บทที่ 117 : ห้วงสุญญตา-สีม่วง

บทที่ 117 : ห้วงสุญญตา-สีม่วง

“เอาจริงเอาจังมากเลยนะ” ซาโตรุอมกินยิ้มแล้วมองไปด้านหลังคาคุซึ มองไปยังหัวใจทั้งสี่ดวงของเขาที่สวมหน้ากาก

เขาสามารถมองเห็นได้ด้วยตาทิพย์ว่ามีหัวใจที่ประกอบขึ้นด้วยหน้ากาก พวกมันมีชีวิตอิสระเหมือนกับมนุษย์ แต่กลับไม่มีความคิดใดๆ เป็นของตัวเอง

ว่ากันว่ามันเป็นขีดจำกันทางสายเลือด มันเหมือนกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกหลอมรวมกันไว้มากกว่า

หลังจากที่คาคุซึเปิดเผยหัวใจทั้งหมดของเขา ปริมาณของจักระก็มากยิ่งขึ้น หลังจากใช้หัวใจแล้ว ตอนนี้เขาอยู่ในสภาพที่แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็ตกอยู่ในสภาวะที่อันตรายที่สุดเช่นกัน

มันมีความเสี่ยงมาก เพราะหัวใจของเขาคือจุดอ่อน

“ดูใจเย็นมากเลยนะ ฉันก็อยากจะรู้ว่านายจะรักษาท่าทีนั้นไปได้อีกนานแค่ไหน” คาคุซึประสานอิน จากนั้นผิวหนังของเขากลายเป็นสีดำคล้ำ เขาก็กระโดดขึ้นและเหวี่ยงหมัดไปที่ซาโตรุ

คาถาดิน: ผิวเหล็ก

คาถาดินนี้จะทำให้พื้นดินแข็งเป็นเหล็ก และสามารถควบคุมพื้นดินเหล็กนี้ได้ตามต้องการ และยังสามารถเสริมสร้างความแข็งของกล้ามเนื้อได้อีกด้วย

“ตู้ม” หมัดอันแข็งแกร่งของคาคุซึหยุดอยู่ตรงหน้าซาโตรุที่กำลังยิ้มแย้ม

“รอยยิ้มคือความสุภาพขั้นพื้นฐานที่สุด นายชอบเห็นคนอื่นร้องไห้เหรอ?” ซาโตรุยกมือขึ้นจับกำปั้นของคาคุซึ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มอันขี้เล่นว่า "ฉันเพิ่งพูดไปเอง"

“เราไม่ได้เป็นศัตรูกัน แล้วทำไมนายจะต้องเล่นแรงขนาดนี้ด้วย?”

“แค่ใช้คาถาเล็กๆ น้อยๆ แบบสบายๆ ก็พอแล้วน่า”

"คาถาลม·พลังขับทำลาย" คาคุซึต้องการจะถอนมือออกมา แต่กลับถูกซาโตรุจับไว้แน่น เขาระเบิดจักระขนาดใหญ่ออกมาโดยใช้หัวใจที่สวมหน้ากากอยู่ข้างหลังเขา มันพ่นลมกระโชกแรงออกจากปาก

"คาถาไฟ · บั้นศรีษะ" ด้านหลังคาคุซึ หัวใจอีกดวงหนึ่งพ่นเปลวไฟอุณหภูมิสูงออกมาจากปากเช่นกัน

“ฟู้วววววว”ลมกระโชกพัดเปลวไฟก่อให้เกิดพายุทอร์นาโดเปลวไฟขนาดใหญ่ที่มีอุณหภูมิสูงมาก พายุทอร์นาโดเปลวไฟนั้นปกคลุมทั่วทั้งบริเวณและเแผดเผาทุกสิ่งที่อยู่ตรงนั้น

ร่างกายของซาโตรุถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิง

"ด้วยการผสมผสานระหว่างคาถาลมและคาถาไฟ ต่อให้เป็นซาโตรุเองก็คงไม่สามารถต้านทานได้หรอก!" หลังจากที่เห็นพายุทอร์นาโดเปลวไฟขนาดใหญ่ ความตะลึงก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเซนสึขาว

การรวมกันระหว่างคาถาลมและคาถาไฟ ได้นำไปสู่พลังอันแข็งแกร่งของคาถาไฟซึ่งอาจจะระดับ ซูเปอร์ A ไปแล้ว!

"ก็อาจจะนะ" เซ็ตสึสีดำพูดเสียงแหบแห้ง เขารู้สึกไม่มั่นใจสักเท่าไร เพราะว่าความสามารถของซาโตรุนั้นคล้ายกับเนตรสังสาระมาก

“งั้นฉันขอจะรับเงินค่าหัว 1.5 ล้านเรียวของนายเอาไว้เอง” คาคุซึมองซาโตรุที่ถูกกลืนหายไปในเปลวเพลิงด้วยสีหน้าเรียบเฉย ด้วยแววตาเยาะเย้ย

เขารู้ดีว่าการรวมกันระหว่างคาถาลมและคาถาไฟนั้นทรงพลังแค่ไหน แต่ซาโตรุยังกล้าใช้ใบหน้าของเขารับมันโดยไม่มีการป้องกันใดๆ รับการโจมตีคาถาผสานของเขา

โง่มาก!

แม้จะไม่ตาย แต่คงได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างแน่นอน!

เมื่อคาคุซึกำลังจะกระโดดกลับไป เขาก็พบว่าซาโตรุยังคงจับมือของเขาไว้แน่น

“หรือว่า…” สีหน้าของคาคุซึเปลี่ยนไปเล็กน้อย และแววตาของเขาดูประหลาดใจ หลังจากเจอคาถานั้นแล้ว ซาโตรุยังคงมีแรงที่จะคว้าตัวเขาไว้ได้อีกเหรอ?

ไอ้เจ้าคนนี้...

เป็นไปได้ยังไง!

สิ่งที่อยู่ตรงหน้าทุกคนคือเปลวไฟที่โหมกระหน่ำวนเวียนอยู่ข้างๆ ซาโตรุ จากนั้นเปลวไฟทั้งหมดก็คล้ายกับร่วงลงมาที่พื้น

ซาโตรุไม่ได้รับบาดเจ็บ กระทั่งเสื้อผาก็ไม่ถูกไฟเผาไหม้ด้วยซ้ำ!

"เฮ้อ" หลังจากซาโตรุถอนหายใจ ทุกคนก็มองไปที่เขาอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

ซาโตรุที่ถูกโจมตีโดยการรวมกันระหว่างคาถาลมและคาถาไฟ กลับยังไม่ได้รับบาดเจ็บเลยงั้นเหรอ?

อีกทั้งดูเหมือนว่าเปลวไฟ...ไม่สามารถเข้าใกล้ซาโตรุได้ ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นปิดกั้นไว้

นี่คือขีดจำกัดทางสายเลือดใช่ไหม?

ร้ายกาจเกินไปแล้ว!

แม้แต่คาคุซึที่สงบนิ่งมาโดยตลอด ก็ยังตกตะลึงไปด้วย

“ดูเหมือนนายจะสนุกกับมันมากเลยสินะ?” ซาโตรุพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำชวนขนลุกข้างหูคาคุซึ "อย่าเพิ่งวิ่งนี้หลังจากเล่นเสร็จสิ ให้ฉันได้มีช่วงเวลาดีๆ กับนายบ้าง"

“มันอาจจะเจ็บสักหน่อย แต่เดี๋ยวนายจะชินกับมัน”

เอง

“ไอ้บ้านี้” ใบหน้าของคาคุซึถอดสี มีร่องรอยของความโกรธในดวงตาของเขา ในฐานะผู้ชายแข็งแกร่งซึ่งมีอายุเกือบร้อยปี เขาถูกซาโตรุพูดจาลวนลามเหมือนว่าเขาเป็นผู้หญิงเสียอย่างนั้น

"คาถาสายฟ้า·ความมืดเทียม" หัวใจของหน้ากากที่อยู่ด้านหลังคาคุซึพ่นจักระสายฟ้าที่มีรูปร่างคล้ายดาบที่คมกริบออกมาจากปากของมัน

"เปรี้ยะ" สายฟ้าหยุดอยู่ตรงหน้าซาโตรุ เหมือนกับว่าคาคุซึไม่สามารถเข้าใกล้ซาโตรุได้ด้วยการโจมตีใดๆ

“ความสามารถนี้ มันแปลกมากเกินไปแล้ว” คาคุซึขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาอยู่ในโลกนินจามาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นความสามารถที่แปลกประหลาดอย่างของซาโตรุ

ไม่แปลกใจเลยที่โอโรจิมารุเสนอรางวัลมหาศาลให้กับแค่เซลล์ของซาโตรุ

“ถึงตาของฉันแล้ว มาสลับกันเล่นนะ” ซาโตรุยกสองนิ้วขึ้น และสสารสีดำเข้มก็ปรากฏขึ้นระหว่างสองนิ้ว

“ถึงเวลาตอบคำถามกับท่านซาโตรุผู้นี้แล้ว การบีบอัดพลังงานบวกและพลังงานลบไปจนถึงระดับสูงสุดจะก่อให้เกิดสสารที่เหมือนกับหลุมดำ”

“แล้วจะเกิดอะไรขึ้นหากฉีดการเปลี่ยนแปลงธาตุของจักระเข้าไปในสสารพวกนี้ล่ะ?” ซาโตรุยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และเขาก็ฉีดจักระจำนวนมากเข้าไปในหลุมดำเล็กๆ ระหว่างนิ้วของเขา

การเปลี่ยนแปลงของธาตุทั้งห้านั้นหลอมรวมเข้ากับหลุมดำขนาดเล็ก

เขาไม่เคยลองใช้มาก่อน เพราเขาเพิ่งคิดขึ้นมาได้เมื่อครู่นี้เอง

ฮิดันกัดฟันและตะโกนด้วยความโกรธ "เฮ้ คาคุซึ หยุดคุยกับศัตรูก่อนได้ไหม รีบเย็บแขนให้ฉันก่อนเร็วๆ!"

เซ็ตสึดำจ้องไปที่หลุมดำเล็กๆ บนนิ้วของซาโตรุ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า "คาคุสึ ออกไปจากที่นั่นเดี๋ยวนี้ พลังของซาโตรุครั้งนี้...อันตรายมาก!

ซาโตรุ ความสามารถนี้มันคืออะไรกัน?

หลุมดำเล็กๆ ที่อยู่แค่ปลายนิ้วของอีกฝ่าย กลับเหมือนกับดาราสวรรค์ระเบิดพิภพรูปแบบที่ระดับสูงยิ่งกว่า!

“หุบปากซะ แขนเดียวก็ราคาก็ครึ่งล้านเรียวแล้ว” คาคุซึปัดแขนที่ถูกจับไว้ออก แล้วกระโดดกลับทันทีโดยรักษาระยะห่างจากซาโตรุอย่างปลอดภัย

แขนของคาคุสึกลายเป็นหนวดสีดำ ดิ้นพล่านไปบนพื้นราวกับสิ่งมีชีวิต

หนวดสีดำนั้นเย็บแขนนั้นเข้ากับแขนที่ขาดไปของฮิดัน

"ไอ้บ้านี้ กว่าจะทำได้นะ" ฮิดันขยับแขนที่เพิ่งเชื่อมต่อใหม่ และเขาพบว่ามันไม่พอดีกันเล็กน้อย แต่เขาก็หยิบเคียวที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา

“เริ่มสาปแช่งมันเถอะ!” ฮิดันถือเคียวในมือแล้วกระโดดเข้าไปฟันที่คอของซาโตรุ

“บู้ม” หลุมดำเล็กๆ ที่อยู่ระหว่างสองนิ้วของซาโตรุกลายเป็นสีแดงเข้มราวกับเปลวไฟ เปล่งรัศมีการทำลายล้างออกมา มันก่อให้เกิดลมกระโชกแรงพัดทุกสิ่งที่อยู่รอบตัว

“ปัง” ฮิดันถูกลมกระโชกพัดเข้าไปในอากาศ หลังจากลอยขึ้นไปและกลิ้งตลบอยู่หลายครั้ง เขาก็ร่วงลงกับพื้นอย่างแรง

“ลองทายสิ ว่านายจะตายกี่ครั้ง?” ซาโตรุสะบัดนิ้วของเขา และหลังจากที่หลุมดำสีแดงเข้มเล็กๆ ลอยออกไป มันก็พองตัวจนมีขนาดเท่ากับภูเขาหิน

"ห้วงสุญญตา-สีม่วง"

เมื่อหลุมดำเล็กๆ ผ่านไป มันก็แยกหน้าผาออกจากกัน

"คาถาดิน·กำแพงพสุธา!" ใบหน้าของคาคุซึเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารีบตบพื้นด้วยมือของเขาทันที

“ตู้ม” พื้นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและกำแพงดินขนาดใหญ่ก็ลอยขึ้นจากพื้นล้อมรอบคาคุซึราวกับเกราะ

เขาตั้งใจที่จะป้องกันการโจมตีของซาโตรุ

“บู้ม” กำแพงเหล่านั้นถูกทำลายด้วยหลุมดำ และหลุมดำก็กลายเป็นกำแพงขนาดใหญ่ที่ปกคลุมทั่วบริเวณทั้งหมด

มีแรงโน้มถ่วงไม่มีที่สิ้นสุดปรากฏขึ้น เหมือนดั่งพลังงานบวกและพลังงานลบขนาดใหญ่พาดผ่านไป ทั้งยังเต็มไปด้วยสายฟ้าที่เกรี้ยวกราดและมีอุณหภูมิสูงอีก

“อะไรกัน… นี่มันอะไร!” สีหน้าของคาคุซึเปลี่ยนไปอย่างมาก เขามองมันอย่างไม่เชื่อสายตา ซึ่งหลังจากนั้นไม่กี่วินาที...

หมู่บ้านทั้งหมดได้หายไปในพริบตา