บทที่ 508-509

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 508 : ใกล้จะถึงเวลาแล้ว

อย่างไรก็ตาม เมื่อเงยหน้าขึ้นมองยักษ์สีส้มแดงและล็อคร่างของอิทาจิไว้ ก็ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น มีเพียงยักษ์สีส้มแดงเท่านั้นที่ยังคงนิ่งเฉยหลังจากแกว่งดาบ

อ๊ะ!

เมื่อนั้นซาสึเกะตระหนักว่าเขาคิดผิด และมันก็สายเกินไป

เขายินเสียงชูริเคนดังก้องไปในอากาศชัดเจน

"โอ้!"

ก่อนที่เขาจะรู้ตัว มือและขาของเขาถูกชูริเคนที่ลอยมาแทงทะลุเนื้อของเขาไปเล้วและทำให้เขาก็ตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

ร่างที่ถือคุไนไว้ในมือ หมุนมันไปมาระหว่างนิ้ว จากนั้นเขาก็รัดคุไนไว้แน่นแล้วแทงเข้าที่ร่างของซาสึเกะอย่างรุนแรง

ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย ซาสึเกะก็กลิ้งตัวออกไปด้วยความเจ็บปวด และเขาก็รีบดึงชูริเคนออกจากมือและขาของเขาอย่างรวดเร็ว

ข้างหน้า อิทาจิที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนอันหนาวเย็นถือคุไนเดินไปช้า ๆ

ซาสึเกะหรี่ตาของเขาลงมอง และเม้มริมฝีปากสีซีดของเขาไว้แน่น ฝนเริ่มตกลงมาอาบแก้ม แต่สีหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขายังคงคิดอย่างสงบและค่อย ๆ ถอยกลับไป

แม้ว่าแขนและต้นขาของเขาจะยังคงมีเลือดไหลออกมา จะทำให้เสื้อและกางเกงประเปื้อน แอ่งโคลนบนพื้นกระซัดกระเซ็นไปทั่ว เสียงฝีเท้าของอิทาจิเร็วขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็กลายเป็นการวิ่งที่เร็วปานสายฟ้า ความแข็งแกร่งของร่างกายทั้งหมดมีสมาธิและระเบิด และชัยชนะก็อยู่ในมือของอิทาจิ

ร่างของอิทาจิผ่านไป

ฉึก!

แต่ดาบสีเงินเจาะทะลุหน้าอกของอิทาจิ เขากระอักเลือดออกมาด้วยความเจ็บปวด และเขาจำได้ว่ามันเป็นดาบคุซานางิของซาสึเกะ

“มันเป็นภาพลวงตางั้นเหรอ?” อิทาจิรู้สึกเจ็บหน้าอกอย่างรุนแรง เขาจึงพยายามดิ้นรนหอบอย่างหนักและพูดขึ้น

เขาหันกลับมามองอย่างยากลำบาก และเมื่อมองไปที่ด้านหลังซาสึเกะ เขาก็เห็นโครงกระดูกสีม่วงที่ล้อมรอบร่างกายของซาสึเกะเอาไว้

คุไนของอิทาจิแทงไปที่โครงกระดูกไม่สามารถเจาะทะลุได้

"ทำไม.....นายยังมีจักระเหลืออยู่...และชูริเคนของฉัน น่าจะทำให้แขนขาของนายชา…”

อิทาจิเดินโซเซและก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ก่อนที่ร่างกายของเขายืนไม่ไหว เชือกที่ผูกผมของเขาก็กระจัดกระจาย ผมยาว ๆ ของเขาแนบติดแก้ม และความหนาวเย็นก็เข้ามากระทบที่ร่างกายของเขา

ซาสึเกะเดินเข้ามาหาอิทาจิและเช็ดแขนเสื้อด้วยท่าทีไม่แยาแส กระดาษยันต์ที่สลักคำว่า "การแพทย์" ติดอยู่บนแขนของเขา เขาฉีกมันออกและโยนลงบนพื้นโคลน

นี่คือเครื่องรางทางการแพทย์ที่พัฒนาโดยโอโรจิมารุ ซาสึเกะติดสิ่งเหล่านี้ไว้บนส่วนต่าง ๆ ของร่างกายล่วงหน้า เครื่องรางเหล่านี้ไม่เพียงแต่สามารถรักษาบาดแผลเท่านั้น แต่ยังช่วยฟื้นฟูจักระของผู้ใช้อีกด้วย

ทีแรกซาสึเกะคิดว่าจะไม่สามารถใช้เทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้ได้ แต่เขาก็ไม่ประมาทยังไงกันไว้ก็ดีกว่าแก้

ซาสึเกะถอนหายใจเบา ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มอันโหดร้ายบนใบหน้า

"แต่ไม่เป็นไร ยังไงในที่สุดฉันก็ได้โจมตีนายสักที!"

“ยินดีด้วยจริง ๆ ซาสึเกะ” อิทาจิใช้แขนเสื้อเช็ดเลือดจากมุมปาก และมองไปบนท้องฟ้า แล้วจู่ ๆ เขาก็ยิ้มให้ซาสึเกะที่อยู่ตรงหน้าเขา

“หลังจากคำนวณเวลาแล้วก็น่าจะมาเร็ว ๆ นี้” อิทาจิพึมพำกับตัวเอง

"นี่…กี่โมงแล้ว?" ประโยคนี้ดึงดูดความสนใจของซาสึเกะทันที เขาขมวดคิ้วอย่างสงสัย

“ฮ่าฮ่าฮ่า นายคิดว่าฉันจะแพ้ง่าย ๆ เหรอ? น้องชายตัวน้อยของฉัน” อิทาจิมองดูสีหน้าสับสนของซาสึเกะ และก็แสดงรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าที่อ่อนโยนและไม่แยแสของเขา

เขากระซิบซาสึเกะเบา ๆ ว่า "ตอนนี้นายน่าจะจะรู้สึกเจ็บปวดที่ท้องแล้วใช่ไหม?"

“เป็นไงบ้าง ตกใจหรือแปลกใจไหม? …น้องชายที่แสนโง่เขลาของฉัน” อิทาจิกล่าวด้วยใบหน้าที่เย็นชา

บทที่ 509 : ชื่นชมการกระทำ

“มันเหมือนมีแมลงคลานอยู่ในท้อง….คลาน….คลาน…แล้วสุดท้ายก็ขุดเข้าไปในหัวใจของนาย แทะเข้าไปที่หัวใจ รู้สึกไหม?”

เสียงของอิทาจินั้นแผ่วเบามาก แต่ซาสึเกะยังคงได้ยินชัดเจน รูม่านตาของเขาหรี่ลงทันที เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อมองอิทาจิที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่แยแส

“จงใจทำให้ฉันกลัวสินะ! หึหึหึ......”

อิทาจิยิ้มและตอบกลับไปว่า

“ฉันเนี่ยนะตั้งใจทำให้นายกลัว? ฉันไม่ทำอะไรน่าเบื่อขนาดนั้น แต่นายคิดว่านายจะรอดพ้นจากหายนะครั้งนี้ได้จริงเหรอ?”

“น้องชายฉันรู้ว่านายเป็นคนฉลาด และตอนนี้ควรจะคิดอะไรสักอย่างได้แล้ว”

“แล้วไงล่ะ?” ซาสึเกะหรี่ตาลงมองอิทาจิแล้วถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ทำไมนายไม่คิดบ้างล่ะ? นางเองก็ควรรู้สถานการณ์ของนายเหมือนกันจริงไหม?”

อิทาจิฟังและมองซาสึเกะด้วยรอยยิ้ม

ขณะที่ซาสึเกะกำลังจะพูดต่อ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเสียวซ่านเบา ๆ ในช่องท้อง และในขณะเดียวกันก็รู้สึกคันเล็กน้อย ความรู้สึกนั้นมันเหมือนกับที่อิทาจิอธิบายคือมีหนอนคลานอยู่ในช่องท้องของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเวลาผ่านไปความเร็วของการเคลื่อนไหวของมันก็เร็วขึ้นเรื่อย ๆ และในเวลาเพียงชั่วพริบตา มันก็มาถึงส่วนบนของช่องท้อง

อากาานี้ทำให้ซาสึเกะใจร่วงไปที่ตาตุ่มทันที

“นาย…ทำมันตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซาสึเกะหรี่ตาลงเพื่อจ้องมองดวงตาของอิทาจิอย่างใกล้ชิด อิทาจิพูดพูดอย่างเย็นชาว่า

“ทำเมื่อไหร่ มันสำคัญด้วยเหรอ?” อิทาจิพูดต่อ

“แล้ว…ถ้าฉันทำตั้งแต่แรกที่เราเจอกันล่ะนายจะทำยังไงได้?”

หลังจากอิทาจิพูดจบ ซาสึเกะก็มีอาการโกรธจัด เขาเหยียดกำปั้นออกพยายามรวบรวมจักระในร่างกายของเขา และกำลังจะชกอิทาจิอย่างแรง

อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องตกตะลึงเพราะหมัดของเขาหยุดค้างอยู่กลางอากาศ และเขาไม่สามารถก้าวไปข้างหน้าได้

ซาสึเกะตกใจเมื่อพบว่าปริมาณจักระที่เขาสะสมไว้ในร่างกายของเขาหมดลงและว่างเปล่าไปแล้ว

“อะไรกัน ๆ น้องชายที่โง่เขลาของฉัน ไม่แปลกใจเหรอที่พบว่าปริมาณจักระในร่างกายนายหายไปแล้ว”

อิทาจิพูดเบา ๆ

ทันใดนั้น ซูซาโนะโอะที่อยู่ข้างหลังอิทาจิก็ยกซาสึเกะขึ้นแล้วโยนลงไปที่พื้นอย่างรุนแรง

หลังจากนั้นจู่ ๆ อิทาจิก็ไอออกมาเสียงดังลั่น และเลือดมากมายก็ไหลออกจากปากของเขาเรื่อย ๆ เขาไม่สามารถรักษาสถานะของซูซาโนะโอะไว้ได้อีกต่อไป ทันใดนั้น ซูซาโนะโอะที่อยู่ข้างหลังอิทาจิก็หายไปอย่างสมบูรณ์ราวกับว่าไม่เคยมีมาก่อน มันหายไปโดยร่องรอยใด ๆ ไว้

มีเพียงสภาพแวดล้อมโดยรอบเท่านั้นที่แสดงให้เห็นว่ายักษ์ใหญ่นั้นเคยปรากฏตัวที่นี่

“ซาสึเกะ….นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเรียกชื่อนาย” อิทาจิเอื้อมมือออกไปเพื่อพยายามเช็ดเลือดจากปากของเขา แต่ดูเหมือนว่าจะไหลออกมาจากช่องว่างระหว่างนิ้วของเขาอยู่ดี

เนื่องจากมันไม่สามารถเช็ดมันได้หมด อิทาจิจึงไม่สนใจมันเช็กมันอีกต่อไป

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เวลาของเขากำลังจะหมดลงแล้ว

“นายภูมิใจในเนตรวงแหวนของนายมากใช่ไหม? แต่นายยังมองเห็นไม่ชัดเจนเลยว่าฉันได้ทำอะไรนายไปบ้าง”

อิทาจิมองซาสึเกะเงียบ ๆ น้องชายตรงหน้าเขาที่เคยเป็นเหมือนตุ๊กตาตัวน้อยที่แสนน่ารักเติบโตขึ้นจนมาถึงจุดที่เป็นอยู่ตอนนี้

เขามองดูใบหน้าที่คุ้นเคยของซาสึเกะ และอดไม่ได้ที่จะหัวใจเต้นแรงความรู้สึกในอดีตนั้นแล่นเข้ามาในหัวใจ

การกระทำที่พี่น้องทั้งสองเล่นด้วยกันเมื่อพ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่

หลังจากที่ซาสึเกะก็ล้มลงกับพื้น เขาพยายามจะเรียกคืนสติขึ้นมา เมื่อเขาเห็นอิทาจิเดินเซไปเซมา ซาสึเกะก็อยากจะโจมตีเขา แต่กลับพบว่าเขาเจ็บปวดไปทั้งตัว และจักระบนร่างกายของเขาก็ยังไม่เพียงพอที่จะไปทำแบบนั้น

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_