บทที่ 58: ในนามของโฮคาเงะ คาถาสะกดปิดผนึกซากอสูร

บทที่ 58: ในนามของโฮคาเงะ คาถาสะกดปิดผนึกซากอสูร

“จงตายซะ อาจารย์ซารุโทบิ” ในมือของโอโรจิมารุถือดาบคุซานางิ เขากระโจนเข้าหาฮิรุเซ็น

"...ฟึ่บ" แสงสว่างส่องออกมา และเลือดสีแดงก็กระจายไปทั่วท้องฟ้า

กระบองเหล็กไหลกายสิทธิ์กลายเป็นราชาวานรเอ็นมะที่ถือดาบคุซานางิไว้ในมือทั้งสองข้าง

“ซารุโทบิ นายกำลังทำอะไรอยู่น่ะ!” เอ็นมะหันกลับมามองฮิรุเซ็นแล้วพูดด้วยความโกรธ  "ลองมองดูตนเองและมองไปที่หมู่บ้านตอนนี้สิ นายจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเหรอ?"

"?"

“ยางิว ซาโตรุพูดถูก นายคือโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ต้องแบกรับชะตากรรมและความรับผิดชอบของหมู่บ้านเอาไว้”

“ถ้าโอโรจิมารุรอดไปอีกครั้ง นินจาในหมู่บ้านและเด็กๆ ทุกคนจะต้องตาย!”

เอ็นมะเป็นเพื่อนเก่าของฮิรุเซ็น เขารู้ดีว่าฮิรุเซ็นกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อนานมาแล้ว โอโรจิมารุใช้นินจาในหมู่บ้านกับการทดลองแปลกๆ

ฮิรุเซ็นจัดการโอโรจิมารุได้แล้วในครั้งนั้น แต่เขายังคงมีความรักความเมตตาต่อศิษย์เก่าของเขา ท้ายที่สุดเขาก็ปล่อยโอโรจิมารุไป

เป็นเพราะความลังเลในตอนนนั้นที่นำมาสู่สถานการณ์ปัจจุบันนั่นเอง

"เอ็นมะ" โอโรจิมารุยิ้มอย่างเย็นชา และต้องการที่จะดึงดาบคุซานางิออก แต่เอ็นมะก็กำมันไว้ในมือแน่น

เอ็นมะเป็นที่รู้จักในฐานะสัตว์อัญเชิญที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกนินจา ราชาวานรเอ็นมะ

จึงเป็นเรื่องยากลำบากมากอย่างยิ่งที่จะแย่งชิงบางสิ่งบางอย่างไปจากเขาได้

“เด็กๆ…” ฮิรุเซ็นมองออกไปนอกกำแพงกั้น ในใจเขารู้สึกกังวลยิ่ง ใบหน้าที่ยิ้มแย้มของนารูโตะและเด็กๆ มากมายก็โผล่เข้ามาในห้วงความคิด

ใช่

แล้วนี่ฉันกำลังทำอะไรอยู่?

ฉันคือโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ที่ทุกคนในหมู่บ้านให้การยอมรับและเป็นผู้แบกรับชะตากรรมของทั้งหมู่บ้าน!

ฮิรุเซ็นนึกถึงสิ่งที่ซาโตรุเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้

“ในฐานะโฮคาเงะ จะต้องแลกทุกอย่างสิ”

ที่ข้างหูของฮิรุเซ็น ดูเหมือนจะมีเสียงของมินาโตะดังแว่วขึ้น

“ด้วยนามโฮคาเงะ ผมจะต้องชนะ!”

กระดูกชราอย่างเขายังคงต้องได้รับการสั่งสอนจากคนหนุ่มสาว

ในฐานะผู้อาวุโส มันช่างน่าอับอายจริงๆ

“ฉันโฮคาเงะรุ่นที่ 3 ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น!” ฮิรุเซ็นลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า สีหน้าของเขาค่อยๆ หนักแน่นยิ่งขึ้น

“ฉันแบกรับชื่อเสียงของโฮคาเงะ และฉันจะแลกทุกอย่างเพื่อเอาชนะเธอที่นี่!” ดวงตาของฮิรุเซ็นเบิกกว้างขึ้น มันดูดุร้ายราวกับตอนที่เขายังอยู่ในสมัยวัยหนุ่ม

“เอ็นมะ นายจัดการโอโรจิมารุ ฉันจะผนึกโฮคาเงะรุ่นที่หนึ่งและโฮคาเงะรุ่นที่สองก่อน!” ฮิรุเซ็นประสานอินทันที

*ปัง*

ควันสีขาวฟุ้งกระจายอยู่ และร่างแยกมากกว่าหนึ่งโหลก็ปรากฏขึ้นออกมาจากอากาศ

“ในที่สุดนายก็มีความตั้งใจที่จะต่อสู้แล้วสินะ ซารุโทบิ” เอ็นมะปล่อยให้โอโรจิมารุโจมตีตัวเอง แต่ยังคงจับมือของโอโรจิมารุไว้แน่น

“อาจารย์ซารุโทบิ ตอนนี้คุณทำอะไรได้? ทั้งแก่แล้วและสูญเสียความแข็งแกร่งในวัยหนุ่มไปหมดสิ้นแล้วไม่ใช่เหรอ?” ใบหน้าของโอโรจิมารุบิดเบี้ยวจนดูน่าเกลียด เขาแทงดาบคุซานางิเข้าไปในท้องของเอ็นมะอย่างรุนแรง

“แค่ก…” เอ็นมะพ่นเลือดออกมาจำนวนมาก แต่มือหนาของเขายังคงจับมือของโอโรจิมารุไว้แน่น

“โอโรจิมารุ วันนี้เป็นวันตายของแก!” เอ็นมะมองลงไปที่โอโรจิมารุอย่างเย็นชา โดยมีเลือดไหลออกจากมุมปาก

ร่างแยกของฮิรุเซ็นหลายสิบร่างได้โจมตีโฮคาเงะรุ่นที่ 1 และโฮคาเงะรุ่นที่ 2 แบบปิดล้อม

"[คาถาดิน · บ่อน้ำพุเหลือง]" ร่างแยกสี่ร่างของฮิรุเซ็นล้อมรอบเซนจู ฮาชิรามะ และร่างแยกทั้งหมดก็ประสานอินพร้อมกัน พร้อมปรบมืออย่างแรงลงไปที่พื้น

ฮาชิรามะกำลังจะดีดตัวเองออกจากการโจมตี ทว่าได้มีแสงแวววาวในดวงตาสีเข้มของเขา มันคือจิตใจอันมุ่งมุ่น เขายืนกรานที่จะปฏิเสธคำสั่งของมาดาระ

พื้นกลายเป็นหนองน้ำขนาดใหญ่ และฮาชิรามะก็ติดอยู่ในหนองน้ำนั้น

ฮาชิรามะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ “เจ้าลิง ที่เหลือฉันจะฝากไว้ที่นายแล้วนะ”

ด้วยเจตจำนงอันแรงกล้า ในที่สุดเขาก็ช่วยฮิรุเซ็นไว้ได้

แม้ว่าเขาจะมีพลังเพียงหนึ่งในห้าหรือน้อยกว่านั้นก็ตาม

แต่ด้วยร่างแยกของฮิรุเซ็น ไม่ว่าเขาจะใช้วิธีใดก็ตาม มันก็ไม่สามารถหยุดเขาได้เลย

"[คาถาดิน · คุกเสาหิน]" ร่างแยกที่เหลืออยู่ของฮิรุเซ็นล้อมรอบโทบิรามะ และใช้คาถาในเวลาเดียวกัน

*บูม*

เสาดินขนาดใหญ่หลายต้นลอยขึ้นจากพื้นดิน ดักโทบิรามะไว้เหมือนกรง

โทบิรามะไม่เคลื่อนไหวอยู่ครู่หนึ่ง ปล่อยให้ตัวเองโดนดักและขังเอาไว้ในนั้น

โทบิรามะเองก็อาศัยพลังใจที่แข็งแกร่งของเขาเพื่อสร้างโอกาสให้กับฮิรุเซ็น

“ขออภัยด้วย แต่วิธีเดียวที่จะชนได้คือการผนึกวิญญาณของพวกท่านเอาไว้” ฮิรุเซ็นประสานอิน และด้านหลังเขาก็ปรากฏร่างใหญ่โตราวกับปีศาจ

มินาโตะ…ฉันจะใช้คาถาของเธอเพื่อปกป้องหมู่บ้านนี้เอาไว้

"[คาถาผนึก ∙ ปิดผนึกซากอสูร]"

แต่….เขาจะตายหลังจากใช้คาถานี้

ทว่าเขาได้ตัดสินใจแล้ว

ชินิกามิดึงดาบสั้นออกมาแล้วกรีดไปท้องของฮิรุเซ็นออก

“นี่คือเจตจำนงของฉันที่จะยอมแลกทุกอย่างในฐานะโฮคาเงะ!” ฮิรุเซ็นกัดฟันและอดทนกับความเจ็บปวดอันแสนสาหัสในช่องท้อง  เขามองซาโตรุด้านบนแล้วดึงวิญญาณของฮาชิรามะออกมาด้วยมือทั้งสองข้าง

เหนือกำแพงนั้น

“ความมุ่งมั่นก่อนตายนี้ช่างน่าประทับใจทีเดียว” ซาโตรุกัดลูกชิ้นแล้วมองฮิรุเซ็นอย่างเฉยเมย

คาถาปิดผนึกซากอสูรเป็นหนึ่งในกระบวนท่าที่แปลกประหลาดที่สุดในโลกนี้

แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถเข้าไปขัดขวางคาถานี้ได้

“ไอ้แก่!” ใบหน้าของโอโรจิมารุพลันดูน่าเกลียดมาก

ฮิรุเซ็นเก็บวิญญาณของฮาชิรามะเข้าไปในผนึกในท้องของเขา จากนั้นเขาก็ดึงวิญญาณของโทบิรามะออกมาด้วย

“เจ้าลิง นายทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ฉันตัดสินใจถูกต้องแล้วสินะที่มอบตำแหน่งโฮคาเงะให้กับนาย” โทบิรามะกล่าว

ฮิรุเซ็นดึงวิญญาณของโทบิรามะออกมาและรวมเข้ากับผนึกสีดำในท้องของเขา

หลังจากที่ร่างของพวกเขาสูญเสียวิญญาณไปแล้ว  ร่างของฮาชิรามะและโทบิรามะก็กลายเป็นชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น

“ทำอะไรกัน? ต้องรีบจัดการแล้ว!” โอโรจิมารุระเบิดพลังออกมาเต็มกำลัง เขาเตะเข้าไปที่เอ็นมะอย่างแรง จากนั้นคอของเขาก็ยืดยาวขึ้น และก็ฟันคอของฮิรุเซ็นด้วยดาบคุซานางิ

โฮคาเงะรุ่นที่ 1 และโฮคาเงะรุ่นที่ 2

ทั้งสองคนที่กลับมาโดยคาถาสัมภเวสีคืนชีพนี้

ช่างไร้ประโยชน์ยิ่งนัก!

แสงสว่างจากคมดาบกำลังจะฟันเข้าไปที่ฮิรุเซ็น แต่แล้วเอ็นมะก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อป้องกันดาบอันคมกริบที่อยู่ตรงหน้าฮิรุเซ็น

หน้าอกของเอ็นมะถูกแทงด้วยดาบคุซานางิ เขาเมินเฉยต่อความเจ็บปวดสาหัสที่กระจายไปทั่วร่างกาย และกอดโอโรจิมารุไว้แน่น

เอ็นมะตะโกน “ซารุโทบิ ถึงเวลาแล้ว!”

“โอโรจิมารุ มีเพียงเธอเท่านั้น เธอเท่านั้นที่ไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นโฮคาเงะ!” ฮิรุเซ็นใช้โอกาสนี้ คว้ามือของโอโรจิมารุ และดึงวิญญาณของโอโรจิมารุด้วยกำลังทั้งหมดที่มีของเขา

“ไอ้แก่ ถ้าอยากตายก็ตายไปคนเดียวสิ!!” หลังจากที่วิญญาณของโอโรจิมารุถูกจับ ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ อ่อนกำลังลงไป เขาเฝ้าดูดวงวิญญาณที่กำลังไหลออกจากร่างของเขา

เขาเห็นมือของเขาเริ่มเปลี่ยนสีไป มันทำให้เขาตกใจมาก