บทที่ 204 - เขตน่านน้ำไร้ที่สิ้นสุด, ทางเข้าสี่ทิศของเกาะ!

บทที่ 204 - เขตน่านน้ำไร้ที่สิ้นสุด, ทางเข้าสี่ทิศของเกาะ!

วันต่อมา

ณ ลานกว้างของค่ายพักแรมโซนตะวันออก

ยี่สิบปาร์ตี้ยังคงเริ่มแผนการท้าทายดันเจี้ยนเพื่อเก็บเลเวลกันตามปกติ

สำหรับพวกเขา การเสียเวลาหนึ่งถึงสองวันเพื่อไปชิงทางเข้า ถือว่าเป็นการเสียเวลาไม่น้อย

อีกด้านหนึ่งของค่าย

แผนกชั้นเลิศที่เป็นผู้เปลี่ยนอาชีพรุ่นก่อนได้ฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติหมดแล้ว

พวกเขาไม่ได้มากันหมดทั้งห้าร้อยคน แต่มาแค่หนึ่งร้อยคน ซึ่งก็คือยี่สิบปาร์ตี้เช่นกัน

'วิหารสมุทรมายา' เป็นดันเจี้ยนขนาดใหญ่พิเศษแบบหลายปาร์ตี้

ทางเข้าหนึ่งแห่งจะตรงกับ 'โซน' หนึ่งในดันเจี้ยน

จำนวนคนที่สามารถรองรับได้คือสองร้อยคน!

นั่นก็หมายความว่า

กองกำลังฝ่ายหนึ่ง สามารถส่งปาร์ตี้เข้าร่วมท้าทายได้สี่สิบปาร์ตี้

ดังนั้นการเปิดดันเจี้ยนครั้งนี้ จึงเป็นการเข้าร่วมพร้อมกันของทั้งสองร้อยคน ซึ่งรวมกันระหว่างรุ่นปัจจุบันและรุ่นก่อน

ส่วนอีกสี่ร้อยคนที่เหลือของแผนกชั้นเลิศรุ่นก่อน ถือว่าถูกคัดออกไปแล้ว

ในตอนนี้

ยี่สิบปาร์ตี้นี้ยืนตั้งแถวเตรียมพร้อมอยู่บนลานกว้างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ประสบการณ์เมื่อวานทำให้พวกเขารู้สึกอัดอั้นตันใจมาก

วันนี้ต้องเอาคืนให้ได้!

เมื่อเทียบกับความเคร่งเครียดของทุกคน เฉินหมิงกลับมีท่าทีสบายๆ ชิลๆ

เขาเดินเข้าไปในกลุ่มคน

ฉีอวี่คงรู้ตัวดี จึงหลีกทางให้เฉินหมิงขึ้นไปยืนอยู่ข้างหน้าสุด

"ลูกพี่... นายจะไม่เก็บสัตว์อัญเชิญระดับราชันตัวนั้นกลับไปเหรอ?"

ลูกทีมคนหนึ่งในปาร์ตี้จี้เย่ของฉีอวี่คงเอ่ยปากถามขึ้น

คนอื่นๆ ถึงเพิ่งสังเกตเห็น

ว่าสัตว์อสูรซากศพเลเวล 51 ของเฉินหมิงยังคงอยู่ในค่าย แถมยังพาสมาชิกปาร์ตี้หมิงเฉินสองสามคนเดินขึ้นค่ายกลวาร์ปไปแล้ว

นี่คือกำลังจะไปลงดันเจี้ยนแล้วนี่หว่า

เฉินหมิงปรายตามอง ก่อนจะตอบส่งๆ ว่า

"เก็บกลับไปแล้วฉันจะเก็บเลเวลยังไงล่ะ?"

ก็เพราะมีมารกระดูกราชันหมาป่าคอยเป็นตัวแทนฟาร์มเลเวลให้ไม่ใช่เหรอ เขาถึงได้มีเวลาว่างแบบนี้น่ะ

"เอ่อ..."

ด้านหลัง เมื่อแผนกชั้นเลิศได้ยินคำพูดนี้ ก็ถึงกับพูดไม่ออก

เหตุผลมันก็ใช่แหละ

แต่ว่า...

ไม่เอาพลังรบระดับราชันไปด้วย มันจะไหวจริงๆ เหรอ?

พวกเขาไม่ได้สงสัยในฝีมือของเฉินหมิงหรอกนะ

แต่ศัตรูที่ต้องเผชิญหน้ามันมีเยอะเกินไปจริงๆ

น้ำน้อยย่อมแพ้ไฟไงล่ะ

"เตรียมตัวพร้อมกันหรือยัง?"

ตอนนั้นเอง ร่างของเซี่ยชวนก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ

"งั้นก็ไปกันเถอะ"

วินาทีต่อมา

แสงจากค่ายกลวาร์ปขนาดใหญ่ก็สว่างวาบขึ้นใต้ฝ่าเท้าของคนนับร้อย

และเมื่อเห็นว่าแม้แต่เจ้าเมืองเซี่ยก็ยังไม่ถามถึงเรื่องราชันหมาป่าของเฉินหมิง

แผนกชั้นเลิศก็เลยไม่ได้พูดอะไรอีก

ได้แต่รู้สึกหวั่นๆ อยู่ในใจ

...

ชายแดนฝั่งตะวันออกของสมาพันธ์

เขตน่านน้ำ

บนแนวชายฝั่งที่ทอดยาว มีคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่ง

ป่าสัตว์ประหลาดกับเขตน่านน้ำเชื่อมต่อกันแทบจะไร้รอยต่อ

และบนพื้นที่แห่งนี้ ก็ไม่ปรากฏร่องรอยของสัตว์ประหลาดแม้แต่ตัวเดียว

ตั้งแต่โบราณกาล

บนดาวบลูสตาร์มีดินแดนไร้ที่สิ้นสุดอยู่สองแห่ง นั่นคือ ป่าสัตว์ประหลาด และเขตน่านน้ำสัตว์ประหลาด

เมื่อเทียบกับป่าสัตว์ประหลาดที่มีความหลากหลายและเต็มไปด้วยดันเจี้ยนมากมาย

เขตน่านน้ำไร้ที่สิ้นสุดกลับดู 'เงียบสงบ' กว่ามาก

จำนวนสัตว์ประหลาดในเขตน่านน้ำนั้นไม่อาจทราบได้ แต่ในหน้าประวัติศาสตร์กลับไม่เคยมีเหตุการณ์ฝูงสัตว์ประหลาดทะเลบุกโจมตีหรือรุกรานเมืองเลย

ทว่านี่ก็ไม่ได้หมายความว่าในเขตน่านน้ำจะไม่มีสัตว์ประหลาดและอันตราย

ในทางกลับกัน ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป ก็เหมือนกับก้าวเข้าสู่อเวจีที่ลึกจนหยั่งไม่ถึง...

ไปแล้วไม่มีวันได้กลับมา

เขตน่านน้ำนั้นทั้งสงบและอันตราย ทั้งเงียบงันและอันตรายถึงชีวิต

มีข่าวลือว่า เขตน่านน้ำทั้งหมดได้ถูกรวบรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้ว

เมื่อเทียบกับป่าที่วุ่นวาย เขตน่านน้ำกลับเป็นสถานที่ที่ปลาใหญ่กินปลาเล็กอย่างแท้จริง และโหดร้ายทารุณยิ่งกว่า

ท่ามกลางเขตน่านน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล

มีเกาะโดดเดี่ยวที่มีพื้นที่ราบเรียบตั้งตระหง่านอยู่บนผิวน้ำ

บนเกาะโดดเดี่ยวไม่มีสิ่งก่อสร้างหรือพืชพรรณใดๆ เลย

ดูเหมือนหน้าผาหัวโล้นที่โผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาเท่านั้น

บนเกาะโดดเดี่ยว สามารถมองเห็นกลุ่มผู้เปลี่ยนอาชีพได้

พวกเขาแบ่งออกเป็นสี่กลุ่ม ยึดครองพื้นที่ทั้งสี่ทิศเอาไว้

ในขณะนี้

ทางทิศตะวันออก

แสงจากค่ายกลวาร์ปก็สว่างขึ้น

วินาทีต่อมา

ร่างของเฉินหมิงและแผนกชั้นเลิศนับร้อยคนก็ปรากฏตัวขึ้น

ซ่า——

ทันทีที่เท้าแตะพื้น

เฉินหมิงก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความเค็มคาวและความหนาวเหน็บอันเป็นเอกลักษณ์ของเขตน่านน้ำปะทะเข้าหน้า

พร้อมกันนั้น ยังมีเสียงคลื่นซัดสาดเข้าหาฝั่งดังมาเป็นระลอก

"แค่ในอากาศ ก็มีพลังงานธาตุวารีเจือปนอยู่ด้วยเหรอเนี่ย?"

เฉินหมิงค่อนข้างแปลกใจ

นี่ก็พอจะพิสูจน์ได้แล้วว่าธาตุวารีในเขตน่านน้ำนี้อัดแน่นขนาดไหน

ประเด็นสำคัญคือ เขตน่านน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลทั้งหมดถูกนับรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

เมื่อเทียบกับป่าสัตว์ประหลาดแล้ว

การที่ผู้เปลี่ยนอาชีพจะพิชิตดินแดนไร้ที่สิ้นสุดแห่งนี้ ย่อมต้องยากกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด

"ที่นี่คือทางเข้าเหรอ?"

เฉินหมิงทอดสายตามอง สังเกตเกาะโดดเดี่ยวใต้ฝ่าเท้า

"ไม่ใช่หรอก ที่นี่บังเอิญตั้งอยู่ไม่ไกลจากดันเจี้ยน 'วิหารสมุทรมายา' ก็เลยถือเป็นฐานที่มั่นชั่วคราวน่ะ"

เซี่ยชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ เฉินหมิงอธิบายให้ฟัง

"เกาะนี้ไม่ได้ถูกครอบครองโดยสมาพันธ์ใดสมาพันธ์หนึ่ง แต่ถูกแบ่งออกเป็นสี่โซน..."

เฉินหมิงได้ยินดังนั้นก็หันไปมองทิศอื่นๆ

ทางทิศตะวันตกของเกาะ เป็นกลุ่มคนที่สวมชุดคลุมยาว

เครื่องแต่งกายที่เป็นเอกลักษณ์นี้ คือผู้เปลี่ยนอาชีพจากสมาพันธ์ศาสนจักร

ทางทิศเหนือคือสมาพันธ์ประภาคาร

ในปาร์ตี้ของพวกเขาสามารถมองเห็นอมนุษย์รูปร่างสูงใหญ่ที่มีผิวสีน้ำเงินเข้มและมีเกล็ดปกคลุมอยู่

"พวกนั้นคือเผ่าหมิงไห่ ขาดแคลนสเตตัสการฟื้นฟู แต่สเตตัสความคล่องตัวโดดเด่นมาก"

"เมื่ออยู่ในเขตน่านน้ำ พวกนี้จะถนัดการลอบกัดลอบโจมตีสุดๆ"

ก็เพราะมีเผ่าหมิงไห่เข้ามาร่วมวงด้วยนี่แหละ

เมื่อวานแผนกชั้นเลิศถึงได้พ่ายแพ้กลับมายับเยิน

เผ่าหมิงไห่ก็สมชื่อ เมื่อต้องต่อสู้ในเขตน่านน้ำ ย่อมมีความได้เปรียบอย่างมหาศาล

เฉินหมิงหันไปมองทางทิศตะวันตกต่อ

ทิศตะวันตกก็คือคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น

เผ่าคนแคระดำกับสมาพันธ์วอโค่ว

สี่ทิศทาง สี่กองกำลัง

เส้นแบ่งเขตแดนระหว่างกันก็ชัดเจน

เซี่ยชวนกล่าว "ทุกฝ่ายเคยตกลงกันไว้แล้ว ว่าห้ามต่อสู้กันบนเกาะ ที่นี่คือเขตสันติภาพ แต่พอออกทะเลไปแล้ว ก็ต้องวัดกันที่ฝีมือ"

"ส่วนวิธีแย่งชิงทางเข้านั้น ก็เป็นดันเจี้ยนระดับ 3 เหมือนกัน ดังนั้นถึงต้องให้พวกนายเป็นคนจัดการ"

แค่ทางเข้ายังเป็นดันเจี้ยนแยกต่างหากเลยเหรอ?

เฉินหมิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

วิหารสมุทรมายานี่มีของจริงๆ ด้วย

ทำเอาดูมีระดับขึ้นมาเลย

จะเข้าดันเจี้ยนยังต้องมีด่านทดสอบอีก

"ทางเข้ามีอยู่สี่แห่ง ตั้งอยู่ในเขตน่านน้ำทั้งสี่ทิศคือ ตะวันออก ใต้ ตะวันตก และเหนือพอดี ตำแหน่งของพวกเรา หรือก็คือทางเข้าทิศตะวันออก ถือว่าเป็นจุดที่ดีที่สุด"

"ตามหลักแล้ว แต่ละกองกำลังจะสามารถเข้าได้แค่ทางเข้าเดียว การแข่งขันก็เป็นแค่การแย่งชิงลำดับก่อนหลังเท่านั้น"

"แต่ตอนนี้สมาพันธ์ประภาคารกับวอโค่วกลับยึดทางเข้าทิศตะวันออก เหนือ และใต้เอาไว้ ไม่ยอมให้พวกเราเข้าไปแตะต้อง"

เฉินหมิงพยักหน้า พอจะเข้าใจแล้ว

พูดง่ายๆ ก็คือ พวกมันแค่อยากจะกวนประสาทกันชัดๆ

กะจะกั๊กทางเข้าแห่งสุดท้ายเอาไว้ปล่อยออกมาก่อนดันเจี้ยนเปิดแค่วันเดียวงั้นสิ

"อ้อ จริงสิ ลืมบอกนายไปเลย..."

จู่ๆ เซี่ยชวนก็ลดเสียงลง

"รางวัลของดันเจี้ยนวิหาร ทางสมาพันธ์สืบมาทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว ความจริงก็มีแค่สองอย่าง อย่างแรกคืออุปกรณ์ระดับเลเจนด์ที่ต้องเอาไปอัปเกรดในดันเจี้ยน"

"ส่วนอีกอย่าง ก็คือสเตตัสนิรันดร์ ที่นายเคยได้มาจากการถวายตัวเป็นเทพนั่นแหละ!"

"อะไรนะครับ?"

เฉินหมิงชะงักไป หันไปมองเจ้าเมืองเซี่ย

"สเตตัสนิรันดร์เหรอ?"

เซี่ยชวนพยักหน้ายืนยัน

"น่าเสียดาย รางวัลมันล่อตาล่อใจมาก แต่ก็ไม่เคยมีใครเคลียร์ผ่านได้เลย ดันเจี้ยนนั่นมันยากเกินไปจริงๆ"

เฉินหมิงสูดหายใจลึก ดวงตาเป็นประกายวาววับ

"ดีๆๆ..."

มิน่าล่ะถึงได้ชื่อว่าวิหาร!

ที่แท้ก็มีของจากขอบเขตแห่งเทพอยู่จริงๆ ด้วยสิ

ความคาดหวังที่เขามีต่อดันเจี้ยนขนาดใหญ่นี้

พุ่งปรี๊ดขึ้นมาอีกระดับทันที

อุปกรณ์ระดับเลเจนด์ แล้วก็สเตตัสนิรันดร์!

ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความแล้ว

ต่อให้พอดันเจี้ยนเปิด แล้วบอสข้างในคือเทพสมุทรโพไซดอน เขาก็จะหวดให้ร่วงให้ได้เลยคอยดู