บทที่ 470 - ถุงน้ำร้อนฟรี

บทที่ 470 - ถุงน้ำร้อนฟรี

ท่ามกลางท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยหมู่ดาว ถังฝานโบยบินอยู่บนฟากฟ้าเพียงลำพัง

เขาหันกลับไปมองทิศทางของตระกูลหร่านจากระยะไกล

"ถังฝานอย่างฉันมีแต่ความเที่ยงธรรม ทำอะไรเปิดเผย ไม่ใช่ไอ้พวกหน้าเงินสักหน่อย!" ถังฝานปรายตามองชวนจิ่งเสี่ยวอิงที่ยังคงสลบไสลอยู่ข้างกายด้วยความภาคภูมิใจ

"จับสายลับของตำหนักยุทธ์กลับไปได้หนึ่งคน ก็ถือเป็นผลงานชิ้นหนึ่งแล้วล่ะนะ!"

แม้ตำแหน่งของชวนจิ่งเสี่ยวอิงในตำหนักยุทธ์จะไม่สูงนัก แต่เธอได้รับการฝึกฝนจากตำหนักยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก สิ่งนี้จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อหน่วยข่าวกรองที่เก้าในการทำความเข้าใจตำหนักยุทธ์ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เหตุผลที่ถังฝานจากมาโดยไม่บอกลา ก็เพราะไม่อยากให้ตระกูลหร่านต้องมาคอยเทิดทูนเขาเหมือนเป็นบรรพบุรุษ

แค่มีบุญคุณนี้ไว้ ก็เพียงพอแล้ว

สิ่งที่ถังฝานมุ่งหวังคือวิถีแห่งสวรรค์และโลก การบรรลุสู่แดนเซียนเพื่อค้นหาวิถีแห่งความอมตะ เขาจะไม่ยอมสูญเสียตัวตนไปกับผลประโยชน์เพียงเล็กน้อยแค่นี้เด็ดขาด

ทว่าเมื่อนึกถึงความสดใสน่ารักของหร่านชูเสวี่ย ในใจเขาก็อดรู้สึกหวิวๆ ไม่ได้

"เฮ้อ โทษทีที่ฉันมันเก่งเกินไป ไปไหนก็มีแต่ผู้หญิงมารุมล้อม แต่ความฝันของฉันคือจักรวาลอันกว้างใหญ่ จะยอมให้ผู้หญิงมาผูกมัดไม่ได้หรอกนะ!"

"อย่างน้อย ก็ต้องสร้างจุดก่อเกิดจินตันให้ได้ซะก่อนล่ะนะ!"

ถังฝานพึมพำกับตัวเองมาตลอดทาง ไม่รู้ตัวเลยว่าบินมาถึงเขตรอยต่อระหว่างอวิ๋นชวนและเจียงเป่ยแล้ว

เบื้องล่างเต็มไปด้วยภูเขาสลับซับซ้อน ซ้ำยังมีแม่น้ำสายใหญ่สองสายไหลมาบรรจบกัน เกิดเป็นชัยภูมิอันสลับซับซ้อนและอันตรายยิ่ง

ถังฝานอดไม่ได้ที่จะก้มลงมอง จู่ๆ เขาก็เห็นเงาคนหลายคนอยู่บนยอดเขา ปลดปล่อยรังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง

ในป่าเขาลึกแบบนี้มีคนอยู่ได้ยังไง แถมยังเป็นชาวต่างชาติอีกด้วย!

เนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วงของถังฝานสว่างวาบ เมื่อมองดูดีๆ ก็พบว่าจุดที่พวกชุดดำซ่อนตัวอยู่นั้นเป็นจุดหลบซ่อนชั้นยอด พวกเขาติดอาวุธครบมือ แถมตรงหน้ายังมีปืนสไนเปอร์ตั้งอยู่ด้วย

นี่มันองค์กรอะไรกันเนี่ย ถึงได้ซ่อนพลซุ่มยิงไว้มากมายขนาดนี้!

ถังฝานไล่สายตาตามจุดซุ่มยิงขึ้นไป ก็พบถ้ำธรรมชาติแห่งหนึ่งอยู่บริเวณครึ่งหลังของภูเขา

ด้านนอกถ้ำมีคนคอยคุ้มกัน ด้านในถ้ำก็ยังมีคนอยู่อีกจำนวนหนึ่ง แต่ละคนหน้าตาเหี้ยมโหด ไม่เพียงมีวิทยายุทธ์ติดตัว แต่ยังมีอาวุธเหน็บไว้ที่เอวและด้านหลังอย่างครบครัน

ถังฝานกะคร่าวๆ กลุ่มคนพวกนี้มีอาวุธหนัก ไม่ใช่พวกโจรป่าธรรมดาแน่

เขาชะลอความเร็วลง กวาดสายตามองไปรอบๆ ก็เห็นรถตำรวจหลายคันจอดอยู่ตรงตีนเขา มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังค่อยๆ ลอบเข้าไปทางถ้ำ

ถังฝานกวาดตามองคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม คิ้วของเขาขมวดเข้าหากัน ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงไปซ่อนตัวในพุ่มไม้

เขาซ่อนตัวชวนจิ่งเสี่ยวอิงไว้ก่อน จากนั้นก็ลอบเข้าไปใกล้ผู้นำกลุ่มคนนั้นอย่างเงียบเชียบ

คนกลุ่มนี้เคลื่อนไหวเบามาก อาศัยความมืดพรางตัวปีนขึ้นเขา หากถังฝานไม่มีเนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วง ก็คงมองไม่เห็นพวกเขาเลย

ร่างของถังฝานพุ่งทะยานผ่านพงไพร โผล่พรวดขึ้นข้างกายผู้นำกลุ่มคนนั้นทันที

พอได้ยินเสียงลม ผู้นำกลุ่มก็รีบหันขวับ กำลังจะส่งเสียงร้อง ก็ถูกถังฝานดึงเข้าไปกอด พร้อมกับเอามือปิดปากไว้แน่น

"อวิ๋นซ่วย ฉันเอง..." ถังฝานกระซิบเบาๆ ที่แท้ผู้นำกลุ่มก็คืออวิ๋นซ่วยแห่งตระกูลอวิ๋น

อวิ๋นซ่วยรีบพยักหน้ารัวๆ ถังฝานจึงปล่อยมือ

อวิ๋นซ่วยหอบหายใจหนักๆ แล้วบอกว่า "นาย... นายช่วยปล่อยมือหน่อยได้ไหม?"

"เอ่อ... ขอโทษที ฉันไม่ได้ตั้งใจ" ถังฝานเพิ่งรู้สึกตัวว่าฝ่ามือสัมผัสโดนอะไรนุ่มๆ จึงรีบปล่อยมือทันที

"นายมาทำอะไรที่นี่?" ทั้งสองคนถามขึ้นพร้อมกัน

ถังฝานตอบ "ฉันแค่ผ่านมา แล้วเธอล่ะมาทำอะไร?"

อวิ๋นซ่วยใช้หูฟังวิทยุสื่อสารกับลูกน้องให้สแตนด์บายรอคำสั่ง ก่อนจะตอบถังฝานว่า "พวกเราได้รับเบาะแสว่ามีกลุ่มกองกำลังติดอาวุธซ่อนตัวอยู่บนนี้"

"พวกนั้นอยู่องค์กรไหน แล้วมาทำอะไรที่นี่?"

อวิ๋นซ่วยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมบอก "จากข้อมูลที่ฉันมี พวกเขาน่าจะเป็นทหารรับจ้างของตำหนักยุทธ์ ที่มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่คงเพราะงานแสดงสินค้าธุรกิจเจียงเป่ยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า"

"อะไรนะ?" ถังฝานตกใจ ก่อนจะถามต่อ "ในเมื่อเป็นคนของตำหนักยุทธ์ ทำไมเธอไม่แจ้งหน่วยข่าวกรองที่เก้าล่ะ?"

"เอ่อ... ฉันยังไม่แน่ใจน่ะสิ อีกอย่าง พวกเขาอยู่ในเขตเจียงเป่ย นี่ก็ถือเป็นหน้าที่ของฉันเหมือนกัน"

ถังฝานถึงบางอ้อ แสยะยิ้ม "เธออยากแย่งผลงานล่ะสิ?"

อวิ๋นซ่วยเถียงคอเป็นเอ็น "แผนกสืบสวนอาชญากรรมพิเศษของเรา ถึงจะมีกำลังคนไม่เท่าหน่วยข่าวกรองที่เก้า แต่เราก็มีความรับผิดชอบ นี่ไม่ใช่การแย่งผลงานสักหน่อย!"

ถังฝานพูดเตือนสติ "อยากสร้างผลงานมันก็ดีอยู่หรอก แต่กลัวว่ายังไม่ทันได้สร้างผลงาน ก็โดนฆ่าตายซะก่อนน่ะสิ! ฉันกล้าพูดเลยนะ ถ้าพวกเธอบุกขึ้นไปดื้อๆ แบบนี้ เผลอๆ ยังไม่ทันเห็นหน้าศัตรู ก็ตายยกแก๊งแล้ว!"

"ฮึ นายดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว ลูกน้องฉันทุกคนล้วนเป็นทหารหน่วยรบพิเศษปลดประจำการทั้งนั้น รองหัวหน้าแผนกก็เป็นถึงยอดฝีมือระดับราชันยุทธ์เชียวนะ!"

ถังฝานส่ายหน้า "ทุกจุดยุทธศาสตร์ข้างหน้า มีพลซุ่มยิงของพวกมันดักอยู่หมด แถมพวกมันยังติดอาวุธครบมือ อำนาจการยิงเหนือกว่าพวกเธอหลายเท่า ถ้าพวกเธออยากไปเป็นเป้านิ่ง ฉันก็ไม่ห้ามหรอกนะ!"

อวิ๋นซ่วยรู้ว่าถังฝานไม่ได้ขู่ จึงถามด้วยความสงสัย "นายรู้ได้ยังไง?"

"ถ้าฉันมองไม่เห็นชัดเจน จะลงมาเตือนเธอทำไม?"

อวิ๋นซ่วยรู้สึกอุ่นใจขึ้นมา เอ่ยถาม "ขอบใจนะ แล้วนายคิดว่าฉันควรทำยังไงดีล่ะ?"

ถังฝานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วบอกว่า "เธอมีแผนที่ดาวเทียมใช่ไหม? เอาล่ะ เรียกทุกคนมารวมกัน ฉันจะวงจุดที่พวกมันซุ่มอยู่ให้..."

"วิธีนี้ดีเลย!" อวิ๋นซ่วยเป็นคนฉลาด หัวไว เธอเข้าใจเจตนาของถังฝานทันที จึงรีบเรียกลูกน้องมารวมตัว

หยางเฉิงเจียง รองหัวหน้าแผนกระดับราชันยุทธ์ ถืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ในมือ บนหน้าจอคือแผนที่ดาวเทียมของบริเวณนี้

เนตรทิพย์นัยน์ตาสีม่วงของถังฝานมีความสามารถในการจดจำ เขาหลับตานึกภาพเพียงครู่เดียว ก็สามารถชี้จุดซุ่มยิงแต่ละจุดบนแผนที่ได้อย่างแม่นยำ

"อันตรายมากเลยนะเนี่ย จุดซุ่มยิงพวกนี้หายากมาก ถ้าพวกเราบุกขึ้นไปตอนนี้ล่ะก็..."

หยางเฉิงเจียงส่ายหน้าอย่างหวาดหวั่น หันไปถามถังฝาน "น้องชาย นายรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?"

"เขาคือถังฝานที่ฉันเคยเล่าให้ฟังไงล่ะ..." อวิ๋นซ่วยแนะนำ

"พระเจ้าช่วย ที่แท้ก็คุณชายถังนี่เอง เสียมารยาทแล้วครับ!" หยางเฉิงเจียงมีสีหน้าประหลาดใจ ช่วงนี้ชื่อเสียงของถังฝานโด่งดังไปทั่วเจียงเป่ย ใครบ้างจะไม่รู้จัก

"เบาๆ หน่อยสิ!" อวิ๋นซ่วยตกใจ ผลักเขาเบาๆ

ถังฝานพูดขึ้น "ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคุยเรื่องไร้สาระ ถ้าพวกนายอยากรอดชีวิตกลับไปพร้อมผลงาน ตอนนี้ต้องฟังคำสั่งฉันทั้งหมด พอจบงาน ผลงานก็ยังเป็นของพวกนาย"

อวิ๋นซ่วยพยักหน้า หันไปออกคำสั่งกับลูกน้องคนอื่นๆ "ทุกคนฟังคำสั่ง ทุกอย่างให้ทำตามที่คุณชายถังบอก!"

"รับทราบครับ!" หยางเฉิงเจียงก็เห็นด้วยเช่นกัน

ในเมื่อทั้งหัวหน้าและรองหัวหน้าแผนกเห็นพ้องต้องกัน คนอื่นๆ ก็ย่อมไม่มีปัญหา พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าถังฝานนั้นแข็งแกร่งแค่ไหน

ถังฝานดูเวลา แล้วพูดว่า "ตอนนี้ยังหัวค่ำอยู่ พวกเรารออีกสักพักค่อยบุกขึ้นไป ตอนนั้นจะเป็นช่วงที่คนง่วงที่สุด เราจะจัดการจุดซุ่มยิงพร้อมๆ กัน จากนั้นค่อยบุกจู่โจม เพื่อลดการสูญเสียของพวกนาย ฉันจะอธิบายเส้นทางของแต่ละคนให้ฟังก่อน..."

ถังฝานแบ่งหน้าที่ให้ลูกน้องแต่ละคนโดยมีอวิ๋นซ่วยคอยช่วย จากนั้นคนกลุ่มนี้ก็กระจายกำลังกันออกไปอีกครั้ง ถังฝานยังคงอยู่ข้างอวิ๋นซ่วย

อากาศบนภูเขาตอนกลางคืนหนาวเย็น อวิ๋นซ่วยใส่เสื้อผ้ามาน้อย จึงสั่นสะท้านด้วยความหนาว

ถังฝานปรายตามอง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

"นาย..."

"อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่บริการถุงน้ำร้อนฟรีให้เธอเฉยๆ" ถังฝานแผ่พลังปราณแท้ออกมา อวิ๋นซ่วยรู้สึกอุ่นซ่านไปทั้งตัว สบายอย่างบอกไม่ถูกทันที

"ขอบใจนะ!"

"เธออย่าคิดว่าฉันฉวยโอกาสก็พอ..."

"ที่ฉันขอบคุณ ไม่ใช่เรื่องนี้หรอก"

"อ้าว?"

"ฉันรู้ว่าด้วยฝีมือของนาย นายสามารถบุกขึ้นไปฆ่าพวกมันทุกคนด้วยตัวเองได้สบายๆ แต่นายกลับไม่ทำ"

ถังฝานชะงักไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าของอวิ๋นซ่วยแล้วยิ้ม ฝ่ามือใหญ่เผลอกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางเอ่ย "ผู้หญิงเนี่ย ฉลาดเกินไปก็ไม่ดีนะ!"

"นาย... อื้อ..." อวิ๋นซ่วยกำลังพูดอยู่ จู่ๆ ก็ถูกถังฝานปิดปาก พร้อมกับกดร่างของเธอลงไปในพุ่มหญ้า

ในชั่วพริบตานั้น ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบจะกลืนหายไปกับความมืดมิดยามราตรี

สมองของอวิ๋นซ่วยขาวโพลน ในใจคิดว่า หรือว่าถังฝานคนนี้จะมีรสนิยมแปลกๆ ถึงคิดจะทำมิดีมิร้ายเธอตรงนี้...

(จบแล้ว)