บทที่ 234 : เผ่าพันธุ์ผสม (10)

【แปลโดยฝีมือ...ยักษาแปร...มาติดตามได้ที่แฟนเพจหรือเพื่อติดตามเอาข่าวสารได้นะ】

【แค่ คอมเมนต์ ก็เหมือนการให้กำลังใจแล้วนะครับ รบกวน comment กันหน่อยน๊า ;-;】

【Thai-novelจะทำการลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ เป็นจำนวน 5 ตอน แต่เรื่องราคาแพงกว่าที่อื่นนิดหน่อย】

บทที่ 234 : เผ่าพันธุ์ผสม (10)

ฉันตามอาร์วินขึ้นไปบนเตียง

เธอนอนอยู่บนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง ราวกับว่าพละกำลังทั้งหมดของเธอได้สูญสิ้นไปแล้ว

ฉันมองไปที่เธอและจูบเธอก่อนจะค่อย ๆ วางมือบนส่วนนั้นของเธอเหมือนตอนแรก

อาร์วินสะดุ้งและหลับตาลงแน่น

แต่ฉันรู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าแหวนนั้นไม่ได้อยู่ภายในร่างกายของเธอ และในขณะเดียวกันเอง…เธอก็หัวเราะออกมาเบา ๆ

นอกจากนี้ยังมีความอายเล็กน้อยซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้นด้วย

ฉันกังวลเกี่ยวกับร่างกายของเธอมาก แต่เธอมีเจตนาอื่นแอบแฝง

ฉันถามโดยไม่ลังเล โดยสอดนิ้วเข้าไปในตัวเธอ ซึ่งเปียกพอแล้ว

“เธอไม่มีเจตนา…แต่กลับวางแผนแบบนี้เหรอหื้อ?”

"อ่ะ…."

“เธออยากทำขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“อ่ะ….อ่า…”

อาร์วินพยายามห้ามเสียงครางของเธอและไม่ได้อะไรตอบฉัน

แม้ว่าภาพตรงหน้ามันจะดูสวยงาม แต่ความคิดที่ซับซ้อนก็เข้ามาในใจฉัน

ขณะที่ฉันเฝ้ารอคำตอบเธอ ฉันก็หมุนนิ้วของฉันเล็กน้อย

ถ้าเธอไม่ตอบก็แค่หาคำตอบ

“จะไม่ตอบงั้นเหรอ?”

อาร์วินตัวสั่นและบิดตัวไปมาของเธอเมื่ออารมณ์เธอร้อนแรงขึ้น

เธอเหยียดแขนออกและพยายามผลักแขนของฉันที่กวนใจเธอออก

“…เบิร์ก…เดี๋ยวก่อน…”

“ครู่เดียวเท่านั้น”

ฉันกระตุ้นข้างในของเธอด้วยนิ้วกลางและกระตุ้นข้างนอกของเธอด้วยนิ้วโป้งของฉัน

อาร์วินลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยความตกใจกับสิ่งที่ฉันกระตุ้นเธอ

“โอ้พระเจ้า! อา!”เบิร์ก!!”

เธอปล่อยเสียงครางของเธอและเงยหน้ามองฉันราวกับว่าเธอทนไม่ไหวอีกต่อไปและร้องไห้ออกมา

“ฮ่า…มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ฉันอยากทำ…! นายไม่ได้ทำแบบนั้นกับฉันเลย…! แต่…จะให้ฉันตอบยังไง…ตอนนี้เอานิ้วของนาย…อ่า!”

ฉันหยุดและฟังคำตอบของเธอ

จากนั้นก็ค่อย ๆ ดึงมือออกมาจากข้างในตัวเธอ

น้ำรักจากส่วนนั้นของเธอไหลเยิ้มเต็มมือของฉัน

อาร์วินยกมือทั้งสองข้างปิดหน้าราวกับรู้สึกเขินอายกับภาพนั้น

ฉันยิ้มกับท่าทีที่เขินอายของเธอและเริ่มถอดเสื้อผ้าของเธอออกช้า

อาร์วินกลั้นหายใจและตัวสั่น

ฉันมองเห็นดวงตาที่อยากรู้อยากเห็นของเธอผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วที่ปิดหน้าของเธอเอาไว้

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว ฉันก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยร่างกายที่เปลือยเปล่าแล้ว

ฉันถอดเสื้อของอาร์วินออกโดยไม่มีความลังเลใด ๆ

ขณะที่ฉันกำลังถอดเสื้อผ้าของเธอ ฉันได้ยินเสียงเธอกลืนน้ำลายลงคอเอือกใหญ่

บรรยากาศที่เงียบสงัดนั้นฉันยังได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นแรงของเธออีกด้วย

ดูเหมือนเป็นเรื่องยากที่จะหลีกเลี่ยงและหยุดกระทำแบบนี้

ไม่ว่าอาร์วินจะพยายามกลั้นหายใจแค่ไหน แต่เสียงครวญครางของเธอก็หลุดออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้

หากเสียงนี้ถูกเปล่งออกมาในเวลากลางคืน ก็อาจจะเป็นไปได้ที่จะซ่อนมันเอาไว้ แต่ตอนนี้มันกลางวันแสก ๆ

บางคนที่ได้ยินอาร์วินครางออกมา คนที่ฉลาดอาจจะรู้ว่าเราไม่ใช่แค่เพื่อนกัน

แต่มันก็ไม่สำคัญ

เมื่อสิ่งนี้มันเกิดขึ้นมาแล้ว ฉันเลยตัดสินใจว่าจะไม่กังวลกับอะไรทั้งนั้น

แต่ฉันกลับรู้สึกว่าอยากที่จะประทับความทรงจำอันน่าจดจำของอาร์วินไว้ในใจของเธอ

ทั้งเนอร์และอาร์วิน…ฉันอยากจะสร้างความทรงจำดี ๆ ให้กับพวกเธอ

“…ฮ่า…ฮ่า….”

อาร์วินจ้องมองร่างกายส่วนล่างของฉันด้วยใบหน้าที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน

มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเครียดและความกลัว ความคาดหวังและความตื่นเต้น

ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงอารมณ์ทั้งหมดเหล่านั้น

ฉันค่อย ๆ ขึ้นไปบนตัวเธอและกดร่างกายของเราเข้าหากัน

ฉันสัมผัสได้ถึงผิวเย็น ๆ ของเธอ

แต่ฉันก็คว้าส่วนนั้นของฉันแล้ววางไว้บนช่องทางรักของเธอ

เป็นการทักทายกันของคู่รัก

อวัยวะเพศของเราที่กำลังสัมผัสกันนั้นร้อนยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ

อาร์วินครางเมื่อเธอเจอสัมผัสที่ไม่คุ้นเคย

“…อา…”

ฉันไม่รีบร้อนและเริ่มเล่นกับน้ำรักของเธอ

การเล้าโลมโดยการถูอวัยวะไปมาก็ทำให้เคลิ้มได้โดยไม่ต้องเร่งรีบอะไร

ฉันมองดูเธอโดยไม่พูดอะไรและยังคงถูอวัยวะเพศกับช่องรักของเธอต่อไปเรื่อย ๆ

อาร์วินยังคงครางออกมาเรื่อย ๆ แล้วมองมาที่ฉันราวกับว่าเธอหมดความอดทนแล้ว

จากนั้นเธอก็ยกขาขึ้นแล้วพันรอบเอวของฉันราวกับจะยั่วยุอารมณ์ฉัน

ดูเหมือนเธอจะพยายามบอกให้ฉันรู้ว่ายังไงฉันก็หนีเธอไม่พ้น

ฉันระเบิดหัวเราะกับท่าทางที่ยั่วยุของเธอ

เมื่อเห็นเธอผ่อนคลาย ฉันจึงค่อย ๆ พาส่วนนั้นของฉันไปที่ทางรักของเธอ

มีบางอย่างที่หนากว่านิ้วเตรียมจะเข้าไปข้างในตัวเธอ

จากนั้นฉันก็เริ่มเข้าไปข้างในร่างกายเธอโดยไม่ถามคำถามใด ๆ

“…อ่าาาาาา…!”

อาร์วินหลับตาลงแน่น และแสดงสีหน้าราวกับว่าเธอรู้สึกพึงพอใจกับมันออกมาอีกครั้ง

หูยาว ๆ ของเธอกระพือขึ้นลง

ฉันยังคงดันเอวพาตัวเองเข้าไปข้างในที่กำลังเปียกชื้น

ฉันต้องช่วยให้เธอควบคุมการหายใจ เพราะเนื่องจากถ้าเธอเกร็งเกินไปช่องทางรักของเธอจะบีบฉันออกมา

หยดเลือดเริ่มไหลออกมาจากช่องรักของเธอ และตอนนี้เองอาร์วินถึงกับกัดริมฝีปากล่างของเธอ นั้นก็บ่งบอกว่าเธอรู้สึกเจ็บที่ส่วนนั้น

ถึงอย่างนั้นขาของเธอพันรอบเอวของฉัยและไม่ยอมปล่อยให้ฉันหลุดออกจากร่าง มันทำให้ฉันเข้าไปในร่างเธอจนเกือบสุด

ฉันละสายตาจากเธอไม่ได้เลยแม้เเต่นิดเดียว

เธอรัดขาของเธอไว้แน่น มันแสดงให้เห็นว่าอาร์วินไว้ใจฉันมาก

“…อ่า…”

“อ่า…อ่ะ…”

ด้วยวิธีนี้ร่างกายของเราจึงเชื่อมต่อกันจนไม่มีที่ว่าง

ฉันมองดูส่วนนั้นของฉันเข้าไปในส่วนลึกของร่างกายเธอ

ในที่สุดพวกเราก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน

ฉันลูบหน้าอาร์วินแล้วแตะที่หูเธอเบา ๆ

ฉันยังไม่ได้ขยับร่างกายเลยแม้แต่นิดเดียว

ดูเหมือนว่าอาร์วินต้องใช้เวลาในการปรับตัวสักพัก

ผิวด้านในของเธอบิดตัวและเกร็งรัดฉันอยู่ตลอดเวลา

ภายในของเธอพยายามผลักสิ่งที่ไม่คุ้นเคยออกไป

“…นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสกับอะไรแบบนี้…”

อาร์วินกระซิบบอกฉันเบา ๆ

เธอปล่อยมือที่ปิดหน้าออกและหอบหายใจออกมาแรง ๆ

“อ่าาาา…ใช่ ความรู้สึกแบบนั้น…ฉันคิดว่าฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมมนุษย์และเผ่าแมวอินชอบมีเพศสัมพันธ์กันแบบนี้”

อาร์วินเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

เธอพ่นลมหายใจร้อน ๆ ออกมาและเล่าความรู้สึกที่จริงใจของเธอให้ฉันได้รับฟัง

“…ฉันมีขนลุกไปทั้งตัวแล้วเบิร์ก…”

แต่เมื่อพูดจบเธอก็เงียบไป…ฉันเข้าใจดีอาจจะเป็นเพราะเธอกำลังอายจากการกระทำของเราของคนในตอนนี้

ฉันหัวเราะและปลอบเธอว่าไม่ต้องอาย

“…ฉันก็เหมือนกันอาร์วิน เธอไม่ต้องอายหรอกนะ เข้าใจไหม?”

“....”

เธอพยักหน้าแล้วพูด

“…คั้งแต่นี้ฉันจะมีความสัมพันธ์แบบนี้กับนายไปตลอดชีวิตใช่ไหม…?”

"…ใช่"

ดูเหมือนว่าอาร์วินจะน้ำตาไหลกับคำตอบเนั้น ดวงตาของเธอแดงก่ำและเธอก็หัวเราะออกมาในขณะที่เธอพูดกับฉัน

“ฉันว่าฉันโลภมากเกินไปหน่อย”

"ทำไม?"

“แม้ในสถานการณ์แบบนี้…ฉันก็ยังคิดว่ามันคงจะดีถ้านายรักฉันมากขึ้นกว่าเดิม ฉันอยากเป็นภรรยาที่นายรักที่สุด…”

“…อาร์วิน…”

อาร์วินเกาะแขนฉัน

ฉันยิ้มให้เธอและค่อย ๆ ประครองร่างของเธอไว้ในอ้อมแขน

อาร์วินโน้มตัวลงมากอดฉันไว้แน่น

ร่างกายส่วนบนที่เปลือยเปล่าของเราเบียดกันจนไม่มีอากาศแทรกเข้าไป

หน้าอกที่เปลือยเปล่าของเธอถูกับส่วนบนของฉัน

ในเวลากลางวันเช่นนี้ เราสามารถมองเห็นกันและกันได้อย่างชัดเจน

“…เบิร์ก ฉัน…ฉันเป็นยังไงบ้าง?”

อาร์วินถาม

“…เธอสวยมาก”

ฉันตอบ

อาร์วินหัวเราะเบา ๆ ราวกับว่าเธอมีความสุขมาก แม้จะตอบแบบของฉันจะเรียบง่ายและเชยมากก็ตาม

แต่จู่ ๆ รอยยิ้มของเธอก็เริ่มหายไป

“แล้วเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ล่ะ?”

“ทุกคนมีเสน่ห์ในแบบเฉพาะของตัวเอง”

“แล้วเสน่ห์ในตัวฉันคืออะไร?”

“…ผิว..และร่างกายที่สมส่วน…แข็งแรง…มีกล้ามเนื้อ”

ฉันแกล้งเธอเพื่อทำให้เธอผ่อนคลายและล้อเล่นกับเธอเล็กน้อย

ฉันพูดแล้ววางมือลงบนท้องส่วนล่างของเธอเบา ๆ

“…ตรงนี้ก็ดูน่ารัก…มีเส้นขนไม่มากขนาดนั้น…”

หูของอาร์วินเริ่มสั่นอีกครั้ง

แต่เธอก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็วและกระซิบข้างหูฉัน

“เบิร์ก…นายเคยคิดเรื่องนั้นบ้างไหม?”

"…เรื่องไหน?"

“ตอนที่ฉันสละภาชนะเเห่งชีวิต…ฉันก็จะกลายเป็นเผ่าพันธุ์อายุสั้นทั่ว ๆ ไป”

“…ใช่”

“…แล้วตอนนี้ฉันอายุเท่าไหร่ถ้านับแบบตามแบบของเผ่าพันธุ์นาย?”

ที่จริง…ฉันไม่เคยคิดเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย

ฉันกระพริบตาและเงยหน้าขึ้นมองเธอ

สีหน้าซุกซนของอาร์วินปรากฏบนใบหน้าของเธออีกครั้ง

อายุขัยงั้นเหรอ? ….ว่ากันว่าเอลฟ์ที่ดูแลตัวเองอย่างดีจะมีอายุยืนถึง 800 ปี

ส่วนเผ่าพันธุ์ที่อายุสั้นที่ดูแลสุขภาพดี ๆ จะมีอายุยาวนานถึง 80 ปี

มันค่อนข้างสมเหตุสมผลที่จะสรุปว่าอายุขัยเรานั้นต่างกันประมาณ 10 เท่า

ดังนั้นอาร์วินน่าจะมีอายุประมาณ 170 ปี

นั่นหมายความว่า...

"…..ฮะ?"

ฉันมองลงไปที่ขนตรงส่วนนั้นของเธออีกครั้ง

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงมีน้อยมาก?

ฉันรู้สึกอายมากกว่าเดิมและพยายามดึงเอวของเธอออก

แต่ขาของอาร์วินไม่ยอมปล่อยร่างฉันออกไป

เธอพูดและหัวเราะคิกคักด้วยความซุกซน

“มันเป็นเพียงข้อสันนิษฐานเบิร์ก อย่ากังวลมากนักสิ”

“....”

“…ยังไงก็ตาม ถึงจะคิดไปมันไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าฉันมีชีวิตอยู่ถึง 170 ปีได้หรอกนะ”

ส่วนนั้นของฉันที่ถูกดึงออกมากลับเข้าไปที่ร่างกายของเธออีกครั้ง

ฉันรู้สึกถึงแรงกดทับที่มดลูกของเธอนิดหน่อย

อาร์วินหัวเราะอีกครั้งกับและพยายามหายใจเข้าและหายใจออกช้า ๆ

จากนั้นร่างกายของเธอก็เริ่มสั่น

“…อา…”

“อาร์วิน...”

เธอมองตรงมาที่ฉันทันที

“ฉันคิดว่าถึงเวลาเริ่มแล้วล่ะเบิร์ก นายจะนิ่งอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิตก็คงจะไม่ได้ใช่ไหม?”

“....”

“…เบิร์ก ฉันมีเรื่องอยากจะขอ?”

"เรื่องอะไร?"

ฉันลูบผมของเธอขณะที่หัวของเธอเริ่มเปียกไปด้วยเหงื่อ

และเธอก็มองฉันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความรัก ก่อนที่จะขอบางอย่างจากฉัน

“…ช่วยทำให้ฉันคลั่งกว่านี้ได้ไหม?”

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ กับคำขออันกล้าหาญของเธอ

และเธอยังขยับร่างเข้าหาฉันอีกด้วย

อ่า…นี่เป็นการทักทายแรกที่เธอทักทายฉันผ่านทางทางกายสินะ

ดูเหมือนว่าการทิ้งความประทับใจไว้คงจะเป็นเรื่องที่ดี

ฉันมองไปทางอาร์วินที่กำลังมองมาที่ฉัน

และในที่สุดฉันก็ตอบเธอไป

"…ได้สิ" ิร์ก

"อา!"

ฉันขยับเอวออกมาจากร่างเธอ

ปั้ก!

"อ่า…นั้นมันสุดยอดเลยเบิร์ก!"

เมื่อได้ยินเสียงครางของอาร์วิน ฉันก็ดันเอวเข้าไปอีกครั้ง….

ติดตามผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:ยักษาแปร ผู้แปลลงแค่ในMy-NovelและThai-novelเท่านั้น หากอ่านที่อื่นรบกวนมาสนับสนุนทีนะครับผม หรือจะมากดไลก์แฟนเพจก็ได้ กระซิกกระซิก ;-;_