บทที่ 179 จู๋กวางระดับสุดยอด (ตอนฟรีชดเชยที่ผิดพลาด)

***เนื่องจากความผิดพลาดของผู้แปลที่ลงเรื่องผิดและเงินเงินไป ตอนนี้ผู้แปลจึงเปิดให้อ่านฟรี ต้องขออภันมา ณ ที่นีร้ด้วยครับ)

บทที่ 179 จู๋กวางระดับสุดยอด

พิษธรรมดาย่อมไม่มีผลกับจอมยุทธในระดับของไต้ซือหวู่ฉือ

แต่ท่านปู่สามได้เรียนรู้เกี่ยวกับยาพิษที่สามารถทำให้ผู้คนเกิดอาการประสาทหลอนได้ ในตอนที่เขาเดินทางไปตะวันตกของมณฑลหูหนาน

แม้แต่ผู้ที่แข็งแกร่งมากที่สุด แม้กระทั่งผู้ที่คงกระพันต่อพิษทั้งหมดในหุบเขาหมื่นพิษ พวกเขาก็ไม่สามารถต้านทานพิษประเภทนี้ได้

ท่านปู่สามค้นหาขวดยาพิษต่างๆ ที่อยู่ในตัว และจากนั้นเขาก็เริ่มจัดวางกับดักพิษทันที

ตราบใดที่ไต้ซือหวู่ฉือเข้าสู่ภาพลวงตา เขาก็จะถูกสังหารได้อย่างง่ายดาย

ในวันนั้น ท่านปู่เดินไปรอบๆ ถนนเย็บศพและพูดคุยกับช่างเย็บศพมากมาย จากนั้นเขาก็หาวและบอกว่าอยากกลับไปนอนเพื่อที่จะทำงานยามดึก

หลังจากเข้าไปในร้านเย็บศพ เขาก็ออกมาทางหลังคาและไปที่ป่านอกเมืองเพื่อเตรียมจัดการ

ต้นไม้ใหญ่ในป่าเต็มไปด้วยหุ่นเชิดมากมาย

ท่านปู่สามซ่อนตัวอยู่ในที่ปลอดภัย รอการมาถึงของไต้ซือหวู่ฉือ และศิษย์ติดตามทั้งหลายของเขา

ท่านปู่สามย่อมรู้ที่อยู่ของไต้ซือหวู่ฉืออย่างชัดเจนมาก

อากาศร้อนมาก และทันทีที่พวกเขาเข้าไปในป่าเพื่อหลบแสงแดดที่แผดจ้า ไต้ซือหวู่ฉือเห็นว่าทุกคนเหงื่อออกและดูเหนื่อยกันมาก เขาจึงสั่งให้ทั้งหมดพักผ่อนอยู่ใต้ร่มเงาในป่า

แม้แต่ไต้ซือหวู่ฉือเองก็นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ขณะที่เขากำลังปลดกระดุมคอเสื้อ และหายใจหอบเหมือนวัว

ท่านปู่สามรู้สึกว่า มันถึงเวลาแล้ว เขาจึงควบคุมหุ่นเชิดให้ลงมือ

หุ่นเชิดทั้งหมดแต่งกายด้วยชุดสีดำและปิดหน้า พวกมันวิ่งเร็วมาก เหมือนกลุ่มปรมาจารย์ที่มีวรยุทธสูง

หลังจากที่ไต้ซือหวู่ฉือล้มพวกมันลงคนหนึ่ง เขาก็ค้นพบทันทีว่า คนที่ปิดล้อมพวกเขานั้นเป็นเพียงหุ่นเชิด

อย่างไรก็ตาม มีไม่กี่คนในยุทธภพที่สามารถฝึกหุ่นเชิดได้จนถึงระดับนี้

เนื่องจากพวกมันเป็นหุ่นเชิด ไต้ซือหวู่ฉือจึงไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เขาโบกดาบดอกบ๊วยและสังหารหุ่นเชิดทั้งหมดจนล้มลงกับพื้น

อย่างไรก็ตาม ศิษย์เส้าหลินที่เหลือจำนวนมากได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตจากหุ่นเชิดเนื่องจากขาดความแข็งแกร่ง

เมื่อไต้ซือหวู่ฉือเห็นสิ่งนี้ เขาก็โกรธมาก ขณะที่กำลังจะอาละวาด แต่ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

มันมีบางอย่างผิดปกติกับอากาศ

ท่านปู่สามออกมาจากที่ซ่อนและเขาก็ส่งเสียงเยาะเย้ย

ไต้ซือหวู่ฉือรู้สึกว่าป่าที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังหมุนอยู่ และต้นไม้ใหญ่ทุกต้นดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมา พวกมันกลายเป็นผีที่ดุร้าย พยายามลากเขาไปสู่นรกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

ท่านปู่สามถือมีดสั้น เขาสังหารศิษย์เส้าหลินที่เหลือทั้งหมดที่ยังคงดิ้นรนเพื่อหาทางรอด

ในตอนนี้เอง ไต้ซือหวู่ฉือได้เข้าสู่ภาพลวงตาโดยสมบูรณ์แล้ว เขายืนอยู่ที่จุดเดิม ร่างกายของเขาสั่นเล็กน้อย และมีเหงื่อไหลอาบใบหน้า

หลังจากที่ท่านปู่สามเข้ามาใกล้ เขาก็คว้าดาบดอกเหมยจากไต้ซือหวู่ฉือด้วยมือของเขา แทงดาบเข้าไปในร่างกายของไต้ซือหวู่ฉืออย่างรุนแรง และตอกร่างของเขาไว้ที่ต้นไม้ใหญ่

โอสถต้าฮวนต้องอยู่ในร่างของไต้ซือหวู่ฉือ แต่เมื่อท่านปู่สามกำลังจะแตะมัน เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ภาพลวงตา?

ท่านปู่สามไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเข้าสู่ภาพลวงตาตั้งแต่เมื่อไหร่?

เขาได้เตรียมยาพิษหลอนประสาท ดังนั้นเขาจึงรับประทานยาแก้พิษล่วงหน้าตามธรรมชาติ แล้วเขาจะเข้าสู่ภาพลวงตาได้อย่างไร

เว้นแต่...จะมีผู้เชี่ยวชาญอีกคนอยู่ที่นี่

เมื่อท่านปู่สามมองไปที่ไต้ซือหวู่ฉือที่แขวนอยู่บนต้นไม้ วิสัยทัศน์ของเขาก็เริ่มเบลอ

เขากัดฟันแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว

หากเขาอยู่ต่อไป ชีวิตของเขาจะตกอยู่ในอันตราย

ก่อนที่เขาจะหนีออกจากป่าได้ ท่านปู่สามก็หมดสติไป

เมื่อเขาตื่นขึ้นมาก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แม้ว่าเขาจะปวดหัวมาก แต่เขาก็ยังพยายามที่จะกลับไปที่ร้านเย็บศพ

แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับโอสถต้าฮวนมา แต่เขาก็ยังสังหารไต้ซือหวู่ฉือได้ เขาย่อมไม่ได้รับการลงโทษจากเสี่ยวคุน

แต่สำหรับโอสถอมตะ เสี่ยวคุนกำลังกดดันเขาอย่างหนัก

หลังจากรู้ว่าหยางจิ่วและกานซือซือกำลังจะแต่งงานกัน ท่านปู่สามก็รู้สึกสับสนมาก เขาควรแยกคู่โชคชะตาคู่นี้ออกดีหรือไม่

หยางจิ่วเคยให้แส้วิเศษแก่เขา เพื่อเติมเต็มความปราถนาที่จะพิชิตทุกคนในหอหยุนหยู เขาก็รู้สึกว่าไม่อยากจัดการหยางจิ่ว

แต่ท่านปู่สามรู้อยู่ในใจว่า หากเขาล้มเหลว จะมีซ่งซางเหว่งผู่อื่นเข้ามาแทนที่เขาและดำเนินการงานนี้ต่อไป

หยางจิ่วและกานซือซือตกเป็นเป้าหมายของเสี่ยวคุน และพวกเขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายมาก

ข้าทำเองดีกว่าให้ผู้อื่นทำ!

อย่างน้อยถ้าเขาลงมือ เขาก็จะทำให้ทั้งคู่ตายอย่างไม่เจ็บปวดแน่นอน

เนื่องจากยังไงเจ้าก็ต้องตาย เป็นการดีที่สุดที่จะตายอย่างสบายใจ

ท่านปู่สามไม่เคยคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนี้จะทำให้เขาเปลี่ยนไป

หยางจิ่วและเว่ยอวี่เหยียน ทั้งสองร่วมมือกันสร้างเขาให้เป็นมนุษย์ก็ไม่ใช่และผีก็็ไม่เชิง

ในท้ายที่สุด เขาเลือกที่จะแขวนคอตัวเอง ไม่ใช่เพราะเขาต้องการรักษาร่างกายของเขาไว้ แต่เพียงเพราะเขาไม่ต้องการสร้างปัญหาให้กับเพื่อนร่วมงานของเขา

หลังจากอ่านชีวิตของท่านปู่สามแล้ว หยางจิ่วก็เต็มไปด้วยความเศร้าเช่นกัน

แม้ว่าท่านปู่สามจะลังเล แต่ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจสังหารหยางจิ่ว สำหรับผู้ชายคนนี้ หยางจิ่วมีความเมตตาอย่างยิ่งโดยไม่ต้องการหั่นเขาออกเป็นชิ้นๆ

แต่ทำไมคอของท่านปู่สามถึงเปราะบางเช่นนี้?

“ท่านปู่สาม ยังไงเจ้าก็ตายไปแล้ว ข้าก็ถือว่าเจ้ายังเป็นพี่ชายของข้าอยู่ก็แล้วกัน…” หยางจิ่วไม่สนใจที่จะถอนหายใจอีกต่อไป

หลังจากการตายของท่านปู่สาม สิ่งต่างๆ ก็แย่ลง

เขาดึงวงแหวนเหล็กแล้วเปิดประตู นอกจากเขาเห็นเจ้าหน้าที่ตงฉ่างรออยู่ที่ประตูเท่านั้น

ยังมีเจี๋ยชิงและเหลิงเสวียนยืนอยู่อีกด้านหนึ่งด้วย และถัดจากพวกเขาคือศพของแม่นมหลี่ซิงเจียง

เจ้าหน้าที่ตงฉ่างรีบนำร่างของท่านปู่สามออกไปอย่างรวดเร็ว

【เย็บศพหนึ่งร้อยสามสิบเอ็ดศพ โฮสต์ก็ได้รับรางวัลเป็นจู๋กวางระดับสุดยอด 】

จู๋กวางระดับสุดยอด?

ฮึฮึฮึ…สิ่งนี้เข้ากันได้ดีสุดๆ กับท่านปู่สาม

“ใต้เท้าหยาง นี่คือร่างของหวังฉินเหนียง” เจี๋ยชิงกล่าวพร้อมกุมหมัดของนาง

หยางจิ่วพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม "เจ้าสองคนช่วยข้ายกศพไปที่โต๊ะเย็บศพได้ไหม?"

เจี๋ยชิงและเหลิงเสวียนย่อมเต็มใจที่จะช่วยเหลือ ทั้งสองกามร่างของหวังฉินเหนียงเข้ามาในร้านเย็บศพและค่อยๆ วางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

เมื่อเห็นการจัดเตรียมในร้านศพ เหลิงเสวียนก็รู้สึกอิจฉามาก มีความรู้สึกที่แตกต่างจริงๆ เมื่อมีผู้หญิงอยู่ที่บ้าน

เจี๋ยชิงหันหลังกลับ เมื่อนางไปถึงประตู นางก็หันกลับมาแล้วถามว่า "ใต้เท้าหยาง ท่านไม่มีเงินซื้อบ้านงั้นเหรอ?"

ธุรกิจร้านหม้อไฟของหยางจิ่วกำลังเฟื่องฟูมากในช่วงนี้ ข้าเชื่อว่ากระเป๋าของหยางจิ่วนั้น มันเต็มไปด้วยผลกำไร

แต่ทำไมหลังจากแต่งงานแล้ว พวกเขายังคงอาศัยอยู่ในร้านเย็บศพ?

เมื่อถึงเวลาเย็บศพ ให้ภรรยาใหม่ไปพักที่ร้านหม้อไฟก่อน รอจนเขาเย็บศพเสร็จ แล้วทั้งคู่ค่อยกลับมานอนด้วยกันงั้นเหรอ?

แค่คิดนางก็รู้สึกกลัวแล้ว

บางทีกานซือซืออาจบอกว่านางไม่ได้รังเกียจ แต่จริงๆ แล้วนางอาจรู้สึกบางอย่างก็เป็นได้

หยางจิ่วยิ้มแล้วพูดว่า "ข้าชอบที่นี่"

เจี๋ยชิงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และนางก็หันหลังกลับไป

“ข้าจะแสดงให้ท่านดูนกเครื่องจักรของข้าทีหลัง” เหลิงเสวียนพูดแล้วเดินออกไป

เมื่อปิดประตู หยางจิ่วมองไปที่ร่างของหวังฉินเหนียง

ศีรษะถูกตัดออกและเลือดก็แข็งตัวแล้ว

ดวงตาของนางเบิกกว้าง นางน่าจะกลัวมาก ก่อนที่นางจะเสียชีวิต

พูดตามตรง หยางจิ่วต้องการเย็บร่างกายของหวังฉินเหนียงมาโดยตลอด

ไม่ว่ายังไง เขาก็รู้สึกสงสัยมาโดยตลอดว่า คนที่ยุยงให้แม่นมวางยาพิษจักรพรรดิผู้ล่วงลับนั้น คืออู๋ซานเยว่

อู๋ซานเยว่จะกลายเป็นจักรพรรดิได้อย่างไร ถ้าจักรพรรดิผู้ล่วงลับไม่สิ้นพระชนม์?

ศพปกติมากและเขาไม่พบความท้าทายใดๆ แถมศีรษะยังเย็บติดได้ง่ายมาก