจโหดเหี้ยมดั่งหมาป่า"

"ฉันขอประกาศ ตั้งแต่นี้ไปขับไล่พวกเขาออกจากตระกูลซู และริบทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลซูคืนมา!"

(จบบทที่ 45)