บทที่ 331 - จิไรยะ: ฉันรู้สึกผิดต่อครอบครัวของมินาโตะจริงๆ!

บทที่ 331 - จิไรยะ: ฉันรู้สึกผิดต่อครอบครัวของมินาโตะจริงๆ!

"นางาโตะ โคนัน ยาฮิโกะคงไม่อยากเห็นพวกเธอทำแบบนี้หรอกนะ"

เสียงตะโกนของจิไรยะดังมาจากที่ไกลๆ

"เป้าหมายขององค์กรแสงอุษาไม่ใช่การนำพาสันติภาพมาสู่โลกนินจาหรอกหรือ แล้วสิ่งที่พวกเธอทำอยู่ตอนนี้มัน..."

"เป้าหมายของพวกเราไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด แต่ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า สันติภาพที่ไร้ซึ่งพลังค้ำจุนมันก็เป็นแค่เรื่องเพ้อฝันเท่านั้นแหละครับ อาจารย์จิไรยะ"

น้ำเสียงเย็นชาดังสะท้อนก้องอยู่ในหู ทำให้สีหน้าของจิไรยะเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "คาถาดิน กำแพงพสุธา!"

จิไรยะประสานอินอย่างรวดเร็ว พื้นดินนูนตัวขึ้นก่อตัวเป็นกำแพงดินหนาหนักตั้งตระหง่านขึ้นมาจากพื้น

ตู้มมม

เสียงระเบิดของยันต์ระเบิดดังกึกก้องต่อเนื่องไม่ขาดสาย!

กำแพงดินที่เพิ่งถูกสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา ฝุ่นควันคลุ้งกระจายไปทั่ว

"ไม่ปรานีกันเลยสินะ โคนัน"

จิไรยะพุ่งตัวออกมาจากกลุ่มควัน เขามองลูกศิษย์ที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะปรายตามองไปทางอาจารย์ของตนเอง

ตาเฒ่านั่นกำลังทำอะไรอยู่นะ

นางาโตะกับวิถีสวรรค์เพนก็ว่าไปอย่าง พวกนั้นมีเนตรสังสาระคอยเสริมพลัง ความแข็งแกร่งจึงอยู่ในระดับที่น่ากลัว แต่ถึงแม้โคนันจะเก่งกาจ ทว่าเมื่อเทียบกับวิถีสวรรค์แล้วก็ถือว่ายังอยู่ในระดับธรรมดา เขาไม่น่าจะถึงขั้นกดดันอะไรไม่ได้เลยสิ

หืม

เมื่อเห็นสถานการณ์ทางฝั่งของโฮคาเงะรุ่นที่สาม จิไรยะก็แทบจะเก็บอาการไม่อยู่

เท่าที่สายตาจะมองเห็นได้ รอบตัวของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเต็มไปด้วยยันต์ระเบิด เหนือหัวของเขามีเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวขึ้นจากยันต์ระเบิดคอยลอยตามทุกการเคลื่อนไหว อีกฝ่ายกำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนเพื่อเอาชีวิตรอดจากเมฆทะมึนก้อนนั้น

ถ้าเขาดูไม่ผิด เมฆยันต์ระเบิดที่มีรัศมีครอบคลุมกว่าหนึ่งกิโลเมตรนั่นเกิดจากการรวมตัวของยันต์ระเบิดล้วนๆ ใช่ไหมน่ะ

เป็นที่รู้กันดีว่า ยันต์ระเบิดหนึ่งแผ่นมีขนาดเท่ากับเหรียญเงิน แล้วตอนนี้บนหัวของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นมียันต์ระเบิดอยู่กี่แผ่นกันล่ะ

หนึ่งร้อยล้าน สองร้อยล้าน หรือว่าสามร้อยล้านแผ่น

ประเด็นคือไอ้เมฆยันต์ระเบิดก้อนนี้ทำท่าจะแผ่ขยายวงกว้างออกไปอีก และแน่นอนว่าต้นเหตุก็มาจาก... โคนัน

จิไรยะสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง เขามองโคนันและแผ่นยันต์ระเบิดที่ลอยพรั่งพรูออกมาจากเบื้องหลังของเธออย่างไม่ขาดสายด้วยความหวาดหวั่น

เขาคิดผิดไปมหันต์ ที่ไปด่วนสรุปเอาเองว่าโคนันไม่ได้เป็นภัยคุกคามอะไรมากมายนัก หากนางาโตะไม่มีเนตรสังสาระล่ะก็ เธอนี่แหละคือตัวอันตรายที่สุด!

ลูกศิษย์สาวคนนี้นอกจากจะโตมาสวยวันสวยคืนแล้ว เธอยังเป็นมหาเศรษฐีนีตัวท็อปอีกต่างหาก!

"อาจารย์จิไรยะ ทำใจซะเถอะค่ะ"

เมื่อเห็นว่าโคนันเตรียมจะลงมือ จิไรยะก็รีบดึงสติกลับมา "ถ้าพวกเธอทำเพื่อสันติภาพจริงๆ ทำไมไม่ร่วมมือกับโคโนฮะล่ะ ทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร พวกเธอกำลังเดินหลงทางอยู่นะ!"

"โลกใบนี้มักจะถูกชี้นำโดยผู้แข็งแกร่งเสมอมา เหมือนกับเซียนหกวิถีเมื่อพันปีก่อน หรือเซนจู ฮาชิรามะเมื่อหลายสิบปีก่อน และในตอนนี้ ตัวผมที่กลายเป็นพลังสถิตร่างสิบหางก็คือเซียนหกวิถีคนที่สอง!"

ยังไม่ทันที่โคนันจะได้ตอบ นางาโตะก็เดินเข้ามาหา กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมาจากทั่วทั้งร่างของเขา

"ในอดีต โคโนฮะแข็งแกร่งที่สุด พวกคุณชี้นำทิศทางของโลก ระบบของหมู่บ้านนินจาทั้งห้าก็มีหลายส่วนที่ลอกเลียนแบบมาจากพวกคุณ ต่อมาเมื่อฮิวงะ ฮาเนะปรากฏตัวขึ้น เขาก็เป็นผู้ชี้นำยุคสมัยใหม่ แล้วทำไมในตอนนี้ ตัวผมที่กลายเป็นเซียนหกวิถีคนที่สองถึงจะชี้นำโลกนินจาบ้างไม่ได้ล่ะ"

"คุชินะ!"

คำถามของนางาโตะและเสียงร้องไห้คร่ำครวญของมินาโตะดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทพร้อมๆ กัน

จิไรยะหันไปมองมินาโตะที่เดินโซเซเข้าไปหาคุชินะโดยไร้ซึ่งการขัดขวางใดๆ ในขณะที่พริกขี้หนูสีเลือดแห่งโคโนฮะบัดนี้นอนกองอยู่บนพื้นด้วยความอ่อนแรง ใบหน้าของเธอซีดเซียวไร้สีเลือด

เมื่อถูกชิงเอาสัตว์หางไป ต่อให้เป็นนินจาจากตระกูลอุซึมากิก็คงทนอยู่ได้ไม่นานนักหรอก...

จิไรยะขบกรามแน่น เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนท่อนแขนทั้งสองข้าง เขาตะโกนลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว

"นี่นายกะจะเลียนแบบฮิวงะ ฮาเนะอย่างนั้นเหรอ สิ่งที่เขาทำมันผิด การชี้นำโลกนินจาไม่ควรพึ่งพาสงครามและกำลังทหาร สิ่งที่นายกำลังทำอยู่ตอนนี้มันก็แค่การสานต่อความเกลียดชังเท่านั้น!"

นางาโตะจ้องมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย "ผมกังวลจริงๆ ว่าฮิวงะ ฮาเนะจะนำพาโลกนินจาไปสู่จุดจบที่ไม่อาจหวนกลับ แต่ผมก็ไม่ปฏิเสธหรอกนะว่า วิธีการของเขาได้นำพาสันติภาพมาสู่โลกนินจา อย่างน้อยในช่วงสองปีที่ผ่านมา โลกนินจาก็สงบสุขดี"

"นั่นไม่ใช่ความสงบสุข! มันเป็นแค่โหมโรงก่อนเกิดสงครามต่างหาก! สันติภาพที่แท้จริงมันควรจะ..."

นางาโตะเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "สงครามถือกำเนิดขึ้นจากการเข่นฆ่าแย่งชิงของมนุษย์ ตราบใดที่มนุษยชาติยังไม่สูญพันธุ์ สงครามก็ไม่มีวันจบสิ้น โลกใบนี้ไม่มีหรอกสันติภาพที่ยั่งยืนถาวร ดังนั้นผมขอแค่สันติภาพแบบสัมพัทธ์ก็พอแล้ว"

"หากสงครามและกำลังทหารสามารถนำพาสันติภาพแบบสัมพัทธ์มาได้ ผมก็จะทำมัน อาจารย์จิไรยะ แนวคิดเรื่องการรวมชาติให้เป็นหนึ่งเดียวกันก็กำลังได้รับความนิยมอย่างมากในแคว้นฮิโนะคุนิ อุดมการณ์ในอดีตของอาจารย์ มันไม่เหมาะกับยุคสมัยนี้อีกต่อไปแล้วล่ะครับ"

จิไรยะจ้องมองนางาโตะพลางรู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างดูแปลกหน้าเหลือเกิน

นางาโตะในอดีตไม่มีทางพูดจามีหลักการแบบนี้ออกมาได้หรอก และยิ่งไม่มีทางเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่ากำลังคือรากฐานของสันติภาพอย่างแน่นอน

แต่ทว่า...

เมื่อนึกถึงวิชาความรู้ต่างๆ ที่ถูกพร่ำสอนในโรงเรียนของแคว้นฮิโนะคุนิ รวมถึงทฤษฎีหลากหลายรูปแบบที่เขาเคยได้ยินมา

จิไรยะลอบทอดถอนใจ

บางทีอาจจะเป็นอย่างที่อีกฝ่ายพูด เขากลายเป็นคนที่ถูกยุคสมัยทอดทิ้งไปแล้วจริงๆ

นับตั้งแต่ถูกปล่อยตัวออกมาจากแคว้นคามินาริ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองก้าวตามโลกใบนี้ไม่ทันอีกต่อไป

ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปทุกวัน ทฤษฎีแปลกใหม่มากมายถูกส่งผ่านจากแคว้นยูคิและแพร่สะพัดไปทั่วโลกนินจา เหมือนกับที่หมู่บ้านนินจาต่างๆ เคยเรียนรู้ระบบของโคโนฮะในอดีต บัดนี้ประเทศต่างๆ เริ่มหันมาศึกษาระบบและแนวคิดของแคว้นยูคิกันแล้ว

ส่วนตัวเขาที่เปรียบเสมือนคนแก่ที่ปรับตัวเข้ากับเทคโนโลยีใหม่ๆ ไม่ได้ ก็ยังคงไม่อาจยอมรับความเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ได้อยู่ดี

นางาโตะปรายตามองจิไรยะเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

"รวบรวมเก้าหางและสามหางเสร็จสิ้นแล้ว ไปกันเถอะโคนัน"

โคนันตีหน้าขรึมและหมุนตัวเดินตามไป

เมื่อจิไรยะได้ยินเช่นนั้น เขาก็ค่อยๆ หันไปมองที่สมรภูมิรบด้วยความตระหนก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น "คาคาชิ!"

ภาพที่เห็นคือคาคาชิที่ขาดการคุ้มกันจากเขาและมีจักระสัตว์หางไม่เพียงพอ บัดนี้ถูกโอซึซึกิ ชินอิจิเล่นงานจนพ่ายแพ้ และถูกแบกขึ้นบ่าไปแล้ว

"ปล่อยเขานะเว้ย!"

จิไรยะเตรียมจะพุ่งเข้าไปช่วย แต่นางาโตะที่ไม่ได้แม้แต่จะหันกลับมามอง กลับยกมือขึ้นชี้ไปทางเขา

"ข่ายเทพพิชิตฟ้า!"

น้ำเสียงเย็นยะเยียบของนางาโตะดังก้อง แรงผลักมหาศาลระเบิดออกจากตัวเขาเป็นศูนย์กลาง พัดโหมกระหน่ำเข้าใส่จิไรยะในทันที

จิไรยะทำได้เพียงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นมาไขว้กันบังหน้าอก ร่างของเขาปลิวละลิ่วไปตามแรงผลักที่ไม่อาจต้านทานได้ ก่อนจะร่วงหล่นกระแทกเข้ากับซากปรักหักพังที่อยู่ห่างออกไปอย่างรุนแรง

เขาตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากกองหิน เลือดซึมออกจากมุมปาก เขายังอยากจะสู้ต่อ แต่มหกรรมยันต์ระเบิดของโคนันที่ปกคลุมอยู่เหนือหัวของเขาและเหล่านินจาโคโนฮะก็เริ่มพุ่งทะยานลงมาจู่โจมพวกเขาราวกับห่าฝนแล้ว

แถมยังมีเพนทั้งหกวิถีคอยก่อกวนอยู่อีก ทำให้ทุกคนต้องรับศึกหนักจนไม่มีเวลาไปสนใจอย่างอื่น ได้แต่มองดูพวกนางาโตะทั้งสามคนเดินจากไปตาปริบๆ

"นางาโตะ ฉันกับแกอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้แล้ว!"

มินาโตะที่กำลังประคองกอดคุชินะถูกวิถีสวรรค์ขวางทางเอาไว้อีกครั้ง เขาทำได้เพียงทอดสายตามองคาคาชิที่ถูกจับตัวไป ใบหน้าของเขาเย็นชาถึงขีดสุด

นางาโตะได้ยินประโยคนั้นผ่านการเชื่อมต่อกับวิถีสวรรค์ ฝีเท้าของเขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปอย่างไร้ความรู้สึกใดๆ

หลังจากที่พวกเขาหายลับตาไป และเพนทั้งหกวิถีที่ยังพอขยับตัวได้ต่างก็พากันล่าถอยไปจนหมด ซึนาเดะก็เดินเข้ามาตบไหล่จิไรยะที่กำลังเศร้าโศกเสียใจอย่างหนักพลางเอ่ยชมว่า

"แสดงได้สมจริงมากเลยนะ สีหน้าเศร้าโศกปานจะขาดใจนั่นเนียนสุดๆ"

"???"

จิไรยะที่กำลังโศกเศร้าเสียใจเพราะลูกศิษย์สองคนเดินหลงทาง ซ้ำยังเป็นต้นเหตุให้ภรรยาของลูกศิษย์อีกคนต้องมาตายถึงกับทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

"เธอพูดเรื่องอะไรของเธอน่ะ คุชินะถูกดึงสัตว์หางออกไป เธออยู่ได้อีกไม่นานแล้วนะ ทำไมเธอถึงยังไม่รีบไปรักษาอีก อย่างน้อย... อย่างน้อยก็ช่วยยื้อเวลาให้มินาโตะได้คุยกับเธออีกสักนิดก็ยังดี..."

เมื่อเห็นคุชินะที่นอนหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของมินาโตะ จิไรยะก็รู้สึกปวดร้าวราวกับโดนมีดกรีดแทงที่หัวใจ

มินาโตะรักคุชินะมากขนาดนั้น ถ้าหากคุชินะต้องมาตายจากไป เขาจะตรอมใจตายตามเธอไปไหมนะ

นารูโตะก็ยังเด็กแค่นั้น กลับต้องมาสูญเสียแม่ไป ซ้ำร้ายอาจจะต้องสูญเสียพ่อไปด้วยอีกคน

และคนที่ฆ่าคุชินะก็คือนางาโตะ นางาโตะคือลูกศิษย์ของเขา ถ้าไม่ใช่เพราะเขา นางาโตะก็คงไม่เดินมาถึงจุดนี้หรอก...

เขาช่างรู้สึกผิดต่อครอบครัวของมินาโตะเหลือเกิน!

[จบแล้ว]