บทที่ 70 - เสียใจด้วยนะ ฉันมองแผนการของแกออกหมดแล้ว!
บทที่ 70 - เสียใจด้วยนะ ฉันมองแผนการของแกออกหมดแล้ว!
บทที่ 70 - เสียใจด้วยนะ ฉันมองแผนการของแกออกหมดแล้ว!
กู้เหวินมองดูอีกาที่ยังคงตั้งการ์ดระแวดระวังอย่างแน่นหนาพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
"ฉลาดขนาดนี้เชียว"
"ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องนอนรอความตายอย่างสงบแล้วล่ะ ในเมื่อฉันเป็นแค่ผู้ใช้กู่ระดับสอง จะเอาอะไรไปสู้กับผู้ใช้กู่ระดับสี่ได้ล่ะจริงไหม"
"แต่ว่านะ..."
"ก่อนตายฉันขอเปิดโถกู่ของตัวเองก่อนก็แล้วกัน ขืนตายไปทั้งที่ยังมีโถกู่กับอายุขัยเหลืออยู่ มันคงน่าเศร้าเกินไปหน่อย!"
กู้เหวินพูดไป
ก็หยิบโถกู่สีขาวใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าหน้าตาเฉย
จังหวะที่กำลังจะเปิดนั้นเอง!
ทันใดนั้น!
พายุหมุนสีดำประหลาดก็พัดกรรโชกมาอย่างรุนแรง หอบเอาร่างของกู้เหวินปลิวละลิ่วไปไกลกว่าสิบเมตร กระแทกเข้ากับต้นไม้ใหญ่เต็มแรง
ส่วนโถกู่สีขาวในมือของเขากลับถูกสายลมสีดำม้วนตัวพัดพาไปตกอยู่ข้างกายของอีกา
กู้เหวินนอนแผ่หราอยู่บนพื้น ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางลูบคลำบริเวณหน้าอกของตัวเอง
"ซี่โครงหัก... อืม... หักไปเจ็ดซีก โชคดีนะเนี่ยที่ไม่หักรวดเดียวหมด"
กู้เหวินใช้มือคลำหาตำแหน่งซี่โครงที่หัก ก่อนจะออกแรงดัดกระดูกให้เข้าที่อย่างลวกๆ พอแน่ใจแล้วว่ากระดูกที่หักจะไม่เผลอไปทิ่มแทงอวัยวะภายใน เขาก็ยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างโล่งอก
ถึงแม้ว่าระหว่างนั้นจะมีความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นริ้วขึ้นมาจนแทบทนไม่ไหวก็ตาม
แต่สำหรับกู้เหวินแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก
"ไอ้พวกผู้ใช้กู่สายมารอย่างพวกแกนี่ไม่รู้จักคำว่าน้ำใจนักกีฬาเลยใช่ไหม นึกจะลงมือก็ลงมือซะงั้น"
กู้เหวินบ่นกระปอดกระแปด
อีกามองดูท่าทางของกู้เหวิน มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเบาๆ
ไอ้หมอนี่...
อึดถึกทนเอาเรื่องเลยนี่หว่า
ซี่โครงหักไปตั้งหลายซีก ยังทำตัวชิลเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ไม่เจ็บหรือไงวะ
อีกาพยายามปรับอารมณ์ให้สงบนิ่ง กลับมาดึงหน้าขรึมอีกครั้ง มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย
"ราชสีห์ตะครุบกระต่ายยังต้องใช้สุดกำลัง เลิกคิดจะมาเล่นตุกติกต่อหน้าฉันได้เลย คิดจะเปิดโถกู่งั้นเหรอ ฉันไม่อนุญาต!"
อีกาหยิบโถกู่สีขาวของกู้เหวินขึ้นมาพิจารณาดูคร่าวๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว
"เป็นแค่โถกู่สีขาวจริงๆ ด้วย"
ในฐานะผู้ใช้กู่ระดับสี่ เขาโลดแล่นอยู่ในโลกใบนี้มาแปดปีเต็ม เข้าออกดินแดนเร้นลับมานับไม่ถ้วน โถกู่รูปแบบต่างๆ เขาก็เคยเห็นมานักต่อนัก เขามั่นใจว่าตัวเองมองออกว่าไอ้ของที่อยู่ในมือมันคือโถกู่ของจริงหรือของปลอม
โถกู่จำเป็นต้องใช้อายุขัยในการสื่อสารเพื่อเปิดออก นี่คือระบบป้องกันการปลอมแปลงที่ไร้เทียมทาน ไม่มีใครหน้าไหนปลอมแปลงได้
ดังนั้นไอ้ของสิ่งนี้ มันก็คือโถกู่สีขาวของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่อีกาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก เขาขมวดคิ้วแน่น พยายามคาดเดาไปต่างๆ นานา
"แกซ่อนกู่พิเศษอะไรเอาไว้กันแน่ ถึงต้องเปิดโถกู่เพื่อกระตุ้นการทำงาน หรือว่าภายนอกโถกู่สีขาวใบนี้มีผนึกอะไรซ่อนอยู่ พอเปิดออกแล้วจะปลดปล่อยพลังทำลายล้างออกมางั้นเหรอ"
อีกาเริ่มจินตนาการไปไกลลิบโลก
คนฉลาดมักจะคิดอะไรซับซ้อนกว่าคนทั่วไปเสมอ
โลกใบนี้มีกู่หน้าตาประหลาดๆ โผล่มาไม่หยุดหย่อน อีกาจำต้องระวังตัวไว้ก่อน!
แต่คิดจนหัวแทบแตก เขาก็ยังเดาไม่ออกอยู่ดีว่ากู้เหวินมีลูกไม้เตะสกัดอะไรซ่อนอยู่
กู้เหวินจ้องมองอีกา นัยน์ตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น เอ่ยขึ้นว่า
"เลิกมโนได้แล้ว นี่มันก็แค่โถกู่ธรรมดาๆ ใบหนึ่งเท่านั้นแหละ แกจะเก็บมันไว้ จะโยนมันทิ้ง หรือจะคืนมันมาให้ฉันก็ตามใจ"
อีกาแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา
"หึหึ แกยิ่งพูดย้ำแบบนี้ ฉันก็ยิ่งมั่นใจ ว่าโถกู่ใบนี้มันต้องมีอะไรแอบแฝงแน่ๆ!"
อีกาจ้องมองโถกู่ในมือตาไม่กะพริบ พึมพำกับตัวเอง
"แต่ว่า..."
"ไม่ว่าโถกู่ใบนี้จะมีความหมายพิเศษอะไรต่อกู้เหวิน มันก็ยังเป็นได้แค่โถกู่! นี่คือสิ่งที่สวรรค์กำหนดมาแล้ว!"
"ไม่มีทางเกิดเรื่องเหนือความคาดหมายได้เด็ดขาด!"
"ใช่แล้ว!"
"หึหึ..."
"ฉันนี่มันคิดมากไปเองจริงๆ"
ยิ่งคิดอีกาก็ยิ่งบรรลุธรรม สว่างวาบขึ้นมาในหัว!
จู่ๆ เขาก็นึกถึงกฎเกณฑ์ข้อหนึ่งของโลกใบนี้ขึ้นมาได้!
โถกู่!
ห้ามปลอมแปลง!
โถกู่!
ห้ามวางกับดัก!
นี่คือกฎเกณฑ์ที่ฟ้าดินตั้งเอาไว้ ไม่มีข้อยกเว้นใดๆ ทั้งสิ้น!
ไม่อย่างนั้น ถ้ามีคนหัวหมอสร้างโถกู่กับดักขึ้นมา ตลาดซื้อขายโถกู่บนโลกใบนี้คงปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดแล้ว!
นี่คือกฎที่ฟ้าดินกำหนดไว้
ไม่มีทางผิดพลาดเด็ดขาด!
อีกาถือโถกู่สีขาวไว้ในมือ นัยน์ตาสงบนิ่งจ้องมองกู้เหวิน มุมปากเหยียดยิ้มเยาะเย้ยพลางเอ่ยขึ้น "ฉันรู้ทันแผนการของแกหมดแล้ว"
"แกกะจะใช้โถกู่ธรรมดาๆ ใบนี้ มาดึงดูดความสนใจของฉัน เพื่อซื้อเวลาให้ตัวเองหนีใช่ไหมล่ะ"
"เสียใจด้วยนะ!"
"ฉันมองแผนการของแกออกหมดแล้ว!"
"โถกู่สีขาวใบนี้ มันก็แค่โถกู่ธรรมดาๆ จริงๆ นั่นแหละ!"
"กระจอกสิ้นดี!"
พูดจบ
อีกาก็เทอายุขัยของตัวเองลงไปในโถกู่สีขาวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ก็แค่อายุขัยสิบปี ขนหน้าแข้งเขาไม่ร่วงหรอก!
เขาต้องการให้กู้เหวินเห็นกับตา ว่าเขาแคร็กกลอุบายของอีกฝ่ายได้จนหมดเปลือกแล้ว!
ฟุ่บ!
ชั่วพริบตาเดียว
แสงสีขาวสว่างวาบขึ้นมาจากโถกู่สีขาว นี่คือแสงที่จะปรากฏขึ้นทุกครั้งเวลาเปิดโถกู่ ทุกอย่างดูปกติธรรมดาสามัญสุดๆ
อีกายิ้มกริ่มอย่างมั่นใจ แค่นเสียงหัวเราะเยาะ
"ว่าแล้วเชียว!"
"ฉันเดาถูกเป๊ะ"
ส่วนกู้เหวิน
เขายืนพิงต้นไม้มองดูอีกาเปิดโถกู่สีขาวนั่นออกจริงๆ เขาอดไม่ได้ที่จะหลุดขำออกมา เสียงหัวเราะนั้นดังลั่นอย่างบ้าคลั่งและอวดดีสุดๆ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!"
ขอโทษทีนะ!
เขาไม่ได้เป็นคนเส้นตื้นหรอกนะ!
แต่เขาพยายามกลั้นแล้วมันกลั้นไม่อยู่จริงๆ!
ที่เขาหยิบโถกู่สีขาวออกมา ก็แค่อยากจะลองเสี่ยงดวงดูเฉยๆ ว่าอีกาจะโง่พอเปิดโถกู่ใบนี้ด้วยตัวเองไหม
ถึงโอกาสมันจะริบหรี่ก็เถอะ
ก็แหงล่ะ หมอนั่นจะว่างงานถึงขั้นมาแย่งโถกู่สีขาวของเขาไปทำไมกัน
แต่ถึงแผนจะล่มก็ไม่เป็นไร เขาก็ยังสามารถใช้กู่ล่องหนกับกู่ซ่อนเร้นเผ่นหนีได้อยู่ดี
ทว่าเขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ
ว่าอีกาที่ดูเหมือนจะฉลาดหลักแหลมคนนี้ จะฉลาดนักมักจะพลาด ดันเลือกที่จะเปิดโถกู่สีขาวใบนี้ออกจริงๆ!
โถกู่สีขาวใบนี้
คือกู้เหวินที่เขาซื้อมาจากร้านขายโถกู่นั่นแหละ และของที่บรรจุอยู่ข้างในนั้น ก็คือกู่ที่ 'ไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง' ตัวหนึ่ง กู่มรณะ นั่นเอง
และสถานะการตัดสินของกู่มรณะตัวนี้ก็คือ... ความตาย!
คนที่เปิดโถกู่ออกมา
ไม่ว่าจะเก่งกาจมาจากไหน!
ก็มีแต่ตายสถานเดียว!
นี่คือสาเหตุที่ผู้ใช้กู่ระดับพระกาฬหลายคนต้องมาจบชีวิตลง!
ส่วนเหตุผลที่ทำไมผู้ใช้กู่เก่งๆ พวกนั้น ถึงไม่ยอมให้คนอื่นมาเปิดโถกู่แทนตัวเองน่ะเหรอ เหตุผลมันง่ายนิดเดียว เพราะการหลอมรวมหนอนอายุขัยมันต้องใช้เวลาน่ะสิ
ยิ่งหนอนอายุขัยมีอายุยืนยาวเท่าไหร่ เวลาที่ใช้ในการหลอมรวมก็ยิ่งนานขึ้นเท่านั้น
มีเพียงผู้ใช้กู่ที่มีพลังสมาธิกล้าแข็งเท่านั้น ถึงจะสามารถหลอมรวมหนอนอายุขัยได้ในระยะเวลาสั้นๆ
ถ้าเป็นผู้ใช้กู่ปลายแถวไร้สังกัดล่ะก็ กว่าจะหลอมรวมหนอนอายุขัยระดับหมื่นปีได้ ให้เวลาเป็นเดือนก็ยังไม่พอเลย นับประสาอะไรกับโถกู่ระดับสูงบางใบ ที่ต้องใช้อายุขัยในการเปิดเป็นตัวเลขมหาศาล
แถมรางวัลจากโถกู่พิเศษบางชนิด คนที่เปิดเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้รับมันไปครอบครอง
ดังนั้น...
ด้วยเหตุผลร้อยแปดพันเก้า
กู่มรณะจึงกลายเป็นฝันร้ายที่แท้จริงของผู้ใช้กู่ทุกคน ไม่มีใครหน้าไหนอยากจะเปิดเจอแจ็กพอตเป็นกู่มรณะหรอก!
อีกาได้ยินเสียงกู้เหวินหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกใจคอไม่ดีก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก เป็นความรู้สึกสังหรณ์ใจคอขาดบาดตาย เขาเริ่มขนลุกซู่ไปทั้งตัว
แต่ว่า...
ทำไมล่ะ
นี่มันก็แค่โถกู่สีขาวธรรมดาๆ ไม่ใช่หรือไง
ทำไมไอ้หมอนั่นถึงหัวเราะล่ะ
ทำไมเขาถึงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความตาย...
เกิดอะไรขึ้น...
[จบแล้ว]