ติดหนี้สามสิบล้าน 295 เทพปลาคาร์ปลงจากเขา
ติดหนี้สามสิบล้าน 295 เทพปลาคาร์ปลงจากเขา
ติดหนี้สามสิบล้าน 295 เทพปลาคาร์ปลงจากเขา
“หา?”
เจียงฉงอึ้งไป จากนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมา
“เทพปลาคาร์ปลงจากเขาแล้ว?!”
...
ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็นกว่า ๆ เป็นช่วงที่หมู่บ้านหมิงเยวี่ยคึกคักที่สุดพอดี
การรวบรวมเครื่องเซ่นไหว้ตลอดทั้งวันดำเนินมาถึงช่วงท้ายแล้ว พวก NPC ที่สวมบทบาทเป็นวิญญาณชั่วร้ายเริ่มปรากฏตัวตามตรอกซอกซอย ทำเอานักท่องเที่ยวตกใจจนกรีดร้องและหัวเราะออกมาเป็นระลอก
แต่ผ่านไปไม่นาน สถานการณ์กลับพลิกผันไปอย่างสิ้นเชิง
พยัคฆ์ผีที่เพิ่งโผล่หัวออกมาจากมุมตึก ยังไม่ทันจะได้อ้าปากขู่กรรโชกนักท่องเที่ยว ชายร่างใหญ่ที่อยู่หลังอุปกรณ์ประกอบฉากก็เบิกตากว้าง ตกใจจนร้องลั่น แล้วรีบมุดกลับไปซ่อนตัวทันที
เดี๋ยวก่อน?!
นั่นใครน่ะ?!
รอบตรอกซอกซอย เหล่าพยัคฆ์ผีในเงามืดและผู้คนที่สัญจรไปมาบนท้องถนน ล้วนทำหน้าเหมือนเห็นผี จ้องมองเด็กสาวผมสั้นหูเอลฟ์ที่สวมรองเท้าแตะและถือใบหูบัวอยู่เบื้องหน้า
เธอมองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้น บางครั้งก็วิ่งไปชะเง้อมองที่หน้าประตูบ้านไม้บางหลัง พวงกุญแจปลาคาร์ปตัวน้อยที่เอวแกว่งไกวไปตามจังหวะก้าวเดิน
...
นี่มันเทพปลาคาร์ปไม่ใช่หรือไง?!
นี่พาเทพปลาคาร์ปมาถึงไหนแล้วเนี่ย?!
ไม่ใช่ว่าประจำการอยู่ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ตลอดทั้งปีหรอกเหรอ? ทำไมถึงลงจากเขามาได้ล่ะ!
นักท่องเที่ยวบางคนเผยสีหน้าหวาดผวา
หรือว่ากำลังจะมีกิจกรรมใหม่อีกแล้ว?
หรือว่าภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของหมู่บ้านหมิงเยวี่ยเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่?!
ถึงได้ทำให้เทพปลาคาร์ปลงจากเขามา?!
แน่นอนว่าหลังจากนักท่องเที่ยวประหลาดใจ ก็เปลี่ยนเป็นความดีใจอย่างบ้าคลั่ง ใจหนึ่งก็อยากจะเข้าไปล้อมรอบ อีกใจหนึ่งก็รู้สึกประหม่าและหวาดกลัว
ท่ามกลางความรู้สึกที่อยากจะขยับตัวแต่ก็ไม่กล้า ทุกที่ที่เด็กสาวเดินผ่าน ไม่มีวิญญาณชั่วร้ายตนไหนกล้าโผล่มาเลยแม้แต่ตนเดียว
พวกเขาลนลานน่ะสิ!
นักท่องเที่ยวคิดว่าเป็นเทพปลาคาร์ปลงจากเขา แต่พวกเขาเคยอ่านคู่มือพนักงานมาแล้ว ล้วนรู้ดีว่าท่านผู้นี้จะไม่ออกจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์เด็ดขาด แม้แต่พวกเขาก็ไม่สามารถไปรบกวนการพักผ่อนของท่านผู้นี้ที่สระปลาคาร์ปได้ตามอำเภอใจ
แต่ตอนนี้เธอวิ่งลงมาได้ยังไง?
ฝ่ายบริหารรู้เรื่องไหมเนี่ย?
ฟางกุ้ยได้รับแจ้งอย่างรวดเร็ว ตอนที่เขารีบวิ่งหน้าตั้งมาถึง ก็เห็นนักท่องเที่ยวล้อมรอบอยู่เป็นวงซ้อนกันถึงสามชั้น
“ทำอะไรกันอยู่!!”
เสียงคำรามลั่นของคุณลุงวัยกลางคน ทำให้เสียงหัวเราะฝั่งนั้นหยุดลง นักท่องเที่ยวค่อย ๆ แหวกวงล้อมออก หันกลับมามองเขา เผยให้เห็นเด็กสาวผมสั้นที่อยู่ด้านใน
เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน เส้นผมไม่ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อ ในอ้อมแขนหอบของกินไว้กองโต... ทั้งมันฝรั่งทอด ขนมปัง บิสกิต เมล็ดแตงโม ถั่วลิสง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
แถมที่ข้อมือยังแขวนนาฬิกาทองคำเรือนสว่างวาบไว้อีก?
?
เดี๋ยวก่อน?
นั่นมันโรเล็กซ์เหรอ?
ฟางกุ้ยยืนอึ้ง ก็เห็นเทพปลาคาร์ปเชิดคางใส่เขา แล้วหรี่ตายิ้ม
“โย่ว~ มาแล้วเหรอ~”
...
หลังจากกันฝูงชนให้แยกย้ายกันไป ฟางกุ้ยก็พาพนักงาน ‘ผู้กล้า’ กลุ่มหนึ่ง คุ้มกันเทพปลาคาร์ปเดินไปจนถึง... ร้านขนมฉือปาของป้าหลิวอวิ๋น แล้วนั่งลง
เขาอยากจะพาท่าน... เทพองค์นี้กลับไปที่ศูนย์บริการนักท่องเที่ยวโดยตรง แต่พออีกฝ่ายเดินผ่านก็ตื่นเต้นดึงดันจะเข้าไปกินให้ได้สักสองคำ ไม่มีทางเลือก พวกเขาถึงได้มาหยุดอยู่ที่นี่
ไกลออกไปจากร้าน มีนักท่องเที่ยวล้อมวงอยู่ เพื่อรับประกันความปลอดภัยของเทพปลาคาร์ป พนักงานได้เตรียมพร้อมสกัดกั้นนักท่องเที่ยวไว้แล้ว
แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ ไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนกล้าเดินเข้าไปทักทายเลยแม้แต่คนเดียว ทุกคนล้วนยืนถ่ายรูปกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ไกล ๆ อย่างเจียมเนื้อเจียมตัว
“คุณป้า! ขนมของคุณป้าอร่อยมากเลย ฉันสงสัยมาตลอดเลยว่าใครเป็นคนทำ~”
ป้าหลิวอวิ๋นได้ยินมาว่า ท่านผู้นี้คือสุดยอดพนักงานของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ สวมบทบาทเป็น ‘เทพเจ้า’ อะไรสักอย่าง แต่ในสายตาของเธอ อีกฝ่ายก็เป็นแค่เด็กสาวหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูคนหนึ่งเท่านั้น
เธอยกขนมที่ตัวเองถนัดที่สุดมาเสิร์ฟด้วยความเอ็นดู
“อร่อยเหรอ? อร่อยก็กินเยอะ ๆ เลย! แหะ ๆ!”
เด็กสาวก็ไม่ปฏิเสธ ถือว่าของพวกนี้เป็นเครื่องเซ่นไหว้ชุดแรกหลังจากที่เธอลงจากเขา แล้วเริ่มกินอย่างเอร็ดอร่อย
น้ำบ๊วยเย็นเจี๊ยบที่นักท่องเที่ยวให้มาก็อร่อยมาก น้ำหยางเหมยคั้นสดของร้านข้าง ๆ ก็อร่อยมาก อากาศตีนเขามีกลิ่นอายของควันไฟอยู่สายหนึ่ง ค่อนข้างฉุนจมูก แต่กลับทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความสบายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
ที่แท้โลกภายนอกก็เป็นแบบนี้นี่เอง~
เด็กสาวก้มหน้าก้มตากิน หูรูปครีบปลาที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางเส้นผมสั่นไหวเบา ๆ
และในที่สุดเจียงฉงก็มาถึงอย่างล่าช้า
“ฟู่ว... เทพ... เทพปลาคาร์ป คุณออกมาทำไมไม่บอกผมสักคำล่ะ?”
เขายืนยันเข่าพักเหนื่อยอยู่กลางถนน มองดูเด็กสาวที่กำลังสวาปามอยู่ตรงหน้า ในที่สุดก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โชคดี...
โชคดีที่ไม่มีเหตุการณ์เบียดเสียดเหยียบกันตาย ไม่อย่างนั้นอุบัติเหตุครั้งใหญ่ครั้งแรกของแหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวนคงเกิดขึ้นแล้ว!
เขาเดินไปข้างกายเทพปลาคาร์ปเตรียมจะนั่งลง ผลคืออีกฝ่ายยังไม่ทันเงยหน้า เพียงแค่ปรายตามองมาแวบเดียว ก็ทำเอาเขาชะงักงันอยู่กับที่!
...
เจียงฉงลากร่างอันแข็งทื่อเดินไปนั่งฝั่งตรงข้าม ความรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัดถึงได้จางหายไป
เวรเอ๊ย... เมื่อกี้เขาเจออำนาจเทพในตำนานเข้าแล้วเหรอ?
เพียงแค่สายตาเดียว กลับทำให้เขาเข้าใจในพริบตาว่า ‘โรคตื่นตระหนก’ ให้ความรู้สึกแบบไหน
รู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกจริง ๆ!
เขาแอบมองนักท่องเที่ยวที่อยู่ไกลออกไปแวบหนึ่ง
มิน่าล่ะ...
มิน่าล่ะคนพวกนั้นถึงไม่เดินเข้ามา
คิดไม่ถึงเลยว่า NPC เด็กสาวที่สวี่จิ้งเลือกมากับมือคนนี้ จะมีออร่าทรงพลังขนาดนี้!
นักท่องเที่ยวข้างนอก: พวกเราเหรอ?
ล้อเล่นอะไรกัน?
พวกเขาเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนั้นเลยเหรอ?
มองแวบเดียวก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่เคยดูคลิปวิดีโอที่เทพปลาคาร์ปตบหน้าคน และไม่เคยเห็นรูปลักษณ์อันมหัศจรรย์ของหางปลาของอีกฝ่าย
ยิ่งไม่เคยสัมผัสพฤติกรรมปีศาจของอีกฝ่าย ที่รินเหล้าให้คุณแก้วหนึ่ง แต่ผลคือเพราะคุณเข้าใกล้เกินไป เธอจึงขมวดคิ้วแล้วสาดเหล้าทิ้งลงในสระน้ำ
เมื่อกี้อาศัยช่วงชุลมุนแอบยัดของอร่อยให้เธอจากไกล ๆ ก็ถือเป็นเกียรติอันสูงสุดแล้ว ใครจะกล้าไปรบกวนตอนที่เธอกำลังกินข้าวอยู่ล่ะ?
ปลาก็หวงของกินเหมือนกันนะรู้ไหม!
หลังจากทุกคนดูเทพปลาคาร์ปกินข้าวเสร็จ ในที่สุดก็เพิ่งจะนึกถึงการแสดงตอนห้าโมงครึ่งขึ้นมาได้ จึงเกิดความลังเลขึ้นมาชั่วขณะ
เทพปลาคาร์ปลงจากเขา นี่ต้องเป็นข่าวระเบิดระเบ้อแน่ ๆ!
มีความเป็นไปได้สูงที่จะซ่อนความลับสะท้านฟ้าเอาไว้!
แต่การแสดงนั่น... ช่วงนี้ได้ยินมาว่าการแสดงมีความหลากหลายมากขึ้นเรื่อย ๆ อุตส่าห์มาทั้งที ต้องสนุกมากแน่ ๆ...
สายตาของเหล่านักท่องเที่ยวลอกแลก คิดหน้าคิดหลัง ขณะที่กำลังเตรียมจะกัดฟันยอมแพ้เรื่องเทพปลาคาร์ป ก็เห็นเด็กสาวฝั่งตรงข้ามเช็ดปากกะทันหัน แล้วลุกขึ้นยืน
“ได้ยินมาว่าตอนเย็นในหมู่บ้านมีการแสดง~ พาฉันไปดูหน่อยสิ~”
เจียงฉงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ทันที โชคดีที่มีเงาร่างหนึ่งค่อย ๆ เดินมาจากที่ไกล ๆ ช่วยชีวิตเขาไว้
“พวกนายไปจัดการเถอะ ฉันจะพาเทพปลาคาร์ปไปเอง”
การแต่งกายของผู้ตอนรับที่คุ้นเคย น้ำเสียงกังวานใสที่คุ้นเคย นักท่องเที่ยวหันขวับไปมองด้วยความประหลาดใจระคนยินดี
ใต้เท้าผู้ต้อนรับของพวกเขาในที่สุดก็กลับมาแล้ว!
ตั้งแต่ภูเขาว่านหยวนพัฒนาเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ดีขึ้นเรื่อย ๆ หมู่บ้านหมิงเยวี่ยก็ไม่ได้เห็นใต้เท้าผู้ต้อนรับของพวกเขามานานมากแล้ว~
วันนี้ในที่สุดก็ได้เห็นแล้ว!
แน่นอน!
สิ่งนี้ยิ่งทำให้พวกเขามั่นใจในอีกความคิดหนึ่ง!
เทพปลาคาร์ปลงจากเขา! ผู้ตอนรับมารับด้วยตัวเอง!
ต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นแน่!
ไกลออกไปจากฝูงชน โจวเหยี่ยกอดอกมองดูอย่างเงียบ ๆ จากนั้นก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าทำไมเทพปลาคาร์ปถึงลงจากเขา แต่เห็นได้ชัดว่า การแสดงของหมู่บ้านหมิงเยวี่ยมีความเกี่ยวข้องกับภูเขาศักดิ์สิทธิ์
กระทบกระเทือนเพียงจุดเดียวก็สะเทือนไปทั้งร่าง
ตำนาน กิจกรรม และการแสดงของหมู่บ้านหมิงเยวี่ย ดูเหมือนกำลังจะมีความเคลื่อนไหวครั้งใหญ่แล้ว!
และครั้งนี้...
โจวเหยี่ยมองไปที่สวี่จิ้งซึ่งกำลังยิ้มและโบกมืออยู่กลางฝูงชน แววตาชื่นชมวาบผ่านดวงตาของเขา
เขาจะต้องพยายามอย่างหนัก เพื่อสร้างแผนงานกิจกรรมที่ประธานสวี่พอใจให้ได้!
ทางฝั่งฝูงชน
สวี่จิ้งค้อมเอวลงเล็กน้อย ยกมือขวาขึ้นเบา ๆ สีหน้าเคารพนบนอบและมีมารยาท
“ใต้เท้าเทพปลาคาร์ป เชิญตามผมมาทางนี้เลย~”
เด็กสาวปรายตามอง ดวงตากลมโตดุจเมล็ดซิ่งเปล่งประกายความเจ้าเล่ห์หยอกล้อสายหนึ่ง จากนั้นก็เชิดคางขึ้นเล็กน้อย ลุกขึ้นยืนเล่นละครเป็นเพื่อนเขา
“ออกเดินทางเถอะ~”