บทที่ 17 หัวถูกตัด แต่เลือดไม่ไหล

บทที่ 17 หัวถูกตัด แต่เลือดไม่ไหล

[เย็บสิบสามศพ โฮสต์ได้รับรางวัลเป็นทักษะทำเครื่องกระดาษ 】

ความตายเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับคนๆ หนึ่ง แต่หลังจากความตายแล้ว ก็ไม่สามารถนำเอาสิ่งของเครื่องใช้ ที่คนเป็นใช้ไปได้

การทำเครื่องกระดาษจึงเกิดขึ้น

เครื่องกระดาษคือ กระดาษที่ทำรูปร่างเหมือนสิ่งของที่คนเป็นใช้ แล้วเผาบนหลุมศพ เพื่อที่คนตายจะได้เอาของเหล่านี้ไปใช้ชีวิตในยมโลกอย่างมีความสุข

ไม่ว่าจะเป็นบ้าน รถยนต์ หมู ม้า วัวและแกะ แม้แต่ทองคำ เงิน สมบัติ แม้แต่สาวใช้หีือคนรับใช้ สิ่งเหล่านี้ล้วนทำจากกระดาษเพื่อให้คนตายเอาไปได้

ปรมาจารย์ในร้านเครื่องกระดาษ เป็นผู้เชี่ยวชาญในการทำเครื่องกระดาษ กระดาษธรรมดาๆ ถ้าอยู่ในมือของพวกเขา จะกลายเป็นสิ่งของได้อย่างง่ายดาย

ต้องบอกว่า หยางจิ่วเป็นช่างเย็บศพ และเขาไม่ได้วางแผนที่จะเปลี่ยนอาชีพไปเปิดร้านเครื่องกระดาษ ระบบให้รางวัลอะไรกับเขา ทักษะทำเครื่องกระดาษเนี้ยนะ?

ประเด็นสำคัญคือ ในร้านเย็บศพนี้ไม่มีกระดาษ ไม่อย่างนั้นเขาอยากจะลองทำดูว่า จะสามารถสร้างสาวใช้ตัวน้อยที่สวยงามได้หรือไม่?

วันถัดมา

ราชสำนักติดประกาศแจ้งว่า โจรเก็บดอกไม้ที่ก่ออาชญากรรมในเมืองฉางอันเพิ่งถูกจับกุม เพื่อให้ความโกรธของประชาชนสงบลง เขาจึงตัดสินใจประหารโจรเก็บดอกไม้ทันที

ผู้คนที่เห็นประกาศต่างโห่ร้อง และแห่กันไปที่ลิ่วซ่านเหมิน (สำนักกองปราบที่หก)

การประหารชีวิตกำหนดเวลาที่ 15.00 น. และตอนนี้ยังเป็นเวลาเช้าเท่านั้น แต่ผู้คนยังคงตะเกียกตะกายไปยังลานประหาร เพื่อครองตำแหน่งที่ดีที่สุด

เมื่อกานซือซือส่งซาลาเปานึ่งให้ นางก็นำข่าวนี้มาให้หยางจิ่วด้วย

หยางจิ่วกินซาลาเปาไส้นึ่งและพูดไปเคี้ยวไป: "หลิวหยวนเว่ย... นั่น... สมควรได้รับแล้ว ด้วยพื้นฐานตระกูลของเขา เขาต้องการผู้หญิงแบบไหน... เขาก็หาได้ ไม่รู้ทำไมเขา ต้อง..."

"มีความผิดปกติเช่นนี้ในโลกเสมอ เช่น อาจารย์ของข้า เขา..." กานซือซือคิดว่า เป็นการดีกว่าที่จะไม่พูดอะไร นางจึงรีบก้มหน้าลงแล้วกินซาลาเปา

การเลี้ยงเด็กผู้หญิงแล้วขยี้พวกนางนั้นเป็นสิ่งที่ผิด

นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าของกานซือซือ หยางจิ่วไม่ได้สนใจที่จะถาม

"พี่ชายจิ่ว ท่านอยากเห็นการตัดหัวของหลิวหยวนเว่ยหรือไม่?"กานซือซือเช็ดปากของนางให้สะอาดขณะที่นางพูด

หยางจิ่วโบกมือแล้วพูดว่า: "การตัดหัวมีอะไรน่าสนใจนัก? ศพซิน่าตื่นเต้นกว่า แต่ข้าไม่อยากเย็บศพของ หลิวหยวนเว่ย มันน่าขยะแขยง"

แล้วศพทั้งหมดมันไม่เหมือนกันเหรอ?

กานซือซือคิดเช่นนั้นในใจ แต่พูดว่า: "พี่จิ่ว มีร้านตรงข้ามให้เช่าด้วย"

มีร้านค้าเพียงไม่กี่แห่งที่อยู่ตรงข้ามร้านเย็บศพ รวมทั้งร้านขายโลงศพ ร้านเครื่องกระดาษ ร้านกระดาษเงินกระดาษทอง และร้านผ้าห่อศพ

เจ้าหน้าที่ตงฉ่างส่งศพที่ต้องเย็บไปที่ร้านเย็บศพ หลังจากช่างเย็บศพเสร็จแล้ว ก็จะมอบศพให้ญาตินำไปฝัง

ส่วนศพที่ไม่มีเจ้าของเหล่านั้น จะถูกเคลื่อนย้ายโดยทหารรักษาการณ์ของตงฉ่าง นำไปยังหลุมฝังศพหมู่นอกเมือง และถูกฝังอย่างตั้งใจ

ทุกสิ่งที่คนตายสามารถใช้ได้ สามารถซื้อหาได้ที่ร้านตรงข้ามถนนจากร้านเย็บศพ

แต่เดิมมีร้านเครื่องกระดาษอยู่สองแห่ง ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน แต่ร้านหนึ่งปิดตัวลงด้วยเหตุผลบางอย่าง ร้านค้าจึงว่างเปล่า

แน่นอนว่าเจ้าของจะไม่ปล่อยให้ร้านว่าง ดังนั้นเขาจึงแปะป้ายประกาศข้อมูลการเช่า

แต่ถนนสายนี้เต็มไปด้วยธุรกิจของคนที่ตายแล้ว การเช่าร้านจึงไม่ใช่เรื่องง่าย ค่าเช่าจึงถูกมาก

"เกิดอะไรขึ้น? เจ้าต้องการที่จะเปิดร้านที่นั่น?"หยางจิ่วตกใจมาก

กานซือซือหรี่ตาลงแล้วพูดเบาๆ: "ข้า ข้าอยากขายซาลาเปานึ่งที่นั่น"

ขายซาลาเปานึ่ง?

ขายซาลาเปาข้างถนน ที่มีบริการเย็บและฝังศพแบบครบวงจร?

หยางจิ่วจ้องมองนาง รู้สึกว่าความคิดของกานซือซือค่อนข้างดีจริงๆ

เช่าร้านนั้น เปิดร้านโลงศพ หรือร้านเครื่องกระดาษ กิจการคงไม่ดีเท่าเปิดร้านซาลาเปาไส้ทะลัก

กุญแจสำคัญคือ กานซือซือรู้วิธีการทำซาลาเปาหรือไม่?

การทำซาลาเปายัดไส้ ไม่ใช่เรื่องของการจุดไฟเครื่องกระดาษ ไม่ว่าเครื่องกระดาษจะน่าเกลียดแค่ไหน ก็จะมีคนต้องการมันอย่างเร่งด่วนเสมอ

แต่ทันทีที่เจ้าเดินออกจากร้านเย็บศพ เจ้าจะเห็น “ซาลาเปาไซซี” ซึ่งไม่เลวเลย

(包子西施 ซาลาเปาไซซี มีที่มาจากโพสต์ของ Maopu เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2012 - "ฉันตกหลุมรักสาวขายซาลาเปา ขอทักษะในการเริ่มบทสนทนา" และกลายเป็นที่นิยมอย่างรวดเร็ว และได้รับการยกย่องว่าเป็น "Baozi Xishi" โดย ชาวเน็ต)หาดูใน google ได้นะครับ สาวซาลาเปาสวยใช้ได้เลย -_-

หยางจิ่วลูบคางของเขาแล้วถามว่า "เจ้าทำซาลาเปาเป็นไหม?"

"ท่านคิดว่ามันอร่อยไหมละ?" กานซือซือมองที่หยางจิ่วอย่างใกล้ชิด ดวงตาของนางเป็นประกาย

หยางจิ่วโพล่งออกมา: "ไม่รู้สิ ยังไม่ได้กิน..."

แต่ถ้าคิดถึงคำพูดของกานซือซืออย่างรอบคอบ เจ้าจะรู้ได้ว่า ซาลาเปาไส้เนื้อที่เขากินทุกวันนี้นั้น จริงๆ แล้วกานซือซือทำขึ้นมาเอง

หยางจิ่วi ยกนิ้วและชมเชย: "มันเหมือนร้านอาหารชื่อดัง"

"ถ้าอย่างนั้นข้าเช่าร้านได้ไหม?" ดวงตาของกานซือซือเป็นประกาย

หยางจิ่วเร่ง: "รีบเลย"

"แต่ข้ามีเงินไม่พอ" แสงในดวงตาของกานซือซือหายไปทันที

เอาล่ะ กานชิงมาที่นี่เพื่อขอเงิน (กานชิงแปลได้ว่ากล้าหาญ พระเอกเล่นคำกับชื่อนางเอก)

หยางจิ่วคิดว่าสิ่งที่ถูกต้องคือการลงทุน และบางทีเขาอาจทำเงินได้มากมาย ดังนั้นเขาจึงถามทันที: "ต้องใช้เท่าไหร่?"

"นอกจากค่าเช่าแล้ว ข้าต้องซื้อของหลายอย่าง ข้ายังต้องกินข้าว ซื้อยา ซื้อแป้ง และซื้อเสื้อผ้าด้วย..." กานซือซือนับด้วยนิ้วของนาง

หยางจิ่วรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เขาหยิบก้อนทองคำออกจากอกของเขา และถามอย่างกระวนกระวายใจว่า "เพียงพอหรือไม่?"

"พี่จิ่ว ท่านไปเอาทองมาจากไหน?"

"ขโมยมา"

"เป็นไปได้ไหมว่า พี่จิ่วคือจอมโจร ที่ปล้นคนรวยแล้วเอาไปแจกคนจน"

"เพ้ย ลุงของเจ้าซิ ขโมยป้าของเจ้าด้วย รีบออกไปซะ"

กานซือซือหัวเราะคิกคัก และวิ่งไปที่ร้านเช่าฝั่งตรงข้ามถนนอย่างตื่นเต้น

เมื่อมีคนมาเช่า เจ้าของย่อมมีความสุขมาก

ค่าเช่าไม่แพงนัก กานซือซือจ่ายค่าเช่าเป็นเวลาสามปีในคราวเดียว และเจ้าของบ้านก็มีความสุขมากจนอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างจนสุดใบหู

เมื่อทุกคนไปดูการแสดงการตัดศีรษะ หยางจิ่วช่วยกานซือซือซื้อของ และช่วยถือมัน

ข้ายุ่งจนมืด จนกระดูกมือแทบแตก

หลังอาหารเย็น ขณะกำลังจะพักผ่อน เจ้าหน้าที่ตงฉ่างก็นำศพมา

บังเอิญมันเป็นศพของหลิวหยวนเว่ย คนเก็บดอกไม้พอดี

เพชฌฆาตฝีมือดี ฟันเพียงครั้งเดียว หัวก็ตกลงพื้น ช่างเกลี้ยงเกลา

แม้แต่ศพนี้ ก็สะอาดเกินไป

"ตอนนี้ แม้แต่พวกท่านก็ต้องทำงานหนัก เพื่อทำความสะอาดศพแล้วเหรอ?"หยางจิ่วถามอย่างเป็นกันเอง

เจ้าหน้าที่สองคนกำลังจะออกไป หนึ่งในนั้นหันหน้ามาและพูดว่า "หมายเลขเก้าระวังตัวด้วย ศพนี้มันประหลาด"

หยางจิ่วเริ่มสนใจในทันที และถามด้วยเสียงต่ำว่า "เป็นไปได้ไหมที่หัวของชายคนนี้ถูกตัด แต่ไม่มีเลือดออก"

"ใช่ ใช่ นั่นแหละ ทุกคนต่างก็เห็น"

"ลิ่วซ่านเหมินเงียบมากเลยในตอนนั้น พอนึกถึงก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที"

เจ้าหน้าที่ทั้งสองพูดคนละประโยคด้วยสีหน้าหวาดกลัว

พวกเขาเห็นฉากการตัดหัวมามากแล้ว แต่ฉากที่ถูกตัดหัวโดยไม่มีเลือดออกสักหยด ถือเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากในชีวิตของพวกเขา

หยางจิ่วขมวดคิ้วและถามอย่างสงสัย: "ศพที่มีปัญหาทั้งหมด ไม่ได้ถูกส่งไปให้ท่านปู่สามสามไม่ใช่หรือ ทำไมศพนี้ถึงส่งมาให้ข้า"

"คืนนี้ มีศพสามศพที่มีปัญหา และท่านปู่สามต้องเย็บมัน มันยุ่งมากจริงๆ ท่านปู่สามเลยสั่งให้ส่งศพคนเก็บดอกไม้มาที่หมายเลขเก้า"

"หยุดพูด หยุดพูด อีกฝ่ายเรียกหาพวกเราอีกแล้ว"

เจ้าหน้าที่ทั้งสองรีบออกไป

ท่านปู่สาม ตาเฒ่าคนนี้คิดว่าข้าอายุยืนเกินไปจริงๆ เหรอ

ศพนอนอยู่บนโต๊ะเย็บศพ และการบ่นก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร

หยางจิ่วปิดประตูและไม่รีบเผาเครื่องหอม แต่สังเกตร่างของหลิวหยวนเว่ยอย่างระมัดระวัง

ไม่ต้องพูดถึงคนที่มีชีวิต แม้ว่าจะเป็นเหาตัวเล็กๆ ถ้ามันระเบิดออกมาบนเล็บ มันก็จะทิ้งเลือดไว้เล็กน้อย

เกิดอะไรขึ้นกับหลิวหยวนเว่ย?

หัวถูกตัดแต่ไม่มีเลือดออก หรือเป็นกระดาษ?