บทที่ 425 - รีบช่วยฉันที

บทที่ 425 - รีบช่วยฉันที

"น้องชาย อย่าเพิ่งเข้าใจผิด พวกเราก็แค่จะเชิญเจ้าไปจิบน้ำชา แล้วคุยกันเรื่องโอสถสถิตมังกรพยัคฆ์สักหน่อยเท่านั้นเอง" ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋คนหนึ่งยิ้มเหี้ยม

"ข้าไม่มีเวลาหรอก!" ถังฝานยังคงเล่นบทเด็กหนุ่มตื่นตูม พอพูดจบก็ทำท่าจะวิ่งหนี อ้อมออกไปด้านข้าง

"หึ รินสุรามงคลไม่ดื่ม จะดื่มสุราลงทัณฑ์ งั้นก็อย่าหาว่าข้ารังแกก็แล้วกัน!" ผู้อาวุโสอีกคนพุ่งเข้ามาดักหน้า ภายในพริบตาก็เข้ามาประชิดตัวถังฝานในระยะเผาขน

"พวกท่าน... ปากก็บอกว่าหวังดี แต่ที่จริงตั้งใจจะมาปล้นโอสถของข้าล่ะสิ!" ถังฝานแกล้งเร่งความเร็วขึ้นอีกนิด ทำทีเหมือนพยายามหนีสุดชีวิต

"น้องชาย พวกข้าไม่ได้อยากได้โอสถของเจ้าหรอกนะ แค่อยากรู้ที่มาที่ไปของโอสถสถิตมังกรพยัคฆ์เท่านั้น!" ผู้อาวุโสอีกคนพุ่งเข้ามาสกัดทางหนีของถังฝาน ทำให้ตอนนี้เขาถูกล้อมทั้งหน้าและหลัง

"ถ้าอย่างนั้น พวกท่านก็ไปถามคนที่ขายมันสิ มาถามข้าทำไม!" ถังฝานกำหมัดแน่น กรอกตาไปมาล่อกแล่ก

"วันนี้พวกข้าจะถามเจ้านี่แหละ!" ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังเงื้อกรงเล็บขึ้น หมายจะตะปบเข้าที่หัวไหล่ของถังฝาน

"อย่ามาบีบบังคับข้านะ ข้า... ข้าเป็นถึงนายน้อยของสำนักเชียวนะ! อาจารย์ของข้าคือระดับนักบุญ!"

"ข้าพกยาพิษที่ทำให้พวกท่านทรมานเจียนตายไว้เป็นร้อยๆ ชนิด! ถ้าข้าบ้าขึ้นมาเมื่อไหร่ แม้แต่ตัวเองข้าก็ยังกลัวเลยนะจะบอกให้!" ถังฝานล้วงกระบี่สั้นออกมา ฟาดฟันใส่ฝ่ามือของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง

"สำนักสวะอะไรกัน แค่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานกระจอกๆ คิดว่าจะหนีรอดไปได้งั้นรึ?" ผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหน้า กำหมัดพุ่งเข้าใส่ศีรษะของถังฝาน

"อ๊าก... สู้โว้ย!" ถังฝานทำท่าทีฉุนเฉียว กระโดดพุ่งขึ้นไปข้างบน แต่เพราะเขาไม่ได้ใช้ความเร็วเต็มที่ เลยโดนชกเข้าที่หน้าอกอย่างจัง

"อ๊าก!" ถังฝานแกล้งทำเป็นบาดเจ็บสาหัส ร่วงหล่นลงพื้น พร้อมกับรีดเร้นเลือดออกมาคำโต สภาพดูน่าเวทนาสุดๆ

แต่ด้วยวิธีนี้ ทำให้เขาสามารถหลบการโจมตีของผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลังไปได้อย่างหวุดหวิด

"ปัง!" ถังฝานหล่นกระแทกพื้น ฝุ่นตลบอบอวล

"ไอ้สวะ แค่นี้ยังกล้าขัดขืน รนหาที่ตายชัดๆ!" ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋ทั้งสองคนพุ่งตัวเข้ามาหา พร้อมกันร่อนลงตรงหน้าถังฝาน

"นี่... พวกท่านบีบบังคับข้าเองนะ รับมือ!" ถังฝานรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา แล้วสะบัดมือออกไป

"ระวัง!" ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋นึกว่าเขาจะปาอาวุธลับใส่ รีบกระโดดหลบ แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

"ไอ้เด็กบ้า มันหลอกพวกเรา!" ทั้งสองคนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หนึ่งในนั้นพุ่งตัวเข้ามา เอื้อมมือหมายจะบีบคอถังฝาน

"รับมือ!" ถังฝานถอยหลังกรูด พร้อมกับเงื้อมือขึ้นอีกครั้ง

"หึ ยังคิดจะหลอกข้าอีก... อ๊ะ แย่แล้ว!" คนที่พุ่งเข้ามานึกว่าถังฝานจะใช้ลูกไม้เดิม เลยไม่คิดจะหลบ แต่ยังพูดไม่ทันขาดคำ เขาก็เห็นโอสถสีดำเม็ดหนึ่งพุ่งมาตรงหน้า แล้วระเบิดออก ปลดปล่อยควันดำก้อนใหญ่ฟุ้งกระจายออกมา

ควันดำนั้นเข้าปกคลุมร่างของเขาไว้จนมิด มันมืดมิดจนมองอะไรไม่เห็น แถมยังส่งกลิ่นเหม็นเน่า และบดบังทัศนวิสัยของเขาจนหมดสิ้น

"อ๊าก... ตาข้า ศิษย์พี่ ข้ามองไม่เห็นอะไรเลย!" ผู้อาวุโสคนนี้ตกใจจนร้องเสียงหลง พยายามจะวิ่งหนีออกจากกลุ่มควัน แต่ไอ้ควันบ้านี่มันก็แปลก ไม่ว่าเขาจะวิ่งไปทางไหน มันก็ตามไปล้อมรอบตัวเขาไว้ตลอด ทำให้เขามองไม่เห็นทางเลย

โอสถพิษเม็ดนี้เป็นนวัตกรรมใหม่ล่าสุดของถังฝาน พิษของมันจะแทรกซึมเข้าสู่ดวงตา หากปล่อยไว้นานจะทำให้ตาบอดถาวร

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกรนหาที่ตาย!" ผู้อาวุโสอีกคนเห็นศิษย์น้องติดกับดัก ก็โมโหเลือดขึ้นหน้า ซัดฝ่ามือเข้าใส่ใบหน้าของถังฝานอย่างแรง

ฝ่ามือนี้มีพลังลมพัดวูบวาบ แต่ถังฝานก็ยังไม่ยอมใช้พลังเต็มที่ เขาเบี่ยงตัวหลบ แต่ก็ยังโดนฝ่ามือฟาดเข้าที่หัวไหล่

"อ๊าก!" ถังฝานแผดเสียงร้องโหยหวน พ่นเลือดออกมาอีกคำ แล้วล้มฟุบลงไปนอนนิ่งกับพื้น

"เอายาถอนพิษมาเดี๋ยวนี้!" ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋หันไปมองดูอาการของศิษย์น้องแวบหนึ่ง ก่อนจะกระชากคอเสื้อถังฝานให้ลุกขึ้นมา

ถังฝานเลิกขัดขืน แกล้งทำเป็นร้องขอชีวิต "อย่าฆ่าข้าเลย ข้าจะเอายาถอนพิษให้!"

"เร็วเข้า!"

"ได้... ข้ากำลังหยิบ..."

ถังฝานแกล้งทำเป็นล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อเพื่อหยิบยาถอนพิษ แต่จู่ๆ เขาก็พลิกฝ่ามือ ระเบิดความเร็วที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึงพุ่งทะยานออกไป

ผู้อาวุโสคนนั้นยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมา กระบี่สั้นในมือของถังฝานก็แทงทะลุขั้วหัวใจของเขาเสียแล้ว

"อ๊าก... พรวด!"

เขาเบิกตากว้างจ้องมองถังฝานอย่างตกตะลึง อยากจะอ้าปากเตือนศิษย์น้องว่าไอ้เด็กนี่มันซ่อนระดับพลังเอาไว้

แต่กระบี่สั้นของถังฝานแทงทะลุหัวใจเขาไปแล้ว ถังฝานบิดข้อมือหนึ่งครั้ง แล้วดึงกระบี่ออก เลือดพุ่งกระฉูดออกมาเป็นสาย ปลิดชีพผู้อาวุโสคนนั้นในทันที

"ศิษย์พี่ ศิษย์พี่!" ผู้อาวุโสที่ติดอยู่ในควันดำ แม้จะมองไม่เห็น แต่เขาก็สัมผัสได้ว่าศิษย์พี่กำลังตกอยู่ในอันตราย

"หึ ข้าเตือนพวกท่านแล้วไง ว่าอย่ามายุ่งกับข้า!" ถังฝานทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

"แก... แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ! อ๊าก..."

ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋ที่เหลือรอดตั้งใจจะวิ่งตามไป แต่ตอนนี้พิษเริ่มออกฤทธิ์ ดวงตาของเขามีเลือดไหลซึมออกมา เขารู้ตัวว่าคงตามถังฝานไม่ทันแล้ว จึงเลิกล้มความตั้งใจ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรขอความช่วยเหลือแทน

ถังฝานยังคงไม่ใช้ความเร็วเต็มที่ วิ่งซิกแซกไปมาจนกระทั่งหลุดเข้ามาในหุบเขาแห่งหนึ่ง เขาก็หยุดวิ่งกะทันหัน แล้วหันกลับมาพูดว่า "นาย... จะสะกดรอยตามฉันไปถึงเมื่อไหร่?"

"ท่านมองเห็นข้าด้วยรึ?"

ความว่างเปล่าด้านหลังถังฝานบิดเบี้ยว ก่อนที่ชายในชุดคลุมดำจะปรากฏตัวขึ้น เขาคือกุ่ยซานนั่นเอง

"หึ วิชากำบังตัวของนายก็ใช้ได้อยู่นะ แต่มันยังกากเกินไปหน่อย!" ถังฝานแค่นเสียงเย็น โดยไม่ยอมเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริง

"ท่านเป็นใครกันแน่?"

"ไม่ว่าฉันจะเป็นใคร แต่ฉันก็ช่วยนายไว้นะ!"

"ท่าน..." กุ่ยซานสะดุ้งโหยง เขาเริ่มสงสัยตัวตนของชายคนนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว ดูท่าทางเขาจะรู้แผนการของกุ่ยซานจริงๆ ด้วย!

คำพูดของเขาในตลาดเซียน คนทั่วไปอาจจะฟังไม่รู้เรื่อง แต่กุ่ยซานรู้ดีว่า ทุกคำพูดของหมอนั่นเป็นการชี้นำให้เขางัดเอาเหยื่อล่ออย่างโอสถสถิตมังกรพยัคฆ์ออกมา

"ตั้งใจทำหน้าที่ของนายไปเถอะ อย่าหลงคิดว่าตัวเองฉลาดอยู่คนเดียว!" ถังฝานถลึงตาใส่ จงใจพูดเพื่อตักเตือนกุ่ยซาน

"หรือว่าท่านคือ..."

"ทำตามแผนซะ เรื่องอื่นไม่ต้องสอดรู้สอดเห็น!" ถังฝานทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะทะยานตัวขึ้นสู่ท้องฟ้า ระเบิดความเร็วเต็มพิกัด พริบตาเดียวก็หายวับไปจากสายตา

"คนผู้นี้..." กุ่ยซานตั้งใจจะพุ่งตามไป แต่พอเขาลอยตัวขึ้นไปบนฟ้า ก็พบว่าตัวเองตามความเร็วของถังฝานไม่ทันเลยแม้แต่น้อย

กุ่ยซานหอบหายใจด้วยความหวาดผวา ในหัวเต็มไปด้วยข้อสันนิษฐานต่างๆ นานา

ขณะเดียวกัน ผู้อาวุโสสำนักปาจี๋ที่ตาบอด ก็คลำทางจนมาพบศพของศิษย์พี่ เขาฝืนทนความเจ็บปวดที่ดวงตา ลากศพศิษย์พี่ไปซ่อนไว้ในป่าข้างทาง รอจนกระทั่งเหลิ่งอีเจี้ยนพาคนมาถึง เขาถึงกล้าส่งเสียงเรียก

"ผู้อาวุโสลู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?" เหลิ่งอีเจี้ยนวิ่งเข้ามาดูหน้าตาตื่น

ผู้อาวุโสลู่ร้องโอดครวญ "ข้ากับศิษย์พี่สืบเบาะแสของโอสถสถิตมังกรพยัคฆ์เจอ กำลังจะพามันกลับไปเค้นความลับ แต่พวกเราประมาทไปหน่อย เลยโดนมันเล่นงาน ข้าโดนพิษ ส่วนศิษย์พี่ก็..."

"โอสถสถิตมังกรพยัคฆ์? ถึงมันจะเป็นโอสถในตำนานก็เถอะ แต่มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ?" เหลิ่งอีเจี้ยนถามด้วยความไม่เข้าใจ

"หัวหน้าหอเหลิ่ง ท่านอาจจะไม่รู้ว่าถังฝานกำลังจะกว้านซื้อโอสถชนิดนี้มาจัดการท่าน!"

"อะไรนะ? มันจะไปหาซื้อ..."

"หัวหน้าหอเหลิ่ง ท่านฟังข้านะ เรื่องมันเป็นแบบนี้..." ผู้อาวุโสลู่ก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!" เหลิ่งอีเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่น พลางคิดวิเคราะห์ "ดูเหมือนว่าไอ้ถังฝานมันจะกลัวจนหัวหดแล้วสินะ!"

"ถ้าสรรพคุณของโอสถชนิดนี้เป็นเรื่องจริง เกรงว่าจะเป็นภัยต่อหัวหน้าหอเหลิ่งได้ พวกเราก็เลย..."

"ผู้อาวุโสทั้งสอง ขอบคุณพวกท่านมาก! แต่ข้าว่า... ถึงโอสถชนิดนี้จะโด่งดังก็เถอะ มันอาจจะแค่คำกล่าวอ้างเกินจริงก็ได้ ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะวิเศษขนาดนั้น?"

ผู้อาวุโสลู่ตอบ "หัวหน้าหอเหลิ่ง คนที่ทำร้ายข้าดูเหมือนจะมีวิชาหลอมโอสถที่ลึกล้ำมาก ดูจากท่าทางของมันแล้ว สรรพคุณของโอสถนี้น่าจะเป็นเรื่องจริงนะ!"

เหลิ่งอีเจี้ยนพยักหน้าเล็กน้อย "ท่านกลับไปรักษาตัวก่อนเถอะ เรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง เดี๋ยวข้าจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับท่านประมุข..."

"น่าสงสารศิษย์พี่ของข้า ที่ต้องมาจบชีวิตเพราะโดนไอ้เด็กนั่นลอบกัด!" ผู้อาวุโสลู่นึกไม่ถึงเลยว่า ความประมาทเพียงชั่ววูบจะทำให้ต้องพบกับจุดจบแบบนี้

ตอนนี้เขายังไม่สงสัยในตัวตนของถังฝานเลยสักนิด ถ้าเขารู้ว่าถังฝานตั้งใจไว้ชีวิตเขา เพื่อให้เขาเอาข่าวไปบอกเหลิ่งอีเจี้ยนล่ะก็ เขาคงช้ำใจตายแน่ๆ

แผนการของถังฝานในครั้งนี้ ก็คือกลเจียงก้านขโมยตำรานั่นเอง

ตอนที่ถังฝานกลับมาถึงตึกแม่ม่าย ฟ้าก็สางแล้ว เขาบังเอิญเดินสวนกับเย่าหมิงที่กำลังเดินหลังค่อมกลับมาพอดี ดวงตาของเขาแดงก่ำเหมือนคนมีไฟสุมทรวง สีหน้าดูเจ็บปวดทรมานสุดๆ

พอเย่าหมิงเงยหน้าขึ้นมาเห็นถังฝาน ก็รีบร้องขอความช่วยเหลือทันที "น้องชาย รีบช่วยฉันที ฉันจะอั้นจนตายอยู่แล้ว!"

(จบแล้ว)