บทที่ 239 : ตอนพิเศษ (1)

บทที่ 239 : ตอนพิเศษ (1)

“เฮ้อ”

อากาศแจ่มใสเลยทีเดียว

วันนี้ก็เช่นเคย ฉันปูผ้าห่มผึ่งแดด

เป็นกิจวัตรประจำวันที่ฉันทำเป็นประจำ

ค่ำคืนอันเร่าร้อนดำเนินไปทุก ๆ คืน และผ้าห่มเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ฉันรู้สึกดีที่ได้เห็นผ้าห่มถูกซักอย่างสะอาดและตากแดดให้แห้ง แต่ก็รู้สึกเขินอายในเวลาเดียวกัน

ฉันมีความสัมพันธ์มากมายขนาดนี้เลยเหรอ?

ภาพผ้าห่มผืนใหม่ที่เปลี่ยนทุกวันให้ความรู้สึกเหมือนกำลังดำเนินกิจการโรงแรม แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจคือมีเพียงเนอร์และอาร์วินเท่านั้นที่มีอะไรกันฉันได้ในตอนนี้

เนื่องจากชีอันต้องดูแลร่างกายหลังคลอด เธอจึงยังไม่ได้มีเพศสัมพันธ์ไม่ได้

เพราะร่างกายของเธออ่อนแอมาโดยตลอด เธอจึงต้องระมัดระวัง

ฉันถอนหายใจอีกครั้งและมองไปที่ผ้าห่ม

น่าแปลกที่รอยยิ้มผุดขึ้นมาบนใบหน้าของฉัน ทั้ง ๆ ที่ภาพตรงหน้าไม่มีอะไรพิเศษ

จะว่าน่าอายก็น่าอาย และจะว่ามีความสุขก็มีความสุข

ฉันที่เคยตามหาความมั่นคงจนสงสัยว่าฉันเคยมีช่วงเวลาที่สบายใจมากกว่านี้หรือไม่

“......”

ในเวลานั้นมีคนปรากฏตัวข้างฉันและฝังจมูกไว้ในผ้าห่ม

เธอสูดดมกลิ่นนั้นเข้าจมูกซ้ำหลาย ๆ ครั้ง

“…”

ฉันจ้องมองเนอร์

ให้ความรู้สึกเหมือนกำลังตรวจสอบว่าซักผ้าเสร็จเรียบร้อยหรือไม่

ฉันมองไปที่เธอแล้วถาม

“ฉันซักผ้าเสร็จแล้ว”

“กลิ่นหายไปแล้ว…”

แต่เนอร์พึมพำด้วยสีหน้าผิดหวัง

ฉันมองสีหน้าของเนอร์แล้วถาม

“...อะไรนะ?”

“กลิ่นของเรา”

เมื่อฉันมองดูผ้าห่มตรงหน้า ฉันเห็นว่าผ้าห่มเป็นผืนที่ฉันใช้กับเนอร์

ผ้าห่มที่เปียกโชกไปหมดเพราะเราหลังจากมีเราผ่านค่ำคืนที่ร้อนแรงมา

ฉันมองไปที่เนอร์ ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าเศร้า

การแสดงอะไรแบบนี้... ฉันรู้สึกว่ามันกำลังแสดงถึงความรักของเธอที่มีต่อฉัน

ในขณะที่ฉันไม่สามารถพูดอะไรกับเธอได้ เธอเข้ามาใกล้ฉันด้วยดวงตาเศร้า ๆ ของเธอและทิ้งตัวมาในอ้อมแขนของฉัน

จากนั้นเธอก็สูดดมกลิ่นของฉันและพันหางไว้รอบต้นขาของฉัน

“ฉันขอดมกลิ่นแบบนี้ ดังนั้นนายอยู่นิ่ง ๆ สักพักนะ”

“…”

ถ้าตามปกติ การเห็นเนอร์แบบนี้คงจะดูน่ารัก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง มันให้ความรู้สึกเหมือนเธอมีเจตนาแอบแฝง และมันก็เป็นความจริงที่ทำให้รู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง

ฉันไม่สามารถลบความสงสัยได้ว่าเธอเข้าหาฉันด้วยความตั้งใจบางอย่าง

แต่ทั้งหมดก็อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ เพราะเนอร์เพียงแค่ยืนนิ่ง ๆ ในอ้อมแขนของฉันโดยไม่ขยับเขยื้อน

หรือพูดอะไร

เมื่อเห็นเธอเป็นเช่นนั้น ฉันก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกและกอดเธอเบา ๆ

และในขณะที่ฉันกอดเธอ เนอร์ที่กำลังดิ้นอยู่ในอ้อมแขนก็เอามือวางบนกางเกงของฉัน

เนอร์ใช้แรงกดลงไปเบา ๆ ทันที

เธอกระซิบ

“...เรามาทำแบบนั้นกันไหม?”

ตามคาด

ฉันกลืนน้ำลายลงขอแรง ๆ

ลางสังหรณ์ไม่เคยผิดเลยจริง ๆ

พูดตามตรงไม่ใช่ว่าฉันไม่สนใจรูปลักษณ์ที่สวยงามของเนอร์และความเย้ายวนของเธอ

ฉันรู้สึกอยากจะเข้าไปในร่างกายเธอตอนนี้เลย

...แต่นั่นไม่เหมือนสัตว์เกินไปเหรอ?

นอกจากนี้ เมื่อคืนฉันเพิ่งมีค่ำคืนที่ร้อนแรงมากกับอาร์วิน

ฉันก็ต้องการเวลาพักผ่อนเช่นกัน

“...อืม...”

ขณะที่ฉันกำลังหาข้อแก้ตัวและพูดคุย เสียงก็ดังมาจากในบ้าน

‘แง! แง!’

อดัมช่วยฉันไว้

ฉันค่อย ๆ ดันเนอร์ออกจากอ้อมแขนแล้วพูดว่า

“โอ้ ฉันไปดูอดัมก่อนนะ”

“...ฮึ่ม”

“...เนอร์?”

“อื้อ ไปเถอะเบิร์ก”

ในไม่ช้าเธอก็หันไปทางผ้าของเธอและโบกมือให้ฉัน

ฉันผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่คอและเข้าไปในบ้าน

.

.

.

.

เมื่อฉันเข้าไปในห้องชีอันก็อยู่ในนั้นแล้ว

เธอปลอบอดัมด้วยใบหน้าที่อ่อนโยนขณะอุ้มลูกชายของเราไว้ในอ้อมแขน

นี้ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วตั้งแต่เธอคลอดอดัม

ร่างกายของเธอกลับคืนสู่สภาพเดิมเรียบร้อย

ได้ยินมาว่าตอนนี้ประจำเดือนของเธอก็กลับมาเป็นปกติ

ชีอันหมกมุ่นอยู่กับอดัมมากจนเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันเข้ามา

“ลูกชายของแม่ ร้องไห้ทำไม หื้อ?”

เธอปฏิบัติกับลูกชายของเราเหมือนสมบัติล้ำค่า

ฉันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าชีอันรักลูกชายของเรามากแค่ไหน

เธอเป็นแบบนั้นมาตลอด

ชีอันรักของฉันและลูกชายที่สืบสายเลือดของฉันไปครึ่งหนึ่ง

ลูกชายของเราถูกตั้งชื่อตามพี่ชายที่รักของฉัน

ดังนั้นเขาจึงเหมือนกับสมบัติอันล้ำค่าของเรา

ฉันเดินไปหาชีนอัจับไหล่เธอไว้

ฉันยิ้มให้กับเธอและจูบแก้มของเธอเบา ๆ

“ไม่เหนื่อยเหรอ ชีอัน?”

"หื้ม? เหนื่อยอะไร?"

“เพราะอดัมร้องไห้ตั้งแต่เช้าแล้วนะ”

“ฉันไม่เหนื่อยเลย”

แค่มองรอยยิ้มบนใบหน้าของชีอัน ฉันก็บอกได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องโกหก

ฉันยื่นมือออกไปรับอดัมจากเธอ

น่าแปลกใจที่เด็กคนหนึ่งจะตัวเล็กได้ขนาดนี้

ฉันรู้สึกเหมือนสามารถปิดร่างเขาได้ได้ด้วยมือข้างเดียว

ฉันรับอดัมไว้ในอ้อมแขนด้วยความระมัดระวัง

“แง! แง้!”

แต่อดัมก็กลัวและร้องไห้เสียงดัง

ขณะที่ฉันประหม่าเล็กน้อย ชีอันก็หัวเราะและเอาอดัมกลับไป

เธอมองฉันด้วยสายตาขี้เล่นแล้วพูดว่า

“ฉันเดาว่าอดัมชอบแม่มากกว่า ใช่ไหมลูก?”

ราวกับว่าอดัมจะตอบคำถามชีอัน ทันทีที่กลับมาสู่อ้อมแขนของแม่ เขาก็หยุดร้องไห้และลืมตามองไปรอบ ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“อดัม”

ในขณะนั้น มีคนเรียกหาอดัมจากด้านหลัง

พอหันกลับไปก็พบว่าอาร์วินยืนอยู่ตรงนั้น

ด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดนั้น เธอแอบซ่อนบางสิ่งไว้ด้านหลัง

เมื่อฉันมองใกล้ ๆ มันดูเหมือนเป็นของเล่นเด็กที่เธอทำขึ้นมา

อาร์วินกระแอมในลำคอเบา ๆ แล้วเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว

ฉันรู้สึกเหมือนว่าเธอแสดงความรักต่ออดัมด้วย และฉันก็รู้สึกขอบคุณเธอมาก

“นายมาถึงก่อนแล้วเหรอ?”

ดวงตาของอาร์วินไม่ละสายจากอดัมเมื่อเธอพูดอย่างนั้น

เป็นที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าอาร์วินรักอดัมมาก

หลังจากมองอดัมแบบนั้นอยู่พักหนึ่ง เธอก็ยิ้มและแนะนำพวกเรา

“อยากไปเดินเล่นไหม อดัมคงอยากเห็นโลกภายนอกบ้าง”

ทั้งชีอันและฉันพยักหน้า

มันเป็นความคิดที่ดีเลยทีเดียว

แล้วอาร์วินก็พูดว่า

“อา ชีอัน อาหารที่ข้างล่าง…”

“อ๊ะ!”

เมื่อได้ยินคำพูดของอาร์วิน ชีอันก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

แล้วเธอก็พูดว่า

“เบลล์ช่วยดูอดัมแทนด้วย ฉันทำอาหารค้างไว้...”

“ได้สิ”

แต่ในขณะที่ฉันอุ้มอดัมไว้อีกครั้ง อดัมก็ร้องไห้เสียงดัง

อาร์วินหัวเราะลั่นและรับอดัมไปอุ้มไว้แทน

อดัมดูเหมือนจะสงบลง เขาหยุดร้องไห้แล้วมองมาที่ฉันอย่างสดใส

“…ฉันเสียใจจริง ๆ นะ”

เมื่อฉันแสดงความรู้สึกที่จริงใจออกไป ชีอันและอาร์วินก็หัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

ถึงกระนั้น ชีอันก็ขยับเท้าอย่างรวดเร็วและมุ่งหน้าไปยังห้องครัว

อาร์วินยิ้มร่าเริงให้กับอดัม เธอถูจมูกกับอดัมเบา ๆ แล้วมองมาที่ฉัน

“น่ารักจริง ๆ เลยอดัม”

“…”

“ฉันคิดว่าเขาจะเป็นมนุษย์คนโปรดคนถัดไปของฉัน”

ฉันหัวเราะกับคำพูดของอาร์วิน

อาร์วินกระซิบกับอดัม

“อดัมต้องรีบโตนะ เข้าใจไหม?”

ในขณะที่ฉันกำลังมองดูภาพนั้นอย่างมีความสุข อาร์วินก็พูดขึ้นมาว่า

“...ถ้าแบบนั้น นายก็จะสามารถปกป้องน้องของนายได้...”

“…”

เป็นช่วงเวลาที่ฉันคิดว่าอาจมีเหตุผลอื่นว่าทำไมอาร์วินถึงชอบอดัม

ในขณะนั้น ดูเหมือนอดัมกำลังมองมาที่ฉันเช่นกัน

ตอนนี้อาร์วินดูเหมือนจะแปลก ๆ ไปสักหน่อย

“เบิร์ก”

“หา?”

“รู้ไหมว่าอะไรผุดขึ้นมาในหัวฉันทุกครั้งที่เห็นอดัม?”

“...”

ในขณะนั้น ดวงตาของอาร์วินที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็นเย็นชา

แม้จะยังคงมีรอยยิ้มประดับอยู่บนริมฝีปากของเธอ แต่เธอไม่สามารถปิดบังความจริงในน้ำเสียงของเธอได้

“...ฉันคิดว่าลูกของเรามาช้าเกินไป”

“....”

“...ไม่ใช่เหรอ?”

พลังบางอย่างที่สัมผัสได้จากเนอร์และอาร์วิน

ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคออีกครั้ง

แล้วฉันก็พูดบางอย่างออกไปเหมือนเป็นข้อแก้ตัว

“เอ่อ…เมื่อวานฉันก็ทำมันหนักเหมือนกันนะ”

"อา…"

อาร์วินพยักหน้าราวกับว่าเธอรับรู้ทุกอย่าง

“นายกำลังพูดถึงเรื่องที่นายเอาแต่หลั่งข้างนอกนะเหรอ?”

ฉันไม่สามารถโต้แย้งกับความจริงนั้นได้

อาร์วินยักไหล่แล้วพูดต่อ

“ฉันรู้ว่านายต้องการมีความสัมพันธ์แบบนั้นไปเรื่อย ๆ”

ฉันกลอกตาและพึมพำ อยากเปลี่ยนเรื่อง

“...บทสนทนาแบบนี้ไม่ใช่เป็นเรื่องที่ควรพูดต่อหน้าอดัม-”

“อื้อ ถ้าอย่างนั้น ฉันจะระวังคำพูดแบบนี้ก็แล้วกัน…”

แต่มันเป็นข้อแก้ตัวที่ฟังแล้วดูไม่ได้จริงจังอะไร

อาร์วินยังคงยิ้มสดใสให้อดัม

ขณะที่เธอเล่นกับอดัมด้วยสีหน้าสดใส เหงื่อฉันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

“…”

ฉันยืนนิ่ง ไม่สามารถทำอะไรกับมือที่เงอะงะของฉันได้

ฉันไม่สามารถแม้แต่จะอุ้มอดัมได้ ขณะที่เป็นเช่นนั้นทุกอย่างรู้สึกอึดอัด

“ไม่เป็นไร”

ตอนนั้น อาร์วินพูดขึ้น ทำให้บรรยากาศสดใสขึ้น

เธฮหันมายิ้มจนดวงตาของเธอเป็นรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว

“…หากเด็กคนต่อไปเป็นลูกของเรา นั้นคงไม่ใช่ปัญหา”

"…ฮะ?"

“ไม่ใช่ลูกของเนอร์… ลูกของชีอัน…แต่เป็นลูกของฉันกับนายควรจะเป็นรายต่อไป”

“...”

“นายคิดว่าไงเบิร์ก?”

ฉันรู้ว่าสิ่งที่เธอพูดไม่ใช่แค่คำพูดลอย ๆ เท่านั้น

ไม่ใช่แค่การการโน้มน้าว…แต่เป็นคำเตือน

นั่นหมายความว่าลูกคนต่อไปต้องเป็นของเราเท่านั้น

แน่นอนว่าฉันอยากมีลูกกับอาร์วิน

ความทุ่มเทที่เธอเลี้ยงดูอดัมยิ่งเพิ่มความรู้สึกของเธอ

แต่อย่างไรก็ตาม อะไรคือสาเหตุที่ทำให้ฉันรู้สึกเช่นนี้?

ฉันกระแอมในลำคอแล้วพูดขึ้น

“ดังนั้น…เพียงเพราะเธอต้องการมัน”

แต่อีกครั้งที่คำพูดเหล่านี้ใช้ไม่ได้กับอาร์วิน

“คำตอบของนายคืออะไร?”

“....”

แม้ว่าเธอจะรักอดัมมากแค่ไหน ความปรารถนาของเธอที่อยากจะลูกก็แสดงออกมาขึ้นเช่นกัน

ในที่สุดฉันก็ไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

"…ได้สิ"

ฉันแค่พยักหน้าเบา ๆ ให้เธอ