ติดหนี้สามสิบล้าน 275 ดำดิ่งสู่หมู่บ้านเซียนร่วงหล่น

ติดหนี้สามสิบล้าน 275 ดำดิ่งสู่หมู่บ้านเซียนร่วงหล่น

เวรเอ๊ย!

“ฉันต้องการ...”

[อย่าเพิ่งรีบร้อน]

น้ำเสียงของพี่ระบบดูเบิกบานใจ แต่ก็แสร้งทำเป็นเคร่งขรึม

[ขออธิบายก่อนนะ พรที่ขอจะต้องเกี่ยวข้องกับเนื้อหาของแหล่งท่องเที่ยวเท่านั้น ห้ามหลุดโลกหรือเวอร์เกินไป เพราะมันต้องใช้พลังงานของฉัน...]

[ถ้าเป็นหมวดการปรับปรุง จะต้องไม่เกินการปรับปรุงระดับ B ไม่อย่างนั้นจะใช้พลังงานสูงเกินไป ช่องโหว่นี้ฉันคงปิดบังไว้ไม่ได้...]

แล้วยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ?

ต่ำกว่าระดับ B เขาก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาระบบ แค่ใช้ค่าชื่อเสียงของตัวเองนิดหน่อยก็จัดการได้แล้ว ส่วนระดับ A ขึ้นไป ยิ่งมีอาวุธเทพชั้นยอดเป็นที่พึ่งพา

ในเมื่อพรข้อนี้ใช้ได้แค่ภายในแหล่งท่องเที่ยวเท่านั้น งั้นก็ต้องคิดให้ดี ๆ แล้ว

จะต้องมีจุดที่ได้ใช้งานอย่างแน่นอน

“งั้นนายปล่อยให้ฉันคิดดูก่อน รอฉันตัดสินใจได้แล้วค่อยบอกนาย”

[ไม่มีปัญหา!]

หลังจากดูคุณสมบัติและรับรางวัลเสร็จ สวี่จิ้งถึงเพิ่งจะเปิดโทรศัพท์มือถือ มองดูข้อความและสายที่ไม่ได้รับที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

พนักงานส่วนใหญ่ถามเขาว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ พร้อมกับรายงานสถานการณ์การดำเนินงานของต้นไม้ขอพรและภายในอุทยานให้เขาฟัง

ส่วนเฉิ่นจวงและนายอำเภอชิงซาน ก็ถามเขาเรื่องที่ต้าหงถูกจับกุม กับเรื่องที่ต้นไม้ขอพรแสดงอิทธิฤทธิ์ ว่าตกลงแล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับภูเขาว่านหยวนกันแน่?

แถมยังถามเขาด้วยว่าอยากจะรับการสัมภาษณ์ หรือให้พวกเขามอบรางวัลอะไรให้ไหม?

สวี่จิ้งตอบข้อความปฏิเสธไปทีละคน แต่เขาก็ออกมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว สมควรแก่เวลาที่จะเดินทางกลับเสียที

รถออฟโรดที่เต็มไปด้วยฝุ่นควันบรรทุกชายหนุ่มผู้เหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง มุ่งหน้ากลับสู่ภูเขาว่านหยวน

และในเวลาเดียวกัน ณ ภูเขาว่านหยวน สถาบันวิจัยทะเลสาบเซียนร่วงหล่น

หน่วยย่อยสุดท้ายของฝ่ายสำรวจ ยืนเรียงแถวกันอย่างพร้อมเพรียงอยู่หน้าแผงควบคุม มองดูจิ๊กซอว์ช่องตารางอิเล็กทรอนิกส์ขนาดใหญ่ทั้งซ้ายและขวา ก่อนจะเริ่มก้าวไปข้างหน้าเพื่อสแกนและอัปโหลดทีละคน

ติ๊ด!

ติ๊ดติ๊ด!

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณใสกังวานดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ช่องตารางสีเทาขาวกะพริบวิบวับสลับกันไปมา ในที่สุดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าสว่างไสว

หนึ่งช่อง สองช่อง... ห้าช่อง หกช่อง...

หัวหน้าทีมที่นำทีมในครั้งนี้ เปิดวิดีโอคอลรวมตัวกับสมาชิกคนอื่น ๆ ในกลุ่มเพื่อจับตาดูความคืบหน้าที่เปลี่ยนแปลงไป

การออกปฏิบัติการของพวกเขาในครั้งนี้ สิ่งที่เติมเต็มเข้าไปส่วนใหญ่ล้วนเป็นช่องตารางที่ถูกค้นพบได้ยาก หรือไม่ก็เป็นช่องที่เปิดใช้งานได้ทันที

ไม่รู้ว่า... จะมีความเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นไหม

สมาชิกทีมรองสุดท้ายก้าวไปข้างหน้าเพื่อสแกน สีหน้าดูผิดหวังเล็กน้อย

ภารกิจในครั้งนี้ดูเหมือนจะล้มเหลวเสียแล้ว คนสแกนเข้าไปตั้งเยอะแยะ เซียนร่วงหล่นหมายเลขหนึ่งก็ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย น่าจะยังไม่...

[ติ๊ง!!]

สมาชิกทีมเงยหน้าขึ้นขวับ หัวหน้าทีมก็เบิกตากว้างในพริบตา พร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา

แสงสีฟ้าเงินกลายเป็นเส้นวงแหวน ลอยออกมาจากเพดาน จากนั้นก็กวาดลงมาผ่านผนังโลหะสีเงินและกระจกของสถาบันวิจัย ตามด้วยการกวาดผ่านนักท่องเที่ยวที่ยืนอึ้งอยู่กับที่ทีละคน แล้วก็หดกลับไปอย่างรวดเร็ว

โทรทัศน์เครื่องเล็กที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นบนผนัง ด้านข้างมีแสงดาวดวงเล็ก ๆ กะพริบวิบวับดังเป๊าะแป๊ะ ราวกับกำลังจุดดอกไม้ไฟ

[ว้าว! ช่างน่ายินดีจริง ๆ ~]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้มาเยือนจากต่างถิ่นทุกท่าน พวกคุณปลดล็อกความลับในระยะที่สองได้สำเร็จแล้ว ซี่ซี่...]

[เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ฉันจะปลดล็อกการปิดกั้นหมู่บ้านเซียนร่วงหล่นที่ก้นทะเลสาบ ผู้มาเยือนจากต่างถิ่นผู้กล้าหาญ สามารถเดินทางไปสำรวจด้วยตัวเองได้แล้ว...]

[การสำรวจสมบัติลับก้นทะเลสาบผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว พวกผู้มาเยือนจากต่างถิ่นอย่างพวกคุณนี่ช่างดื้อรั้นเสียจริง ไม่รู้เลยว่าในวันที่ได้รับรู้ความจริงทั้งหมดของความลับ พวกคุณจะแสดงปฏิกิริยาแบบไหนออกมากันนะ...]

ฟุ่บ~

เซียนร่วงหล่นหมายเลขหนึ่งหายตัวไป สมาชิกทีมหันขวับกลับมา คว้าตัวหัวหน้าทีมไว้ด้วยความตื่นเต้นแล้วหัวเราะลั่น

“พวกเราทำสำเร็จแล้ว!!”

“เวรเอ๊ย! โคตรดีใจเลย!”

“ระยะที่สอง! ระยะผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว! แสดงว่ามีทั้งหมดสี่ระยะ!”

หัวหน้าทีมก็หัวเราะอย่างตื่นเต้นพลางกวักมือเรียกสมาชิกทีม

“แต่เซียนร่วงหล่นหมายเลขหนึ่งไม่ได้บอกนะว่ารางวัลในครั้งนี้คืออะไร บอกแค่ว่าปลดล็อกการปิดกั้นแล้ว”

“อยากรู้ชะมัดเลยให้ตายสิ!”

ทุกคนพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น นักท่องเที่ยวคนอื่น ๆ ก็พากันเข้ามามุงดู ลูบคลำแผงควบคุมด้วยความตื่นเต้น

“ระยะที่สองปลดล็อกแล้วเหรอ?! บ้าเอ๊ย! ฉันยังมีชิ้นส่วนอีกตั้งสิบกว่าชิ้นที่ยังไม่ได้อัปโหลดเลย!”

“แม่เจ้า! ในที่สุดก็ปลดล็อกแล้ว!”

“มีใครรู้บ้างว่ารางวัลระยะที่สองคืออะไร?”

ท่ามกลางฝูงชน เด็กสาวคนหนึ่งแอบชูมือขวาขึ้นสูง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

“ดูประกาศสิ! แอปออกประกาศแล้ว!”

พรึ่บ!

ทุกคนล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน กดเปิดแอป ก็เห็นหน้าจอแอปที่อัปเดตแบบเรียลไทม์อยู่บนนั้นจริง ๆ

[ประกาศ: สถาบันวิจัยทะเลสาบเซียนร่วงหล่นปลดล็อก [สมบัติลับก้นทะเลสาบ] ระยะที่สองแล้ว เตรียมเปิดใช้งานรางวัลระยะที่สอง——ดำดิ่งสู่หมู่บ้านเซียนร่วงหล่น]

[เวลาเปิดทำการ: เปิดใช้งานวันที่ 6 สิงหาคม]

[รายละเอียดการลงทะเบียน: โปรดตรวจสอบข้อมูลโดยละเอียดบนเว็บไซต์ทางการ]

เดี๋ยวก่อนนะ?

พี่ชายคนหนึ่งเงยหน้าขึ้น เอ่ยถามด้วยความงุนงง

“ดำดิ่งสู่หมู่บ้านเซียนร่วงหล่นคืออะไร?”

“ตอนนี้พวกเรายังไม่เรียกว่าดำดิ่งอีกเหรอ?”

สมาชิกทีมสำรวจคนหนึ่งหันไปมองหัวหน้าทีม ดวงตาเป็นประกาย เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้

“คงไม่ใช่ว่า...”

เขาทำท่าทางว่ายน้ำ

“ดำน้ำ?”

...

เขาเดาไม่ผิด ในขณะที่สวี่จิ้งกำลังขับรถกลับ บัญชีทางการของภูเขาว่านหยวนก็ปล่อยประกาศแจ้งเตือนรายการใหม่แบบซิงโครไนซ์

[แหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวน - จุดชมวิวทะเลสาบเซียนร่วงหล่น เนื่องจากมีการอัปเดตเวอร์ชัน จึงเปิดให้บริการรายการบันเทิงใหม่——ดำดิ่งสู่หมู่บ้านเซียนร่วงหล่น]

[รายการนี้เป็นรายการที่เรียกเก็บค่าบริการพิเศษ 500 หยวน/60 นาที รวมการฝึกสอนและการดำน้ำจริง]

[จำกัดเพียง 30 สิทธิ์ต่อวัน โปรดทำการสั่งซื้อล่วงหน้า จะมีพนักงานติดต่อคุณไป...]

ชาวเน็ตที่ไม่รู้เรื่องการปลดล็อกระยะที่สองของสถาบันวิจัย ถึงกับงุนงงไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มตั้งคำถามกันอย่างบ้าคลั่ง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

ทำไมจู่ ๆ ถึงเปิดกิจกรรมใหม่ล่ะ?

มีคนตั้งกระทู้ชี้แจงทันที

[ในฐานะที่เป็นรายการที่แพงที่สุดตั้งแต่แหล่งท่องเที่ยวภูเขาว่านหยวนเปิดให้บริการมา จะต้องพิเศษมากแน่ ๆ]

[ราคาของรายการดำน้ำที่ภูเขาว่านหยวนถือว่าอยู่ในระดับปกติ แต่ที่ทะเลสาบเซียนร่วงหล่น การดำน้ำเป็นเพียงเรื่องหนึ่ง ความพิเศษที่แท้จริงคือ สามารถเยี่ยมชมเมืองโบราณใต้น้ำได้อย่างใกล้ชิด!]

[พระเจ้าช่วย! เมืองโบราณพวกนั้นสมจริงสุด ๆ ไปเลย! ฉันยังกลัวว่าพวกเขาเข้าไปแล้วจะเจอชาวบ้านเลย...]

[พี่ชายคอมเมนต์บนอย่าหลอกฉันได้ไหม? ฉันเพิ่งจะเตรียมตัวลงทะเบียนเนี่ย]

[แพงจัง แต่ก็อยากไปชะมัด!]

[ในที่สุด ภูเขาว่านหยวนก็มีรายการที่ฉันจ่ายไม่ไหวโผล่มาแล้ว...]

[สหายทั้งหลาย มีใครจะรวมกลุ่มลงทะเบียนไหม? ฉันอยากไปมานานแล้ว!]

ชาวเน็ตเริ่มพูดคุยถกเถียงกันอย่างบ้าคลั่งเกี่ยวกับข่าวใหม่ ในเวลาเดียวกัน ภายในหอพักมหาวิทยาลัยในเมืองหย่งอัน ชายชรารูปร่างผอมแห้งก็โทรศัพท์หาลูกศิษย์ของตัวเอง

พี่โบราณสถานที่อยู่ปลายสายเพิ่งจะเสร็จสิ้นภารกิจการสำรวจตลอดหนึ่งสัปดาห์ และกำลังตั้งใจจะชวนเทพธิดาของเขาออกมาทานข้าว

“ฮัลโหล... อืม... อะไรนะ?!”

พี่โบราณสถานเปลี่ยนมือถือโทรศัพท์จากมือซ้ายเป็นมือขวา พลางกลืนน้ำลายลงคอ

“อาจารย์กำลังจะบอกว่า ทะเลสาบเซียนร่วงหล่นที่คราวก่อนโยนผมลงไปแล้วถูกหมอกมายากักขังไว้นานกว่าสองชั่วโมง ตอนนี้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมอย่างเป็นทางการแล้วเหรอ?!”

พวกเขาบ้าไปแล้วเหรอ?!

เขาอยากจะวางสาย แล้วรีบโพสต์ลงเน็ตเพื่อเรียกร้องให้ทุกคนอย่าไปรนหาที่ตายเด็ดขาด แต่ในวินาทีต่อมาก็ต้องชะงักไป

ผู้ต้อนรับหนุ่มคนนั้น ไม่น่าจะทำเรื่องบุ่มบ่ามแบบนี้หรอก

การที่เขากล้าให้ทุกคนลงน้ำ ก็แสดงว่าต้องมีความมั่นใจอย่างแน่นอน!

เงิน 500 หยวน... แลกกับการได้เห็นเมืองโบราณที่ทำให้เขาเฝ้าฝันถึงมาพักใหญ่ มันช่างเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม!

เมื่อวางสาย พี่โบราณสถานก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบจองตั๋วไปหนึ่งใบในทันที