บทที่ 81 พลังสั่นสะเทือน! รัศมีทำลายล้างเทียบเท่าโคโนฮะ!

บทที่ 81 พลังสั่นสะเทือน! รัศมีทำลายล้างเทียบเท่าโคโนฮะ!

"มิน่าล่ะ ไอ้หนูนั่นถึงบอกว่าแกมันเป็นตัวน่าขยะแขยง"

หนวดขาวก้มมองฝูงงูนับไม่ถ้วน สัตว์ประหลาดที่ชวนให้คนขนลุกขนพองพวกนี้ ในสายตาของเขาก็เป็นแค่นั้นแหละ

ทันใดนั้นเอง

งูยักษ์สองตัวที่รัดแขนของเขาอยู่ก็แหลกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา!

ส่วนฝูงงูพิษที่กำลังเลื้อยกรูเข้ามาหาหนวดขาว ก็ระเบิดดังเป๊าะแป๊ะราวกับประทัด เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วสารทิศ

สถานการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้...

ทำเอาโอโรจิมารุถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง

"นี่มันอะไรกัน?" เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนความถี่สูงลิ่วที่แผ่มาจากง้าวที่เขาเหยียบอยู่ "การสั่นสะเทือนงั้นเหรอ? วิชานินจา? หรือว่าเป็นขีดจำกัดสายเลือดที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนกันแน่?"

ลางสังหรณ์แห่งอันตรายพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในใจ

ทำให้โอโรจิมารุรู้สึกแย่สุดๆ

เขาเลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง อะไรก็ตามที่ทำให้นินจาระดับเขาเกิดลางสังหรณ์เลวร้ายได้ ย่อมไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

เขาจึงรีบดีดตัวกระโดดถอยหลังทันที

เพื่อรักษาระยะห่างจากหนวดขาว

จากนั้น โอโรจิมารุก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่า มีลูกทรงกลมแสงสีขาวสว่างจ้าห่อหุ้มใบมีดง้าวมุราคุโมะกิริในมือของหนวดขาวเอาไว้

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

สีหน้าของโอโรจิมารุฉายแววสับสน และลางสังหรณ์อันตรายในใจก็พุ่งถึงขีดสุดในวินาทีนี้

วินาทีต่อมา

หนวดขาวก็ตวัดง้าวฟันไปในทิศทางที่โอโรจิมารุกำลังพุ่งตัวหลบ พร้อมๆ กันนั้น พลังของ ผลกุระ กุระ (ผลสั่นสะเทือน) ก็ถูกกระตุ้นการทำงานในทันที

เพล้ง!

ภายใต้สายตาอันตื่นตะลึงของโอโรจิมารุ...

อากาศธาตุถึงกับแตกเป็นเสี่ยงๆ!

ภาพตรงหน้าโอโรจิมารุเต็มไปด้วยรอยร้าวสีขาวหนาทึบ โลกทั้งใบที่เขามองเห็นสูญเสียทั้งเสียงและสีสันไปในพริบตา

ตู้มมม......!

แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงพุ่งทะลวงไปข้างหน้า

โอโรจิมารุไม่มีทางหลบพ้นเลย!

นัยน์ตาของเขาถึงกับฉายแววหวาดผวา เขาแทบจะลืมไปแล้ว... ว่ามันกี่ปีมาแล้วนะที่เขาไม่ได้สัมผัสกับความกลัวจนอธิบายไม่ถูกแบบนี้

ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้!

ปัง..!!!

1 ใน 3 นินจาในตำนานผู้เกรียงไกรอย่างโอโรจิมารุ ไม่มีแม้แต่เวลาจะขยับตัวทำอะไร ทั้ง "ร่างเทียม" และ "ร่างจริง" ของเขาถูกแรงสั่นสะเทือนกระแทกจนแหลกเหลว ร่างทั้งสองระเบิดและฉีกขาดกระจายในชั่วพริบตา

ซาโซริเองก็โดนหางเลขไปด้วย หุ่นฮิรุโกะแตกละเอียดคาที่ กลายเป็นแค่กองเศษชิ้นส่วนหุ่นเชิดกระเด็นกระดอนไปมา

หน้าอกของร่างที่ซ่อนอยู่ภายในฮิรุโกะระเบิดออกอย่างรุนแรง

วัตถุทรงกระบอกประหลาดที่ฝังอยู่ที่หน้าอกถูกดีดกระเด็นออกมา

นั่นคือ "อวัยวะ" ชิ้นสุดท้ายบนร่างของซาโซริ ซึ่งเปรียบเสมือนที่เก็บรักษาหัวใจ จิตวิญญาณ และสติสัมปชัญญะของเขา

เขาเรียกมันว่า "แกนกลางชีวิต"

และนี่ก็คือจุดตายเพียงแห่งเดียวของเขา

เมื่อ "แกนกลางชีวิต" ของซาโซริถูกดีดออกมา...

มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนการหลบหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

ในขณะเดียวกัน

แรงสั่นสะเทือนอันรุนแรงจากผลกุระ กุระ ไม่ได้หยุดลงแค่นั้น แต่มันยังคงแผ่ขยายครอบคลุมพื้นที่ป่าด้านหน้าเป็นวงกว้าง

ผืนดินเริ่มปริแตกและยุบตัวลง

ต้นไม้จำนวนมหาศาลแตกหักโค่นล้ม

หินและดินถูกป่นให้กลายเป็นฝุ่นผงอย่างง่ายดาย

สภาพราวกับวันสิ้นโลกปรากฏขึ้นในพื้นที่แห่งนี้

รัศมีทำลายล้างของผลกุระ กุระ อย่างน้อยๆ ก็กว้างใหญ่พอๆ กับหมู่บ้านโคโนฮะทั้งหมู่บ้าน พลังนี้กวาดล้างไปถึงไหน ที่นั่นก็มีแต่ความพินาศย่อยยับ

"...สัตว์ประหลาดชัดๆ"

เมื่อฮาคิราชันย์จางหายไป คาคาชิก็พอจะยืนตัวตรงได้ในที่สุด แต่แรงสั่นสะเทือนมหาศาลที่ตามมาก็แทบจะทำเอาเขาล้มลุกคลุกคลานลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นขณะจ้องมองภาพเบื้องหน้า

ในสายตาของคาคาชิ ป่าทึบผืนใหญ่ตรงหน้าได้หายวับไปจนหมดสิ้น

ภายใต้แสงจันทร์ เขาแทบจะไม่เห็นต้นไม้ที่สมบูรณ์เลยสักต้นเดียว

ผืนดินเต็มไปด้วยรอยแยกและหุบเหวลึก ขอบเขตของความพินาศนี้กว้างไกลจนสุดลูกหูลูกตา

ถ้าไม่รู้มาก่อน คงนึกว่าเกิดภัยพิบัติทางธรณีวิทยาครั้งใหญ่ขึ้นแน่ๆ

โอโรจิมารุกับพรรคพวกจะตายหรือไม่ คาคาชิไม่รู้เลย

เขารู้แค่ว่าถ้าเมื่อกี้เขาไปยืนอยู่ตรงจุดที่พวกโอโรจิมารุยืนอยู่ล่ะก็ เขาคงตายหยั่งเขียดไปแล้ว

หนวดขาว...

เขาแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!

"กุระระระระระ! นินจาเด็กเมื่อวานซืนสองคนที่หนีหัวซุกหัวซุน ดันอยากจะชวนข้าเข้าองค์กรงั้นเรอะ?"

เสียงหัวเราะดังกังวานของหนวดขาวสะท้อนก้องไปทั่วป่าที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่ง ภายใต้ผลกระทบของแรงสั่นสะเทือน "ทำไมไม่ให้องค์กร 'แสงอุษา' ของพวกแก มาเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดหนวดขาว แล้วกลายเป็นกองเรือในสังกัดของข้าแทนล่ะฟะ! กุระระระระระ!"

"หนีหัวซุกหัวซุนเหรอ? หมายความว่าทั้งคู่รอดไปได้งั้นสิ? 1 ในอดีต 3 นินจาในตำนานของโคโนฮะ โดนอัดจนต้องเผ่นป่าราบไปแบบนี้เลยเหรอเนี่ย?"

คาคาชิที่ยืนอยู่ข้างหลังหนวดขาวยืนเงียบกริบ

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าคู่หูของโอโรจิมารุคือใคร หรือนักเชิดหุ่นคนนั้นจะเก่งกาจแค่ไหน

แต่การที่สามารถมาเป็นคู่หูของโอโรจิมารุได้...

เกรงว่าฝีมือคงจะไม่ทิ้งห่างกันมากนัก

พลังระดับสัตว์ประหลาดสองคนนี้รวมกัน คงสามารถทำลายล้างหมู่บ้านนินจาเล็กๆ ได้สบายๆ

แต่พวกมันกลับทำอันตรายหนวดขาวไม่ได้เลยแม้แต่ปลายเล็บ

"แบบนี้มันไม่แกร่งเกินไปหน่อยเหรอ?" คาคาชินึกย้อนไปถึง "สภาพอันน่าอนาถ" ของโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ในตอนนั้น ตอนนี้สภาพร่างกายของหนวดขาวแข็งแรงกว่าตอนที่อยู่หมู่บ้านโคโนฮะซะอีก นี่เขาแข็งแกร่งขึ้นไปอีกขั้นแล้วงั้นเหรอ?

...

"แหวะ......"

ไกลออกไป ซากงูยักษ์ที่บาดเจ็บสาหัสจนเหลือลำตัวแค่หนึ่งในสี่ อ้าปากขย้อนร่างๆ หนึ่งออกมา

แผละ!

โอโรจิมารุที่ชุ่มโชกไปด้วยเมือกเหนียวเหนอะหนะร่วงลงสู่พื้น

ส่วนร่างของงูยักษ์ตัวนั้นก็สิ้นใจตายคาที่

ลมหายใจดับสูญไปในทันที

"แค่ก!" ดวงตาของโอโรจิมารุแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือด ผิวหนังของเขาเต็มไปด้วยรอยแตกร้าว เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาจากรอยปริแตกนับไม่ถ้วนทั่วทั้งร่าง นั่นคือผลจากการถูกบดขยี้ด้วยพลังสั่นสะเทือนอันพิลึกพิลั่นนั่น

เขาตรวจสอบสภาพร่างกายของตัวเอง

"กระดูก... หักไป 37 ซี่ แตกละเอียดอีก 11 ซี่ ปอดซ้ายถูกเศษกระดูกแทงทะลุ กระเพาะอาหารก็โดนกระดูกแทงเหมือนกัน กะโหลกศีรษะมีรอยร้าว แถมยังมีอาการสมองกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอีก"

"อ๊อกกกก!!!!!!"

โอโรจิมารุกระอักเลือดออกมาคำโต ความมึนงงอย่างรุนแรงทำให้เขาที่นั่งกองอยู่บนพื้นรู้สึกโงนเงนไปหมด

"ขาทั้งสองข้าง... แหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี" โอโรจิมารุฝืนประคองสติ มองลงไปที่ท่อนล่างของตัวเอง ขาตั้งแต่ช่วงเข่าลงไปหายวับไปแล้ว

"แถมไอ้ส่วนที่น่าหงุดหงิดนั่นก็แหลกไปด้วย..." (นกเขาบินไปซะแล้ว!)

ที่น่าสยดสยองที่สุดก็คือ ผิวหนังบนใบหน้าของเขาฉีกขาดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่ใช่ของเขาเลยแม้แต่น้อย

"ชิ ร่างกายนี้พังยับเยินหมดแล้ว..."

"สัตว์ประหลาดของแท้!" แววตาของโอโรจิมารุฉายแววหวาดผวา "แรงสั่นสะเทือนนั่นมันคือขีดจำกัดสายเลือดงั้นเหรอ? แล้วไอ้ออร่าเมื่อกี้นี้มันอะไรกัน? คาถาลวงตาเหรอ? หรือว่าเป็นแค่ออร่าเพียวๆ?"

...

อีกด้านหนึ่ง

วัตถุทรงกระบอกประหลาดห้อยต่องแต่งอยู่ริมหน้าผา

วัตถุนั้นมีเลือดหยดติ๋งๆ ลงมาอย่างช้าๆ ด้านล่างมีคัมภีร์ม้วนเล็กๆ วางอยู่ และเลือดก็หยดลงบนคัมภีร์นั้นพอดี

ปุ้ง!

ร่างหุ่นเชิดที่ไร้สติร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมา

วัตถุทรงกระบอกนั้นพุ่งเข้าใส่หน้าอกของหุ่นเชิดในพริบตา

หน้าอกของหุ่นเชิดตัวนี้มีช่องว่างที่พอดีกับขนาดของทรงกระบอกนั้นเป๊ะ

จู่ๆ ดวงตาของหุ่นเชิดก็เบิกโพลงขึ้น

รูปร่างหน้าตาของหุ่นเชิดตัวนี้เหมือนกับซาโซริไม่มีผิดเพี้ยน

แต่วินาทีต่อมา...

เขาก็ทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง

เลือดสดๆ ไหลรินออกจากมุมปาก

"เกือบตายแล้วไหมล่ะ... แสงสีขาวนั่นมันวิชานินจาบ้าอะไรกัน?" ซาโซริหวาดกลัวสุดขีด เดิมทีทักษะการต่อสู้ระยะประชิดของเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว

หุ่นฮิรุโกะที่เคยใช้เพื่ออุดช่องโหว่ในการต่อสู้ระยะประชิด กลับเปราะบางยิ่งกว่าเต้าหู้ซะอีกเมื่ออยู่ต่อหน้าหนวดขาว

เมื่อกี้นี้...

เขารู้สึกได้เลยว่า "แกนกลางชีวิต" เกือบจะแหลกสลายไปแล้ว!

ถ้าเขาลังเลไปแค่เสี้ยววินาทีเดียวล่ะก็...

เขาได้ตายจริงๆ แน่

...

...