บทที่ 440: กระสุนแห่งความเงียบ และระเบิดนิวเคลียร์ (ฟรี)
บทที่ 440: กระสุนแห่งความเงียบ และระเบิดนิวเคลียร์ (ฟรี)
แม้จะเป็นคนสายเหยี่ยวสุดโต่ง แต่ นายพลคาร์ลตัน ก็ยังเป็น พวกเหยียดผิวขาวจัดเต็ม
แน่นอนว่า เขาโมโหมากกับพฤติกรรม “อวดเบ่ง” ของคลาร์กกลางนิวยอร์ก
ขนาดเกือบหัวใจวาย!
และเมื่อเขาเห็นว่าคนบางคนในที่ประชุมเริ่มแสดงสีหน้าหวาดหวั่น เขายิ่งรู้สึก “เจ็บใจ” อย่างรุนแรง พวกขี้ขลาดพวกนี้มีสิทธิ์อะไรมานั่งตรงนี้? สมควรจะเป็นผู้นำประเทศนี้ด้วยเหรอ?
สายตาของเขาเหลือบไปมอง ท่านประธานาธิบดี ที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองอยู่
แม้ใบหน้าของประธานาธิบดีจะแสดงออกถึงความเศร้า...แต่ก็ไม่มีแววกลัว นั่นทำให้นายพลคาร์ลตันรู้สึกพึงพอใจมาก
“อย่างน้อยก็ดีกว่าคนก่อนเยอะ!”
นายพลคาร์ลตันคิดในใจ
แน่นอน…เขาสาบานว่า ไม่ใช่เพราะสีผิวของอดีตประธานาธิบดีหรอกนะ!
……
ผ่านไปครู่หนึ่ง
ประธานาธิบดีก็พูดขึ้นว่า:
“ท่านนายพลคาร์ลตันพูดถูก เราไม่อาจยอมให้ประเทศของเราอับอายขายหน้าในสายตาชาวโลกได้!”
“พวกเรา...คือสหรัฐอเมริกา! ประเทศที่ยิ่งใหญ่และทรงพลังที่สุดในโลก! ประเทศอื่นกำลังจ้องจะช่วงชิงทุกสิ่งที่เรามีอยู่ในตอนนี้อยู่ทุกวินาที! แล้วทำไมแผนการชั่วร้ายของพวกมันถึงไม่เคยสำเร็จ?”
“เป็นเพราะแผนของพวกมันยังชั่วไม่พอเหรอ?”
“ไม่!”
“เป็นเพราะประเทศของเรา สหรัฐอเมริกา เข้มแข็งพอ!!!”
“เข้มแข็งขนาดที่ว่า ต่อให้แผนการมันชั่วร้ายแค่ไหน ก็ไม่มีทางสั่นคลอนความยิ่งใหญ่ของพวกเราได้!!!”
“อเมริกาจงเจริญ!!!”
คนบางส่วนในห้องประชุมเริ่มตะโกนตามทันทีว่า
“อเมริกาจงเจริญ! อเมริกาจงเจริญ!!”
ในสายตาของคนบางกลุ่ม นี่มัน...โคตรงี่เง่า!
แต่พวกเขาไม่กล้าพูดออกไป
เพราะคนที่ตะโกน “อเมริกาจงเจริญ” นั้น...บางคนถึงกับตาแดงก่ำ ราวกับติดพิษหมาบ้า!
พวกเขากลัวว่าถ้าพูดอะไรสวนขึ้นมา จะถูกลากลงพื้นแล้วโดนรุมกัดตายซะเปล่าๆ
“สมแล้วที่เป็นท่านประธานาธิบดี!”
นายพลคาร์ลตันพูดพร้อมยิ้มพอใจ แล้วตะโกน “อเมริกาจงเจริญ!” ด้วยท่าทีภาคภูมิ
……
สักพักหนึ่ง ประธานาธิบดีก็โบกมือให้ทุกคนเงียบ แล้วกล่าวขึ้นว่า:
“ในสถานการณ์ปัจจุบัน...ในฐานะประธานาธิบดี ฉันขอเสนอ ให้ใช้อาวุธนิวเคลียร์!”
เขากวาดตามองไปรอบโต๊ะประชุม
“ใครเห็นด้วย? ใครคัดค้าน?”
ทันใดนั้น...
มีเสียงดังลั่นว่า
“ข้อเสนอของท่านประธานาธิบดีคือทางออกที่ดีที่สุด ผมเห็นด้วยที่จะใช้นิวเคลียร์!”
“ฉันเห็นด้วย!”
“เห็นด้วย!!”
“ระเบิดนิวเคลียร์จะข่มขวัญประเทศอื่นได้ ต่อให้เราต้องเสียสละนิวยอร์ก ก็ต้องแสดงให้โลกเห็นถึงความเด็ดขาดของพวกเรา!!!”
“งั้นก็ลุยเลย!”
……
เหล่าผู้นำที่นั่งในห้องประชุมต่างมีสีหน้าคล้ายคนเสียสติ และส่วนใหญ่ “เห็นด้วย” กับคำสั่งนรกของประธานาธิบดี
ใช่นิวเคลียร์ เป้าหมายคือ นิวยอร์ก
แต่ยังมีบางคนในห้องที่ยังมี “สติ” อยู่ พวกเขามองคนรอบข้างราวกับกำลังมองบรรดาคนบ้า
สุดท้าย...
มีคนหนึ่งอดไม่ไหว ตบโต๊ะดัง ปัง! แล้วลุกขึ้นยืน
“พวกคุณบ้ากันไปหมดแล้วรึไง?!!”
“นั่นมันนิวยอร์กนะ! พวกคุณรู้มั้ยว่ามีคนอีกกี่ล้านคนที่ยังหนีออกมาไม่ทัน? กองทัพเราก็ยังอยู่ที่นั่น!”
“นี่ไม่ใช่แค่ร้อยคน หรือพันคน แต่มันคือ ‘หลายล้านชีวิต’ นะ!!!”
“พวกคุณรู้มั้ยว่าคำตัดสินของพวกคุณ จะฆ่าคนไปกี่ชีวิต?!!!”
เขาตะโกนใส่พวกที่เห็นด้วยกับการใช้นิวเคลียร์อย่างสุดเสียง
แต่สิ่งที่เขาได้รับกลับมา...คือตาสีเลือดของคนทั้งห้อง
เขาถึงกับสะดุ้ง
ประธานาธิบดีหันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วตบมือเบาๆ พร้อมพูดว่า:
“ดูเหมือนคุณจะนอนไม่พอ สมองคงยังเบลออยู่ ให้เขาออกไปพักข้างนอกก่อนก็แล้วกัน”
จากนั้นประธานาธิบดีก็เรียกการ์ดมาลากตัวซานเจียร์ออกไป
“พวกคุณมันบ้าไปหมดแล้ว!!!”
“พวกคุณจะต้องเสียใจ!!! ให้ตายเถอะ อย่าดึงฉัน ฉันเดินออกเองก็ได้!!!”
“ไอ้พวกบ้า! เชิญไปคลั่งกับผู้นำโง่ๆ ของพวกคุณเถอะ ฉันไม่เอาด้วยแล้ว!!!”
ซานเจียร์สบถด่าไม่หยุดขณะถูกลากออกไป
จากนั้น...
ปัง~!
เสียงปืนดังขึ้นนอกห้องประชุม
หัวหน้าการ์ดคนหนึ่งเดินเข้ามารายงานอย่างหน้าตาย:
“คุณซานเจียร์พยายามแย่งปืนของเรา แต่ไม่สำเร็จ จึงถูกยิงเสียชีวิต”
พูดจบ เขาพยักหน้าให้ประธานาธิบดี ซึ่งก็พยักหน้าตอบกลับ แล้วเจ้าหน้าที่คนนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องพร้อมปิดประตูอย่างเรียบร้อย
ในตอนนั้นเอง...
ประธานาธิบดียิ้มบางๆ แล้วพูดว่า:
“คุณซานเจียร์ตัดสินใจผิด...แต่เขาก็ได้ชดใช้แล้ว และฉันก็เชื่อว่า พระเจ้าจะให้อภัยเขา”
“เอาล่ะ…กลับมาเข้าประเด็นเดิม ใครเห็นด้วยให้ใช้นิวเคลียร์ ยกมือขึ้น”
……
ครั้งนี้...ไม่มีใครคัดค้าน
ทุกคนยกมือ
เพราะไม่มีใครอยากลงเอยแบบ ซานเจียร์ ถูกกล่าวหาว่าแย่งปืน แล้วโดน “ยิงตาย” ในโถงด้านนอก
ทั้งที่ทุกคนก็รู้...
ข้อกล่าวหานั้น แต่งขึ้นทั้งเพ
เพราะฉะนั้น “ความผิด” จริงๆ ของซานเจียร์ก็คือ:
“ขัดขืนคำสั่งประธานาธิบดี”
ถ้าคัดค้าน = ตาย | ถ้าเห็นด้วย = อยู่รอด
คนที่ยังมีสมองก็คงรู้ดีว่าจะเลือกทางไหน
แน่นอน...การเลือกตอนนี้เป็นอีกเรื่อง
แต่พอออกจากห้องนี้ไปเมื่อไหร่ ว่าอีกที
หลายคนในห้องประชุมเริ่มวางแผนในใจแล้ว
ไม่ว่าจะ ถีบประธานาธิบดีออกจากตำแหน่ง, หาเรื่องใส่เขา, หรือ หนุนคู่แข่งคนใหม่
ยังไงพวกเขาก็ ไม่ยอมปล่อยผ่าน
เพราะพวกเขามีศักดิ์ศรี มีอำนาจ และไม่มีใครยอมให้ตัวเองถูก “ขู่ฆ่า” แบบนี้ได้หรอก
“ยอดเยี่ยม! ดูเหมือนว่าทุกคนตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว!”
ประธานาธิบดีพูดอย่างยิ้มแย้ม พอเห็นทุกคนยกมือพร้อมกัน
จากนั้น เขาโบกมือเรียกเจ้าหน้าที่คนหนึ่งให้นำเอกสารมา
เขาเซ็นชื่อลงไปก่อน จากนั้นยื่นเอกสารให้รัฐมนตรีกลาโหมข้างตัว
“เชิญครับ ท่านรัฐมนตรี”
ประธานาธิบดีพูดด้วยรอยยิ้ม
FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ]
……….