บทที่ 37 - ลอร์ดระดับ 3

บทที่ 37 - ลอร์ดระดับ 3

༺༻

ลู่ชางเอ่ยขึ้น จีตี้ที่อยู่ด้านหลังก็กำไม้เท้าในมือแน่น

ถึงแม้ทุกครั้งที่ผ่านมาจะไม่ได้เจอกับอันตรายเลย แต่พวกเขาก็ยังคงรักษาความจริงจังเอาไว้

ในเมื่อรับเงินมาแล้ว

ก็คงจะทำตัวเหลวไหลไม่ได้ใช่ไหมล่ะ?

จีตี้ที่อยู่ในรถพ่วงได้เตรียมการร่ายเวท 「เวทผ่อนพิษ」 ไว้แล้ว

ส่วนไกตันที่เป็นผู้พิทักษ์ ก็ยืนอยู่ที่ทางออกของรถพ่วง พร้อมที่จะกระโดดลงไปรับความเสียหายได้ทุกเมื่อ

เตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ พร้อมที่จะลุยได้ทันที

แต่สุดท้าย……

กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ลู่ชางใช้ 「เสาพุ่งทะยาน」 หนึ่งครั้ง และ 「กระสวยน้ำแข็ง」 อีกหนึ่งครั้ง

ใช้เวทมนตร์ไปเพียงสองบท

ก็แทงแมงป่องทะลุและแช่แข็งเป็นประติมากรรมน้ำแข็ง ตายสนิทแบบที่ไม่มีทางตายได้มากกว่านี้……

เอ่อ

น้องชายครับ……

ระยะโจมตีของคุณพี่เนี่ย มันไกลเกินไปหน่อยแล้วนะครับ

สุดท้ายเพื่อป้องกันมันแกล้งตาย ลู่ชางยังคงซ้ำด้วย 「วายุคมสับ」 ไปอีกหนึ่งรอบ

เรียกได้ว่าระมัดระวังจนเกินเหตุจริงๆ

สุดท้าย ก็ยังคงเป็นโจวเออร์เพียงคนเดียวที่เดินไป

เดินเตาะแตะไปรวบรวมของรางวัล

สมกับเป็นเดือนแห่งการเก็บเกี่ยวจริงๆ ได้เงินมาถึง 2 เหรียญทอง 12 เหรียญเงิน

อัตราการดรอปของนั้นสูงมากจริงๆ

ลอร์ดมอนสเตอร์ทุกตัวที่ฆ่าในวันนี้ ล้วนมีผลผลิตเพิ่มเติมให้เก็บเสมอ

ครั้งนี้ของรางวัลพิเศษก็คือผลึกปฐพี

ลู่ชางถือผลึกปฐพีไว้ในมือแล้วพิจารณาดู

ผลึกธาตุพวกนี้…… ในเดือนแห่งการเก็บเกี่ยวมันจะต้องดรอปแน่นอนเลยหรือเปล่านะ?

ทำไมรู้สึกว่าอัตราการดรอปมันสูงขนาดนี้?

แมงป่องเป็นมอนสเตอร์ธาตุปฐพีและพิษ มักจะปรากฏในรูดินหรือดันเจี้ยนสายพิษ

ในดันเจี้ยนที่มีแมงป่องเป็นธีมหลัก ย่อมมีโอกาสสูงที่จะปรากฏขึ้น

นอกจากผลึกปฐพีแล้ว ยังมีของรางวัลประเภทพิษที่มอนสเตอร์ระดับลอร์ดสายพิษมักจะให้มาอีกด้วย

ถุงพิษ, หางพิษ…… อะไรก็ตามที่มีพิษ ล้วนขายได้ในราคาดีทั้งนั้น

เพราะการนำพิษไปเคลือบบนอาวุธเป็นวิธีที่ง่ายที่สุดในการเพิ่มความรุนแรงของการโจมตี ของพวกนี้จึงขายดีตลอดกาล

โดยเฉพาะนักธนู หากเคลือบพิษลงบนลูกศร พลังสังหารจะเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การหลบซ่อนตัวในที่มืดแล้วยิงธนูพิษเนี่ย มันเป็นการโจมตีที่ขี้โกงสุดๆ ไปเลย

……

หลังจากจัดการเจ้าแมงป่องตัวนี้แล้ว ลอร์ดระดับ 2 ที่เหลืออีกตัวหนึ่งก็อยู่ไม่ไกลนัก

ยังคงใช้วิธีเดิมคือการขี่แรดมังกรเข้าไปหา

ทุกคนเตรียมพร้อมอย่างเต็มที่ตามคำสั่งของลู่ชาง

เป็นการทำท่าทางเตรียมพร้อมที่เคร่งครัด

เมื่อเข้าสู่ระยะโจมตี……

ก็ยังคงเป็นลู่ชางที่ส่งเวทมนตร์สองบทไปจัดการจนเรียบร้อย

อย่าว่าแต่การต่อสู้ที่ยากลำบากเลย

ลอร์ดทั้งสามตัวแค่เห็นหน้าลู่ชางแวบเดียวก็ต้องตายซะแล้ว

ผลงานที่ได้รับแบบนี้ ทำให้ในใจของลู่ชางก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

ดูเหมือนว่า คนที่รับมือได้ยากจริงๆ จะมีแค่อิซพารัลต์เท่านั้นสินะ

ความจริงแล้วเขาก็มีความแข็งแกร่งพอที่จะถล่มศัตรูในระดับเดียวกันได้ทั้งหมดนั่นแหละ

และถ้าอิซพารัลต์อยู่ระดับ 2 จริงๆ ล่ะก็

ก็ไม่แน่ว่าจะเอาชนะเขาได้

พอนึกได้แบบนี้ ก็ช่วยกู้คืนความมั่นใจที่เคยถูกอิซพารัลต์บดขยี้ไปเมื่อวันก่อนให้กลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

……

หลังจากจัดการลอร์ดระดับ 2 ในภารกิจจนครบหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็คือลอร์ดระดับ 3 เพียงตัวเดียวเท่านั้น

บอสทั้งสี่ตัวนี้ต่างก็กระจายตัวอยู่ในตำแหน่งต่างๆ ของที่ราบเดียวกัน การเดินทางจึงรวดเร็วมาก

ลู่ชางมองดูหางของอีกฝ่ายที่เหมือนกับลูกตุ้มหนามจากระยะไกล

ใหญ่ชะมัดเลยแฮะ

ขนาดตัวของมันพอๆ กับรถบรรทุกสองคันจอดเรียงกันเลยทีเดียว……

ปัง—

ปัง!

แถมหางที่ทั้งหนาและยาวและมีหนามยักษ์ทรงกลมของมัน ยังคงสะบัดไปมาไม่หยุด

ทุกครั้งที่มันสะบัด จะเกิดเสียงแหวกอากาศที่รุนแรงมาก

มันทั้งหนักและหางของมันยังมีความรวดเร็วและทรงพลังอย่างยิ่ง

ลู่ชางเห็นแล้วก็แอบกลืนน้ำลาย

ด้วยร่างกายที่เปราะบางของเขา ถ้าหากโดนหางนั้นฟาดเข้าจังๆ ล่ะก็ คงจะตายทันทีแน่ๆ……

นี่แหละคือมอนสเตอร์ระดับ 3

ผิวหนังที่หนาและหยาบกร้าน ร่างกายที่ใหญ่โต ให้ความรู้สึกถึงพลังอำนาจอย่างเต็มเปี่ยม

แค่มองด้วยตาเปล่า ก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่ระดับเดียวกับเจ้างูยักษ์นั่นแน่นอน

การได้ล่าลอร์ดมอนสเตอร์หลายครั้ง

ทำให้ลู่ชางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล่นเกมล่ามอนสเตอร์อยู่เลย เพียงแต่ว่า เป็นเวอร์ชันที่ใช้เวทมนตร์ได้

“ไปครับ”

ลู่ชางตบหลังแรดมังกรเบาๆ

แรดมังกรเริ่มออกวิ่ง! และยังคงพุ่งเข้าหาเป้าหมายเหมือนเดิม

แต่ทว่าครั้งนี้ ยังไม่ทันจะเข้าสู่ระยะร่ายเวท เจ้า 【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】 ตัวนี้กลับหันหน้ามาทางลู่ชางทันที!

เมื่อมันเห็นลู่ชาง มันก็พุ่งตรงเข้ามาหาเขาทันที!

ลู่ชางมุมปากกระตุกเล็กน้อย

เฮ้ย……

จะสัมผัสไวเกินไปหน่อยไหมครับ?

ลอร์ดระดับ 3 ให้แรงกดดันที่แตกต่างไปจากระดับ 2 จริงๆ

ลู่ชางคิดเช่นนั้นในใจ

แต่มือก็ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหวเลย

เมื่อเห็นว่าฝ่ายตรงข้ามมีเจตนาจะพุ่งชน ลู่ชางจึงร่ายเวททันที!

โครม โครม โครม—

กำแพงยักษ์ที่หนาแน่นสามชั้นพุ่งขึ้นมา!

ขวางกั้นไว้บนเส้นทางที่ฝ่ายตรงข้ามต้องผ่านอย่างพอดิบพอดี!

ต้องกั้นมันไว้ให้ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าโดนร่างกายที่มีขนาดพอๆ กับรถบรรทุกสองคันชนเข้าล่ะก็ ร่างกายเขาคงได้เขียวช้ำไปทั้งตัวแน่ๆ

ระยะห่างของทั้งสองฝ่ายเริ่มไม่ไกลกันนัก

แทบจะในวินาทีถัดมา

【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】 ก็พุ่งชนเข้ากับกำแพงหนักที่ลู่ชางสร้างขึ้นทันที!

ตู้ม!

กำแพงหินที่แข็งแกร่งปรากฏรอยร้าวขึ้นนับไม่ถ้วน

แต่ทว่า……

กลับไม่ถูกชนจนพัง!

「กำแพงหนัก (เลเวล 195) — ความแข็งแกร่งที่เหลือเชื่อ, ซ่อมแซมตัวเอง, สร้างขึ้นอย่างรวดเร็ว, เสริมความแข็งแกร่งเป็นพิเศษ, ดูดซับแรงกระแทก, ความกว้างมหาศาล, ความสูงมหาศาล, ความแข็งแกร่งถึงขีดสุด」

เวทกำแพงหินของลู่ชางนั้น วิวัฒนาการไปในด้านความแข็งแกร่ง

และในกระบวนการฝึกฝน เขาก็ยังคงมุ่งเน้นไปที่การเสริมสร้างความแข็งแกร่งของกำแพงหนักมาโดยตลอด

เหตุผลที่เลือกฝึกทางนี้ก็ง่ายมาก เพราะนี่คือหนึ่งในไม่กี่เวทมนตร์สายป้องกันที่เขามีอยู่

ด้านการโจมตีลู่ชางไม่ได้ขาดแคลนเลย

สิ่งที่เขาขาดคือวิธีการเอาตัวรอด

สำหรับกำแพงหนักที่สามารถขัดขวางการโจมตีของศัตรูได้ ลู่ชางทุ่มเทฝึกฝนมันมากที่สุดจริงๆ

แต่พอจะนับจริงๆ นี่คือครั้งแรกที่ลู่ชางใช้กำแพงหนักในการขัดขวางการบุกของศัตรู

ตอนที่ฝึกซ้อมกับอิซพารัลต์ กำแพงหนักถ้าไม่ถูกอิซต่อยจนทะลุ ก็มักจะถูกอ้อมผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ไม่เคยได้แสดงประสิทธิภาพเลยสักครั้ง

ส่วนลอร์ดมอนสเตอร์ที่ฆ่าในวันนี้ พวกมันยังไม่ทันได้โจมตีกำแพงหนัก ก็ถูกลู่ชางฆ่าตายก่อนแล้ว

ดังนั้น……

【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】 จึงกลายเป็นเป้าหมายแรกที่ลู่ชางได้ใช้ทดสอบความแข็งแกร่งในการป้องกันของกำแพงหนักจริงๆ

และภาพเหตุการณ์นี้เอง

ทำให้ 【ไกตัน】 ที่อยู่บนรถพ่วงถึงกับอ้าปากค้าง

ไม่ใช่สิครับหัวหน้า?

กันได้เหรอครับ?

แถมกันได้ตั้งแต่กำแพงชั้นแรกเลยเหรอ?

ลู่ชางตั้งกำแพงหนักไว้ทั้งหมดสามชั้น เหมือนกับขนมปังที่วางซ้อนกันสามแผ่น

นี่แค่กำแพงชั้นแรกยังชนไม่แตกเลย ระยะห่างจากการที่จะทำลายการป้องกันของลู่ชางได้นั้น ยังห่างไกลเกินไปมากนัก

คนที่เป็นผู้พิทักษ์อย่างเขา แทบจะไม่จำเป็นต้องมีอยู่เลยด้วยซ้ำ!

ตู้ม!

「เสาพุ่งทะยาน」 พุ่งขึ้นมา!

เสาดินที่แหลมคมแทงเข้าที่หน้าท้องของ 【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】 ในพริบตา!

ฉึก ฉึก ฉึก!

เลือดสาดกระจาย—

ทักษะเสาพุ่งทะยานนี้ ในหลายกรณีมันใช้งานได้ดีมากจริงๆ

เพราะมอนสเตอร์ส่วนใหญ่มีหน้าท้องที่นุ่ม และพวกที่เดินสี่ขา หน้าท้องมักจะอยู่ติดกับพื้นเสมอ

นักรบหรือนักธนูทั่วไป หากต้องการโจมตีหน้าท้องจำเป็นต้องสร้างโอกาสหรือจังหวะในการลงมือ

มีเพียงนักเวทเท่านั้น……

ซึ่งเป็นอาชีพที่มีรูปแบบการต่อสู้ที่หลากหลาย ถึงจะสามารถใช้เวทมนตร์อย่างเสาพุ่งทะยานในการโจมตีจากใต้ดินได้โดยตรง

นี่ก็เป็นเหตุผลที่ว่าทำไมเวลาที่นักเวทร่ายเวทช้า คนอื่นก็ได้แต่บ่นแต่ไม่เคยรังเกียจที่จะมีนักเวทอยู่ในทีมจริงๆ เลย

ผลของ 「เสาพุ่งทะยาน」 นั้นเห็นผลชัดเจนมาก

ลู่ชางเข้าสู่ระยะภายใน 400 เมตรแล้ว

【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】 ที่ถูกเสาแทงทะลุร่าง ตกอยู่ในสภาพที่เคลื่อนไหวได้ยากลำบากอย่างยิ่ง

นี่ไม่ใช่เพียงแค่เสาดินธรรมดาทั่วไป

เมื่อมันแทงเข้าไปในร่างกายของศัตรูแล้ว วิธีเดียวที่จะดึงออกได้คือการหักเสาพุ่งทะยานให้ขาด

แต่ทว่าความแข็งแกร่งของเสาพุ่งทะยานนั้นสูงกว่าเสาดินปกติมาก…… การจะหักมันให้ขาด ต้องจ่ายราคาที่แสนสาหัส

และการโจมตีของลู่ชาง ก็จะไม่มีวันหยุดนิ่ง

「ศรคำสาป」

เงาจากกำแพงยักษ์ทอดทับลงมา ภายในเงานั้น ศรคำสาปสีดำสนิท 15 ดอกค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบ

ฉึก!

ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก ฉึก—

ศรคำสาป 15 ดอก พุ่งทะลุผิวหนังที่เหนียวและหนาประดุจน้ำที่ซึมเข้าไป และฝังลึกลงในร่างของ 【วัวเขาสลาตันหางลูกตุ้ม】

「ศรคำสาป (เลเวล 175) — คำสาปอ่อนแรง, คำสาปหมดแรง, ลดทอนพลังป้องกัน, หลอมรวมกับเลือด, แทรกซึม, ซ่อนเร้น, กลมกลืนกับเงา, แก้คำสาปยาก, ส่งผลรวดเร็ว」

༺༻