บทที่ 99 : เดอิดาระสร้างเรื่อง!

บทที่ 99 : เดอิดาระสร้างเรื่อง!

“ได้ยังไง...เป็นไปได้ยังไง ศิลปะของฉัน...มันเป็นนิรันดร์” ซาโซริล้มลงกับพื้น แม้ว่าใบหน้าของเขาจะไร้ความรู้สึก แต่น้ำเสียงของเขากลับมีความเศร้าปนอยู่

เขาไม่อยากตายตอนนี้

เขาต้องการมีชีวิตนิรันดร์ เขายังไม่อยากจากองค์กรนี้ไป

หลังจากการตายของซาโซริ หุ่นเชิดทั้งหมดก็ล้มลงกับพื้นทีละตัวราวกับว่าพวกมันตายตามไปด้วย

“เสี้ยววินาทีเองเหรอ?”

ทุกคนมองไปยังซาโซริที่ตายแล้ว

สมาชิกขององค์กรแสงอุษา ซึ่งเป็นนินจาระดับคาเงะกลับเสียชีวิตอย่างง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ?

ซาโซรินั้นมีวิธีการรุกศัตรูที่แข็งแกร่ง แต่มีวิธีการป้องกันการโจมตีนั้นเกือบเป็นศูนย์

เพราะจุดอ่อนของเขามันชัดเจนเกินไป

“ซาโซริ...ฉันจะสวดภาวนาให้ท่านแล้วกันนะ” เดอิดาระตกตะลึงเมื่อเห็นซาโซริที่ตายลงไป

แม้เขาจะมีบุคลิกที่คาดเดาไม่ได้ แต่ตัวเขาก็เคารพซาโซริเป็นอย่างมาก

เพราะซาโซรินั้นถือว่าเป็นอัจฉริยะทางศิลปะเช่นเดียวกัน

“ดอกไม้ไฟของนายยังไม่พร้อมอีกเหรอ?”ซาโตรุเอียงศีรษะพลางชี้ไปที่เดอิดาระด้วยอมยิ้ม “ถ้านายอยากตายเร็วๆ ก็ดีนะ ฉันก็จะได้รีบไปมีช่วงเวลาอันแสนหวานกับซึนะจังสักที”

"ดอกไม้ไฟเหรอ?"

“การระเบิดคือศิลปะชั้นยอดต่างหาก!”

“แกล้าปฏิเสธงานศิลปะของฉันเหรอ? ฉันจะไม่ยอมคนอย่างแกเด็ดขาด!” เดอิดาระล้วงมือของเขาเข้าไปในกระเป๋าหนังด้วยท่าทีตื่นเต้น ปากที่อยู่บนมือนั้นกัดดินเหนียวเข้าไป

“ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร พวกเธอจะต้องคิดหาวิธีการอย่างใจเย็น ความสงบเป็นสิ่งสำคัญเบื้องต้นสำหรับชัยชนะ” ซาโตรุมองไปที่ทีมที่เจ็ดแล้วชี้ไปที่เดอิดาระแล้วพูดว่า "อย่าเอาเขาเป็นแบบอย่างล่ะ”

“โดยเฉพาะเธอ เจ้าเด็กจิ้งจอก” ซาโตรุเหลือบมองนารูโตะ เพราะเขาเป็นเด็กที่ขาดการไตร่ตรองและอารมณ์ฉุนเฉียวที่สุดในทีมเจ็ด

"ฮึ" นารูโตะหันหัวหนีไปด้วยท่าทีไม่พอใจอย่างมาก

“แกช่างอวดดีนัก!” หน้าผากของเดอิดาระมีเส้นเลือดสีน้ำเงินบูดโปนขึ้น ดวงตาของเขาลุกเป็นไฟด้วยความโกรธ ภาพที่เขาเคยถูกอิทาจิจัดการในอดีตพลันปรากฏขึ้นในใจของเขา

ซาโตรุและอิทาจิมีมีท่าทีแบบเดียวกันไม่มีผิด

พวกเขาทั้งสองล้วนผยองคล้ายดูถูกทุกสิ่ง

เป็นท่าทีที่ไม่ใส่ใจงานศิลปะของเขาเลยสักนิด!

แกกำลังล้อเล่นอะไรกัน!

การระเบิดเป็นศิลปะที่สมบูรณ์แบบ!

“คนอย่างแกมันน่าขยะแขยง ทั้งแกและอุจิวะอิทาจิ มันน่ารังเกียจไปหมด!” เดอิดาระยกมือขึ้น แท่งดินเหนียวที่มีลักษณะคล้ายตุ๊กตาก็พ่นออกมาจากปากบนฝ่ามือของเขา

“อุจิวะอิทาจิเหรอ? รู้จักอุจิวะอิทาจิด้วยงั้นเหรอ?!” สีหน้าของซาสึเกะเปลี่ยนไปอย่างมาก ทันใดนั้นเนตรวงแหวนสามหยดน้ำก็ปรากฏขึ้นและจ้องมองไปที่เดอิดาระด้วยสายตาแน่วแน่

"ต่อหน้างานศิลปะของฉัน ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกดูถูกเด็ดขาด!" เดอิดาระเมินเฉยต่อซาสึเกะ เขาจ้องมองที่ยางิว ซาโตรุอย่าบ้าคลั่ง

“มาเถอะ ฉันจะทำให้แก...ตายด้วยงานศิลปะของฉันเอง!” เดอิดาระเหยียบมังกรแล้วบินขึ้นไปบนท้องฟ้า โยนตุ๊กตาดินเหนียวในมือลงมา

“C4-คารูร่า!”

หลังจากร่วงลงมาที่พื้น หุ่นเชิดก็พองตัวขึ้น มันมีรูปร่างหน้าตาคล้ายกับเดอิดาระและกำลังพองตัวราวกับภูเขา

นี่เป็นกระบวนท่าที่เขาพัฒนาขึ้นเป็นพิเศษเพื่อเอาชนะอุจิวะ อิทาจิ แมงมุมดินเหนียวที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าได้กระจายไปในอากาศ

เมื่อผู้คนหายใจเข้า พวกเขาก็จะสูดแมงมุมเข้าไปด้วย ซึ่งมันจะทำลายเซลล์ภายใน

มันเป็นกระบวนท่าที่อันตรายมาก!

“ใช้แมงมุมตัวเล็กๆ แพร่กระจายให้ลอยอยู่ในอากาศเหรอ? เป็นความคิดที่ฉลาดดี” ซาโตรุมองดู C4-คารูร่า ที่ขยายตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดผ่านตาทิพย์ด้วยความนิ่งเฉย

เขามองเห็นได้ว่าภายในC4-คารูร่าที่เดอิดาระใช้นั้นมีแมงมุมตัวเล็กๆ อยู่เกือบ 100 ล้านตัว และยังมีขนาดเล็กเกือบเท่าเซลล์

หากเขาสูดดมเข้าไป มันจะเป็นอันตรายอย่างแน่นอน

ซาโตรุมองไปยังทุกคนในทีมที่เจ็ดพร้อมกับก็พูดว่า "ธาตุทั้งหมดนั้นไม่สามารถแปรเปลี่ยนเกินขอบเขตไปได้ ไม่ว่าเขาจะใช้ท่าอะไรก็ตาม ทั้งหมดล้วนอยู่ในขอบเขตของธาตุดิน"

“จงดูไว้ให้ดีล่ะ!”

“นี่คือโหมดเซียน” พลังงานสีแดงเข้มปรากฏขึ้นในดวงตาของซาโตรุ  จักระขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยพลังงานชีวิตได้ไหลออกมาจากร่างกายของเขา

ซาโตรุตอนนี้ดูเหมือนว่าสวมชุดที่ทำมาจากสายฟ้า เขาตบมือลงที่พื้น

"โหมดเซียน · กระสุนวงจักรคู่" บนฝ่ามือของซาโตรุมีจักระสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้น และมีสายฟ้าก้อนใหญ่บรรจุอยู่ในจักระ และในที่สุดกระสุนวงจักรก็มีขนาดใหญ่มากมหึมา

"จงดื่มด่ำนี้ซะ!" เดอิดาระตะโกน

C4-คารูร่าที่มีลักษณะคล้ายภูเขาได้ส่องแสงแวววาว ลมได้พัดพาไปอย่างแรงและมีแมงมุมตัวเล็กๆ นับไม่ถ้วนลอยไปตามอากาศ

ซาโตรุโยนกระสุนวงจักรขนาดใหญ่เข้าไปใส่ในคารูร่า

"บูม" หลังจากที่กระสุนวงจักรถูกโยนไปที่เป้าหมาย มันก็ก่อตัวเป็นสนามแม่เหล็กสายฟ้าขนาดใหญ่ที่มีลักษณะคล้ายกำแพงกั้น ครอบคลุมแมงมุมตัวเล็กเอาไว้ได้ทั้งหมด

ทันทีที่สนามแม่เหล็กสายฟ้าขนาดใหญ่นั้นหายไป C4 · คารูร่าก็หายไปด้วยเช่นกัน

ลมพัดผ่านอย่างแผ่วเบาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“กะ..เกิดอะไรขึ้น?”

ทุกคนต่างตกตะลึง เมื่อครู่เดอิดาระใช้ดินเหนียวระเบิดรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ดูน่าสะพรึงกลัวออกมา

จากนั้นซาโตรุก็เข้าสู่วิชาเซียนและใช้กระสุนวงจักรที่ดูร้ายกาจยิ่ง

และจากนั้น..ก็ระเบิดดินเหนียวได้ง่ายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เดี๋ยวก่อน….วิชาเซียนงั้นเหรอ?

“ซาโตรุ นายสามารถใช้วิชาเซียนได้ด้วยเหรอ?” ดวงตาที่สวยงามของคุเรไนค่อยๆ เบิกกว้าง ใบหน้าที่สวยงามเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เธอมองไปที่ซาโตรุด้วยความสับสน

เธอเคยได้ยินเรื่องวิชาเซียน ซึ่งเป็นการดึงพลังงานธรรมชาติที่สามารถใช้งานออกมาได้ ทว่ามันมีคนฝึกฝนสำเร็จแค่ไม่กี่คนในโลกนินจาทั้งหมด

หากต้องการเรียนรู้วิชาเซียน จำเป็นต้องมีจักระขั้นสูงจำนวนมาก

มิฉะนั้นพลังงานธรรมชาติกับจักระก็จะผลักกันและระเบิดตัวเอง

แต่….ซาโตรุ เขาเรียนวิชาเซียนได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ไม่ต้องพูดถึงแค่คุเรไน

กระทั่งคาคาชิและกายก็ยังตกใจ

นี่คืออัจฉริยะงั้นเหรอ?

ซาโตรุปล่อยพลังในโหมดเซียนจนทำให้เกิดหลุมขนาดใหญ่ เขากล่าวด้วยรอยยิ้มบางเบา “เห็นไหม ไอ้คนบ้าดอกไม้ไฟนั้นทำเรื่องโง่ๆ อีกแล้ว นี่แหละคือผลของธาตุที่ยับยั้งซึ่งกันและกัน”

เขาใช้โหมดเซียน เพื่อแสดงให้นารูโตะดูอีกครั้ง

กระสุนวงจักรเองก็สามารถใช้งานในโหมดเซียนได้ ซึ่งเขาทำแบบนี้เพื่อให้ซากุระได้เห็นมันเช่นกัน

เมื่อได้เห็นพลังที่เขาใช้ไป เด็กน้อยเหล่านี้คงจะอยากแข็งแกร่งขึ้นมาก

ทุกคนในทีมที่เจ็ดดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว อย่างน้อยพวกเขาก็เข้าใจว่าถ้าซาโตรุไม่ได้ใช้กระสุนวงจักรที่บีบอัดธาตุสายฟ้าเมื่อครู่นี้ C4 · คารูร่าก็จะระเบิดออกมาแน่นอน

“มันเป็นผลของธาตุที่ยับยั้งซึ่งกันและกันสินะ?” ซากุระเขียนมันลงในสมุดไปอย่างจริงจัง เธอคิดทบทวนกับตัวเองในตอนที่อาจารย์ซาโตรุต่อสู้กับเดอิดาระ

จักระของธาตุที่สามารถยับยั้งซึ่งกันและกัน....ดูเหมือนมันจะมีผลอย่างมากในการต่อสู้ระหว่างนินจา

ซาโตรุเคลื่อนย้ายออกไป และปรากฏตัวบนท้องฟ้า เขาเตะที่หัวของเดอิดาระอย่างแรง

"ปัง" เดอิดาระถูกเตะไปไกล และหลังจากลอยไปหลายตลบ เดอิดาระก็ร่วงลงไปในภูเขาหิน

"แค่กๆ" เดอิดาระกระอักเลือดออกมาเต็มปาก เขาเมินเฉยต่อความเจ็บปวดทั่วร่างกาย จับใบหน้าของตนแล้วมองดูซาโตรุอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

“นั่นงานศิลปะของฉันเหรอ? เป็นไปได้ยังไง? ฉันยอมรับไม่ได้...ยอมรับไม่ได้เด็ดขาด!”

“อย่ามาล้อเล่นนะ ฉันคือคนที่เก่งที่สุด การระเบิดนั้นสมบูรณ์แบบ มันเป็นศิลปะที่ไม่เคยแพ้ใคร!”

สีหน้าของเดอิดาระดูดุร้าย อารมณ์ของเขากำลังไม่คงที่และพร้อมจะสติแตกได้ตลอดเวลา

“ฉันไม่เป็นไร ฉันจะแพ้ได้ยังไง จะเป็นไปได้ยังไง...เป็นไปได้ยังไงกัน” เดอิดาระในตอนนี้กำลังยากที่จะยอมรับว่าตัวเขาแพ้ซาโตรุในด้านศิลปะ

ในสายตาของเขา C4 · คารูร่าคืองานศิลปะที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แต่ซาโตรุกลับแก้ไขได้อย่างง่ายดายด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“ถูกฉันทำร้ายจนโง่เลยหรือเนี่ย? ไหงเอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ได้นะ?” ซาโตรุหยิบอมยิ้มออกมา แกะแล้วโยนมันเข้าไปในปากของเขา ก่อนจะมองเดอิดาระด้วยสีหน้ารังเกียจ

ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นต่างพูดไม่ออก พวกเขาชักเริ่มรู้สึกสงสารเดอิดาระเสียแล้ว

ระหว่างยางิว ซาโตรุ และ เดอิดาระ ใครคือตัวร้ายกันแน่เนี่ย?

“ท่าทีที่ไม่แยแสและสงบนิ่งของแก... ศิลปะที่สมบูรณ์แบบของฉันไม่ทำให้แกประทับใจเลยเหรอ?” เดอิดาระหอบหายใจแรง อารมณ์ของเขาดิ่งลงทันที รอยยิ้มอันดุร้ายปรากฏบนใบหน้า ทันใดนั้นเขาก็โยนเสื้อคลุมของแสงอุษาออกไป

“แสงอุษาจะล่มสลายเอานะถ้านายถอดเสื้อคลุมออก นายไม่เคยได้ยินคำสาปเรื่องนี้มาก่อนเหรอ?” ซาโตรุพูดติดตลก

"นี่คือสุดยอดศิลปะของฉัน...ฉันจะระเบิดตัวเองซะ!" รอยยิ้มอันดุร้ายของเดอิดาระมาพร้อมกับความบ้าคลั่ง เนื้อและผิวหนังของร่างกายของเขาค่อยๆ โปร่งใส จักระทั้งหมดได้ไหลเข้าไปสู่หัวใจ

"ชีวิตและความตายฉันจะเปลี่ยนเป็นงานศิลปะ นี่คือการระเบิดที่ไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน!"

“ดินแดนแห่งนี้จะเหลือเพียงฝุ่น!”

“งานศิลปะของฉันจะได้รับการสรรเสริญไปทั้งทั่วโลกนินจา ด้วยวิธีนี้ แกต้องตายแน่!” ร่างกายของเดอิดาระพองตัวเหมือนบอลลูนและจักระขนาดใหญ่ที่ปลดปล่อยออกมาก็ทำให้เกิดลมกระโชกแรง

“รัศมีของการระเบิดคือสิบกิโลเมตร ดูสิว่าแกจะหนีไปไหนได้!”

"มาเลย! การสั่นสะเทือน! ความมหัศจรรย์! ความสิ้นหวัง! เสียงร่ำไห้!"

"นี่ศิลปะของฉันคือ - การระเบิด!"

เดอิดาระพองตัวจนมีขนาดเท่ากับเนินเขาและร่างกายของเขาก็เปล่งแสงสีขาวนวลออกมา เขายอมแลกทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่างานศิลปะของเขานั้นงดงามที่สุด

แม้ว่าจะเป็นการเดิมพันที่แลกมาด้วยชีวิต แต่ซาโตรุก็ต้องถูกโจมตีด้วยงานศิลปะของเขา

“เป็นไง วิชาของฉันจะระเบิดไปไกลกว่าสิบกิลเมตร มันทำให้แกรู้สึกกลัวเลยหรือเปล่าล่ะ?!” เดอิดาระยิ้มอย่างชั่วร้าย และร่างกายของเขายังคงบวมมากขึ้นต่อไปเรื่อยๆ

“รัศมีสิบกิโลเหรอ? เจ้าหมอนี้...มันบ้าไปแล้ว!”

ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนสีไปอย่างมาก ร่องรอยของความกลัวได้ปรากฏขึ้นในดวงตา

ถ้าสิ่งที่เดอิดาระพูดเป็นความจริง ถ้าอย่างนั้นด้วยความแข็งแกร่งของพวกเขาในตอนนี้ ไม่มีทางเลยที่จะต้านทานการระเบิดที่มีรัศมีถึงสิบกิโลเมตรได้หรอก!

“ซาโตรุ ออกไปจากที่นั่นเร็วเข้า!” ใบหน้าที่สวยงามของคุเรไนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบวิ่งไปหาซาโตรุพร้อมกับคว้ามือของเขาและคิดที่จะพาเขาออกไปทันที

“ฉันแนะนำให้แกรักษาชีวิตของตัวเองไว้ดีกว่านะ แม้ว่าแกจะแลกชีวิตด้วยการระเบิดตัวเอง มันก็ไร้ค่าอยู่ดี” ซาโตรุนิ่งและไม่ขยับสักก้าวเดียว ก่อนจะมองไปที่เดอิดาระและยังยกอมยิ้มขึ้นมากินอีก

พลังที่ไร้ขีดจำกัดของเขาสามารถป้องกันการระเบิดตัวเองของเดอิดาระได้อย่างสมบูรณ์

เหตุใดต้องกังวลด้วย

อ๋อ เขาสามารถเคลื่อนย้ายเดอิดาระไปที่อื่นได้ในเสี้ยวลมหายใจเดียวได้

“ซาโตรุ นายมีวิธีหยุดเขาไหม?” คาคาชิถามอย่างร้อนรน แม้ว่าตอนนี้เขาเองก็แทบไม่มีแรงลุกด้วยซ้ำ

หากมันมีรัศมีของการระเบิดอยู่สิบกิโลเมตร พลังของมันคงไม่ใช่ของเด็กเล่นแน่

“ถ้าอยากระเบิดก็ระเบิดสิ แล้วฉันจะซาบซึ้งกับผลงานชิ้นสุดท้ายของแกให้เอง” ซาโตรุวางมือบนท้องของเดอิดาระ แล้วหายตัวไปในอากาศพร้อมกับเดอิดาระ

ไกลออกไปหมู่บ้านอาเมะ

ยาฮิโกะยืนอยู่บนที่สูง มองเห็นเหนือหมู่บ้านอาเมะทั้งหมด

“ยาฮิโกะ โคนัน ฉันจะทำให้โลกนินจาได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดที่ไม่มีวันลืมเลือน” ยาฮิโกะกล่าวด้วยเสียงแหบห้าว แต่แท้จริงแล้วนางาโตะกำลังหลอกให้เขาพูด

“การประสบกับความเจ็บปวด ความรู้สึกเจ็บปวด และการเข้าใจความเจ็บปวดเท่านั้นจึงจะเกิดสันติสุขที่แท้จริงได้”

ทันใดนั้นเอง

“ฟุ่บ” ซาโตรุปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเดอิดาระที่มีร่างกายบวมโตเท่ากับเนินเขา

“นายคือ... ยางิว ซาโตรุ?” ยาฮิโกะมองดูซาโตรุด้วยใบหน้าว่างเปล่าและท่าทีที่เย็นชา จากนั้นเขาก็ผงะเล็กน้อยเมื่อได้เห็นเดอิดาระ

ซาโตรุมองยาฮิโกะด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแล้วพูดว่า "ก่อนที่จะสร้างความเจ็บปวด มาสัมผัสกับพลังงานระดับระเบิดนิวเคลียร์กันก่อนดีกว่า”

“ฉันจะปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของพวกนายแล้วกันนะ ลาก่อน” ทันทีที่สิ้นเสียง ซาโตรุก็หายไปในอากาศ

ไม่มีใครสามารถหยุดวิชาของเดอิดาระยามนี้ได้เลย

เพราะมันคือวิชาระเบิดพลีชีพยังไงล่ะ

"ท่าน...?" รอยยิ้มของเดอิดาระแข็งค้างเมื่อได้เห็นเพนที่อยู่ไกลๆ เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย

เพนเองก็ดูสับสนเช่นกัน เมื่อมองไปที่เดอิดาระที่พองตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เนตรวงแหวนของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

เดอิดาระกำลังระเบิดตัวเองงั้นเหรอ?

จะพลีชีพตัวเองในหมู่บ้านอาเมะงั้นเหรอ?

เขากำลังจะระเบิดตัวเองในฐานที่ตั้งขององค์กรแสงอุษางั้นเหรอ?!

ยางิว ซาโตรุคนนั้น....ไอ้เจ้าบัดซบนี้!

“ตู้มมมมม” เดอิดาระนั้นก็ได้ทำการระเบิดตัวเองอย่างรุนแรงทันที