บทที่ 360 - เกมมันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?

บทที่ 360 - เกมมันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?

[00:32]

[00:31]

"หาว~"

การนับถอยหลังใกล้จะผ่านไปครึ่งทาง ซูมู่ไป๋ปรือตาขึ้นเล็กน้อย เหลือบมองดวงดาวบนท้องฟ้าแล้วก็อดไม่ได้ที่จะหาววอดออกมา

"ไหนตกลงกันว่ามีการโจมตีระดับเทวะไงล่ะ แล้วนี่ทำไมยังไม่มาอีกเนี่ย?"

ในตอนนี้บรรยากาศภายในช่องไลฟ์สตรีมก็เริ่มกลับมาคึกคักขึ้นอีกครั้ง

[เขากำลังหาวใช่มั้ย?! ด่านสุดท้ายของการท้าทายความสำเร็จพิเศษ "ยอดอัจฉริยะเผ่ามนุษย์" เชียวนะ ไอ้หมอนี่ดันรู้สึกเบื่อเนี่ยนะ?!]

[ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะทำตัวสบายอารมณ์แบบนี้ไปได้ตลอด!]

[ฉันก็ไม่เชื่อเหมือนกัน! ต่อไปมันจะมีการโจมตีระดับเทวะแล้วนะเว้ย ระดับความแข็งแกร่งนั่นมันเท่ากับพลังรบที่แกร่งที่สุดในประเทศเราเลยด้วยซ้ำ หรือว่าเขาจะสามารถ... เชี่ยเอ๊ย!]

[ไป๋เยี่ย: ความประหลาดของฉัน มันเหนือกว่าที่พวกแกจินตนาการไว้เยอะว่ะ]

วิ้ง~

วินาทีที่การนับถอยหลังผ่านไปครึ่งทาง แสงดาวอันเจิดจ้าก็สาดส่องลงมาจากยอดเขาอย่างกะทันหัน

ตู้ม!

ทุกที่ที่แสงดาวพาดผ่าน ม่านหมอกก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น มิติรอบด้านราวกับกำลังสั่นสะเทือนเบาๆ

เพียงชั่วพริบตาเดียว แสงดาวก็ร่วงหล่นลงมาเหนือศีรษะของซูมู่ไป๋

จากนั้น... ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกเลย...

เหมือนกับตอนจุดประทัดช่วงปีใหม่แล้วดันโยนประทัดด้านออกไปนั่นแหละ การโจมตีระดับเทวะอันยิ่งใหญ่อลังการ เมื่อร่วงหล่นลงมาปะทะร่างของซูมู่ไป๋ มันก็ไม่ได้มีความแตกต่างไปจากการโจมตีระดับตำนานก่อนหน้านี้เลยแม้แต่นิดเดียว

มันไม่มีแม้กระทั่งคุณสมบัติที่จะทำให้เขายกมือขึ้นมาปัดป้องเลยด้วยซ้ำ!

"..."

ในวินาทีนี้ ผู้เล่นทุกคนในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพต่างก็เงียบกริบไปตามๆ กัน

คนเรามันไม่น่าจะ... อย่างน้อยก็ไม่ควรจะ...

เข้าเกมมาพร้อมๆ กันแท้ๆ แต่ทำไมไป๋เยี่ยถึงได้ฝืนลิขิตฟ้าได้ขนาดนี้กันวะ?

หรือว่าหมอนี่มันไปแฮ็กแก้ข้อมูลเกมกันแน่?!

ในขณะที่ทุกคนกำลังเบิกตาโพลงอ้าปากค้าง ตื่นตะลึงไปกับการที่ซูมู่ไป๋สามารถเมินเฉยต่อการโจมตีระดับเทวะได้นั้น การนับถอยหลังก็ดำเนินมาถึงวินาทีที่ 23 พอดี

วินาทีนี้ ระยะเวลาแสดงผลของ [โล่แห่งจุดจบ] ก็หมดลงพอดี

จากนั้น ทุกคนที่กำลังเฝ้าหน้าจอไลฟ์สตรีมต่างก็ต้องเบิกตาโพลง ปากอ้าค้างออกกว้างอย่างควบคุมไม่ได้

สิ่งที่เห็นบนหน้าจอคือภาพที่ซูมู่ไป๋โบกไม้โบกมือด้วยความรำคาญใจ

ตู้ม!!!

พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งปะทุออกมาจากร่างของเขาในชั่วพริบตา คลื่นกระแทกอันบ้าคลั่งกวาดล้างไปทั่วยอดเขาเทียนเจียว

วินาทีต่อมา ม่านหมอกที่ลอยอวลอยู่เหนือยอดเขาก็ถูกพลังงานสายนี้ระเบิดจนสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

กระทั่งแสงดาวที่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า ก็ยังพลันแตกสลายไปภายใต้พลังงานสายนี้ในพริบตา

หลังจากสิ้นเสียงระเบิด ยอดเขาเทียนเจียวก็ปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจนบนหน้าจอไลฟ์สตรีมเป็นครั้งแรก

ม่านหมอกที่คอยวนเวียนอยู่รอบๆ ยอดเขาและคอยปลดปล่อยการโจมตีระดับตำนานออกมาอย่างต่อเนื่อง บัดนี้กลับอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น!

หลังจากเงียบกริบไปหลายวินาที จู่ๆ ข้อความในช่องแชตก็ระเบิดออกมาราวกับห่าฝน

[โอ้ พระเจ้าช่วย ไอ้หมอนี่มันก็แค่โบกมือไปมานิดเดียวแท้ๆ แต่มันกลับเปลี่ยนแปลงเนื้อหาการท้าทายของด่านสุดท้ายไปเลยงั้นเหรอ?!]

[พอดูไป๋เยี่ยเล่น ฉันเพิ่งจะค้นพบว่าเกมมันมีวิธีเล่นแบบนี้ด้วยเว้ย]

[หึหึ นายตาสว่างเร็วไปหน่อยนะ ขืนไม่มีความแข็งแกร่งระดับไป๋เยี่ยล่ะก็ ก้มหน้าก้มตาเก็บเลเวลต่อไปเงียบๆ เถอะ]

[พระเจ้าช่วย หมอนี่มันไปทำอะไรมาอีกเนี่ย?!]

[ซี๊ด~ หรือว่าไป๋เยี่ยกะจะพังด่านนี้ทิ้งไปเลยจริงๆ วะเนี่ย?]

[เกมหมื่นภพ: ไอ้นี่มันโกง!]

การระเบิดเมื่อครู่นี้ คือผลลัพธ์สุดท้ายของ [โล่แห่งจุดจบ]

ในวินาทีที่โล่ป้องกันหายไป มันจะจุดระเบิดเอาความเสียหายทั้งหมดที่ดูดซับเอาไว้ตลอด 30 วินาทีออกมาสร้างความเสียหายในจำนวนที่เท่าๆ กันให้กับศัตรูทั้งหมดในบริเวณโดยรอบ!

เพียงแค่สามสิบวินาทีสั้นๆ [โล่แห่งจุดจบ] ต้องรองรับลำแสงระดับตำนานกว่าสองร้อยสาย ไหนจะยังมีแสงดาวระดับเทวะอีกหลายสาย

สามารถจินตนาการได้เลยว่าพลังงานที่ปะทุออกมาในท้ายที่สุดนั้นมันจะรุนแรงมหาศาลขนาดไหน

แต่ถึงกระนั้น ซูมู่ไป๋เองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่า ไอ้เจ้านี่มันจะระเบิดม่านหมอกรอบๆ จนแตกกระจายไปเลย ทำให้ลำดับต่อไปนั้นปราศจากการโจมตีระดับตำนานโดยสิ้นเชิง

วิ้ง~ วิ้ง~

เมฆหมอกสลายตัวไป แต่ทว่าแสงดาวบนท้องฟ้ากลับไม่ได้หยุดการโจมตีลง หลังจากสิ้นเสียงระเบิด แสงดาวอันเจิดจรัสอีกสองสายก็พุ่งกระหน่ำเข้ามาหาซูมู่ไป๋อีกระลอก

แม้ว่า [เคลื่อนย้ายแดนมรณะ] จะคูลดาวน์เสร็จตั้งนานแล้ว ทว่าซูมู่ไป๋กลับไม่มีความคิดที่จะเรียกใช้มันเลยแม้แต่น้อย

เขาเปลี่ยนข้างสลับขาไขว่ห้าง ขณะเดียวกันนั้นความคิดก็เริ่มทำงานอีกครั้ง

วิ้ง~

ชั่วพริบตาเดียว แสงดาวอันเปล่งประกายก็สว่างวาบขึ้นรอบกายซูมู่ไป๋ และควบแน่นกลายเป็นโล่แสงดาวชั้นหนึ่งปกคลุมอยู่ทั่วร่าง

[ป้อมปราการแสงดาว]!

นี่คือสกิลที่ติดมากับไอเทมสวมใส่ระดับศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้างที่เขาเพิ่งสวมใส่เข้าไปอย่าง [สนับขารักษ์ดารา]

[แจ้งเตือน: คุณเปิดใช้งานป้อมปราการแสงดาว มันจะสะท้อนการโจมตีทั้งหมดที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้กลับไป และทำการฟื้นฟูพลังชีวิตที่สูญเสียไปของคุณกลับคืนมาในปริมาณที่เท่ากัน ระยะเวลาแสดงผล 20 วินาที]

ด้วยเหตุนี้เอง ภาพที่ผู้เล่นนานาประเทศจะได้เห็นในลำดับต่อไปจึงเป็นภาพอันน่าตกตะลึง

ตู้ม! ตู้ม!

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็คือ ในวินาทีที่แสงดาวสองสายนั้นร่วงหล่นลงมา มันก็ถูก [ป้อมปราการแสงดาว] บนร่างของซูมู่ไป๋สะท้อนกลับไป จนต้องพุ่งสวนกลับไปตามเส้นทางเดิมในชั่วพริบตา

ตู้ม! ตู้ม!

จากนั้นบนท้องฟ้าก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้องขึ้นมาสองครั้งซ้อน ภาพมายาของดวงดาวทั้งสองดวงกลับถูกระเบิดจนแตกละเอียดไปเสียอย่างนั้น!

"เอ่อ..."

เล่นเอาซูมู่ไป๋ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกัน

"ภาพมายาดวงดาวที่สามารถปล่อยการโจมตีระดับเทวะออกมาได้ มันจะเปราะบางขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย?"

เขาเองก็นึกไม่ถึงเหมือนกันว่า แค่สะท้อนแสงดาวกลับไป ภาพมายาดวงดาวสองดวงนั้นก็ถึงกับระเบิดตูมตามไปเลย...

นี่มันจงใจมาเนียนตบทรัพย์กันชัดๆ!

วิ้ง...

ถึงแม้ว่าซูมู่ไป๋และทุกคนจะพากันตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก แต่การโจมตีจากดวงดาวดวงอื่นๆ ก็ยังคงไม่หยุดหย่อน

เพียงแต่แสงดาวแต่ละสายที่ร่วงหล่นลงมาหลังจากนี้ เมื่อถูกสะท้อนกลับไปยังจุดเริ่มต้น พวกมันก็จะลากเอาภาพมายาดวงดาวที่ปลดปล่อยพวกมันออกมาลงนรกไปพร้อมๆ กันด้วย

ตอนที่เกมหมื่นภพตั้งค่าการท้าทายความสำเร็จพิเศษในครั้งนี้ มันคงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีตัวตนที่วิปริตพิสดารอย่างซูมู่ไป๋ปรากฏตัวขึ้นมา

ลำพังแค่ต้องรับมือกับการโจมตีอันทรงพลังที่สาดกระหน่ำลงมาเต็มท้องฟ้า มันก็มากพอที่จะทำให้ทุกคนหัวหมุนทำอะไรไม่ถูกกันแล้ว ต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเก้าขั้นเทวะตัวจริงเสียงจริงมาเอง ก็ยังไม่มีปัญญาจะโจมตีสวนกลับไปได้เลย

จากความยากระดับนี้ก็พอจะดูออกแล้วว่า การจะกลายมาเป็น [ยอดอัจฉริยะเผ่ามนุษย์] นั้นมันไม่ง่ายดายเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ระยะห่างระหว่างภาพมายาดวงดาวกับยอดเขาเทียนเจียว อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีเกือบร้อยกิโลเมตร ในสถานการณ์ปกติแล้ว จะมีผู้ท้าทายคนไหนที่มีระยะการโจมตีไกลถึงขนาดนี้ได้ล่ะ?

ด้วยเหตุนี้เอง ตอนที่เกมหมื่นภพทำการตั้งค่าภาพมายาดวงดาว เพื่อความสะดวกสบาย มันจึงแอบสุกเอาเผากินไปสักหน่อย โดยมอบพลังงานสำหรับการโจมตีให้กับพวกมันเพียงอย่างเดียว เมื่อใดก็ตามที่ถูกโจมตีด้วยความรุนแรงในระดับที่ใกล้เคียงกัน มันก็จะแตกสลายไปในพริบตา

และนี่ก็คือที่มาของฉากเด็ดอันเลื่องชื่อในเวลานี้นี่เอง

ผู้เล่นนานาประเทศในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพต่างเฝ้ามองดวงดาวบนฟากฟ้าเหนือศีรษะของซูมู่ไป๋ ที่ค่อยๆ ระเบิดแตกออกไปทีละดวงๆ ด้วยความเหม่อลอย

บนท้องฟ้าเหนือยอดเขาเทียนเจียว มองดูแล้วราวกับมีดวงดาวนับไม่ถ้วนกำลังโคจรไปมา

ทว่าในความเป็นจริงแล้ว ดวงดาวที่สามารถปล่อยการโจมตีระดับเทวะออกมาได้นั้น กลับมีจำนวนไม่มากสักเท่าไหร่

ส่วนภาพมายาดวงดาวดวงอื่นๆ มันก็เป็นแค่ภาพมายาจริงๆ นั่นแหละ

ถ้าจะให้พูดด้วยศัพท์แสงเกมของดาวเคราะห์สีน้ำเงินแล้วล่ะก็ ดวงดาวส่วนใหญ่มันก็เป็นแค่กราฟิกประดับฉากเท่านั้น ไม่ได้มีประโยชน์หอกอะไรเลย

และนี่ก็ทำให้เกิดปัญหาตามมา...

"หืม? หายไปไหนหมดแล้วเนี่ย?"

ซูมู่ไป๋แหงนหน้ามองดวงดาวบนท้องฟ้า จู่ๆ เขาก็ขมวดคิ้วเข้าหากัน

[ป้อมปราการแสงดาว] รอบกายของเขายังไม่ทันจะสลายไปเลย แต่การโจมตีกลับหายไปหมดแล้ว...

[00:08]

[00:07]

ตัวเลขนับถอยหลังยังคงเดินต่อไปอย่างไม่ช้าไม่เร็ว ทว่าในด่านทดสอบสุดท้ายนี้กลับไม่มีการโจมตีใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป

ไม่ว่าจะเป็นม่านหมอกรอบด้าน หรือภาพมายาดวงดาวที่มีความสามารถในการโจมตีบนฟากฟ้า ต่างก็ถูกซูมู่ไป๋ปั่นหัวเล่นจนพังพินาศไปหมดแล้ว

[00:03]

ในช่วงสามวินาทีสุดท้าย ผู้เล่นทุกคนต่างพากันจ้องมองไปที่หน้าจอไลฟ์สตรีมอย่างตาไม่กระพริบ

ซูมู่ไป๋เองก็ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง

เมื่อการนับถอยหลังในวินาทีสุดท้ายสิ้นสุดลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังก้องกังวานอยู่ข้างหูเขาทันที

[จบแล้ว]