บทที่ 281 - ถมแผ่นดินสร้างมหาสมุทร!

บทที่ 281 - ถมแผ่นดินสร้างมหาสมุทร!

ฮิวงะ ฮาเนะปรายตามองหมู่บ้านอิวะ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนสายตากลับมาหยุดอยู่บนดาดฟ้าเรือรบ

มิซึคาเงะรุ่นที่สี่ ยางุระ ซึ่งยืนอยู่ตรงหัวเรือ เห็นเขาลงมาบนเรือรบลำนี้จึงเดินเข้ามาหา "ขอบคุณมากท่านฮาเนะ"

"แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องขอบคุณหรอก" ดวงตาสีฟ้าของฮิวงะ ฮาเนะมองยางุระแวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมาอย่างรวดเร็ว "ต้องการให้ฉันส่งพวกนายเข้าไปในแคว้นสึจิโนะคุนิโดยตรงเลยไหม"

"ไม่ต้องหรอก ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ หากไม่มีอะไรผิดพลาด พวกเราสามารถรับมือกับแคว้นสึจิโนะคุนิได้แน่"

เมื่อเห็นฮิวงะ ฮาเนะละสายตาไป ยางุระก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากร่างของฮิวงะ ฮาเนะทำให้คนรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มันกดดันจนเขาแทบจะรักษาสีหน้าตึงเครียดเอาไว้ไม่อยู่

เนตรสีขาวของอีกฝ่าย... ไม่สิ นั่นคงไม่ใช่เนตรสีขาวแล้วใช่ไหม ช่างเป็นพลังที่น่าหวาดหวั่นจริงๆ ฮิวงะ ฮาเนะไม่เคยหยุดก้าวไปข้างหน้าเลยสินะ

หลังจากแอบทอดถอนใจอยู่เงียบๆ ยางุระก็เอ่ยขึ้น "หมู่บ้านอิวะเชี่ยวชาญคาถาดิน ในช่วงสองปีมานี้พวกเขาได้ขุดคลองสายใหญ่ขึ้นภายในแคว้น ซึ่งพาดผ่านจวนไดเมียวพอดี เป้าหมายของพวกเราคือการนำกองเรือรบแล่นเข้าไปในคลองสายนั้น และบุกทะลวงเข้าถึงรังศัตรูโดยตรง"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ สายตาของยางุระที่มองฮิวงะ ฮาเนะก็ดูแปลกไปเล็กน้อย

เหตุผลที่แคว้นสึจิโนะคุนิต้องทุ่มทุนขุดคลองสายใหญ่นี้ ล้วนมีความเกี่ยวโยงกับแคว้นหิมะ

ในอดีต แคว้นหิมะเมื่อเทียบกับแคว้นอื่นๆ แล้วยังมีข้อด้อยอยู่มาก เศรษฐกิจก็ไม่พัฒนา ทว่าแคว้นของพวกเขามีพื้นที่ตั้งอยู่บนที่ราบสูง มีหิมะตกตลอดทั้งปี จึงเป็นต้นน้ำของแม่น้ำหลายสายในโลกนินจา

แม่น้ำเหล่านั้นเกิดจากการบรรจบกันของลำธารสายเล็กๆ และลำธารเหล่านี้ก็ล้วนรับน้ำมาจากการละลายของธารน้ำแข็งรวมถึงหยาดฝนจากแคว้นหิมะทั้งสิ้น!

บริเวณชายแดนของแคว้นคาเซะโนะคุนิและแคว้นสึจิโนะคุนิต่างก็มีแม่น้ำข้ามพรมแดนที่มีต้นกำเนิดมาจากแคว้นหิมะ สมัยก่อนแคว้นหิมะยังอ่อนแอและวางตัวเป็นกลาง จึงไม่มีใครใส่ใจเรื่องนี้ แต่ตอนนี้...

แคว้นคาเซะโนะคุนิล่มสลายไปแล้วจึงไม่มีใครสนใจ กระทั่งประชาชนภายในยังหวังให้แคว้นหิมะผันน้ำไปทางฝั่งพวกเขา แต่แคว้นสึจิโนะคุนิไม่สามารถทำใจกว้างแบบนั้นได้ เส้นเลือดใหญ่เช่นแม่น้ำตกไปอยู่ในมือของคนอื่น ย่อมไม่มีใครทนได้

ดังนั้นแคว้นสึจิโนะคุนิจึงยอมทุ่มไม่อั้น ขุดคลองสายใหญ่นั้นขึ้นมาโดยหวังว่าจะอ้อมแคว้นหิมะ และผันน้ำจากแหล่งน้ำอื่นมาโดยตรง เพื่อให้มั่นใจว่าเส้นเลือดใหญ่ของตัวเองจะไม่ถูกใครควบคุมอีกต่อไป

ฮิวงะ ฮาเนะถาม "นายตั้งใจจะใช้จุดแข็งของตัวเองโจมตีจุดอ่อนของอีกฝ่าย โดยใช้ทัพเรือเข้าปะทะกับทัพบกอย่างนั้นเหรอ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ยางุระก็ละสายตากลับมา มองดูกองเรือรบอันยิ่งใหญ่ที่อยู่เบื้องหลัง พร้อมกล่าวด้วยความฮึกเหิม

"ถูกต้อง แคว้นต่างๆ มักจะทำสงครามแย่งชิงกันบนแผ่นดินใหญ่ วิทยาการต่างๆ ที่พัฒนาขึ้นมาล้วนเอนเอียงไปทางการรบทางบก แต่วิชานินจาธาตุน้ำ สัตว์อัญเชิญ และวิทยาการเดินเรือของพวกเราคือสิ่งที่ประเทศอื่นไม่อาจเทียบเคียงได้ พวกเรามีกองกำลังทหารเรือที่แข็งแกร่ง สามารถแล่นเรือได้อย่างอิสระในน่านน้ำที่มีภูมิประเทศซับซ้อน แคว้นสึจิโนะคุนิอยู่ลึกเข้าไปในแผ่นดินใหญ่ ระบบป้องกันของพวกเขาแทบจะไม่ได้เตรียมพร้อมรับมือกับภัยคุกคามจากทางทะเลเลย"

"ยังไงซะแคว้นสึจิโนะคุนิก็มีชื่อเสียงเรื่องคาถาดิน ป้อมปราการป้องกันของพวกเขาแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ทั้งยังเชี่ยวชาญการใช้ภูมิประเทศในการต่อสู้ พวกเขาไม่มีทางละทิ้งข้อได้เปรียบนี้โดยไม่พัฒนาต่อ วิทยาการที่พัฒนามาในช่วงหลายปีนี้จึงเน้นไปที่อาวุธรบทางบกเป็นหลัก หากเป็นการสู้รบบนแม่น้ำและมหาสมุทร เรือรบของพวกเราสามารถบดขยี้พวกเขาได้อย่างสบาย!"

เรื่องนี้จะไปโทษแคว้นสึจิโนะคุนิก็ไม่ได้ นินจาสามารถเดินบนผิวน้ำได้ก็จริง แต่สงครามในอดีตล้วนเป็นการรบทางบกทั้งสิ้น ส่วนการรบทางทะเลนั้น ในเมื่อไม่เคยมีใครยกทัพไปโจมตีแคว้นน้ำ แล้วใครจะเคยเห็นกันล่ะ กระทั่งแคว้นน้ำในสมัยก่อนก็ยังไม่เคยคิดจะใช้วิธีนี้เลย

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ แคว้นสึจิโนะคุนิจึงทำได้เพียงใช้ทัพบกเข้าปะทะกับทัพเรือ และจำใจกลืนเลือดตัวเองลงคอเท่านั้น

ส่วนเรื่องที่ว่าถ้าแคว้นสึจิโนะคุนิไม่ยอมใช้ทัพบกเข้าปะทะกับทัพเรือล่ะจะทำยังไง?

งั้นก็ทำได้แค่มองดูพวกเขาสร้างฐานที่มั่นบริเวณชายฝั่งและลุ่มแม่น้ำ แล้วรอคอยความตายอย่างช้าๆ เท่านั้นแหละ

ฮิวงะ ฮาเนะพยักหน้า มองดูสภาพแวดล้อมโดยรอบก่อนจะถามด้วยความสนใจ "ระยะทางตรงจากที่นี่ไปถึงคลองสายนั่นยังห่างออกไปอีกตั้งสามกิโลเมตร นายคงไม่ได้คิดจะ..."

"ก็อย่างที่คุณคิดนั่นแหละ"

ยางุระยิ้มพลางหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมา และออกคำสั่งกับทุกคนในกองทัพ

"ทิ้งคนไว้ห้าพันคนเพื่อสร้างฐานที่มั่นตรงนี้ ส่วนคนที่เหลือจงเรียกสัตว์อัญเชิญออกมา"

ในครั้งนี้มีนินจาทั้งหมดสองหมื่นนายเดินทางมายังแคว้นสึจิโนะคุนิ เนื่องจากรู้ตัวเร็ว พวกเขาจึงเป็นกลุ่มแรกที่ดำเนินการตามแผนกระจายจักระ จำนวนนินจาของหมู่บ้านหมอกจึงมีมากกว่าแคว้นอื่นอยู่มาก

นอกเหนือจากนินจาสามพันนายที่รั้งอยู่เพื่อสร้างฐานที่มั่นริมชายฝั่งแล้ว คนอื่นๆ ที่มีสัตว์อัญเชิญต่างก็เริ่มประสานอินคาถาอัญเชิญ

"คาถาอัญเชิญ!"

ชั่วพริบตาเดียวกลุ่มควันสีขาวก็พวยพุ่งขึ้นทุกทิศทาง วาฬยักษ์ ปลาหมึกยักษ์ สัตว์ทะเล และสัตว์อัญเชิญอีกกว่าพันตัวก็ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้ากองเรือรบ

ผู้คนในโลกนินจามักจะมองข้ามความจริงที่ว่ามหาสมุทรนั้นกว้างใหญ่กว่าแผ่นดินมากนัก ทรัพยากรภายในนั้นก็อุดมสมบูรณ์หาใดเปรียบ สิ่งมีชีวิตที่สามารถนำมาเป็นสัตว์อัญเชิญได้นั้นก็มีมากมายนับไม่ถ้วนเช่นกัน

เมื่อเบื้องบนของหมู่บ้านหมอกเป็นฝ่ายลงมือช่วยเหลือเหล่านินจาที่เชื่อถือได้ในการไล่จับและแจกจ่ายสัตว์อัญเชิญ กองทัพสัตว์อัญเชิญขนาดมหึมาจึงถือกำเนิดขึ้น

"ปืนใหญ่หลักเตรียมพร้อม!"

พลังสถิตร่างหกหางซึ่งนั่งอยู่ในห้องควบคุมการยิงของเรือรบ เมื่อได้ยินคำสั่งก็รีบถ่ายเทจักระของตัวเองเข้าไปในปืนใหญ่หลักของเรือรบอย่างรวดเร็ว เมื่อจักระของเขาไหลทะลักเข้าไป ตัวปืนก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ แสงสีฟ้าเริ่มส่องประกายเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ

"การชาร์จพลังจักระสัตว์หางเสร็จสิ้น นับถอยหลัง สาม สอง หนึ่ง! ยิงได้!"

ปืนใหญ่หลักของเรือรบส่องแสงสีฟ้าเจิดจ้า เมื่อการนับถอยหลังสิ้นสุดลง พลังสถิตร่างหกหางก็เร่งการส่งออกจักระจนถึงขีดสุด ปืนใหญ่หลักของเรือรบถูกปกคลุมด้วยแสงสีฟ้าในพริบตา พร้อมกับเสียงกัมปนาทที่ดังกึกก้อง ลำแสงจักระขนาดมหึมาก็พุ่งทะยานออกจากปากกระบอกปืน แหวกอากาศเข้าปะทะเป้าหมายเบื้องหน้าอย่างจัง

ทุกที่ที่ลำแสงพาดผ่าน อากาศจะอบอวลไปด้วยคลื่นพลังจักระที่รุนแรง ผืนดินถูกฉีกกระชาก ก้อนหินและต้นไม้ระเหยหายไปในพริบตา เส้นทางรูปครึ่งวงกลมขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นที่เบื้องหน้า กระแสน้ำในมหาสมุทรไหลบ่าเข้าไปในช่องว่างนั้นตามความต่างระดับของพื้นที่

เมื่อเห็นดังนั้น ยางุระก็ยกมุมปากขึ้น ก่อนจะออกคำสั่งสุดท้าย

"ใช้คาถาน้ำ ถมแผ่นดินสร้างมหาสมุทรซะ!"

"คาถาน้ำ กำแพงวารี!"

"คาถาน้ำ คลื่นน้ำระเบิดจู่โจม!"

"คาถาน้ำ มหาคลื่นน้ำระเบิดจู่โจม!"

พร้อมกับเสียงตะโกนกึกก้องที่ดังกังวาน นินจาแห่งหมู่บ้านหมอกต่างพากันร่ายวิชาคาถาน้ำที่ตนร่ำเรียนมาอย่างพร้อมเพรียง

คิซาเมะอาจจะสร้างมหาสมุทรขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียว นินจาหมู่บ้านหมอกเหล่านี้ทำแบบนั้นไม่ได้ แต่เมื่อรวมพลังกันพวกเขาก็สามารถทำได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์อัญเชิญขนาดยักษ์เหล่านั้นที่ล้วนแต่เป็นสัตว์ประหลาดจักระซึ่งเชี่ยวชาญคาถาน้ำขนาดใหญ่ทั้งสิ้น

ด้วยความพยายามของนินจาหมู่บ้านหมอกและสัตว์อัญเชิญ มวลน้ำอันมหาศาลก็ถาโถมเข้ามาดั่งสึนามิ เข้าปกคลุมพื้นแผ่นดินอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเส้นทางน้ำอันกว้างใหญ่เพื่อให้กองเรือรบแล่นผ่านไป

ระยะทางเพียงสามกิโลเมตร ภายใต้พลังอันน่าเกรงขามนี้ เพียงพริบตาเดียวก็สามารถเข้าถึงได้แล้ว

"..."

ผู้นำกลุ่มกบฏของหมู่บ้านอิวะมองดูกองเรือรบที่แล่นจากไปด้วยท่าทีดุดันประดุจขุนเขาเคลื่อนที่จากแดนไกล เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปถามพรรคพวกที่กำลังยืนอึ้งไม่ต่างกัน

"พวกนายเสียใจไหม"

อดีตนินจาอิวะเหล่านั้นส่ายหน้าด้วยความตกตะลึง

เสียใจเรื่องอะไร เสียใจที่ไม่ได้ไปยืนอยู่หน้ากองเรือรบนั่นแล้วโดนปืนใหญ่ยิงใส่หรือไง

ใครอยากจะสู้ก็สู้ไปเถอะ พวกเขาไม่มีทางเสียใจเด็ดขาด!

ณ สถานที่ไม่ไกลออกไปนัก ฮาคุชิกิที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมองดูกองเรือรบที่กำลังเคลื่อนพลเข้าใกล้ด้วยความเงียบงัน

แบบนี้ก็ได้เหรอ สงครามในโลกนินจามันเป็นแบบนี้เองเหรอ

มันไม่เหมือนกับประวัติศาสตร์ที่เขาเคยเรียนมาเลยสักนิด

ถ้าเป็นแบบนี้ นินจาอิวะจะหยุดกองทัพพวกนี้ได้ยังไง แล้วเขาควรจะทำยังไงดี

ยังไม่ทันที่ฮาคุชิกิจะคิดตก สายตาที่ราวกับมีตัวตนก็จ้องมองมาจากแดนไกล ทำเอาเขาขนลุกซู่ไปทั้งตัว และมุดเข้าไปในรอยกรงเล็บเพื่อหายตัวไปตามสัญชาตญาณ

[จบแล้ว]