บทที่ 350 - การประชุมร้อยประเทศ สถานการณ์ในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพ!

บทที่ 350 - การประชุมร้อยประเทศ สถานการณ์ในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพ!

มิติที่ใช้จัดการประชุมร้อยประเทศไม่ได้มีอยู่จริงในโลกกายภาพ แต่มันคล้ายคลึงกับห้วงมิติทางจิตวิญญาณเสียมากกว่า

เพียงแต่ทุกสิ่งทุกอย่างในที่แห่งนี้ถูกเนรมิตขึ้นมาให้จับต้องได้ ไม่ต่างอะไรกับโลกแห่งความเป็นจริงเลย

เงื่อนไขขั้นต่ำในการเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ก็คือ ต้องมีระดับเทวะขึ้นไป ไม่เช่นนั้นความแข็งแกร่งของวิญญาณจะไม่เพียงพอ

ภายในฮอลล์ประชุมถูกแบ่งออกเป็นสามโซนอย่างชัดเจน แม้จะถูกเรียกว่าการประชุมร้อยประเทศ แต่เอาเข้าจริงแล้ว พวกที่มีสิทธิ์มีเสียงในที่ประชุมก็มีแค่กลุ่มอำนาจหลักสี่กลุ่มเท่านั้น ได้แก่ จักรวรรดิเสินหลง จักรวรรดิเซิ่งถัง จักรวรรดิเป่ยเย่า และสหพันธรัฐกวงจ้าว

โครงสร้างอำนาจในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพมีความคล้ายคลึงกับบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินอยู่บ้าง ทว่าที่นี่ไม่ได้มีห้ามหาอำนาจหลัก แต่มีเพียงสองมหาอำนาจระดับซูเปอร์และสองมหาอำนาจระดับรองเท่านั้น

สองมหาอำนาจระดับซูเปอร์คงไม่ต้องอธิบายให้มากความ ส่วนหนึ่งในมหาอำนาจระดับรองอย่างสหพันธรัฐกวงจ้าว ก็เกิดจากการรวมตัวกันของประเทศเล็กๆ นับสิบประเทศ

และองค์กรที่เป็นตัวแทนในการเป็นผู้นำของประเทศเหล่านี้ก็คือองค์กรที่มีชื่อว่า สมาคมกวงจ้าว

ตั้งแต่ก่อนหน้าที่พรมแดนประเทศจะก่อตัวขึ้น ดินแดนต้องห้ามของทวยเทพก็ถูกแบ่งขั้วอำนาจออกเป็นสองขั้วยักษ์ใหญ่ โดยมีจักรวรรดิเสินหลงและจักรวรรดิเซิ่งถังเป็นแกนนำ

แต่สิ่งที่แตกต่างจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็คือ ในดินแดนต้องห้ามของทวยเทพ สหพันธรัฐกวงจ้าวที่นำโดยสมาคมกวงจ้าวไม่ได้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับจักรวรรดิเป่ยเย่า กลับกันพวกเขากลับจับมือเป็นพันธมิตรกัน

ด้วยเหตุนี้เอง ขั้วอำนาจแบบสามเส้าจึงถือกำเนิดขึ้น

เนื่องจากความต่างของขุมกำลังโดยรวมระหว่างทั้งสามฝ่ายไม่ได้ทิ้งห่างกันมากนัก สถานการณ์จึงยังคงรักษาสมดุลเอาไว้ได้อย่างมั่นคง

ส่วนอาณาจักรไป๋เซี่ยง แม้จะแข็งแกร่งกว่าอาณาจักรเล็กๆ อื่นๆ อยู่มาก แต่ก็ยังห่างชั้นกับมหาอำนาจระดับรองทั้งสองอยู่พอสมควร

บทบาทของพวกเขาจึงเป็นเหมือนนกสองหัว ฝ่ายไหนยื่นข้อเสนอดีๆ ให้ ก็พร้อมจะโอนอ่อนผ่อนตามไปฝ่ายนั้น

จนกระทั่งพรมแดนประเทศปรากฏขึ้น และเกมหมื่นภพได้ประกาศเตือนล่วงหน้าถึงการมาเยือนของผู้จุติจากดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ดินแดนต้องห้ามของทวยเทพก็มาถึงจุดเปลี่ยนที่อาจจะนำไปสู่การรวมเป็นหนึ่งในที่สุด!

ขอเพียงแค่ผู้จุติจากประเทศใดประเทศหนึ่งสามารถก้าวกระโดดทิ้งห่างประเทศอื่นไปได้ไกลลิบ อีกไม่นานความสมดุลระหว่างสามขั้วอำนาจนี้ก็จะพังทลายลง

เมื่อถึงเวลานั้น ไม่ต้องรอให้เกมหมื่นภพมานั่งจี้ก้น ฝ่ายที่มีอำนาจมากที่สุดก็ต้องเดินหน้ารวบรวมดินแดนต้องห้ามของทวยเทพให้เป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแน่นอน

ตามหลักการแล้ว ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงเริ่มต้นที่ผู้จุติเพิ่งปรากฏตัว ขุมอำนาจของแต่ละประเทศยังอยู่ในช่วงสังเกตการณ์และคัดเลือกตัวเต็งที่เหมาะสมจะนำไปปั้นต่อ

ต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าผู้จุติจะเติบโตจนแข็งแกร่งพอที่จะสั่นคลอนสมดุลนี้ได้

และนี่ก็คือสคริปต์ปกติที่เกมหมื่นภพได้วางเอาไว้สำหรับดินแดนต้องห้ามของทวยเทพ

ทว่าเพราะการปรากฏตัวของไป๋เยี่ย สคริปต์ที่วางไว้จึงถูกฉีกทิ้งกระจุยกระจายไม่มีชิ้นดี

ผู้จุติบ้านไหนมันจะปั่นเลเวลพุ่งพรวดไปถึงขั้นหกเลเวล 179 ได้ไวปานจรวดขนาดนี้วะ

แล้วลองดูสภาพของผู้เล่นจากจักรวรรดิเสินหลงที่ลงแข่งในศึกประชันยอดอัจฉริยะครั้งนี้สิ นั่นมันใช่ผู้เล่นปกติที่ไหนกันล่ะ!

คนทั่วไปอาจจะดูไม่ออก แต่สำหรับยอดฝีมือขั้นสิบจากทั้งสี่ขั้วอำนาจ แค่ปรายตามองแวบเดียวพวกเขาก็มองทะลุปรุโปร่งแล้วว่าพวกเย่ว์เยี่ยทั้งสามคนนั่นมันวิปริตขนาดไหน!

ผู้นำจากสี่กลุ่มอำนาจนั่งล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะเจรจาหลัก ภาพไฮไลต์ของศึกประชันยอดอัจฉริยะกำลังฉายชัดอยู่บนจอโฮโลแกรมกลางโต๊ะกลม

ไบร์นส์ พระสันตะปาปาแห่งสวรรค์แสงศักดิ์สิทธิ์จ้องมองสิงจวินด้วยใบหน้าถมึงทึง พร้อมกับเค้นเสียงถามอย่างดุดัน

"พวกแกทำบ้าอะไรลงไปฮะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชาร์ลส์ ผู้นำสมาคมกวงจ้าว และลอฟสกี้ พระสันตะปาปาแห่งศาสนจักรเย่ากวง ก็หันขวับมามองเป็นตาเดียว

"พวกเราไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่นา"

สิงจวินยักไหล่อย่างไม่ยี่หระพร้อมกับส่งยิ้มกวนๆ

ที่เขาพูดมาก็ไม่ผิด เพราะเขาไม่ได้เป็นคนทำจริงๆ นี่นา ผลงานทั้งหมดมันเป็นฝีมือของซูมู่ไป๋ต่างหาก

แต่ขืนพูดความจริงออกไป นอกจากเฟิงอี้หยวนที่กำลังนั่งหลับตาทำสมาธิไม่รู้ร้อนรู้หนาวอยู่ตรงนั้นแล้ว ใครหน้าไหนมันจะไปเชื่อ

ปัง!

ไบร์นส์ตบโต๊ะดังปังก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน เขาชี้หน้านิ้วไปที่จิ้นเมี่ยซึ่งเพิ่งจะขึ้นประเวทีก็ชนะบายเพราะคู่ต่อสู้ขอยอมแพ้ในจอโฮโลแกรม พร้อมกับตวาดลั่น

"ไอ้เจ้านี่ แล้วก็ไอ้สองคนนั้นน่ะ พลังระดับศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้างชัดๆ แล้วแกกล้าบอกว่าไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นเหรอ หลอกผีหรือไงวะ!"

สิ้นคำประกาศกร้าว บรรดาผู้นำประเทศเล็กประเทศน้อยที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ผู้ฟังด้านหลังก็พากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก เบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ

"ซี๊ดดด พลังระดับศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้างเนี่ยนะ!"

"มิน่าล่ะถึงได้โหดบรรลัยขนาดนี้ จักรวรรดิเสินหลงไปเอาความสามารถแบบนี้มาจากไหนเนี่ย"

"พวกนั้นใช้วิธีไหนกันแน่ ผู้จุติจะพัฒนาได้รวดเร็วขนาดนี้ได้ยังไง!"

...

เสียงกระซิบกระซาบดังเซ็งแซ่แผ่วเบา ราวกับกลัวว่าจะไปขัดจังหวะพวกขาใหญ่ที่โต๊ะหลัก

"จักรวรรดิเสินหลงของพวกแกกุมความลับอะไรเอาไว้กันแน่ ไอ้สามคนอย่างพวกเย่ว์เยี่ยน่ะ ไม่มีทางเป็นผู้จุติธรรมดาๆ ได้หรอก"

ลอฟสกี้รีบชิงพูดแทรกขึ้นมา ชาร์ลส์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็รีบผสมโรง

"เริ่มจากเย่ว์ตู๋มิ่งของอาณาจักรซากุระ แล้วก็ฟีลิกซ์ของจักรวรรดิเซิ่งถัง เมื่อไม่นานมานี้ทายาทแห่งดวงอาทิตย์ของอาณาจักรคอเรียก็เพิ่งจะโดนเก็บไปอีกคน... จักรวรรดิเสินหลงของพวกแกมันจะทำเกินไปแล้วนะเว้ย!"

เมื่อได้ยินชื่อของฟีลิกซ์ มุมปากของไบร์นส์ก็กระตุกยิกๆ

พูดถึงเรื่องนี้ทีไร เขาก็แทบอยากจะพุ่งไปบีบคอไอ้ไป๋เยี่ยให้ตายคามือเสียเดี๋ยวนี้เลย!

ฟีลิกซ์คือผู้จุติที่ครอบครองพรสวรรค์ระดับ SSS อนาคตจะต้องเติบโตไปถึงระดับศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้างอย่างแน่นอน เผลอๆ อาจจะมีหวังทะลวงไปถึงขั้นจ้าวแห่งกฎเกณฑ์เลยด้วยซ้ำ!

แต่เมล็ดพันธุ์ชั้นยอดขนาดนี้ กลับต้องมาจบเห่ด้วยน้ำมือของไป๋เยี่ยอย่างรวดเร็ว!

ยิ่งคิดไบร์นส์ก็ยิ่งแค้น รู้อย่างนี้เขาไม่น่ามัวแต่สังเกตการณ์เพื่อทดสอบหมอนั่นนานขนาดนี้เลย ยังไม่ทันจะได้ปั้นให้เก่ง คนก็ชิงตายห่าไปซะแล้ว...

สีหน้าของลอฟสกี้กับชาร์ลส์เองก็ไม่ได้ดูดีไปกว่ากัน ถึงแม้ผู้จุติระดับ SSS ของฝั่งพวกเขาจะยังอยู่รอดปลอดภัย แต่ใครจะไปรู้วันดีคืนดีไอ้ไป๋เยี่ยมันอาจจะโผล่มาเชือดทิ้งตอนไหนก็ได้

ทั้งสามคนต่างตระหนักดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์เป็นเช่นนี้ต่อไป เมื่อพรมแดนประเทศถูกเปิดออก ขุมกำลังของจักรวรรดิเสินหลงจะต้องขยายตัวจนถึงขั้นที่พวกเขาสามฝ่ายต้องจับมือกันถึงจะพอฟัดพอเหวี่ยงได้แน่ๆ

ไม่สิ... อาจจะรอไม่ทันให้ถึงตอนเปิดพรมแดนด้วยซ้ำ!

ในเมื่ออีกฝ่ายมีไป๋เยี่ยและไอ้ตัววิปริตอีกสามคนนั่น พวกเขาก็สามารถรุกรานและพิชิตประเทศอื่นๆ นอกจากพวกเขาทั้งสามได้ก่อนที่พรมแดนจะเปิดออกอย่างแน่นอน

ถึงแม้วิธีนี้จะไม่ได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตำหนักเสินหลงโดยตรง แต่ของรางวัลจากเกมหมื่นภพนั้นไม่ใช่ของหลอกเด็ก!

เมื่อถึงตอนนั้นจักรวรรดิเสินหลงจะได้รับโบนัสค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นหลายสิบเท่าตัว อีกไม่นานผู้จุติของพวกเขาก็จะผงาดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

ถ้าขืนรอจนกว่าพรมแดนประเทศจะเปิดออกจริงๆ เกรงว่าต่อให้พวกเขาสามฝ่ายรวมพลังกัน ก็คงไม่ใช่คู่ต่อกรของจักรวรรดิเสินหลงอีกต่อไปแล้ว!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่าทีกดดันคุกคามของทั้งสามคน สิงจวินก็ไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองทั้งสามราวกับกำลังมองคนโง่ ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาออกมา

"หึ ดูเหมือนว่าพรมแดนประเทศมันจะปิดกั้นไว้นานเกินไป พวกแกถึงได้ลืมรสชาติคมดาบของฉันที่ฝากไว้บนตัวพวกแกไปหมดแล้วสินะ"

ปัง!

ขาดคำ เขาก็กระชากดาบยักษ์ที่สะพายอยู่ด้านหลังออกมาฟาดลงบนโต๊ะกลมดังปัง

เสียงกัมปนาทกึกก้องทำเอาเสียงซุบซิบจากอัฒจันทร์ด้านหลังเงียบกริบลงในทันตา ทั่วทั้งห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

สิงจวินปรายตามองเฟิงอี้หยวนแวบหนึ่ง เมื่อเห็นอีกฝ่ายพยักหน้าให้เบาๆ เขาถึงได้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ

รูปร่างที่สูงใหญ่กำยำของเขา เมื่อนำไปเทียบกับไบร์นส์ที่ยืนอยู่เหมือนกัน รังสีอำมหิตของเขากลับข่มอีกฝ่ายจนมิด

"จักรวรรดิเสินหลงของฉันจะทำอะไร หรือคิดจะทำอะไร..."

สิงจวินเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองพวกเขาทั้งสาม รอยยิ้มอหังการปรากฏขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะเน้นย้ำทีละคำด้วยน้ำเสียงที่ดังก้องขึ้นเรื่อยๆ

"จำเป็นต้องรายงานพวกแกด้วยหรือไงวะ!"

"แก!"

ใบหน้าของไบร์นส์เดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดว่าสิงจวินจะกล้าหักหน้ากันซึ่งๆ หน้าแบบนี้

เขาเหลือบมองลอฟสกี้กับชาร์ลส์เพื่อขอความเห็น แต่ทั้งสองคนกลับปิดปากเงียบสนิท มีเพียงสีหน้าที่ดูย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

"แกอะไรของแก"

สิงจวินถลึงตาใส่ไบร์นส์ มือข้างหนึ่งวางแหมะอยู่บนด้ามดาบยักษ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับแค่นหัวเราะ "ถ้าพวกแกเรียกประชุมร้อยประเทศมาเพื่อพล่ามเรื่องไร้สาระพวกนี้ล่ะก็ งั้นพ่อก็ไม่ขออยู่เป็นเพื่อนแล้ว"

พูดจบเขาก็คว้าดาบยักษ์เสียบกลับเข้าฝักด้านหลัง สายตากวาดมองไปทางผู้คนบนอัฒจันทร์ทั้งหมด

"ที่ฉันมาในวันนี้ ก็เพื่อหยิบยื่นโอกาสให้กับพวกแก"

"จะยอมสวามิภักดิ์เข้าร่วมกับจักรวรรดิเสินหลงแต่โดยดี หรือจะรอให้โดนบุกไปถล่มถึงหน้าบ้าน..."

"รีบตัดสินใจกันซะแต่เนิ่นๆ เพราะเวลาที่เหลืออยู่สำหรับพวกแก... มันมีไม่มากแล้ว!"

[จบแล้ว]