บทที่ 60 - เดิมพันคือชีวิตของนักเรียนพวกนี้
บทที่ 60 - เดิมพันคือชีวิตของนักเรียนพวกนี้
บทที่ 60 - เดิมพันคือชีวิตของนักเรียนพวกนี้
ณ ลานกว้างริมป่า
หวังหย่วนเฝ้ามองปรากฏการณ์อันน่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
"ปะทะกันแล้ว... คลื่นพลังสั่นสะเทือนน่ากลัวขนาดนี้ อย่างน้อยต้องเป็นการต่อสู้ของผู้ใช้กู่ระดับสามขึ้นไป ถึงจะทิ้งร่องรอยแบบนี้ไว้ได้..."
เหล่านักเรียนที่อยู่ข้างๆ ก็ขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้ว
พวกเขามองดูปรากฏการณ์ประหลาดบนฟ้า สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังความน่ากลัวที่แผ่กระจายอยู่รอบด้าน แต่ละคนหน้าซีดเผือด หวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ
กลัวเหลือเกินว่าจะโดนลูกหลงไปด้วย
หวังชุนเหว่ยที่เพิ่งล้างมือเสร็จเดินกลับมา เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสนอขึ้น
"พวกเราหนีกันก่อนดีไหม อาศัยจังหวะที่พวกเขากำลังสู้กัน เราหนีไปหลบในที่ปลอดภัยก่อน"
หวังหย่วนใช้สายตาเย็นเยียบจ้องมองหวังชุนเหว่ย
"หนีเหรอ"
"นายคิดจะหนีไปไหน"
"ตอนนี้รอบนอกมีแต่พวกผู้ใช้กู่สายมารเดินเพ่นพ่านเต็มไปหมด นายอยากจะวิ่งไปรนหาที่ตายต่อหน้าพวกมันหรือไง"
"รออยู่ตรงนี้ให้หมด!"
"พวกเราต้องเชื่อใจเขา!"
หวังหย่วนรู้ดีแก่ใจว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาก็ต้องรอจนกว่าการต่อสู้ฝั่งกู้เหวินจะจบลง!
ถ้าพวกเขาวิ่งหนีสุ่มสี่สุ่มห้า!
โอกาสตายของพวกเขาสูงถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเปอร์เซ็นต์!
ถ้าอยากรอดชีวิต แค่พึ่งพาผู้ใช้กู่ระดับสองอย่างเขาคนเดียวมันไม่มีทางพอเด็ดขาด!
เขาต้องพึ่งพาพลังของกู้เหวิน!
ขณะเดียวกัน
อีกด้านหนึ่ง
ชายสวมหน้ากากขาวที่ร่างกายแข็งทื่อราวกับหุ่นเชิดก็ปรากฏตัวขึ้น รูปร่างของเขาผอมแห้ง ดูเหมือนมีเส้นใยบางอย่างพันธนาการไว้ คล้ายกับหุ่นกระบอกที่ถูกชักใย โยกเยกตัวเดินเข้ามาหา
เขามองหวังหย่วนพร้อมกับยิ้มบางๆ เปล่งเสียงแปร่งหูราวกับเสียงเครื่องจักร
"สู้กับฉันสิ เดิมพันก็คือชีวิตของนักเรียนพวกนี้"
หวังหย่วนหน้าถอดสี กำหมัดแน่น
"ผู้ใช้กู่สายมารระดับสอง..."
"ฉันจะสู้กับนาย แต่อย่าแตะต้องนักเรียนของฉัน!"
...
ภายใต้เมฆสีแดงน้ำเงิน หยาดฝนวารีเพลิงร่วงหล่นลงมาหนาตา เผาผลาญใยแมงมุมที่สาวชุดแดงสร้างขึ้นจนมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา
แมงมุมตัวเล็กตัวน้อยที่สาวชุดแดงเรียกออกมาก็ถูกฆ่าตายไปกว่าครึ่ง
โชคดีที่สาวชุดแดงเก็บพวกมันกลับมาได้ทันท่วงที ถึงได้ช่วยชีวิตกู่แมงมุมตัวนี้ไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเพิ่งจะเริ่มสู้เธอก็ต้องสูญเสียกู่ไปหนึ่งตัวแล้ว!
แต่ถึงอย่างนั้น
กู่แมงมุมมารทอใยตัวนี้ก็บาดเจ็บสาหัส การต่อสู้ครั้งนี้คงไม่สามารถนำออกมาใช้ได้อีกแล้ว!
แมงมุมมารทอใยเป็นกู่ระดับสีฟ้าที่เธออุตส่าห์เลี้ยงดูฟูมฟักมาจนถึงระดับสาม!
มันเป็นกู่ที่แข็งแกร่งมากและถนัดในการกักขังศัตรู!
ด้วยความพิเศษของใยแมงมุม คนส่วนใหญ่แทบไม่มีทางทำลายการพันธนาการของมันได้ ต่อให้คุณทำลายใยแมงมุมชั้นแรกได้ วินาทีต่อมาแมงมุมตัวเล็กนับไม่ถ้วนก็จะพ่นใยออกมาอีกหมื่นชั้นในพริบตา
นี่แหละคือความน่าสะพรึงกลัวของแมงมุมมารทอใย!
ตราบใดที่ไม่มีวิธีทะลวงการกักขังนี้ได้ พื้นที่ก็จะถูกบีบอัดลงเรื่อยๆ จนสุดท้ายก็โดนใยแมงมุมมัดเป็นข้าวต้มมัด
แต่สิ่งที่สาวชุดแดงคาดไม่ถึงก็คือ!
กู้เหวินถึงกับเรียกห่าฝนที่ก่อตัวจากเปลวเพลิงออกมา แล้วเผาใยแมงมุมทั้งหมดของเธอจนเกลี้ยง
แม้แต่ตัวแมงมุมเองก็ตายเรียบแทบไม่เหลือหลอ
แบบนี้ย่อมไม่มีทางจะสร้างใยใหม่ได้อีกแล้ว
สาวชุดแดงกำร่มในมือแน่น ประเมินระดับความอันตรายของกู้เหวินสูงขึ้นปรี๊ด ตั้งแต่เธอปั้นแมงมุมมารทอใยจนถึงระดับสาม
แทบจะไม่มีใครทะลวงการพันธนาการของเธอได้เลย!
แต่ผู้ชายคนนี้ทำได้!
สาวชุดแดงจ้องหน้ากู้เหวินเขม็งก่อนจะสั่งการ
"น้องสาว เตรียมตัวลงมือ ผู้ชายสวมหน้ากากคนนี้รับมือไม่ง่ายอย่างที่คิด พวกเราต้องร่วมมือกันแล้ว!"
ตอนแรกเธอยังกะจะลองหยั่งเชิงฝีมือของกู้เหวินดูก่อน แล้วค่อยหาจังหวะให้น้องสาวลอบโจมตีทีเผลอเพื่อจัดการให้เด็ดขาดในรวดเดียว
แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว
แค่ลำพังฝีมือของเธอคนเดียว เกรงว่าจะเอาอีกฝ่ายไม่อยู่จริงๆ!
ผู้ชายสวมหน้ากากคนนี้ เป็นแค่ผู้ใช้กู่ระดับสองจริงเหรอ
ไม่มีทาง!
หมอนี่ต้องตอแหลแน่ๆ!
น้องกระต่ายพยักหน้าไม่ได้พูดอะไร แต่วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็กลมกลืนหายวับไปกับอากาศอีกครั้ง
กู้เหวินปรายตามองไปยังทิศทางที่น้องกระต่ายหายตัวไป รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก
"ในที่สุดสองพี่น้องก็จะรุมแล้วเหรอ"
สาวชุดแดงแค่นเสียงเย็นชา
"แล้วไงล่ะ พวกเราสองพี่น้องก็เป็นหนึ่งเดียวกันอยู่แล้ว การที่พวกเราร่วมมือกันจัดการแก ถือว่าเป็นเกียรติของแกนะ! อย่ามาโวยวายว่าไม่ยุติธรรมล่ะ!"
กู้เหวินส่ายหน้า ยิ้มรับ
"แน่นอนว่าไม่รู้สึกแบบนั้นหรอก สองสาวสวยมาช่วยกันปรนนิบัติฉันคนเดียว จะไปรู้สึกว่าไม่ยุติธรรมได้ยังไง"
"แถมอีกอย่าง"
"มดปลวกน่ะ ต่อให้ไม่ได้มีแค่สองตัว แต่มาเป็นหมื่นเป็นแสนแล้วยังไงล่ะ"
"ก็เป็นแค่เศษขยะไร้ค่าอยู่ดี!"
กู้เหวินพูดจบประโยค
ดินใต้ฝ่าเท้าของเขาก็พลันอ่อนยวบ น้องกระต่ายมุดพรวดขึ้นมาจากใต้ดิน ในมือถือแครอทยักษ์ทั้งยาวทั้งใหญ่ พุ่งเข้าโจมตีอย่างดุดัน!
เธอแทงสวนขึ้นมาหมายจะเสียบทะลุร่างกู้เหวิน พร้อมกับเสียงตะโกนด่าทอด้วยความเกรี้ยวกราด
"บอกแล้วไงว่าฉันเป็นกระต่าย ฉันเป็นกระต่าย ฉันเป็นกระต่าย!"
"ฉันไม่ใช่หนูท่อ แล้วก็ไม่ใช่มดปลวกด้วย!"
ตู้ม!
พื้นดินยุบตัว แครอทยักษ์แทงสวนขึ้นมา
ดวงตาของสาวชุดแดงทอประกายวาบ สองมือกำร่มสีแดงแน่น ร่างกลายสภาพเป็นลำแสงสีแดงหายวับไปจากจุดเดิม พุ่งเข้าโจมตีกู้เหวินเช่นเดียวกัน!
เมื่อครู่นี้ที่เธอจงใจชวนกู้เหวินคุย ก็เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ซื้อเวลาให้น้องสาว!
เห็นได้ชัดว่า...
บรรลุเป้าหมายแล้ว!
สัมผัสได้ถึงแครอทยักษ์ใต้ร่างที่ห่างจากตัวเพียงไม่กี่นิ้ว และลำแสงสีแดงที่พุ่งเข้ามาจากด้านหน้าด้วยความเร็วสูง
กู้เหวินกลับไม่มีท่าทีลุกลน ซ้ำยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า
วินาทีต่อมา
กู้เหวินยืมแรงเหยียบอากาศ กระโดดสปริงตัวขึ้นฟ้าอย่างรุนแรง ลอยตัวขึ้นที่สูง พุ่งทะยานจากพื้นราบ!
หลบการโจมตีระลอกแรกของแครอทยักษ์ไปได้อย่างฉิวเฉียด!
เมื่อเห็นฉากนี้
สองพี่น้องกระต่ายแดงกลับยิ้มกริ่ม
ติดกับแล้ว!
แม้การทำแบบนั้นจะทำให้กู้เหวินหลบการโจมตีระลอกแรกได้ แต่เขาก็ต้องสูญเสียจุดศูนย์ถ่วงทั้งหมด กลายเป็นเป้านิ่งให้ยิงสบายๆ!
สาวชุดแดงอ้าปากกว้าง ลิ้นสีชมพูพุ่งพรวดออกมายืดยาว ความเร็วพุ่งปรี๊ด ตวัดม้วนเข้าหากู้เหวิน!
ขอแค่เธอใช้ลิ้นพันธนาการร่างของกู้เหวินไว้ได้!
น้องสาวของเธอก็จะใช้แครอทยักษ์ เสียบทะลวงจากใต้ร่างของกู้เหวินทะลุไปยันกะโหลกศีรษะ!
นี่คือกลยุทธ์ที่พวกเธอสองพี่น้องใช้บ่อยที่สุด!
ลอบสังหารยอดฝีมือมานักต่อนัก!
ไม่เคยมีคำว่าพลาด!
กู้เหวินกระโดดลอยตัวอยู่กลางอากาศ ไม่มีที่ให้ยืมแรง ไม่มีทางปรับเปลี่ยนท่าทางได้อีก ส่วนลิ้นสีชมพูของสาวชุดแดงนั้นพลิ้วไหวอย่างเหลือร้าย!
คราวนี้
กู้เหวินตายหยั่งเขียดแน่นอน!
ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน กู้เหวินกลับทำตัวราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น เขายังคงลอยตัวอยู่กลางอากาศ สีหน้าเรียบเฉย
ราวกับว่ายังไม่ได้เห็นสองพี่น้องอยู่ในสายตาเลยสักนิด
สาวชุดแดงรู้สึกใจคอไม่ดี แต่ก็ยังคงรีดเร้นพลังขับเคลื่อนลิ้นสีชมพูของตัวเองอย่างเต็มพิกัด
ไม่มีทางเกิดเรื่องผิดพลาดหรอก!
ไม่มีทางเด็ดขาด!
ส่วนน้องกระต่ายก็กระตุ้นกู่กระโดดในร่างตัวเองอย่างบ้าคลั่ง เสริมพลังการกระโดดให้สูงปรี๊ด เพิ่มความเร็วให้ตัวเองพุ่งทะยาน
พุ่งเข้าเสียบใต้ร่างกู้เหวินอย่างเอาเป็นเอาตาย!
ส่วนกู้เหวินเพียงแค่ยิ้มบางๆ
จบกันที!
[จบแล้ว]