บทที่ 330 - ควบคุมธาตุน้ำแข็ง จะสู้ปล้นเขาได้ยังไง!

บทที่ 330 - ควบคุมธาตุน้ำแข็ง จะสู้ปล้นเขาได้ยังไง!

คลังสมบัติของนิกายเทพไป๋หลัวช่างแตกต่างจากที่ซูมู่ไป๋จินตนาการไว้โดยสิ้นเชิง

ด้านในมีห้องแยกย่อยอยู่หลายห้อง อาจจะเป็นเพราะมั่นใจในค่ายกลเวทหลายชั้นที่อยู่ด้านนอกคลังสมบัติมากเกินไป ภายในนี้จึงไม่มีระบบป้องกันใดๆ เลย

แม้แต่ห้องที่เก็บสมบัติเอาไว้ ก็ไม่ได้ลงกลอนไว้ด้วยซ้ำ!

แบบนี้ก็เข้าทางซูมู่ไป๋เลยน่ะสิ เขาผลักประตูบานแรกเข้าไป สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือวัตถุดิบหายากระดับสูงหลากหลายชนิด

ของพวกนี้ล้วนมีเจ้าของ ระบบเก็บของอัตโนมัติของซูมู่ไป๋จึงไม่ทำงาน

แต่เรื่องก้มเก็บเงินเนี่ย เขาย่อมไม่บ่นว่าเหนื่อยหรอก

ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ได้คิดจะลงมือเก็บเองอยู่แล้ว

วิ้ง~

ซูมู่ไป๋แชร์มุมมองของปิงซวงทันที แล้วเปิดม่านมรณะขึ้นเบื้องหน้า

พริบตาต่อมา โครงกระดูกรูปร่างผอมบางหลายสิบตัวก็ปรากฏตัวขึ้นภายในคลังสมบัติ

"ทำเวลาหน่อย"

เมื่อได้รับคำสั่ง เหล่าโครงกระดูกก็เริ่มลงมือทำงานทันที

เมื่อเทียบกับการต่อสู้ในเมืองหลวงแล้ว พวกมันดูอ่อนแอมาก แต่ถ้าเป็นเรื่องกวาดล้างของล่ะก็ ไม่มีปัญหาแน่นอน

ซูมู่ไป๋พิงขอบประตู มองดูพวกโครงกระดูกขนวัตถุดิบต่างๆ มาองตรงหน้าเขา อารมณ์ตอนนี้ช่างเบิกบานเหลือเกิน

เรื่องที่ตาเฒ่าฮว๋ายเจียนเคยทำ ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสรสชาตินั้นบ้างแล้ว

ต้องยอมรับเลยว่า การปล้นคลังสมบัติแบบนี้ มันโคตรจะสะใจเลย!

ถ้าได้นั่งปล้นแบบสบายๆ ก็คงจะฟินยิ่งกว่านี้อีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซูมู่ไป๋ก็เหลือบมอง [แหวนน้ำแข็งของดีแลน] บนนิ้วมือ

พลังฝีมือเพิ่มขึ้นเร็วเกินไป แถมยังมีอุปกรณ์ระดับสูงเยอะแยะ ซูมู่ไป๋เลยมีของหลายอย่างที่ยังไม่มีเวลาเอามาลองใช้เลย

ถ้าผู้เล่นคนอื่นรู้เข้า มีหวังอิจฉาจนกระอักเลือดตายแน่

อุปกรณ์ระดับเทวะอย่าง [แหวนน้ำแข็งของดีแลน] ชิ้นนี้ มีสกิลอยู่สองสกิล

หนึ่งในสกิลติดตัวนั้น ทำให้ดวงตาของซูมู่ไป๋เปล่งประกายขึ้นมา

[คริสตัลผนึกน้ำแข็ง]: สกิลติดตัว คุณสามารถควบคุมธาตุน้ำแข็งผ่านคริสตัลผนึกน้ำแข็งได้ และสามารถร่ายเวทธาตุน้ำแข็งส่วนใหญ่ที่ต่ำกว่าระดับมหาเวทต้องห้ามได้

นี่ไม่ใช่แค่การร่ายเวทธาตุน้ำแข็งได้ธรรมดาๆ นะ แต่มันมอบความสามารถในการควบคุมธาตุน้ำแข็งให้กับเขาเลยต่างหาก!

ซูมู่ไป๋ค่อยๆ ยกมือขึ้น พลังงานในฝ่ามือเริ่มหมุนวน ค่ามานาในร่างกายถูกดึงไปใช้ ธาตุน้ำแข็งรวมตัวกันในมือของเขาอย่างรวดเร็ว

ชั่วพริบตา ดอกไม้ที่ก่อตัวจากธาตุน้ำแข็งล้วนๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือของซูมู่ไป๋

"นี่น่ะหรือ ความรู้สึกของการควบคุมธาตุ?"

ซูมู่ไป๋รู้สึกว่าประสบการณ์นี้น่าอัศจรรย์มาก ธาตุน้ำแข็งที่เขาใช้มานาสร้างขึ้นมา สามารถเปลี่ยนรูปร่างเป็นอะไรก็ได้ตามที่ใจนึก

แน่นอนว่าการทำแบบนี้ก็สูบมานาไปไม่น้อย แค่รักษาสภาพดอกไม้ผลึกน้ำแข็งดอกเล็กๆ ดอกนี้ ก็กินมานาไปเกือบพันหน่วยต่อวินาทีแล้ว

ความสามารถแบบนี้ ผู้เล่นทั่วไปไม่มีปัญญาใช้เล่นพร่ำเพรื่อแน่ แต่สำหรับซูมู่ไป๋แล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก!

เมื่อมี [สัญญาแห่งความตายชั่วนิรันดร์] ค่ามานาของเขาก็แทบจะเรียกได้ว่ามีไม่จำกัด

"เสียดายที่นี่เป็นความสามารถจากอุปกรณ์"

ซูมู่ไป๋ส่ายหน้า โบกมือสลายดอกไม้น้ำแข็งทิ้งไป แล้วควบคุมธาตุน้ำแข็งปริมาณมากให้รวมตัวกันเป็นบัลลังก์อยู่ด้านหลังเขา

รูปร่างของบัลลังก์นั้น เหมือนกับที่ปิงซวงเคยสร้างขึ้นมาเป๊ะ

เขาทิ้งตัวลงนั่งบนบัลลังก์ พลางยกมือขึ้นมาพิจารณา

หากเทียบกับธาตุน้ำแข็งแล้ว สิ่งที่เขาอยากควบคุมให้ได้ดั่งใจนึกมากกว่าคือ ไอมรณะ แต้มวิญญาณ และพลังมรณะ!

ทว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้เล่นระดับ 6 จะทำได้ หากอยากจะควบคุมพลังเหล่านี้ได้อย่างแท้จริง ไม่ใช่แค่การร่ายสกิล ซูมู่ไป๋ยังต้องเดินหน้าไปอีกไกล

ไม่นาน โครงกระดูกหลายสิบตัวก็ขนวัตถุดิบทั้งหมดในห้องแรกมากองรวมกันตรงหน้าซูมู่ไป๋

ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงโถงทางเดินกลางคลังสมบัติ สะบัดมือวูบเดียว วัตถุดิบทั้งหมดก็ถูกกวาดเข้าแหวนมิติไปทันที

[ระบบแจ้งเตือน: คุณได้รับวัตถุดิบระดับอีปิก ×87,652]

[ระบบแจ้งเตือน: คุณได้รับวัตถุดิบระดับตำนาน ×4,321]

[ระบบแจ้งเตือน: คุณได้รับวัตถุดิบระดับเทวะ ×239]

……

"สมกับเป็นประเทศเล็กๆ มีแค่นี้เองเหรอ?"

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ ซูมู่ไป๋ก็อดเบ้ปากไม่ได้

แต่ถึงยังไงมันก็เป็นของฟรี เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไร โบกมือแล้วสั่ง "ทำต่อไป ขนของในห้องพวกนั้นออกมาให้หมด"

สิ้นคำพูด ม่านมรณะสี่สายก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หน้าห้องแต่ละห้องมีโครงกระดูกหลายสิบตัวโผล่ออกมาพร้อมกัน

ห้องพวกนี้แยกเก็บอุปกรณ์สวมใส่ ไอเทมทั่วไป ไอเทมสิ้นเปลือง และทรัพยากรที่ซูมู่ไป๋ให้ความสนใจมากที่สุด!

"ไม่รู้ว่านิกายเทพไป๋หลัวจะมีคริสตัลวิญญาณกับหินวิญญาณลิขิตฟ้าเยอะแค่ไหนนะ"

ซูมู่ไป๋หรี่ตาลงเล็กน้อย เริ่มรู้สึกคาดหวังกับผลกำไรจากการมาเยือนครั้งนี้ขึ้นมานิดๆ แล้ว

ระหว่างที่พวกโครงกระดูกกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน เขาก็เริ่มตรวจสอบวัตถุดิบที่เพิ่งเก็บมาได้อย่างละเอียด

[หายนะ]!

[หายนะ]!

……

หลังจากใช้ [หายนะ] รัวเป็นชุด วัตถุดิบเหล่านี้ก็ได้รับการอัปเกรดขึ้นหนึ่งระดับแบบฟรีๆ ทั้งหมด

ซูมู่ไป๋คัดแยกบางส่วนออกมาต่างหาก ของพวกนี้คือวัตถุดิบที่สามารถนำไปสร้างสิ่งมีชีวิตอันเดดได้

"วัตถุดิบพวกนี้บวกกับของที่เหลือในตำหนักเสินหลง ก็น่าจะพอสร้างเทพเกาทัณฑ์สุริยันปรโลกได้แล้วล่ะ"

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังจะได้สร้างสิ่งมีชีวิตอันเดดระดับสูงสุดตัวที่สาม อารมณ์ของซูมู่ไป๋ก็ยิ่งเบิกบานขึ้นไปอีก

ของที่ได้มาในครั้งนี้ ต่อให้เป็นเทพแห่งความมั่งคั่งอย่างฟู่เจี่ยเทียนเซี่ย ก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาหาเงินนานแค่ไหนถึงจะได้เท่านี้

ปล้นเขามันรวยเร็วกว่าจริงๆ ด้วย

มิน่าล่ะ พอตาเฒ่าฮว๋ายเจียนไปถึงอาณาจักรซากุระ สิ่งแรกที่ทำก็คือพุ่งไปปล้นคลังสมบัติก่อนเลย

ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริงๆ เรื่องนี้เขาคงต้องเรียนรู้จากตาเฒ่านั่นให้ดีซะแล้ว

……

ซูมู่ไป๋น่ะอารมณ์ดีไปแล้ว แต่สำหรับผู้เล่นอาณาจักรคอเรีย พวกเขากลับรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาทับ

[ประกาศอาณาจักรคอเรีย: คลังสมบัติของเมืองหลวงถูกขโมย ก่อนที่จะทวงคืนมาได้ ค่าประสบการณ์ที่ผู้เล่นอาณาจักรคอเรียทุกคนได้รับจากการฟาร์มมอนสเตอร์จะลดลง 50%] ×5

???

ประกาศนี้ทำเอาผู้เล่นชาวคอเรียถึงกับเอ๋อกิน

[เมืองหลวงเพิ่งจะโดนตีแตกไปแหม็บๆ ทำไมคลังสมบัติถึงโดนปล้นไปได้อีกล่ะเนี่ย?!]

[ขโมย? พูดซะดูดี ฉันว่าโดนบุกปล้นมากกว่ามั้ง]

[แกไม่เคยได้ยินคำพูดของจักรวรรดิเสินหลงหรือไง? โจรก็คือขโมยนั่นแหละ...]

[อาซีปา พวกผู้อาวุโสของนิกายเทพไป๋หลัวมันมัวทำบ้าอะไรกันอยู่?]

[ไป๋เยี่ยมันเก่งกาจขนาดไหนกันเชียว? ถึงขนาดนิกายเทพไป๋หลัวยังเอาไม่อยู่เลย!]

[คลังสมบัติโดนปล้นแล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วย? ทำไมถึงต้องมาหักค่าประสบการณ์ฟาร์มตั้ง 50% ด้วยเนี่ย?!]

[ไอ้เกมหมื่นภพเวรตะไล นี่แกหวังพึ่งพวกเราที่เลเวลสูงสุดแค่ 20 กว่าๆ ให้ไปทวงคลังสมบัติคืนมาหรือไงฮะ?]

……

ภายในช่องแชตของอาณาจักร เต็มไปด้วยข้อความก่นด่า สบถ และร้องห่มร้องไห้ไหลผ่านหน้าจอเป็นสายน้ำ

ในขณะที่ผู้เล่นอาณาจักรคอเรียยังคงจมปลักอยู่กับความเศร้าโศกเสียใจเรื่องคลังสมบัติโดนปล้น ปิงซวงที่กำลังเพลิดเพลินกับการสังหารหมู่นิกายเทพไป๋หลัวในเมืองหลวงก็เผลอพ่นลมหายใจมังกรไปโดนพระราชวังเข้าอย่างจัง

วิ้ง~

ม่านพลังคุ้มกันพระราชวังปรากฏขึ้นมาทันที แต่มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

แม้ม่านพลังนี้จะแข็งแกร่งกว่าม่านพลังคุ้มกันเมืองอยู่บ้าง แต่เมื่อต้องปะทะกับลมหายใจมังกรดับสูญของปิงซวง มันก็ต้านทานไว้ได้เพียงแค่ 3 วินาทีเท่านั้น

เพล้ง...

เสียงแตกหักดังกังวาน ม่านพลังคุ้มกันพระราชวังแหลกสลายไปทันที

ตูม!

พริบตาต่อมา ลมหายใจมังกรดับสูญที่แฝงไปด้วยกลิ่นอายมรณะอันเข้มข้นก็กวาดผ่านทั่วทั้งพระราชวังด้วยความเร็วสูง

ไม่กี่อึดใจต่อมา ในเมืองหลวงของอาณาจักรคอเรียก็ไม่มีพระราชวังหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

พร้อมกันนั้น ก็มีประกาศรัวเป็นชุดดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของผู้เล่นอาณาจักรคอเรียได้แหลกสลายลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

[จบแล้ว]