บทที่ 77 : โรคกลัวเลือดของซึนาเดะ

บทที่ 77 : โรคกลัวเลือดของซึนาเดะ

“โอโรจิมารุ อย่าเข้าใจฉันผิดไป” ซึนาเดะมองดูโอโรจิมารุในระยะไกลด้วยสีหน้าไม่แยแส

“คนที่สำคัญที่สุดของฉันยังไม่ตาย นายจะทำให้เขากลับมามีชีวิตได้ยังไง?” ซึนาเดะเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มประชดประชัน

คนที่สำคัญที่สุดของเธอในตอนนี้คือซาโตรุ ซาโตรุยังมีชีวิตอยู่และสบายดี

แล้วโอโรจิมารุจะฟื้นคืนชีพใคร?

เธอเคยต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคกลัวเลือด แต่ปมในใจของเธอถูกแก้ไขมานานแล้ว

ซาโตรุบอกว่าเขาจะเป็นความฝันของเธอให้เอง

แล้วเธอก็จะยืนหยัดเพื่อความฝันนี้ด้วย

“ซาโตรุ?” ใบหน้าของโอโรจิมารุดูมืดมน เขาไม่เคยคิดเลยว่าซาโตรุจะแก้ปมในใจของซึนาเดะได้แล้ว

“ขีดจำกัดทางสายเลือดของซาโตรุนั้นพิเศษมาก และสักวันหนึ่งฉันจะเอาพลังของเขามาเอง” โอโรจิมารุเลียมุมปากของเขา มีความโลภลุกโชนอยู่ในดวงตาของเขา

เขาต้องการตัวซาโตรุจริงๆ

แต่การพูดแบบนี้โดยเจตนาก็เป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของซึนาเดะเช่นกัน

“ซาโตรุคือคนที่ฉันเอ็นดู” ซึนาเดะหยุดครู่หนึ่งและพูดว่า "เขาเป็นลูกบุญธรรมคนสำคัญที่สุดของฉัน"

“โอโรจิมารุ นายรู้จักอารมณ์ของฉันดี การที่นายพูดว่าจะทำร้ายลูกชายบุญธรรมของฉันต่อหน้าฉัน…นายกำลังหาเรื่องตาย!”

ใบหน้าของซึนาเดะเย็นยะเยือก ความโกรธนั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจนในดวงตาของเธอ เธอกระโดดและชกหัวโอโรจิมารุทันที

“อึก...” โอโรจิมารุหลบหลีกเลี่ยงหมัดอันน่าสะพรึงกลัวของซึนาเดะ

*บูม*

หลังจากที่หมัดซัดลงไปที่พื้น หลุมขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้น

“เป็นการตัดสินใจที่โง่เขลา” โอโรจิมารุยิ้มอย่างชั่วร้าย และพูดเยาะเย้ยต่อไปว่า "เธอคือแม่บุญธรรมของซาโตรุ แล้วเธอจะได้อะไรจากเขาบ้างกันล่ะ?"

เขายังรู้จุดอ่อนประการหนึ่งของซึนาเดะในเรื่องนี้ด้วย

นั่นคือตัวตนของเธอที่เป็นแม่บุญธรรมของซาโตรุ

ซึนาเดะกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ แผ่นหลังของเจ้าเด็กขี้เล่นและดูยิ่งใหญ่ของซาโตรุปรากฏขึ้นมาภายในใจเธอ ในตอนแรกเธอนั้นปฏิบัติต่อซาโตรุเหมือนเป็นลูกบุญธรรม

แต่เมื่อเวลาผ่านไป หลังจากหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น เธอก็เริ่มสนใจซาโตรุและกลับค่อยๆ ตกหลุมรักซาโตรุ

แต่เธอไม่เคยแสดงความรู้สึกออกมาเลย เพียงทำเป็นโกรธปกปิดเมื่อเธอถูกซาโตรุลวนลาม

เพราะเธอใส่ใจในตัวตนของเธอและฐานะที่เป็นแม่บุญธรรมจริงๆ

ดังนั้นเธอจึงซ่อนความรู้สึกของเธอและเบี่ยงเบนความสนใจของซาโตรุ ปล่อยให้เขากลับไปที่หมู่บ้านเพื่อดูแลลูกของโฮคาเงะรุ่นที่ 4

สิ่งที่โอโรจิมารุพูดมันจี้จุดเธอจริงๆ

ตอนที่ซึนาเดะตกอยู่ในภวังค์ คาบูโตะก็ฟันไปที่ท้องของซึนาเดะด้วยมีดที่มือ

ในเวลาเดียวกัน ซึนาเดะก็ต่อยคาบูโตะที่ท้องทันที

*ตู้ม*

ซึนาเดะลอยออกไปพร้อมกับคาบูโตะเนื่องจากแรงกระแทกของหมัด

“ท่านซึนาเดะ!” รูม่านตาของชิซึเนะหดตัวลง และเมื่อเธอกำลังจะช่วย โอโรจิมารุก็มาขวางเธอให้ออกไป

“ช่างน่าหวาดกลัวอะไรเช่นนี้” คาบูโตะค่อยๆ ลุกขึ้น จักระสีเขียวอ่อนโผล่ออกมาจากฝ่ามือของเขา เขากดลงบนช่องท้องอันเจ็บปวดของเขา อวัยวะภายในของเขาแตกสลายเพียงเพราะหมัด

หากเขาไม่ได้ใช้จักระเพื่อปกป้องช่องท้องของเขาในทันที เขาอาจถูกต่อยจนตายได้เลย

"[มีดจักระ]? นายก็เป็นนินจาแพทย์เหมือนกันสินะ?" ซึนาเดะยืนนิ่ง จักระขนาดใหญ่ระเบิดออกมา และกล้ามเนื้อที่สลายด้านในก็เริ่มรักษาตัวเอง

“คาบูโตะเป็นลูกน้องที่ดีที่สุดของฉัน เขาเป็นอัจฉริยะในการควบคุมจักระเลยล่ะ” โอโรจิมารุเฝ้าดูการต่อสู้ระหว่างซึนาเดะและคาบุโตะด้วยความสนใจจากระยะไกล

คาบูโตะสามารถควบคุมจักระได้อย่างแม่นยำ และความแข็งแกร่งของเขาก็อยู่ในระดับเดียวกับโจนินระดับพิเศษ

“ถ้าอย่างนั้นฉันจะจัดการกับนายก่อนแล้วกัน” ซึนาเดะกำหมัดแน่นแล้วโจมตีคาบูโตะอย่างรวดเร็ว

“ความแข็งแกร่งของท่านนั้นก็มีมากจริงๆ แต่ว่า...” คาบูโตะไม่ขยับ  เขาดึงคุไนออกมาแล้วใช้มันเฉือนเข้าที่ฝ่ามือของเขาเอง สาดเลือดสีแดงฉานกระเด็นไปโดนใบหน้าของซึนาเดะ

หมัดของซึนาเดะหยุดอยู่ตรงหน้าคาบูโตะ หลังจากเห็นเลือดสีแดงเข้ม มันก็ปรกาฏความตื่นตระหนกในดวงตาของเธอ

คาบูโตะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ซึนาเดะสมกับหนึ่งในซังนินในตำนาน มีพละกำลังมากมหาศาลจริงๆ

เธอมีระดับที่สูงกว่าระดับคาเงะทั่วไปหลายๆ คน

ทุกหมัดนั้นมีพลังโจมตีเทียบเท่ากับคาถาระดับ A

หากไม่มีโรคกลัวเลือดของเธอ ทั้งเขาและโอโรจิมารุก็คงไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้หรอก

คาบูโตะกำหมัดแน่น เลือดสีแดงไหลลงมาที่พื้น

“แฮ่ก…แฮ่ก เลือด…เลือด” ลมหายใจของซึนาเดะค่อยๆ หนักและหอบถี่ขึ้น เธอคุกเข่าลงบนพื้นด้วยขากะเผลก มองดูเลือดสีแดงสดบนฝ่ามือ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความกลัว

ซึนาเดะตัวสั่นไปทั้งตัว ประสบการณ์ในอดีตได้หลั่งไหลเข้ามาในความคิดของเธอ

ภาพของเซนจู นาวากิ และดัน คาโต้ ภาพทั้งสองคนที่มีเลือดออกจนตายยังชัดเจนอยู่ในใจของเธอเสมอ

เธอกลัวเลือด กลัวการสูญเสียคนที่เธอรักไป

เธอรู้สึกเหมือนเป็นหายนะ เพราะทุกคนที่เธอรักในอดีตต่างจะต้องตายอย่างอนาถต่อหน้าเธอ

เธอกลัวว่าวันหนึ่งซาโตรุจะตายแบบนั้นเช่นกัน

นี่เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธออยู่ห่างจากซาโตรุ

"ท่านเป็นหนึ่งในซังนินในตำนาน นินจาแพทย์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนินจา แต่กลับเป็นโรคกลัวเลือด ช่างน่าขันจริงๆ เลย" คาบูโตะยกเท้าขึ้นและเตะหน้าท้องของซึนาเดะอย่างแรงด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

“แฮ่ก…ฮแฮ่ก” ซึนาเดะหายใจเข้าออกแรง เธอสูญเสียท่าทางที่ดูอาจหาญไปเสียแล้ว ตอนนี้ตัวเธอสั่นราวกับผู้หญิงที่ทำอะไรไม่ถูก

“ท่านซึนาเดะ ฉันจะพาท่านออกไปจากที่นี่เองค่ะ” ชิซึเนะรีบวิ่งไปหาซึนาเดะ

แสงสว่างวาบผ่านไป และดาบอันแหลมคมก็เฉือนไปที่คอของชิซึเนะ

"บ้าเอ๊ย!" ใบหน้าของชิซึเนะเปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอกลิ้งตัวหลบอย่างรวดเร็วสองครั้งบนพื้นเพื่อหลีกเลี่ยงดาบคุซานางิของโอโรจิมารุ

“พาเธอออกไป” โอโรจิมารุมองไปด้านข้าง มองไปที่ซึนาเดะที่กำลังตกอยู่ในอาการหวาดกลัว ในม่านตาสีทองอ่อนที่เหมือนกับอสรพิษคู่นั้นคล้ายกับปรากฏความเหยียดหยามออกมา

'แข็งแกร่งมาก แต่กลับต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคกลัวเลือด'

'ช่างน่าเศร้าจริงๆ'

'ซึนาเดะ'

“ท่านโอโรจิมารุ” ในมือของคาบูโตะ จักระสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้น และมีดจักระก็ก่อตัวขึ้น

คาบูโตะเฉือนคอของซึนาเดะอย่างรวดเร็วด้วยมีดจักระ เขาตั้งใจที่จะตัดกล้ามเนื้อคอของซึนาเดะออก เผื่อว่าจะสิ่งไม่คาดคิดขึ้นระหว่างการจับตัว

*ตู้ม*

จักระขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นและครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด ภายในจักระมีจิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัว

หลังจากถูกจักระหายไป ใบหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“นี่คือจักระ…ของคุณซาโตรุงั้นเหรอ?” ชิซึเนะรู้สึกดีใจอย่างมาก

ผิวของคาบูโตะเริ่มเปลี่ยนสี ดวงตาฉายแวววหวาดกลัว แผ่นหลังของเขารู้สึกเย็นยะเยือกเล็กน้อย และมีดจักระก็หยุดอยู่ตรงหน้าลำคอของซึนาเดะ

ภาพหนึ่งแวบขึ้นมาในใจของคาบูโตะ

ภาพของซาโตรุ

เขามีลางสังหรณ์ว่าถ้ามีดจักระนี้ตัดคอของซึนาเดะสำเร็จ เขาจะต้องตายอย่างน่าสยดสยองแน่

ด้วยความกลัวนั้น เขาจึงการกระทำหยุดโดยไม่รู้ตัว

ซึนาเดะที่กำลังอ่อนแรงไปทั้งตัว ค่อยๆ ถอยกลับไป

*ปิด*

ซาโตรุปรากฏตัวออกมาจากอากาศ ยืนอยู่ข้างหลังซึนาเดะ

ซึนาเดะทิ้งตัวพิงซาโตรุ

“กลัวเหรอ?” ซาโตรุปิดตาของซึนาเดะและด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขา เขากระซิบข้างหูของซึนาเดะว่า "ถ้ากลัวก็หลับตาลงแล้วปล่อยให้ที่เหลือเป็นหน้าที่ของผมเอง"

ไกลออกไป

ทุกคนในทีมที่เจ็ดกำลังตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาเห็นซาโตรุเผยรอยยิ้มอันอบอุ่นเช่นนี้

ซาโตรุมักจะมีท่าทีที่ไม่ค่อยจะเป็นมิตร ไม่ว่าเขาจะพบกับใครก็ตาม

แต่ว่ารอยยิ้มและพฤติกรรมอันอบอุ่นนี้ มันมาจากคนๆ เดียวกันจริงเหรอ?

*****