บทที่ 13 ยัยนี่ไม่มีความเกรงใจเลยหรือไง?

บทที่ 13 ยัยนี่ไม่มีความเกรงใจเลยหรือไง?

การโต้เถียงระหว่างทั้งสองคนยุติลง ดาดฟ้าก็กลับมาเงียบสงบทันที

สายลมเอื่อยๆ พัดผ่านมา หอบเอาเสียงหัวเราะและเสียงหยอกล้อจากสนามกีฬาดังแว่วมาแต่ไกล นกที่โผบินผ่านท้องฟ้าเป็นครั้งคราวดึงดูดสายตาของพวกเขา

เวลาดูเหมือนจะเดินช้าลงและน่าเกียจคร้าน ถ้าเพียงแต่... หางตาของหลี่จื่อเชียนไม่ได้เต็มไปด้วยภาพเรียวขาเหยียดตรงในถุงน่องไหมสีดำที่กำลังแกว่งไปมาอย่างร่าเริง

'ยัยนี่ไม่รู้จักความเกรงใจบ้างเลยหรือไง?'

หลี่จื่อเชียนรู้สึกว่าเธอไม่มีสิ่งนั้นเลยสักนิด

ถ้าคนคนนี้มีความเกรงใจอยู่บ้าง อย่างน้อยก็ควรจะสำรวมพฤติกรรมเวลาเข้ามาในถิ่นของคนอื่นสิ เขาไม่ได้ขอให้นั่งหลังตรงแหน่วหรือคอยดูสีหน้าเขาตลอดเวลา แต่อย่างน้อยก็ควรจะมีท่าทีพื้นฐานของคนนอกบ้างไม่ใช่หรือไง?

ทำไมถึงได้เดินทอดน่องสบายใจเฉิบ ทำเหมือนที่นี่เป็นสวนหลังบ้านของตัวเอง ทำให้การโผล่พรวดเข้ามาของเธอดูเป็นเรื่องปกติไปได้???

หลี่จื่อเชียนรู้สึกว่า 'สัญชาตญาณหวงถิ่น' ขั้นพื้นฐานที่สุดของสิ่งมีชีวิตเซลล์คาร์บอนนั้นเป็นสิ่งจำเป็น เช่นเดียวกับ 'เส้นแบ่งเขต' ที่เพื่อนร่วมโต๊ะห้ามล้ำเส้นเด็ดขาด

เขารู้สึกว่าม่อหนานเป่ยทำเกินไปหน่อย

และด้วยความบังเอิญ ในขณะเดียวกันนั้น ม่อหนานเป่ยก็กำลังมีความคิดคล้ายๆ กับหลี่จื่อเชียนพอดี

ทำไมเวลาที่เธอกำลังมองไปรอบๆ ดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์ กินข้าวกล่อง และรู้สึกมีความสุขสุดๆ หางตาของเธอถึงต้องเหลือบไปเห็นหลี่จื่อเชียนที่กำลังพิงผนังห้องเก็บของ อาบแดดด้วยท่าทางสบายใจเฉิบอยู่ตลอดเวลาด้วย!

หมอนี่ไม่มีความเกรงใจเลยหรือไง!

เฮ้! เขากำลังรบกวนเวลาพักเที่ยงของคนอื่นอยู่นะ!

——ต้องหาวิธีทำให้หมอนั่นหายไปจากที่นี่ซะ

ในวินาทีนั้น ความคิดนี้ก็แวบขึ้นมาในหัวของหลี่จื่อเชียนและม่อหนานเป่ยพร้อมๆ กัน

เวลาพักเที่ยงคือเวลาพักผ่อนอันศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่สามารถแบ่งปันให้คนนอกได้

และเห็นได้ชัดว่า การต้องมาอยู่กับอีกฝ่ายไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการพักผ่อนเลยสักนิด

ในสายตาของทั้งคู่ การต้องมาใช้พื้นที่ร่วมกันมีแต่นำมาซึ่งความรู้สึกที่ต้อง 'เตรียมพร้อมรบ' ตลอดเวลา

ขืนเป็นแบบนี้แล้วใครจะไปพักผ่อนลง?

เมื่อจ้องมองไปที่เรียวขาในถุงน่องไหมสีดำที่ยังคงแกว่งไปมาอยู่ในสายตา—แม้จะเจริญตา แต่ก็ไม่ได้เจริญใจเอาเสียเลย—หลี่จื่อเชียนก็อ้าปากพูดกับม่อหนานเป่ย

"นี่ ชานมฉันล่ะ? เมื่อไหร่จะเอามาให้ซะที?"

ใช่แล้ว จุดประสงค์เดียวที่เขาพูดแบบนี้ออกไป ก็เพื่อทำให้ม่อหนานเป่ยรู้สึกหงุดหงิด

ก็นะ เขาจะอารมณ์เสียตอนพักเที่ยงอยู่คนเดียวได้ยังไงล่ะ?

มีคนทุกข์เป็นเพื่อนย่อมดีกว่าทุกข์อยู่คนเดียว

ไม่ผิดคาด สีหน้าผ่อนคลายของม่อหนานเป่ยเปลี่ยนเป็นถมึงทึงในทันที

เธอขมวดคิ้ว และโพล่งออกมาโดยไม่ต้องเสียเวลาคิดเลยสักนิด

"จะรีบไปไหน? กะจะกินปุ๊บแล้วไปเกิดใหม่เลยหรือไง?"

?

ที่ฉันพูดไปก็เพื่อเตือนให้รู้ว่า ‘เธอยังติดชานมฉันอยู่’ แล้วก็หัดรู้ความไปซื้อมาซะ ไม่ใช่ให้มาด่าฉันฉอดๆ อยู่นี่!

ปฏิกิริยาของม่อหนานเป่ยทำเอาหลี่จื่อเชียนตกใจจริงๆ แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดให้เขาสวนกลับไปในทันที

"พูดภาษาคนให้มันดีๆ ไม่ได้หรือไงวะ?"

"ไม่ได้"

"อ้อ~ สรุปคือพูดภาษาคนไม่เป็นสินะ? ถ้างั้นก็ช่วยไม่ได้แฮะ"

พูดจบ หลี่จื่อเชียนก็ยักไหล่แบมือด้วยท่าทางจนปัญญาแบบสุดๆ

เมื่อถูกยั่วโมโห ม่อหนานเป่ยก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้น แล้วตอบเขากลับไปด้วยน้ำเสียงที่ราวกับว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"การเลือกวิธีพูดให้เหมาะสมกับสิ่งที่กำลังคุยด้วย ไม่ใช่เรื่องพื้นฐานของมารยาทมนุษย์หรือไง?"

...ปากคอเราะร้ายไม่เบา แถมตรรกะยังชัดเจนสุดๆ

ขืนเถียงต่อไปก็ไร้ประโยชน์ หลี่จื่อเชียนเลยตัดสินใจเปลี่ยนมุมใหม่เพื่อต่อกรกับม่อหนานเป่ย

"ฉันจะบอกอะไรให้นะ ช่วงนี้ออกไปไหนมาไหนก็ระวังตัวไว้หน่อย"

?

เมื่อเห็นหลี่จื่อเชียนจู่ๆ ก็เปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงจริงจัง ม่อหนานเป่ยก็สับสนไปชั่วขณะ

"ระวังจะโดนฟ้าผ่าตายเอา"

ในจังหวะที่ม่อหนานเป่ยกำลังงงงวยอยู่นั้น หลี่จื่อเชียนก็พูดขยายความขึ้นมา

"..."

"ทำไมนายไม่ตายๆ ไปซะวะ!"

คนบ้าอะไรจู่ๆ มาแช่งให้คนอื่นโดนฟ้าผ่า?

ปกติแล้วมีใครเขาคุยกันแบบนี้บ้าง?

นี่มันคำพูดที่สิ่งมีชีวิตเซลล์คาร์บอนเขาพูดกันเหรอ?

หมอนี่ต้องเป็นหมาแน่ๆ??

"ใครเป็นคนเลิกพูดภาษาคนก่อนล่ะ?"

"นายไง?!"

หลี่จื่อเชียน: ?

ถ้าม่อหนานเป่ยพูดแบบนี้ เขาจะยอมทนไม่ได้เด็ดขาด!

คนอะไรจะไร้เหตุผลได้ขนาดนี้?

สองคำที่เขาให้ความสำคัญที่สุดในชีวิตก็คือคำว่า ‘ยุติธรรม’

มีที่ไหนทำผิดแล้วไม่ยอมรับ แถมยังมาโยนความผิดให้เขากันหน้าด้านๆ?

แล้วการทวงของเดิมพันมันผิดตรงไหน?

นั่นมันยุติธรรมสุดๆ แล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วพอมันออกมาจากปากม่อหนานเป่ย ทำไมมันถึงกลายเป็น ‘พูดไม่เป็นภาษาคน’ ไปได้ล่ะ?

"ฉันทำอะไรผิด? ฉันก็แค่ทวงชานมของฉัน ในฐานะเจ้าหนี้ ทวงถามถึงหนี้สินมันมากไปหรือไง? หรือเธอคิดว่าการเบี้ยวหนี้มันเป็นสิ่งที่คนปกติเขาทำกัน?"

ม่อหนานเป่ย: ???

"มันเหมือนกันตรงไหนวะ? นายจะบิดเบือนประเด็นเกินไปหน่อยไหม? แล้วจะให้ฉันออกไปซื้อชานมให้นายตอนพักเที่ยงได้ยังไง?"

ม่อหนานเป่ยถึงกับมึนงงไปเล็กน้อยกับตรรกะชุดใหญ่ของหลี่จื่อเชียน

เธอไม่ได้จะเบี้ยวหนี้สักหน่อยไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไมเธอถึงโดนประณามทางศีลธรรมอีกแล้วล่ะ?

และพอพูดถึงการประณามทางศีลธรรม เธอก็นึกไปถึงคาบอ่านหนังสือเองที่แสนประหลาดเมื่อเช้านี้

มันไร้สาระสิ้นดี!

ตรรกะของหมอนี่มันแถสีข้างถลอกปอกเปิก โคตรจะปัญญาอ่อนเลย!

ก่อนที่ม่อหนานเป่ยจะได้ด่าความหน้าด้านของหลี่จื่อเชียนในใจจนจบ เขาก็รับช่วงต่อจากคำพูดของเธอแล้วเริ่มเปิดฉากอีกครั้ง

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จก็อยู่ที่นั่น"

"หา?"

สำนวนนี้มันเอามาใช้แบบนี้ได้ด้วยเหรอ???

ความตกตะลึงของม่อหนานเป่ยถูกตีความไปอีกแบบอย่างสิ้นเชิงในความคิดของหลี่จื่อเชียน

"ฉันเข้าใจละ เธอก็แค่ตั้งใจจะเบี้ยวหนี้ ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด เฮ้อ ไม่น่าเชื่อเลยนะม่อหนานเป่ย ว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้"

พูดจบ คงรู้สึกว่ายังไม่สะใจพอ เขาจงใจเดาะลิ้นเสียงดังและส่ายหน้าไปมา เพื่อแสดงออกถึง ‘ความเจ็บปวดใจ’

"จึ๊ๆ"

ม่อหนานเป่ย: ???

"นี่ หงายกะลาหัวแล้วหัดใช้สมองคิดบ้างนะ! ตอนเที่ยงเขาตรวจกันเข้มจะตายชัก ถ้าเป็นนาย นายจะออกไปได้ไหมฮะ?"

ม่อหนานเป่ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า!

หมอนี่มันทำไมถึงได้ปากหมาขนาดนี้เนี่ย?

ตอนพักเที่ยง ทั้งฝ่ายปกครอง หัวหน้าระดับชั้น และเหล่าคณาจารย์ต่างก็ผลัดเวรกันเดินตรวจตราบริเวณประตูโรงเรียนและริมรั้ว เพื่อคอยจับนักเรียนที่แอบสั่งอาหารเดลิเวอรี่หรือพยายามจะปีนกำแพงโดดเรียน

เข้มงวดเบอร์นี้ จะให้เธอไปซื้อชานมให้หลี่จื่อเชียนได้ยังไงกัน?

ซื้อกับผีน่ะสิ!

ขืนออกไปซื้อ มีหวังเธอได้ไปนั่งจิบน้ำชาในห้องปกครองแทนแหงๆ!

ในจังหวะที่เธอกำลังคิดว่าหลี่จื่อเชียนใช้ส่วนไหนของสมองคิดถึงได้พ่นคำพูดพล่อยๆ แบบนั้นออกมา เธอก็ได้ยินเขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแฝงความงุนงงว่า

"ฉันออกได้นะ?"

"ได้ เอาเลย ไหนบอกมาซิว่านายจะออกไปยังไง?"

ม่อหนานเป่ยโกรธจัดจนเปลี่ยนสรรพนามแทนตัวเอง

เธอหันขวับไปหาหลี่จื่อเชียน ยกขาขวาขึ้นไขว่ห้าง กอดอก และสูดหายใจเข้าลึก

เธออยากจะรู้ใจจะขาดว่าหลี่จื่อเชียนจะใช้วิธีไหนในการฝ่าฝืนกฎในสถานการณ์คับขันแบบนี้

"ใบลาไง"

ม่อหนานเป่ย: ?

"ให้ตายเถอะ ใบลา! บ้าเอ๊ย! จะไปซื้อชานมให้นายก็ต้องเขียนใบลาวันนี้ พรุ่งนี้ก็ใบลา เขียนใบลาแม่งทุกวันเลยใช่ไหม? นายเห็นเหล่าหวังเป็นตัวอะไรวะ?"

"ครูประจำชั้นไง"

ม่อหนานเป่ย: ????

นั่นคือสิ่งที่เธอหมายถึงตอนถามคำถามนั้นหรือไง?

เธอหมายความว่าการเขียนใบลาทุกวันแบบนี้ มันคือการเห็นเหล่าหวังเป็นไอ้งั่งหรือเปล่าต่างหาก!

ก่อนที่เธอจะได้โวยวายออกไป เธอก็เห็นหลี่จื่อเชียนแบมือออกและพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่ใช่เรื่องของตัวเองว่า

"ฉันก็บอกวิธีให้แล้วนี่ไง? คนที่ต้องไปคิดหาวิธีลางานมันต้องเป็นเธอไม่ใช่หรือไง? เพราะคนที่ติดหนี้ชานมสิบแก้วมันไม่ใช่ฉันสักหน่อย"

ม่อหนานเป่ย: ????????