บทที่ 66 : ความแข็งแกร่งของคิซาเมะ และความสามารถอันประหลาดของซาโตรุ

บทที่ 66 : ความแข็งแกร่งของคิซาเมะ และความสามารถอันประหลาดของซาโตรุ

*บูม*

คลื่นขนาดใหญ่ลอยขึ้นมาจากพื้นดิน ม้วนตัวเป็นเกลียวและซัดเข้ามาอย่างอย่างแรง ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างขณะที่มันผ่านไป และปกคลุมทั่วทั้งสวนสาธารณะทันที

แม้ว่าจะเป็นคาถาน้ำระดับ B แต่ด้วยปริมาณจักระของคิซาเมะและความเชี่ยวชาญในการใช้คาถาน้ำ วิชานี้ของเขาจึงเรียกได้ว่ารุนแรงมาก

"จักระเยอะเหลือเกินนะ" ซาโตรุไม่ได้ขยับตัวหลบหนีแต่อย่างใด เขาแค่ยืนจ้องคลื่นลูกใหญ่ที่กำลังซัดเข้ามา

คลื่นยักษ์ที่ซัดเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าซาโตรุราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างขวางกั้น จากนั้นคลื่นก็แยกออกเป็นสองส่วนและผ่านซาโตรุไป

"แข็งแกร่ง" คุเรไนใช้จักระเพื่อยืนบนพื้นผิวคลื่น มองดูคลื่นลูกใหญ่ที่ปกคลุมทั่วทั้งสวนสาธารณะ พร้อมแววตาที่ตกตะลึง

สามารถใช้คาถาน้ำหลากหลายรูปแบบจากในอากาศที่ไม่มีแหล่งน้ำได้เหรอ?

ความแข็งแกร่งของชายที่มีรูปร่างคล้ายฉลามคนนี้…ค่อนข้างจะมหาศาลเกินไปแล้ว

เธอบอกได้เลยว่าทั่วทั้งหมู่บ้านไม่มีนินจาแม้แต่คนเดียวที่สามารถใช้คาถาน้ำได้เทียบเท่าระดับของคิซาเมะ

ต่อให้โจนินสองสามคนร่วมกันร่ายคาถาน้ำก็ไม่สามารถสร้างคลื่นขนาดใหญ่จนสามารถครอบคลุมทำลายสวนสาธารณะทั้งหมดได้ภายในเสี้ยวนาทีเช่นนี้

“อา…อาจารย์ซาโตรุ ช่วยด้วย!” นารูโตะถูกคลื่นยักษ์พัดปลิวไป หลังจากการต่อสู้ เขาก็ไม่มีกำลังเหลือเลย เขาจึงไม่สามารถใช้จักระยืนบนผิวน้ำได้

ทุกคนในทีมที่เจ็ดถูกพัดปลิวลอยออกไป

"[คาถาดิน · กำแพงดิน]" ซาโตรุคาบอมยิ้มไว้ในปาก ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และเหยียบลงบนพื้นเบาๆ

*บูม*

แผ่นดินสั่นสะเทือน และก้อนหินขนาดใหญ่ก็ลอยขึ้นมาจากพื้นดินเหมือนกับกำแพงเมือง ยกคนจากทีมที่เจ็ดและคุเรไนขึ้นมา

"แค่ก แค่ก แค่ก" นารูโตะนั่งอยู่บนกำแพงดินพร้อมกับไออย่างหนัก เขาถูกคลื่นซัดจนสำลักและจ้องมองคิซาเมะด้วยความโกรธแค้น

“เอาเลย อาจารย์ซาโตรุ สอนบทเรียนให้เขาหน่อยสิ!”

“เมื่อกี้ฉันคิดว่าฉันกำลังจะตาย” ซากุระถอนหายใจด้วยความโล่งอก จับไปที่หน้าท้องอันแสนเจ็บปวดของเธอ ดูคลื่นที่ปกคลุมทั่วทั้งสวนด้วยแววตาที่หวาดกลัว

“นี่คือ...คาถาน้ำเหรอ?”

คาถาน้ำปกติแล้วมีความรุนแรงขนาดนี้ไหม?

“อุจิวะ อิทาจิ!!!” ซาสึเกะกัดฟัน จ้องมองอิทาจิอย่างเย็นชาพร้อมกับเนตรวงแหวนสีแดงสดของเขา

'เพราะอะไรจึงมีช่องว่างของความแข็งแกร่งขนาดนี้?'

หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความเกลียดชัง

การก้าวเข้าสู่ความมืดเท่านั้นเหรอที่จะสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้งั้นเหรอ?

“เจ้าผู้ชายคนนี้มันยังไงกัน? สามารถใช้คาถาดินได้โดยไม่ต้องประสานอินเลยงั้นหรือ?” คิซาเมะสะดุ้งเล็กน้อย เขาเพิ่งเห็นว่าเมื่อซาโตรุใช้คาถาดิน กลับไม่มีการประสานอินใดๆ เกิดขึ้น

ช่างพิศวงมาก

แต่แล้วมันไงล่ะ?

คิซาเมะระเบิดจักระจำนวนมหาศาล เพียงแค่จักระที่ปะทุออกมาก็ทำให้ทีมที่เจ็ดและคุเรไนตื่นตระหนกได้

จักระจำนวนขนาดนี้มันแข็งแกร่งกว่าโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียอีก!

"[คาถาน้ำ ∙ ฉลามพันมือ]" คิซาเมะกัดนิ้วและตบผิวน้ำอย่างแรง

*ปัง*

เมฆสีขาวก้อนใหญ่ปรากฏขึ้นบนคลื่น และมีฉลามตัวใหญ่นับพันตัวว่ายข้ามมาอย่างรวดเร็ว

“ยางิว ซาโตรุ นายคงต้องระวังตัวแล้วล่ะ” คิซาเมะยกปากพูดขึ้นเล็กน้อยพร้อมเผยรอยยิ้มเย็นชา

“ฉลามพวกนี้จะดูดซับจักระและไม่หายไปจนกว่าพวกมันจะฆ่าพวกแกทุกคน”

นอกเหนือจากซาเมฮาดะแล้ว นี่ถือว่าเป็นกระบวนท่าที่อันตรายมากที่สุดที่คิซาเมะมี

มันสามารถดูดซับจักระได้จากการโจมตี ฉลามเหล่านี้จะเติบโตขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นหลังจากกลืนกินจักระของศัตรู

มันเป็นคาถาที่โกงมาก สามารถทำให้ผู้มีความสามารถคาเงะร่วงหล่นสู่ความตายเลยก็ยังได้

แก่นแท้ของนินจาคือจักระ และวิชาการต่อสู้ของคนส่วนใหญ่ไม่อาจสามารถเอาชนะฉลามนับพันตัวได้

ดังนั้นคาถานี้จึงไม่มีทางเอาชนะได้เลย

*บูม*

ฉลามทั้งหมดว่ายอย่างรวดเร็วเพื่อปิดล้อมและโจมตีซาโตรุ

“อาจารย์ซาโตรุ!”

ทุกคนในทีมที่เจ็ดอุทานออกมา

ในสายตาทุกคน มีฉลามกลุ่มใหญ่ล้อมรอบซาโตรุ แต่ไม่มีฉลามตัวใดที่สามารถสัมผัสผิวหนังของซาโตรุได้เลย

“จริงๆ แล้วก็ถือว่าเป็นคาถาที่น่าสนใจมาก” ซาโตรุดูดอมยิ้มเบาๆ ยกมือขึ้นแตะศีรษะเล็กๆ ของฉลาม

“ยังไง...เป็นไปได้ยังไง เจ้าผู้ชายคนนี้มีขีดจำกัดทางสายเลือดแบบไหนกัน?” ใบหน้าของคิซาเมะเปลี่ยนสีไป เขามองไปที่ซาโตรุที่ถูกรายล้อมไปด้วยฉลามอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

ฉลามไม่สามารถเข้าใกล้ซาโตรุได้เลย และผลที่ตามมาก็คือมันไม่สามารถดูดซับจักระของซาโตรุได้

หากการป้องกันที่แปลกประหลาดของซาโรตุคือความสามารถของขีดจำกัดทางสายเลือด มันก็ควรที่จะถูกฉลามดูดซับจักระได้สิ

แต่มันเกิดอะไรขึ้น?

เป็นไปได้ไหมว่า…

คิซาเมะก็ได้ถามคำถามของเขาออกมา

“แก...ไม่ได้ใช้จักระเหรอ?”

ถ้าซาโตรุไม่ใช้จักระ เช่นนั้นการป้องกันที่มองไม่เห็นนั้นคืออะไร?

เป็นพลังอีกแบบหนึ่งเหรอ?

เป็นไปได้ยังไง!

"[ไสยเวทหมุนทวนอากะ ∙ สีแดง]" ซาโตรุยกสองนิ้วขึ้น มีสสารสีดำเข้มโผล่ออกมาจากปลายนิ้วของเขา

สสารสีดำเข้มลอยออกไปและแรงกระแทกที่คล้ายกับพลังซูปเปอร์โนวาก่อให้เกิดแรงผลักขนาดใหญ่ ระเบิดทุกสิ่งรอบตัว

*ปัง*

ฉลามทั้งหมดกลายเป็นควันสีขาวและหายไปหมด

“คาถาของนายน่าสนใจมาก แต่มีอะไรน่าสนใจมากกว่านี้อีกไหม?” ซาโตรุล้วงมือลงในกระเป๋ากางเกง แล้วมองคิซาเมะผ่านแว่นกันแดดสีดำ

เขาคิดว่าคาถาของคิซาเมะค่อนข้างน่าสนใจจริงๆ

แต่มันก็แค่น่าสนใจเท่านั้นแหละ

“เร็วเข้าสิ คิซาเมะ” อิทาจิยืนอยู่บนลำต้นของต้นไม้ มองลงมาที่คิซาเมะด้วยดวงตาสีแดงสดอย่างเฉยเมย

'ซาโตรุยังคงแข็งแกร่งมากเหมือนเคย'

'เพื่อที่จะเอาชนะซาโตรุ ฉันคิดว่าคงจำเป็นต้องใช้คาถาลวงตาอ่านจันทรานิรันดร์ '

“อิทาจิ ความแข็งแกร่งของเจ้าหมอนี้มันแปลกมาก ไม่มีการโจมตีใดๆ ที่สามารถเข้าใกล้เขาได้เลย” คิซาเมะมองดูซาโตรุที่สงบและมีท่าทีขี้เล่นด้วยสีหน้าสับสน

เขาไม่เข้าใจพลังอันสุดแสนจะประหลาดของซาโตรุ

“อยากรู้เหรอ? ฉันบอกให้ก็ได้” ซาโตรุยิ้มบางเบา

สิ่งที่ซาโตรุใช้คือไสยเวทย์ต้องสาป และหลังจากเขาบอกศัตรูเกี่ยวกับไสยเวทย์ต้องสาปไป ความสามารถของเขาก็จะเพิ่มขึ้นในช่วงเวลาสั้นๆ

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

ทุกคนก็ตกใจเล็กน้อย ทุกคนต่างกำลังรอฟังซาโตรุ

คิซาเมะและอิทาจิ กระทั่งสมาชิกในทีมเจ็ดก็ยังสงสัยเรื่องความสามารถของซาโตรุเหมือนกัน

“บอกศัตรูเรื่องความลับของแก นั่นน่ะคิดดีแล้วเหรอ? ไอ้เจ้าคนอวดดี” คิซาเมะหัวเราะเยาะด้วยรอยยิ้มเสียดสี

เขาไม่เคยเจอคนบ้าอย่างซาโตรุมาก่อนเลย

บอกเทคนิคลับของตนเองให้ศัตรูฟังเนี่ยนะ?

บ้าบอที่สุด!

“ไม่เป็นไรหรอก ถึงฉันจะบอกไป พวกนายก็คงทำอะไรไม่ได้อยู่ดี” ซาโตรุยกนิ้วชี้และนิ้วหัวแม่มือขึ้นพลางหัวเราะ “ระยะห่างระหว่างนายกับฉันนั้นเป็นอนันต์”

ทุกคนที่อยู่ในที่นั่นต่างตกตะลึง โดยเฉพาะนารูโตะ หัวของเขาเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

อนันต์?

เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว

"เรามาจับมือกันเถอะ" ซาโตรุยกฝ่ามือขึ้นแล้วเขย่าไปมา

“แกคิดว่าฉันโง่เหรอ?” คิซาเมะจ้องไปที่ซาโตรุอย่างระมัดระวังและไม่ขยับตัวเข้าไป

จับมือกับศัตรูเหรอ?

ซาโตรุคนนี้ชอบล้อเล่นนัก

เขากลัวเหลือเกินว่ามันจะเป็นการลอบโจมตี!