บทที่ 210 - เถ้าแก่ คุณอย่าร้องไห้สิ

บทที่ 210 - เถ้าแก่ คุณอย่าร้องไห้สิ

"ติ๊ง ทักษะการยิงปืน +1... ทักษะการยิงปืน +1... ทักษะการยิงปืน +1... ความคืบหน้าปัจจุบัน 1/100 ระดับปัจจุบันขั้นชำนาญ"

"เปิดใช้งานทักษะการยิงปืนขั้นชำนาญ ยกระดับเทคนิคการยิงปืน ยกระดับความเข้าใจด้านอาวุธปืน เพิ่มโบนัสความแม่นยำ..."

มุมปากของลั่วเทียนกระตุกยิ้ม ยกปืนขึ้นมายิงรวดเดียวอีกห้านัด ลูกโป่งเหล่านั้นแตกโพละตามเสียงปืน ยิงรวดห้านัด เข้าเป้าทุกลูกไม่พลาดเลยสักนัดเดียว คนรอบๆ เริ่มถูกดึงดูดให้เข้ามามุงดู

"ลั่วเทียน?" กู่เม่ยเอ๋อร์มองจนตาค้างไปแล้ว นี่มันนักแม่นปืนชัดๆ

เถ้าแก่ร้านตกใจวูบ ไม่สนลั่วเทียนแล้ว แย่งปืนในมือเขามาตรวจสอบดู พอเห็นว่าเข็มแทงชนวนกับลำกล้องยังคงเป็นของที่ถูกปรับแต่งมา ก็ยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ไม่น่าเป็นไปได้ ปืนแบบนี้จะยิงแม่นได้ยังไง?

"ปืนกระบอกนี้มีปัญหา งั้นคุณใช้กระบอกนี้แทนละกัน" เถ้าแก่ร้านไม่เปิดโอกาสให้เถียง รีบเปลี่ยนปืนกระบอกใหม่ให้ลั่วเทียนทันที ปืนทุกกระบอกที่นี่เขาเป็นคนดัดแปลงเองทั้งหมด และกระบอกที่เปลี่ยนให้ลั่วเทียนตอนนี้ ก็เป็นกระบอกที่ถูกปรับแต่งมาหนักที่สุด

ไม่เพียงแต่ลำกล้องจะสึกหรออย่างหนัก แต่ชิ้นส่วนข้างในก็ถูกปรับแต่งจนเละเทะ ถ้าบอกว่าปืนกระบอกเมื่อกี้ ยิงสิบนัดอาจจะฟลุ๊กโดนสักสองสามนัด งั้นกระบอกที่เปลี่ยนให้ลั่วเทียนตอนนี้ ต่อให้ยิงร้อยนัดก็อาจจะไม่โดนเลยสักนัดเดียว

ลั่วเทียนยิ่งแค่นยิ้มในใจ เถ้าแก่ยิ่งทำแบบนี้ เขาก็ยิ่งต้องสั่งสอนให้เข็ด ยิ่งกลัวแพ้ เขาก็ยิ่งจะเอาชนะให้ดู

คิดได้ดังนั้น ลั่วเทียนก็รับปืนกระบอกใหม่มา ลองใช้ระบบตรวจสอบดู เขาก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่าปืนอัดลมกระบอกนี้ถูกปรับแต่งมาหนักกว่าเดิม ชิ้นส่วนข้างในถึงขั้นสึกหรออย่างรุนแรง

แต่สำหรับลั่วเทียนที่ครอบครองทักษะการยิงปืนระดับชำนาญแล้ว เรื่องแค่นี้จิ๊บจ๊อยมาก ลั่วเทียนชักสลักขึ้นลำปืนอีกครั้ง ลั่นไกออกไปห้านัดรวด และเข้าเป้าทุกลูกอีกเช่นเคย

คราวนี้คนดูรอบๆ ถึงกับฮือฮาขึ้นมาทันที

"ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย? เมื่อกี้หมอนั่นยิงรวดเดียวห้านัด แถมยังโดนเป้าทุกลูกเลยเหรอ?"

"ต้องเป็นทหารปลดประจำการมาแน่ๆ ไม่งั้นก็ต้องเป็นมือปืนระดับเทพชัวร์"

"หึๆ เถ้าแก่ร้านคนนี้ซวยแน่ ฉันเสียเงินให้หมอนี่ไปตั้งเยอะ ในที่สุดก็เจอตัวมารหัวใจซะที"

คนรอบๆ พากันมารุมล้อมดูเรื่องสนุก ในหมู่พวกเขาก็มีหลายคนที่เคยโดนหลอกฟันกำไรมาแล้ว มาเล่นยิงปืนที่นี่เสียไปตั้งหลายร้อย แต่เอากลับไปได้แค่ตุ๊กตาตัวสองตัว พวกเขาย่อมไม่ค่อยจะชอบหน้าเถ้าแก่คนนี้นัก

"ปัง ปัง ปัง..." ลั่วเทียนยิงไม่พลาดเป้าเลยแม้แต่นัดเดียว กระสุนทุกนัดพรากลูกโป่งไปหนึ่งใบ เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที กระสุนสิบห้านัดก็สาดออกไปจนหมดเกลี้ยง ตุ๊กตากังฟูแพนด้าหล่นร่วงลงสู่พื้น

"เย้!" กู่เม่ยเอ๋อร์รีบวิ่งไปเก็บตุ๊กตากังฟูแพนด้าขึ้นมา

แต่เถ้าแก่ร้านกลับพุ่งมาขวางกู่เม่ยเอ๋อร์เอาไว้ ตุ๊กตากังฟูแพนด้าตัวนี้ตอนรับมาขายก็ราคาเกือบสามร้อยหยวนแล้ว เรียกได้ว่าเป็น 'ของล้ำค่าประจำแผง' ของเขาเลยก็ว่าได้ จะปล่อยให้คนอื่นเอาไปได้ยังไงกัน?

"คุณจะทำอะไร?" กู่เม่ยเอ๋อร์กอดตุ๊กตาถอยหลังไปสองก้าว มองเขาอย่างระแวดระวัง

"พวก... พวกแกต้องโกงแน่ๆ ไม่งั้นจะยิงเข้าเป้าทุกนัดได้ยังไง? ชนะด้วยการโกงแบบนี้ถือว่าโมฆะ" พูดจบเขาก็ทำท่าจะแย่งตุ๊กตาในอ้อมกอดของกู่เม่ยเอ๋อร์ไป

ลั่วเทียนเห็นภาพนั้นก็แอบขำก๊าก มองเถ้าแก่คนนั้นด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"โอ๊ย!" เถ้าแก่ร้านร้องเสียงหลง ที่แท้กู่เม่ยเอ๋อร์ใช้กระบวนท่าจับล็อก บิดแขนเถ้าแก่ร้านไพล่หลัง แล้วกดหน้าแนบลงกับโต๊ะข้างๆ

"ยอมแล้วๆ แม่คุณทูนหัว ขืนบิดอีกแขนผมหักแน่" เถ้าแก่ร้านโอดครวญขอความเมตตา

ล้อเล่นหรือไง กู่เม่ยเอ๋อร์เป็นใคร? ลูกสาวประธานสมาคมผู้ฝึกยุทธ์โบราณเชียวนะ นิสัยก็ห้าวหาญซะไม่มี คิดจะมาแย่งของจากมือเธองั้นเหรอ? ที่เมื่อกี้ลั่วเทียนไม่ออกไปช่วย ก็เพราะรู้ดีว่าเถ้าแก่คนนี้ไม่มีทางสู้กู่เม่ยเอ๋อร์ได้แน่นอน

"ฮึ่ม พวกเราโกงตรงไหน? ปืนคุณก็เป็นคนให้ แถมระหว่างนั้นก็เปลี่ยนปืนให้ด้วย ลูกโป่งคุณก็เป็นคนมัด พวกเราจะไปโกงได้ตรงไหนฮะ ถ้าคุณอธิบายไม่ได้ล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจนะ" ว่าแล้วกู่เม่ยเอ๋อร์ก็ออกแรงเพิ่มขึ้นอีกนิด

เถ้าแก่ร้านเจ็บจนน้ำตาเล็ด ร้องขอความเมตตา "ไม่ได้โกงครับๆ ผมผิดเอง แม่คุณทูนหัวปล่อยผมไปเถอะนะ"

"เม่ยเอ๋อร์ พอเถอะ" ลั่วเทียนบอก ยังไงซะเขาก็เป็นแค่คนธรรมดา สั่งสอนนิดหน่อยก็พอแล้ว ลั่วเทียนไม่มีรสนิยมชอบรังแกคนธรรมดาหรอก

กู่เม่ยเอ๋อร์ได้ยินลั่วเทียนพูดดังนั้น ก็สะบัดหน้าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ก่อนจะปล่อยมือเถ้าแก่ร้าน เถ้าแก่ร้านนอนแหม็บอยู่พักใหญ่กว่าจะลุกขึ้นมาได้ แขนเริ่มบวมปูดขึ้นมานิดๆ แล้ว

คนมุงดูรอบๆ ไม่เพียงแต่จะไม่สงสาร แต่ยังพากันโห่ร้องชื่นชม รู้สึกสะใจสุดๆ โดยเฉพาะพวกผู้ชาย แฟนสาวชอบเล่นเกมแบบนี้ พวกเขาก็เสียเงินไปไม่น้อย หมั่นไส้เถ้าแก่คนนี้มาตั้งนานแล้ว

"คุณ ไปยืนหลังเส้นนี้เลย" เถ้าแก่ร้านไม่รู้ไปเอาชอล์กมาจากไหน ขีดเส้นใหม่ลงบนพื้น ถอยร่นไปด้านหลังประมาณสามสี่ก้าว

อย่าดูถูกระยะห่างแค่สามสี่ก้าวเชียว ถ้าเป็นปืนจริง ระยะสามสี่ก้าวย่อมไม่มีผลกระทบอะไรมากนัก แต่สำหรับปืนอัดลมลูกเหล็กแบบนี้ ระยะสามสี่ก้าวทำให้ทิศทางกระสุนเบี่ยงเบนไปได้เยอะเลย

ก็ปืนของเล่นพวกนี้เดิมทีมันก็แรงน้อย ยิงได้ไม่ไกล พอยิงไกลขึ้น กระสุนก็พุ่งโค้งเป็นเส้นพาราโบลาหมด

"ทำไมต้องไปยืนตรงนั้นด้วย? คุณเล่นขี้โกงนี่นา มีกฎบ้าอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ?" ลั่วเทียนยังไม่ทันได้พูดอะไร คนรอบข้างก็เริ่มโวยวายกันแล้ว นี่มันจงใจเล่นตุกติกชัดๆ

เถ้าแก่ร้านเห็นคนโมโหกันเยอะ ก็เริ่มใจฝ่อ ถอยหลังไปสองก้าว แต่พอคิดว่าถ้าไม่ทำแบบนี้ ตุ๊กตาของเขาคงโดนลั่วเทียนกวาดไปหมดแน่ จึงแข็งใจพูดออกไป "นี่มันแผงของผม ผมจะตั้งกฎใหม่แล้วมันจะทำไม? ไม่อยากเล่นก็ไม่ต้องเล่น อย่างมากผมก็แค่คืนเงินให้คุณ"

แต่เขาประเมินลั่วเทียนต่ำไป คืนเงินงั้นเหรอ? เงินแค่ร้อยหยวน ลั่วเทียนไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก ไม่ต้องพูดถึงรายได้จากร้านอาหารของเขา แค่เงินปันผลจากการร่วมทุนกับบริษัทการค้าจ่านเผิง และส่วนแบ่งจากยารักษาโรคที่กำลังจะวางจำหน่ายร่วมกับบริษัทถงอี้ถัง ลั่วเทียนในตอนนี้ก็เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีย่อยๆ คนหนึ่งแล้ว

"ตรงนี้ใช่ไหม?" ลั่วเทียนเดินถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างไม่รีบร้อน แล้วยืนอยู่นอกเส้น

เถ้าแก่ร้านเห็นลั่วเทียนยิ่งนิ่ง เขาก็ยิ่งใจสั่น นึกในใจว่าไม่หรอกมั้ง ปืนก็ถูกดัดแปลงมาแล้ว แถมยังยืนไกลขนาดนี้ ต่อให้เป็นมือปืนระดับเทพที่เพิ่งปลดประจำการมาจากกองทัพก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้เลย

แต่ความฝันนั้นช่างหอมหวาน ความเป็นจริงนั้นช่างโหดร้าย หลังจากลั่วเทียนยกปืนขึ้น เขาก็ยิงเข้าเป้ารัวๆ ลูกโป่งแตกโพละไปทีละใบๆ ตุ๊กตาที่แขวนอยู่บนผนังก็ร่วงหล่นลงพื้นทีละตัวๆ

กู่เม่ยเอ๋อร์ตอนนี้ดีใจจนพูดไม่ออกแล้ว เธอเดินไปสองก้าวก็ก้มเก็บตุ๊กตาได้หนึ่งตัว ไม่นานในมือเธอก็ถือแทบไม่ไหวแล้ว สำหรับเด็กผู้หญิงแล้ว นี่คงเป็นเรื่องที่ฟินที่สุดเลยล่ะมั้ง สาวๆ คนอื่นที่อยู่รอบๆ เห็นแล้วก็พากันอิจฉาตาร้อนกันเป็นแถว

หลายคนอดไม่ได้ที่จะหันไปมองลั่วเทียน ลั่วเทียนมีค่าความหล่อเหลาที่ถูกเสริมจนถึงระดับชำนาญอยู่แล้ว แถมยังมีเสน่ห์เฉพาะตัวที่ไม่เหมือนใคร บวกกับท่าทางตอนเล็งปืนยิงในตอนนี้อีก ไม่รู้ว่าคว้าหัวใจสาวๆ แถวนั้นไปได้กี่ดวงแล้ว

(จบแล้ว)