บทที่ 7 อับอายขายขี้หน้า
บทที่ 7 อับอายขายขี้หน้า
อู๋เสี่ยวซานกำลังอัดอั้นตันใจอย่างหนักจนอยู่ไม่สุข เขากำลังชั่งใจว่าจะไปหาไป๋อวิ๋นเพื่อระบายอารมณ์ตอนนี้เลยดีหรือไม่ ทันใดนั้นก็มีเสื้อผ้าไม่กี่ชิ้นปลิวผ่านหน้าต่างหลังบ้านเข้ามา
เมื่อเพ่งดูชัดๆ ก็พบว่ามันคือกางเกงและกางเกงในของพ่อกับเมียตัวเอง
ประจวบเหมาะกับตอนนั้นที่มีเสียงคนตะโกนก้องว่า มีคนแอบเล่นชู้กันที่ป่าต้นพุทรา
สำหรับคนที่คอยแต่จะจ้องปีนขึ้นเตียงเมียชาวบ้านอย่างอู๋เสี่ยวซาน หากเขายังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็คงเสียทีที่เกิดมาเป็นคนเลวแล้ว
ไม่ต้องถามก็รู้ พ่อแท้ๆ ของเขาแอบลักลอบได้เสียกับเมียเขาแน่นอน!
ในฐานะที่เป็นนักเลงหัวไม้ อู๋เสี่ยวซานมีสันดานดิบครบถ้วนของคนจำพวกนี้ เมื่ออารมณ์บ้าคลั่งพุ่งพล่าน ต่อให้จะเป็นพ่อหรือแม่บังเกิดเกล้า เขาก็ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น!
เขาคว้ากางเกงในของเมียขึ้นมาแล้วแบกจอบพุ่งตรงไปยังหัวหมู่บ้านทันที
ไม่นานนัก เสียงเริงร่าในป่าละเมาะก็เปลี่ยนเป็นเสียงร้องด้วยความตระหนกตกใจ
“อ๊าย! ใครก็ได้ช่วยด้วย มีคนจะฆ่ากันตายแล้ว!...”
หลี่เว่ยหมินที่แอบดูอยู่ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา
ให้ตายเถอะ!
อู๋เสี่ยวซานที่หน้าตาเหมือนลิงเหมือนค่าง ไม่นึกเลยว่าจะโหดเหี้ยมกับพ่อแท้ๆ ได้ขนาดนี้ เขาเงื้อจอบอันเบ้อเริ่มสับเข้าที่ก้นชีเปลือยของอู๋เปียวจนเลือดอาบ แผลเหวอะหวะราวกับปากเด็กเห็นแล้วสยดสยองยิ่งนัก!
ไม่ใช่ว่าอู๋เสี่ยวซานจะห่วงเมียหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะ... แค่กๆ... เรื่องของมุมและองศาการโจมตี
เนื่องจากเขาบุกจู่โจมจากทางด้านหลัง อู๋เปียวจึงบังร่างลูกสะใภ้ไว้พอดี
หลังจากโดนจอบสับไปหลายครั้ง อู๋เปียวก็เริ่มได้สติ เมื่อเห็นอู๋เสี่ยวซานจะเอาจอบไปสับเมียตัวเอง อู๋เปียวก็สวนหมัดใส่จนลูกชายล้มกลิ้งไปกองกับพื้น!
“ไอ้ลูกกรอก แกคิดจะทำอะไร?”
อู๋เสี่ยวซานก็ไม่ยอมแพ้: “ไอ้แก่เดรัจฉาน ฉันจะฆ่าแก!”
แต่อู๋เปียวดุดันกว่า เขาเตะซ้ำไปสองทีจนอู๋เสี่ยวซานที่นอนอยู่บนพื้นถึงกับตาเหลือก
เขาหยิบกางเกงในสีแดงบนพื้นขึ้นมาแล้วโยนให้ลูกสะใภ้ที่กำลังทำตัวไม่ถูก
“ไม่ต้องกลัว รีบกลับไปก่อน!”
“อะ...อื้อ!”
หลังจากสวมกางเกงในแล้ว เมียของอู๋เสี่ยวซานก็เริ่มมองหาเสื้อผ้าไปทั่ว
หาอยู่ตั้งนานแต่กลับไม่เจอแม้แต่เส้นด้ายเดียว
อู๋เปียวเองก็เริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติ: “หืม? ไอ้ลูกเวร เอาเสื้อผ้าพวกเราออกมาเดี๋ยวนี้!”
อู๋เสี่ยวซานโกรธจนฟันจะแหลกคามือ ถ้ารู้แบบนี้เขาไม่น่าถือกางเกงในนังแพศยานี่มาด้วยเลย น่าจะปล่อยให้พวกมันเดินแก้ผ้าล่อนจ้อนกลับบ้านไปเสียให้เข็ด!
เมื่อคนเราถึงจุดเดือดก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนแล้ว อู๋เสี่ยวซานอยากจะป่าวประกาศให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ตอนนี้เลยว่าพ่อแท้ๆ ของเขามันสารเลวขนาดไหน!
เวลาสามทุ่มกว่า ผู้คนส่วนใหญ่ยังไม่เข้านอน
ตอนแรกที่ได้ยินเสียงคนตะโกนให้มาจับชู้ ก็เริ่มดึงดูดความสนใจจากชาวบ้านได้ไม่น้อยแล้ว
พอเตรียมจะมาดูเรื่องสนุก ก็ได้ยินเสียงเมียอู๋เสี่ยวซานร้องตะโกนว่ามีการฆ่ากันตาย ชาวบ้านจึงตกใจคว้าเครื่องไม้เครื่องมือสารพัดพุ่งตรงมายังป่าต้นพุทราทางใต้ของหมู่บ้าน
ส่วนหนึ่งคืออยากดูเรื่องฉาว แต่อีกส่วนคือมีน้ำใจช่วยเหลือ
ในยุคนี้พวกที่เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจยังมีน้อยกว่าคนในยุคหลังมาก เมื่อคนในหมู่บ้านเดียวกันลำบาก ทุกคนก็พร้อมใจกันออกมาช่วยจริงๆ!
แต่ทว่า พอวิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ ชาวบ้านทุกคนกลับต้องยืนอึ้งตาค้างเป็นแถบ
หัวหน้ากองพลใหญ่ยืนล่อนจ้อน ที่ก้นมีแผลเลือดไหลซิบหลายแห่ง ส่วนลูกสะใภ้ก็เปลือย... อ้อ มีกางเกงในอยู่ตัวหนึ่ง ถึงจะดูเล็กไปหน่อยแต่ก็ถือว่ายังมีผ้าปิดพึงสงวนอยู่บ้าง
บนพื้นยังมีคนนอนคว่ำอยู่อีกคน ท่ามกลางความมืดและในป่าละเมาะที่มืดมิดกว่าเดิม ทำให้ชาวบ้านมองไม่ออกว่าเป็นใคร จึงเหมาเอาว่าเป็นคนร้าย!
ไม่ต้องถามเลย ต้องเป็นไอ้โจรชั่วที่มาดักปล้นหัวหน้าอู๋กับลูกสะใภ้แน่ๆ...
เอ๊ะ... แต่เดี๋ยวนะ แล้วอู๋เปียวกับลูกสะใภ้มาทำอะไรกันในป่าต้นพุทรานี่ล่ะ?
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ชาวบ้านก็ไม่สนหน้าไหนทั้งนั้น จัดการควบคุมตัวคนร้ายไว้ก่อน!
“หัวหน้าไม่ต้องกลัว พวกเรามาช่วยแล้ว!”
“ทุกคนมัวยืนบื้ออยู่ทำไม เข้าไปสิ รุมสกรัมไอ้สารเลวนี่ให้ตาย!”
“ใช่ๆ เข้าไปเลย แก้แค้นให้หัวหน้า!”
“...”
ชาวบ้านพากันฮึกเหิม อู๋เปียอยืนตะลึงพูดไม่ออก อู๋เสี่ยวซานพยายามจะอธิบายแต่เสียงของเขาก็ถูกกลบหายไปจนไม่มีใครได้ยิน
ด้วยเหตุนี้ อู๋เสี่ยวซานจึงดวงซวยสุดขีด ยังไม่ทันได้ลุกขึ้นยืนก็โดนฝ่าเท้านับไม่ถ้วนกระทืบลงมาบนร่าง ตอนแรกเขายังร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่นานนักเสียงก็เงียบหายไป!
หลี่เว่ยหมินเกือบจะหลุดขำออกมา พวกชาวบ้านนี่ก็น่าสนใจจริงๆ ปากก็ด่าคนบนพื้น แต่สายตากลับจ้องเขม็งไปที่ร่างของเมียอู๋เสี่ยวซานเขม็ง!
ยังไงเสียพวกมันก็ไม่ใช่คนดีทั้งนั้น ชาติที่แล้วครอบครัวเขาโดนคนตระกูลอู๋รังแกไม่ใช่น้อย เสียเปรียบไปตั้งเท่าไหร่ เรื่องแค่นี้ถือเป็นแค่ดอกเบี้ยเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น ต่อไปพวกแกยังมีเรื่องให้ต้องร้องไห้อีกเยอะ!
แม้ชาวบ้านจะโกรธแค้นแทนหัวหน้า แต่ก็ยังพอมีสติกันบ้าง หลังจากรุมกระทืบอยู่พักหนึ่งก็เริ่มรามือลง
จริงๆ แล้วไม่ใช่ว่าอู๋เสี่ยวซานดวงแข็งหรอกนะ แต่เป็นเพราะหลายคนมัวแต่จ้องดูภาพที่หาดูยากของเมียเขาจนลืมกระทืบเสียมากกว่า!
จนกระทั่งตอนนี้เองที่ทุกคนเพิ่งได้ยินว่าอู๋เปียวกำลังตะโกนอะไรอยู่:
“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! เขาไม่ใช่คนร้าย นั่นเสี่ยวซาน... ลูกชายฉันเอง...”
“หือ?”
ชาวบ้านทุกคนถึงกับไม่อยากจะเชื่อ สรุปว่าที่รุมกระทืบไปตั้งนานนี่คือคนกันเองเหรอ?
มีคนส่องไฟฉายไปที่หน้าของอู๋เสี่ยวซาน...
พับผ่าสิ เป็นเจ้านี่จริงๆ ด้วย!
คราวนี้ชาวบ้านเริ่มตามสถานการณ์ไม่ทัน
คนเป็นพ่อยืนแก้ผ้า คนเป็นลูกชายนอนกองอยู่บนพื้น ส่วนลูกสะใภ้มีแค่กางเกงในตัวเดียว...
ใครก็ได้ช่วยอธิบายทีว่านี่มันเรื่องอะไรกัน?
ถึงชาวบ้านจะเรียนมาน้อย แต่ก็ไม่ได้โง่
มาถึงขนาดนี้แล้ว ใครจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ต้องเป็นอู๋เปียวลักลอบได้เสียกับลูกสะใภ้ แล้วอู๋เสี่ยวซานมาเจอเข้าพอดีแน่ๆ!
ดูจากจอบบนพื้น บาดแผลที่ก้นของหัวหน้าอู๋ และสภาพของเมียอู๋เสี่ยวซานแล้ว ข้อเท็จจริงมันชัดเจน หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเสียขนาดนี้ มัน... มันช่าง... บัดสีสิ้นดี!
ครู่หนึ่ง ชาวบ้านต่างก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ในยุคสมัยนี้ แม้การคบชู้จะเป็นเรื่องที่ยอมรับไม่ได้ แต่จะถึงขั้นลากหัวหน้ากองพลใหญ่ไปเดินประจานบนถนนเลยหรือ?
ชาวบ้านในกองพลใหญ่เซี่ยงหยางยังมีศักดิ์ศรีและรักหน้าตาหมู่บ้านอยู่มาก ถ้าลากหัวหน้าไปประจานจริงๆ ต่อไปคนในหมู่บ้านจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเวลาเจอคนข้างนอก?
ที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าคนข้างนอกลือกันว่าผู้หญิงในหมู่บ้านเซี่ยงหยางมักง่ายชอบเล่นชู้ ต่อไปลูกหลานในหมู่บ้านจะแต่งงานออกเรือนกันได้อย่างไร?
เรื่องเน่าเฟะในบ้านไม่ควรให้ใครรู้ ชาวบ้านส่วนใหญ่จึงไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เพราะมันไม่มีผลดีกับใครเลย!
ในขณะที่ชาวบ้านกำลังลังเลอยู่นั้น เมียของอู๋เปียวและลูกชายคนโตพร้อมลูกสะใภ้ก็มาถึง
พอเห็นสภาพอเนจอนาถของอู๋เปียวและลูกสะใภ้คนรอง เมียอู๋เปียวก็แทบจะลมจับด้วยความโกรธ
หน้าไม่อาย
เสื่อมเสียศีลธรรม!
น่าอับอายเหลือเกิน ต่อไปเธอที่เป็นถึงเมียหัวหน้าจะกล้าเชิดหน้าชูตาต่อหน้าชาวบ้านได้อย่างไร?
แต่ทว่า เมื่อเทียบกับเมียอู๋เปียวแล้ว อู๋ต้าซานลูกชายคนโตกลับดูดีกว่ามาก
เขาทั้งไม่โวยวาย ไม่หาเรื่อง และดูใจเย็นอย่างน่าประหลาด!
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลี่เว่ยหมินเห็นปฏิกิริยาของเขา ก็ถึงกับหลุดขำก๊ากออกมา!
อู๋ต้าซานอ้าปากค้าง จ้องเมียของอู๋เสี่ยวซานตาไม่กะพริบ จนน้ำลายยืดออกมายาวเกือบฟุตก็ยังไม่รู้ตัว
ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำราวกับหลอดไฟ จ้องเขม็งไปที่ "ของดี" ตรงหน้าที่สว่างไสวราวกับสปอร์ตไลท์สองดวง!
แม่เจ้าเว้ย!
ให้ตายเถอะ!
มิน่าล่ะ แม้แต่พ่อแท้ๆ ยังอยากจะแอบกิน เมียของน้องชายนี่หุ่นแซ่บไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย!
จบบท