บทที่ 240 - ข้าทำกับข้าว ไม่ใช่ข้าวสวยนะ

บทที่ 240 - ข้าทำกับข้าว ไม่ใช่ข้าวสวยนะ

เมื่อเห็นกองแมลงไม้กองแล้วกองเล่าตกลงมาแทบเท้าเย่ฉางชิง จางชงก็ถึงกับสิ้นหวัง

ปากก็พร่ำบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ตกแมลงมาตั้งหลายปี ไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย

แต่เย่ฉางชิงไม่ได้สนใจเขาเลย สายตาจับจ้องไปที่แมลงไม้กองโตตรงเท้า ก่อนจะร้องเอ๊ะออกมาเบาๆ แล้วหยิบขึ้นมาพิจารณาดูใกล้ๆ หนึ่งตัว

"หน้าตามันคล้ายดักแด้ผึ้งเลยแฮะ"

ก่อนหน้านี้ไม่ทันสังเกต แต่ตอนนี้พอลองดูดีๆ เย่ฉางชิงก็พบว่าแมลงไม้พวกนี้หน้าตาคล้ายกับดักแด้ผึ้งในโลกก่อนของเขามาก แทบจะถอดแบบกันมาเลยทีเดียว

แล้วดักแด้ผึ้งนี่แหละคือของอร่อยชั้นยอด อุดมไปด้วยโปรตีนชั้นดี ไม่ว่าจะเอาไปทอดน้ำปลา หรือคั่วเกลือ รสชาติก็เด็ดสะระตี่อย่าบอกใคร

"ศิษย์น้อง ซากแมลงไม้พวกนี้ พวกเราเอาไปได้ไหม"

หันไปถามเว่ยเฟิง เมื่อได้ยินคำถาม เว่ยเฟิงก็ทำหน้างง

"ก็ได้อยู่หรอกขอรับ แต่ซากพวกนี้มันเอาไปทำอะไรไม่ได้นี่นา"

แมลงไม้พวกนี้ไม่มีค่าอะไรเลย ปกติพอฆ่าเสร็จเขาก็ทิ้งกันเกลื่อน ไม่เคยเห็นใครเก็บซากแมลงไม้ไปทำอะไรเลย

"ศิษย์พี่จะเอาซากพวกนี้ไปทำอะไรหรือขอรับ"

"เอาไปลองทำเมนูใหม่ดูน่ะ น่าจะอร่อยใช้ได้เลยนะ"

เย่ฉางชิงตอบเรียบๆ แต่คำพูดนี้กลับทำให้เว่ยเฟิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาของเขาจะค่อยๆ เปลี่ยนไป

"ศิษย์พี่บอกว่าแมลงไม้พวกนี้เป็นของอร่อยงั้นรึ"

"ก็ต้องลองทำดูก่อนถึงจะรู้"

ชั่วพริบตาเดียว แววตาของเว่ยเฟิงที่มองดูกองซากแมลงไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ ศิษย์พี่ฉางชิงบอกว่าเป็นของอร่อย มันก็ต้องเป็นของอร่อยสิ

อุตส่าห์โตมาในเมืองซู่เฉิงแท้ๆ ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นเรื่องนี้มาก่อนเลยนะ บ้าจริง!

เว่ยเฟิงไม่รอช้า ล้วงเอากระสอบป่านใบใหญ่ออกมาจากไหนก็ไม่รู้ แล้วรีบลงมือกวาดซากแมลงไม้บนพื้นใส่กระสอบอย่างคล่องแคล่ว

เมื่อเห็นดังนั้น คนที่มุงดูอยู่ก็ทำหน้างง จะเก็บซากแมลงไม้ไปทำไมกัน

ในเมืองซู่เฉิง แมลงไม้คือศัตรูพืชที่มีแต่ผลเสีย ไม่มีผลดีอะไรเลย แต่ตอนนี้ นายน้อยของพวกเขากลับกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บซากแมลงไม้อย่างเอาเป็นเอาตาย แถมยังมีสีหน้าตื่นเต้นสุดๆ อีกต่างหาก มันหมายความว่ายังไงเนี่ย

ไม่นานนัก ซากแมลงไม้ทั้งหมดบนพื้นก็ถูกเว่ยเฟิงกวาดลงกระสอบจนเกลี้ยง

เมื่อเก็บกวาดเสร็จ ทั้งสองก็เตรียมตัวจะกลับ แต่จางชงที่ยืนอยู่ข้างหลังกลับตะโกนเรียกไว้

"หยุดนะ การประลองยังไม่จบ"

จางชงทำใจยอมรับผลลัพธ์ไม่ได้ แต่เย่ฉางชิงก็ขี้เกียจสนใจ หันกลับมาพูดเรียบๆ ว่า

"ให้ท่านชนะก็แล้วกัน ปรมาจารย์ตกแมลง"

แก่ปูนนี้แล้ว ยังจะมาทำตัวเป็นเด็กแย่งของเล่นกันอีก ให้ท่านชนะไปก็แล้วกัน มันจะไปมีประโยชน์อะไรวะ?

พูดจบ เย่ฉางชิงก็เดินนำเว่ยเฟิงออกไปโดยไม่รอคำตอบจากจางชง ส่วนเว่ยเฟิงเองก็ไม่สนใจตาแก่นี่เลยแม้แต่น้อย

ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องของอร่อย ไม่รู้ว่าแมลงไม้พวกนี้พอทำเสร็จแล้วรสชาติมันจะออกมาเป็นยังไงนะ

"หยุดนะ ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แน่จริงก็มาแข่งกับข้าอีกรอบสิ"

จางชงตะโกนไล่หลังมาติดๆ แต่เย่ฉางชิงกับเว่ยเฟิงก็ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ปล่อยให้จางชงเต้นเร่าๆ ด้วยความโมโห ฝูงชนที่มุงดูต่างก็มองด้วยสายตาแปลกๆ

ถึงจะไม่มีใครพูดอะไรออกมาตรงๆ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าคราวนี้จางชงแพ้หมดรูป

ดูเอาเถอะ ฝ่ายหนึ่งได้ซากแมลงไม้กลับไปเป็นกระสอบๆ ส่วนจางชงน่ะเหรอ แม้แต่เงาแมลงไม้ยังไม่เห็นเลย ฝีมือมันห่างชั้นกันเห็นๆ

เมื่อเย่ฉางชิงกับเว่ยเฟิงกลับมาถึงจวนเจ้าเมือง เทพธิดาไป๋ฮวาที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่ในสวนก็เดินเข้ามายิ้มทักทาย

"กลับมาเร็วจังเลยนะ"

"ศิษย์พี่บอกว่าจะลองทำเมนูใหม่จากซากแมลงไม้น่ะขอรับ"

ไม่ต้องรอให้เย่ฉางชิงตอบ เว่ยเฟิงก็ชิงตอบแทนเสียก่อน เมื่อได้ยินคำว่าเมนูใหม่ แววตาของเทพธิดาไป๋ฮวาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

ไม่นึกเลยว่าจะได้ชิมเมนูใหม่ด้วย

ไม่นานนัก ข่าวเรื่องเย่ฉางชิงจะทำเมนูใหม่ก็แพร่สะพัดไปทั่วจวนเจ้าเมือง บรรดาศิษย์ที่พักอยู่ในจวนต่างก็พากันมาออกันอยู่ที่หน้าโรงครัวด้วยความตื่นเต้น

ส่วนคนที่ไม่ได้พักอยู่ในจวน อย่างเช่นหงจุน ชิงสือ จางเทียนเจิ้น ก็ไม่มีใครไปตามหรอก

ปล่อยให้พวกเขาเที่ยวเล่นอยู่ข้างนอกไปเถอะ

ในโรงครัว เย่ฉางชิงนำซากแมลงไม้มาล้างทำความสะอาด แล้วนำไปผึ่งให้สะเด็ดน้ำ

เนื่องจากเป็นการทำครั้งแรก เย่ฉางชิงจึงเลือกใช้วิธีที่ง่ายที่สุด นั่นก็คือการทอด

วิธีนี้จะช่วยดึงรสชาติดั้งเดิมของวัตถุดิบออกมาได้ดีที่สุด จะได้รู้ว่ารสชาติของมันเป็นอย่างที่คิดไว้หรือไม่

และอีกอย่าง มันทำง่ายด้วย แค่ตั้งกระทะใส่น้ำมันแล้วเอาลงไปทอดก็เสร็จ

หัวใจสำคัญของการทำแมลงไม้ทอดกรอบก็คือการควบคุมอุณหภูมิของน้ำมัน หากน้ำมันร้อนเกินไป แมลงไม้ก็จะไหม้ได้ง่าย ดังนั้นจึงต้องใช้น้ำมันที่ไม่ร้อนจัดจนเกินไป

เริ่มจากตั้งน้ำมันให้ร้อน จากนั้นพักไว้สามสิบวินาที แล้วค่อยเทแมลงไม้ลงไปทอด

ทอดจนเหลืองกรอบแล้วตักขึ้นสะเด็ดน้ำมัน

ขั้นตอนแสนง่ายดาย ใช้เวลาไม่นาน เย่ฉางชิงก็ทำเสร็จ

เมื่อแมลงไม้สีเหลืองทองกรอบอร่ามถูกตักขึ้นจากกระทะ กลิ่นหอมหวนก็ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณ

เทพธิดาไป๋ฮวา จ้าวเจิ้งผิง จ้าวโหรว สวีเจี๋ย และคนอื่นๆ ต่างพากันมามุงดูรอบๆ จานแมลงไม้ทอดด้วยความตื่นเต้น

"เพิ่งรู้ว่าแมลงไม้ทอดแล้วมันจะหอมขนาดนี้นะเนี่ย"

"สมกับเป็นศิษย์น้องฉางชิงจริงๆ ไปที่ไหนก็ค้นพบของอร่อยได้เสมอ"

"ก็ต้องเป็นศิษย์น้องฉางชิงนั่นแหละ ถึงจะมีสายตาเฉียบแหลมมองเห็นของอร่อยที่ซ่อนอยู่ได้"

เมื่อได้ยินคำชม เย่ฉางชิงก็คีบแมลงไม้ขึ้นมาชิมตัวหนึ่ง พลางอมยิ้มอย่างพอใจ

รสชาติเหมือนดักแด้ผึ้งจริงๆ ด้วย แต่ดูเหมือนจะอร่อยกว่าดักแด้ผึ้งซะอีก พอกัดเข้าไป ความกรุบกรอบก็แตกกระจายเต็มปาก แถมยังมีกลิ่นหอมของต้นไม้อ่อนๆ แฝงอยู่ด้วย

ต้องรู้ไว้ว่า เย่ฉางชิงไม่ได้ใส่เครื่องปรุงอะไรลงไปเลยนะ นี่คือรสชาติดั้งเดิมของแมลงไม้ล้วนๆ

"เป็นยังไงบ้างศิษย์น้องฉางชิง"

ทุกคนต่างพากันถามด้วยความลุ้นระทึก เย่ฉางชิงจึงยิ้มตอบ

"บรรดาศิษย์พี่ลองชิมดูสิขอรับ"

เพราะนี่เป็นแค่การทดลองทำ และยังไม่ถึงเวลาอาหาร จึงไม่ต้องไปแย่งที่นั่งกันให้วุ่นวาย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บรรดาศิษย์ก็พากันคีบแมลงไม้ขึ้นมา แล้วค่อยๆ ส่งเข้าปากอย่างระมัดระวัง

ตอนแรกอาจจะยังกล้าๆ กลัวๆ แต่พอความหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของแมลงไม้แตกซ่านในโพรงปาก เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"รสชาตินี้มัน..."

จ้าวเจิ้งผิงถึงกับยืนอึ้งกิมกี่ไปเลย ไม่เคยคิดมาก่อนว่าแมลงไม้มันจะอร่อยได้ขนาดนี้

ส่วนทางด้านสวีเจี๋ยน่ะเหรอ คว้าจานไปถือไว้ในมือ ปากก็พึมพำไปด้วย ขณะที่มือก็โกยแมลงไม้ยัดเข้าปากอย่างบ้าคลั่ง

"ยังไม่ค่อยรู้รสเลย ขอข้าชิมอีกหน่อยนะ"

"ชิมบ้านศิษย์พี่สิ ศิษย์พี่สาม ท่านทำเกินไปแล้วนะ"

"ขุ่นพระ นี่มันกับข้าวนะเว้ย แมลงไม้ทอด ไม่ใช่ข้าวสวย ศิษย์พี่สาม ท่านเหลือไว้ให้คนอื่นบ้างสิ"

"ท่านคิดว่ากำลังกินข้าวสวยอยู่หรือไง ถึงได้ยัดเอาๆ แบบนี้น่ะ!"

เมื่อเห็นสวีเจี๋ยคว้าจานไปกินคนเดียวหน้าตาเฉย บรรดาศิษย์ก็ชักจะทนไม่ไหว มีอย่างที่ไหนกินแมลงไม้แบบนี้วะ

แมลงไม้จานเดียว มันไม่พอยาไส้หรอก ยิ่งสวีเจี๋ยเล่นซัดไปคนเดียวเกินครึ่งจานแบบนี้

เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่อึดใจ แมลงไม้ทอดจานนั้นก็ถูกกวาดเรียบเป็นหน้ากลอง บรรดาศิษย์ต่างก็มองเย่ฉางชิงด้วยสายตาละห้อย

เมื่อต้องเผชิญกับสายตาออดอ้อนของบรรดาศิษย์พี่ เย่ฉางชิงก็หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

"งั้นก็รบกวนบรรดาศิษย์พี่ช่วยเอาแมลงไม้พวกนี้ไปล้างทำความสะอาดให้หน่อยสิขอรับ"

"ศิษย์น้องน่าจะบอกตั้งนานแล้ว เรื่องแค่นี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเถอะ"

"ใช่แล้ว ข้าน่ะขึ้นชื่อเรื่องรักความสะอาด รับรองว่าจะล้างให้ขาวจั๊วะน่าเจี๊ยะเลยทีเดียว"

การทอดแมลงไม้ ขั้นตอนที่ยุ่งยากที่สุดก็คือการล้างทำความสะอาด ส่วนขั้นตอนการทำนั้นไม่ได้ยากอะไรเลย

(จบแล้ว)