บทที่ 530 - ไล่ล่าเสวียนเฟิง

บทที่ 530 - ไล่ล่าเสวียนเฟิง

"คิดจะหนีเหรอ ไม่มีทางซะหรอก!" ถังฝานกวาดสัมผัสเทวะ เปิดใช้งานเนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วง พุ่งทะยานไล่ตามทิศทางที่นักพรตเสวียนเฟิงหายตัวไป เขาเห็นจุดแสงริบหรี่ลอยล่องอยู่เบื้องหน้าในความว่างเปล่า จุดแสงนั้นเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็ลอยห่างออกไปไกล

"อาศัยยันต์อาคมเพื่อเคลื่อนย้ายพริบตา แถมยังพรางตัวได้ด้วย นี่ไม่ใช่ยันต์เคลื่อนย้ายพริบตาธรรมดา แต่น่าจะเป็นยันต์เหาะเหินเร้นกาย!" เมื่อถังฝานเข้าใจกระจ่าง เขากลับไม่รู้สึกร้อนใจอีกต่อไป

เขาประสานอิน ชี้นิ้วไปที่กระบี่บินผ่าสวรรค์ ขณะเดียวกันก็ปลุกเสกยันต์อาคมหยินแผ่นหนึ่งซ่อนไว้บนตัวกระบี่ กระบี่บินผ่าสวรรค์พุ่งทะยานออกไป ฟาดฟันลงไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าอย่างสุดแรง แสงสีแดงพุ่งแหวกอากาศ พุ่งแทงจุดแสงในระยะไกลอย่างรวดเร็ว

"ปัง... อ๊าก!" เสียงระเบิดดังสนั่น ร่างของนักพรตเสวียนเฟิงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า แผ่นหลังของเขาถูกคมกระบี่ฟันเข้าอย่างจัง แขนซ้ายเกือบขาดสะบั้น

"ถังฝาน ฝากไว้ก่อนเถอะ!" นักพรตเสวียนเฟิงประสานอิน จี้สกัดจุดที่แขนซ้ายของตนเอง เมื่อห้ามเลือดได้แล้ว ก็รีบวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน

ถังฝานเรียกกระบี่บินผ่าสวรรค์กลับมา และไม่ได้ไล่ตามไปอีก เมื่อสัมผัสเทวะของเขาขยับ เขาก็รับรู้ถึงทิศทางที่นักพรตเสวียนเฟิงมุ่งหน้าไปได้

ถังฝานต้องการใช้ประโยชน์จากนักพรตเสวียนเฟิงเพื่อสืบหาผู้อยู่เบื้องหลัง จึงไม่ได้รีบร้อนที่จะเอาชีวิตมัน เขาไม่เคยเชื่อเลยว่าหลินสยงจะเป็นผู้วางแผนทั้งหมดนี้ จะต้องมียอดฝีมือคนอื่นอยู่เบื้องหลังแน่นอน

"เสวียนเฟิง ปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ต่ออีกสักพัก รอให้ฉันจัดการฝังศพพี่เซวี่ยโถวให้เรียบร้อยก่อน แล้วค่อยไปคิดบัญชีกับแก!" ประกายเย็นชาพาดผ่านดวงตาของถังฝาน เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาโทรหาหูกั๋วเซิ่ง สั่งให้เขาส่งศพไร้หัวของเซวี่ยโถวไปที่สำนักฝานอู่

"น้องถัง วางใจได้เลย เรื่องนี้พี่จัดการเรียบร้อยแล้ว!"

"ขอบคุณครับ!" ถังฝานรู้สึกอุ่นใจขึ้นเล็กน้อย หูกั๋วเซิ่งซึ่งเป็นคนที่ทำงานในวงการราชการ ช่างมีความคิดรอบคอบจริงๆ

ถังฝานวางสายแล้วพุ่งตรงไปยังสำนักฝานอู่ทันที เขายังไม่ทันถึงที่หมายก็แว่วเสียงสวดมนต์ดังมาจากสำนักฝานอู่ มีพระและนักพรตกำลังทำพิธีอยู่ ตรงลานกว้างกลางสำนัก มีการตั้งศาลาไว้ทุกข์ ผู้อาวุโสและลูกศิษย์กำลังเฝ้าศพ ทั่วทั้งสำนักฝานอู่ตกอยู่ในความโศกเศร้า ไม่มีใครคาดคิดว่าเซวี่ยโถวจะต้องมาจบชีวิตลงอย่างกะทันหันเช่นนี้

ถังฝานร่อนลงหน้าศาลาไว้ทุกข์อย่างช้าๆ เขารู้สึกพอใจกับการจัดการของลวี่ต้าเว่ย เซวี่ยโถวอุทิศตนเพื่อสำนักฝานอู่มามาก สมควรที่จะจัดงานศพให้อย่างยิ่งใหญ่

ลวี่ต้าเว่ยนำเหล่าผู้อาวุโสเดินเข้ามาต้อนรับ มองไปที่ถังฝานแล้วกล่าวว่า "ท่านประมุขถัง ข้าได้ออกคำสั่งให้จัดงานศพของเซวี่ยโถวอย่างสมเกียรติ เทียบเท่ากับระดับประมุขสำนัก!"

"ดีมาก!" ถังฝานเดินเข้าไปในศาลา หยิบศีรษะของเซวี่ยโถวออกมาจากถุงเฉียนคุน นำมาต่อเข้ากับร่างไร้วิญญาณ จากนั้นก็ใช้พลังฟื้นฟูของเนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วง เชื่อมต่อกันได้อย่างไร้ที่ติ

"พี่เซวี่ยโถว วางใจเถอะ อีกเดี๋ยวผมจะไปสับนักพรตเสวียนเฟิงให้เป็นชิ้นๆ!" ถังฝานทำความเคารพและจุดธูป ก่อนจะเดินออกจากศาลาพร้อมกับลวี่ต้าเว่ย

"ประมุขลวี่ สั่งการลงไป ช่วงนี้ให้ศิษย์สำนักฝานอู่อย่าพยายามออกไปข้างนอก หากจำเป็นต้องออกไป ก็ต้องระมัดระวังตัวให้มาก และห้ามไปไหนมาไหนคนเดียวเด็ดขาด"

"ท่านประมุขถัง ศัตรูคือใครกันแน่?"

"ฉันกำลังตรวจสอบอยู่ อีกไม่นานความจริงก็จะปรากฏ เรื่องนี้ถือเป็นบทเรียนราคาแพงสำหรับพวกเรา ต่อไปต้องเพิ่มความระมัดระวังให้มากขึ้น!"

"รับทราบ!"

จังหวะนั้นเอง เหอหลานก็นำเหอเย่ว์เซียงและไฉ่เหอชุนเดินเข้ามาหา เหอหลานเอ่ยปลอบใจว่า "ลูกเอ๊ย ยุทธภพมันโหดร้าย คนตายฟื้นคืนไม่ได้หรอกนะ ลูกต้องทำใจให้ได้"

เหอเย่ว์เซียงก็พูดเสริมว่า "ถังฝาน เห็นนายเสียใจ ฉันก็พลอยเศร้าไปด้วย"

ถังฝานพยักหน้ารับ พลางกล่าวว่า "ที่ผมเสียใจ ไม่ใช่แค่เพราะพี่เซวี่ยโถวจากไป ถ้าเขาป่วยตาย... ผมยังพอรับได้ แต่ที่ตายแบบนี้ มันทำให้ผมเจ็บปวดใจจริงๆ!" ทุกคนเข้าใจความหมายของถังฝานดี ต่างก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจ

ถังฝานหันไปมองไฉ่เหอชุน แล้วถามว่า "เธออยู่ที่นี่ชินหรือยัง?" ไฉ่เหอชุนพยักหน้าพลางตอบ "ที่นี่ดีมากค่ะ ปลอดภัยดี"

"ถังฝาน ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย..." เหอเย่ว์เซียงจูงมือถังฝาน พาเขาไปที่มุมเงียบสงบ

"ศิษย์พี่ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?"

"ถังฝาน หลังจากนั้นตงฟางจ้านหู่มาหาฉัน ไฉ่เหอชุนเป็นน้องสาวต่างแม่ของฉันจริงๆ..."

"เป็นเรื่องดีนี่ครับ" ถังฝานยิ้มบางๆ วันนั้นที่ตงฟางจ้านหู่นำผลตรวจดีเอ็นเอมาให้เร็วขนาดนั้น ถังฝานก็รู้แล้วว่ามีอะไรทะแม่งๆ โชคดีที่ไฉ่เหอชุนยอมรับผลตรวจนั้น ถังฝานจึงไม่ได้สนใจเรื่องนี้อีก ต่อมา เมื่อตงฟางจ้านหู่ได้ผลตรวจตัวจริงมาแล้ว ก็คงนำมาบอกเหอเย่ว์เซียงอีกที

"ฉันอยากเจอแม่จังเลย ต่อให้ได้เจอแค่หน้าสักครั้งก็ยังดี..." เหอเย่ว์เซียงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"ผมเชื่อว่าต้องมีวันนั้นแน่นอน ถ้าผมมีเวลาว่างเมื่อไหร่ จะช่วยตามหาให้อีกแรงนะ!"

"อื้ม!" เหอเย่ว์เซียงยิ้มอย่างมีความสุข

ก่อนจากไป ถังฝานเรียกเสวียนทง อวิ๋นซู และหลางเหยียนเลี่ยมาหา สั่งสอนเรื่องการบำเพ็ญเพียรเล็กน้อย พร้อมกับมอบทรัพยากรและโอสถวิญญาณให้พวกเขา

ถังฝานรั้งเสวียนทงให้อยู่ต่อ แล้วถามว่า "นายยังจำเกาะที่พบคัมภีร์หมื่นวิถีเทวะคาถาได้ไหม?"

"จำได้ครับ!"

"อย่าลืมซะล่ะ วันหลังฉันอาจจะแวะไปดูสักหน่อย" ถังฝานทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะทะยานร่างออกจากสำนักฝานอู่ ไล่ตามกลิ่นอายของเสวียนเฟิงไป

"เส้นผมบังภูเขางั้นเหรอ?" ถังฝานนึกไม่ถึงเลยว่า แหล่งกบดานของเสวียนเฟิง จะอยู่ใกล้กับคฤหาสน์ที่ม่อเหยียนเคยพักอาศัย

เขาซ่อนกลิ่นอายไว้ ร่อนลงบนต้นสนนอกคฤหาสน์หลังหนึ่ง

"เนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วง!" ประกายแสงสีม่วงวาบขึ้นในดวงตาของถังฝาน เขามองเห็นสถานการณ์ภายในคฤหาสน์

"ถังเหิง!" ถังฝานดวงตาพ่นไฟ กัดฟันกรอด เขาเห็นนักพรตเสวียนเฟิงและถังเหิงอยู่ในคฤหาสน์

ทุกอย่างกระจ่างแจ้งแล้ว! อาการบาดเจ็บของนักพรตเสวียนเฟิงได้รับการรักษาจากถังเหิง จนตอนนี้ไม่เป็นอะไรมากแล้ว ก่อนหน้านี้ถังฝานแค่ต้องการทิ้งกลิ่นอายไว้ จึงไม่ได้ทำร้ายจุดตายของนักพรตเสวียนเฟิง

"ถังเหิง แกบีบให้ฉันต้องฆ่าแกเองนะ!" ถังฝานคำรามในใจ ร่างวูบไหวไปปรากฏอยู่หน้าคฤหาสน์ ยกแขนขวาขึ้น กำหมัดแล้วชกออกไปอย่างสุดแรง

"หมัดเทพกังวานเก้าวัฏจักร!" หมัดนี้ถังฝานใช้พลังอย่างเต็มที่ เงาร่างห้าสายลอยออกมาจากตัวเขา ก่อนจะผสานรวมกันเป็นหมัดแสงสีทองขนาดมหึมา ทุบทำลายคฤหาสน์อย่างป่าเถื่อน

"ตูม!" แรงกระแทกจากการระเบิดแทบจะทำให้คฤหาสน์ราบเป็นหน้ากลอง ต้นไม้ใบหญ้ารอบบริเวณพลอยรับเคราะห์ไปด้วย

"ใครกล้ามาลอบโจมตี!" ร่างของถังเหิงและนักพรตเสวียนเฟิงที่กำลังโกรธเกรี้ยวพุ่งพรวดออกมา ตามตัวเต็มไปด้วยฝุ่นผง

แย่แล้ว ถังฝานตามมาทัน! ถังเหิงปรายตามองนักพรตเสวียนเฟิง ลอบด่าในใจ เขารู้ทันทีว่าต้องเป็นเพราะนักพรตเสวียนเฟิงที่ลากถังฝานมาที่นี่

"ถังเหิง เสวียนเฟิง วันนี้พวกแกต้องตาย!" ถังฝานจ้องมองพวกมันด้วยสายตาเย็นเยียบ กำดาบน้ำแข็งเหล็กเหมันต์ไว้แน่น พุ่งเข้าฟันนักพรตเสวียนเฟิงก่อน

"คุณชายถัง ช่วยด้วย!" นักพรตเสวียนเฟิงเห็นท่าไม่ดี หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต

ช่วยเตี่ยแกสิ! ถังเหิงด่ากราดด้วยความโมโห พลังตบะของเขาเพิ่งได้รับบาดเจ็บสาหัสจากถังฝานมาเมื่อคราวก่อน ขนาดนักพรตเสวียนเฟิงเขายังสู้ไม่ได้ แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปช่วยมัน ไอ้แก่หนังเหนียวนี่ยังคิดจะให้เขาเป็นเบี้ยล่างอีก ฝันไปเถอะ! เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง อาศัยจังหวะที่ถังฝานกำลังจะสังหารนักพรตเสวียนเฟิง หันหลังวิ่งหนีไปอีกทาง

"ถังเหิง แก... ไอ้คนหน้าไหว้หลังหลอก!" นักพรตเสวียนเฟิงเห็นถังเหิงไม่สนความปลอดภัยของเขา กลับเลือกที่จะวิ่งหนีไปหน้าตาเฉย ก็โกรธจนแทบกระอักเลือด

"วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะสงเคราะห์ส่งแกไปลงนรกแทนมันเอง!" ถังฝานเร่งความเร็วถึงขีดสุด พริบตาเดียวก็พุ่งไปดักหน้านักพรตเสวียนเฟิงได้สำเร็จ

"ถังฝาน ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ ข้าขอสาบานว่าจะไม่เหยียบเข้ามาในเจียงเป่ยอีก!" นักพรตเสวียนเฟิงกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ขว้างยันต์ป้องกันออกไปพร้อมกับถอยร่นอย่างรวดเร็ว

"ฉันไว้ชีวิตแก แล้วใครจะคืนชีวิตให้พี่เซวี่ยโถวล่ะ!" ถังฝานขว้างดาบน้ำแข็งเหล็กเหมันต์ออกไปปะทะกับยันต์ที่อีกฝ่ายขว้างมา ประสานอินชี้นิ้ว สั่งให้กระบี่บินผ่าสวรรค์พุ่งเข้าฟันนักพรตเสวียนเฟิง

"ถังฝาน หากเจ้าล่วงเกินสำนักวั่งไห่ ต่อให้เจ้าหนีไปสุดขอบฟ้า ก็ต้องมีคนมาล้างแค้นให้ข้า!"

"ขอแค่ได้แก้แค้นให้พี่เซวี่ยโถว ต่อให้คนทั้งโลกตามล่าฉัน แล้วจะทำไมล่ะ!" ถังฝานรู้สึกผิดต่อการตายของเซวี่ยโถวมาก เขาไม่สนคำขู่ของนักพรตเสวียนเฟิงแม้แต่น้อย

"ปัง!" กระบี่บินผ่าสวรรค์ราวกับสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตของถังฝาน มันพุ่งตามนักพรตเสวียนเฟิงทัน แล้วฟาดฟันลงมาจากเหนือศีรษะของเขา

"ถังฝาน หากวันนี้ข้ารอดไปได้ ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!" นักพรตเสวียนเฟิงขว้างของวิเศษและยันต์อาคมทั้งหมดที่มีออกไป เพื่อต่อต้านกระบี่บินผ่าสวรรค์

"ตูมๆๆ..." ของวิเศษและยันต์อาคมระเบิดออกพร้อมกัน ในที่สุดก็สามารถต้านทานกระบี่บินผ่าสวรรค์ไว้ได้

แต่มีหรือที่ถังฝานจะไม่มีแผนสำรอง เขากลายเป็นเงาตามติดตัว พุ่งไปอยู่ด้านหลังนักพรตเสวียนเฟิงอย่างรวดเร็ว ยกมือขึ้นใช้กรงเล็บอัคคี คว้าหมับเข้าที่คอของนักพรตเสวียนเฟิงอย่างจัง

"ไม่!" นักพรตเสวียนเฟิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว แผดเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา

"โพละ!" ร่างของเขาถูกบีบจนแหลกเหลว เหลือเพียงศีรษะที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ

(จบแล้ว)