ตอนที่ 1471 มื้อเนื้อชุดใหญ่

หง่าง หง่าง หง่าง

เสียงระฆังกังวานใสแว่วดังขึ้นภายในเมืองเต่าทมิฬ หลังจากดังกังวานครบเจ็ดครั้ง เมืองเต่าทมิฬก็กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

"ฮ้าว"

ฮู่เตียนหาวหวอด ผลักประตูห้องทำงานเดินออกมา ท่ามกลางสายตาของเหล่าสาวใช้ที่มองจนชินตา เธอเดินบิดสะโพกนวยนาดกลับไปยังที่พักของตัวเอง

ผ่านไปครู่หนึ่ง มู่เหลียงก็เดินออกจากห้องเช่นกัน

"ท่านมู่เหลียงคะ ต้องการให้ทำความสะอาดห้องพักผ่อนไหมคะ?"

เว่ยหยูหลันเอ่ยถามอย่างว่าง่าย

"อืม"

มู่เหลียงที่ดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าพยักหน้ารับ แล้วก้าวเดินไปยังห้องอาหาร

ภายในห้องอาหาร นอกจากฮู่เตียนแล้ว คนอื่นๆ ล้วนนั่งประจำที่กันหมดแล้ว

"มู่เหลียง แปดนาฬิกาออกเดินทางตรงเวลานะ"

หยู่ฉินหลานเอ่ยเตือน

"อื้ม"

มู่เหลียงตอบรับสั้นๆ

วันนี้เขาจะไปตรวจดูที่ค่ายทหาร ซึ่งเป็นเรื่องที่ตัดสินใจไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

วันนี้เนอกจากจะต้องไปตรวจตราค่ายทหารแล้ว ยังต้องไปที่ฐานทัพเรือและฐานทัพอากาศอีกด้วย

หลังจากมู่เหลียงนั่งลง ทุกคนก็เริ่มลงมือทานอาหารเช้า

"พี่ฮู่เตียนล่ะคะ?"

มินโฮถามด้วยความสงสัย

"เธอยังไม่ตื่นน่ะ"

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"เมื่อคืนไม่ได้นอนหรือไงนะ นี่เจ็ดนาฬิกากว่าแล้วยังไม่ตื่นอีก"

ซิไป๋ฉีพึมพำ

"ก็คงไม่ได้นอนนั่นแหละ"

หยู่ฉินหลานปรายตามองมู่เหลียงด้วยรอยยิ้มที่มีเลศนัย

มู่เหลียงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารเช้าร้อนๆ ของตัวเองต่อไป

"ดึกดื่นค่อนคืน ไม่หลับไม่นอนแล้วทำอะไรกันเหรอ?"

มินโฮถามด้วยความไร้เดียงสา

"อาจจะกำลังออกกำลังกายอยู่ก็ได้มั้ง"

หยู่ฉินหลานเอ่ยขึ้นมาลอยๆ

"ออกกำลังกายตอนดึกๆ ก็ต้องนอนไม่หลับอยู่แล้วสิ"

หยู่เฟ่ยหยานพูดอย่างซื่อๆ

"แค่ก แค่ก"

มู่เหลียงอดรนทนไม่ไหวจนเกือบจะพ่นโจ๊กในปากออกมา

"มันร้อนเกินไปเหรอคะ?"

มินโฮถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร"

มู่เหลียงดึงกระดาษทิชชู่ออกมาสองแผ่น แล้วเช็ดคราบโจ๊กที่มุมปาก

หยู่ฉินหลานยกมุมปากขึ้นด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะทานอาหารเช้าของตัวเองต่อไปอย่างสง่างาม

"เสื้อไหมพรมถักไปถึงไหนแล้วล่ะ?"

มู่เหลียงเปลี่ยนเรื่องคุย

"ถักส่วนปกคอเสื้อเสร็จแล้ว เดี๋ยวกลับมาจากโรงเรียนค่อยถักต่อ"

มินโฮตอบอย่างน่ารัก

"ดีมาก"

มู่เหลียงลูบหัวเด็กสาวหูกระต่ายด้วยความเอ็นดู

เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาแปดนาฬิกาดังขึ้น มู่เหลียง ลี่เยว่ และมิอาก็ออกจากพระราชวัง นั่งเครื่องบินมุ่งหน้าไปยังค่ายทหาร โดยมีหน่วยพิทักษ์เนินสูงอีกสิบสองนายติดตามไปด้วย

หยู่ฉินหลานต้องไปจัดการธุระในเมืองชั้นใน ครั้งนี้จึงไม่ได้ตามไปด้วย

ภายในเครื่องบิน มิอามองไปที่ลำคอของมู่เหลียง ตรงนั้นมีรอยแดงอยู่จุดหนึ่ง

"มู่เหลียง คอนายไปโดนอะไรมาน่ะ มีอะไรบาดหรือแทงมางั้นหรอ?"

เธอถามด้วยความเป็นห่วง

เมื่อลี่เยว่ได้ยินดังนั้นก็มองไปที่คอของมู่เหลียง เธอมองเห็นรอยแดงนั้นเช่นกัน และเมื่อมองดูดีๆ ก็จะพบว่ามีจุดสีเข้มเล็กๆ อยู่เต็มไปหมด

มู่เหลียงยื่นมือออกไปสร้างกระจกผลึกขึ้นมาหนึ่งบาน แล้วอาศัยเงาสะท้อนเพื่อมองดูคอของตัวเอง ภาพการเสียเหงื่ออย่างหนักเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในหัว

"นี่มันรอยสตรอว์เบอร์รีน่ะ อีกสองสามวันก็หายแล้ว ไม่เป็นไรหรอก"

(เล่นกันคอแดงเลย)

เขาพูดด้วยท่าทีสงบนิ่ง

"สตรอว์เบอร์รีเหรอ?"

ลี่เยว่และมิอาเบิกตาด้วยความงุนงง

"ไม่ได้เป็นโรคอะไรหรอก"

มู่เหลียงตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"งั้นก็ดีแล้ว"

ลี่เยว่และมิอาต่างก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่นานนัก เครื่องบินก็เข้าไปใกล้กำแพงเมืองที่สูงตระหง่าน ด้านล่างนั้นคือค่ายทหารของกองกำลังป้องกันเมือง

เครื่องบินร่อนลงจอด ครั้งนี้ไม่มีใครเข้ามาขัดขวาง สามารถเข้าไปในค่ายทหารได้อย่างราบรื่น

ตึก ตึก ตึก

ไทเกิ่นปรากฏตัวขึ้น เขารีบก้าวเดินเข้ามาต้อนรับ

เขาได้รับข่าวตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าวันนี้ท่านเจ้าเมืองจะมาตรวจตราค่ายทหาร จึงได้เตรียมตัวไว้ล่วงหน้า

หลังจากที่ฉินยูจากไป ค่ายทหารก็ตกอยู่ภายใต้การดูแลชั่วคราวของไทเกิ่น

ประตูห้องโดยสารเปิดออก มู่เหลียง ลี่เยว่ และมิอาเดินออกจากเครื่องบิน

"ท่านเจ้าเมือง"

ไทเกิ่นทำความเคารพอย่างนอบน้อม

"อืม การฝึกช่วงเช้าเริ่มหรือยัง?"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"เรียนท่านเจ้าเมือง การฝึกช่วงเช้าเพิ่งจะเริ่มขึ้นครับ"

ไทเกิ่นตอบรับ

"พาฉันไปดูหน่อยสิ"

มู่เหลียงเอามือไพล่หลัง

"ครับ ท่านเจ้าเมืองเชิญตามผมมาเลยครับ"

ไทเกิ่นผายมือเชิญ

พวกเขามาถึงลานฝึกซ้อมของค่ายทหาร ทั้งทหารใหม่และทหารเก่าต่างกำลังทำการฝึกซ้อม เมื่อมองออกไปก็เห็นกองทหารยืนเรียงรายเป็นรูปขบวน ท่าทางของเหล่าทหารนั้นพร้อมเพรียงเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

"มีทหารทั้งหมดเท่าไหร่?"

มู่เหลียงหยุดฝีเท้า กวาดสายตามองไปทีละคน

"รวมทหารใหม่แล้ว มีทั้งหมดแปดพันสองร้อยนายครับ"

ไทเกิ่นตอบอย่างนอบน้อม

"แล้วทหารใหม่มีเท่าไหร่ล่ะ?"

มู่เหลียงหันหน้าเล็กน้อย

"ทหารใหม่มีสองพันนายครับ"

ไทเกิ่นตอบอย่างไม่หยุดคิด

มู่เหลียงตั้งใจจะทดสอบไทเกิ่น จึงถามต่อว่า

"แล้วการฝึกของพวกทหารใหม่เป็นยังไงบ้างล่ะ?"

"เรียนท่านเจ้าเมือง การฝึกพื้นฐานของทหารใหม่นั้นสามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ แต่การฝึกขั้นสูงยังจำเป็นต้องเสริมสร้างอีก น่าจะต้องใช้เวลาอีกครึ่งเดือนถึงจะปรับตัวได้..."

ไทเกิ่นกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ตั้งแต่เขาเข้าร่วมค่ายทหาร เขาก็ตั้งใจศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการบริหารจัดการทางทหารอย่างจริงจังทุกวัน ประการแรกคือเขาชอบบรรยากาศของที่นี่จริงๆ ส่วนประการที่สองคือเขาไม่อยากทำให้ลูกสาวต้องขายหน้าและลำบากใจ

ไทเค่อเป็นถึงรองของกองทัพอากาศ ในฐานะผู้เป็นพ่อ เขาจะทำตัวให้ขายหน้าเกินไปไม่ได้

"อืม"

มู่เหลียงพยักหน้า ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรมากนัก

เขาก้าวเดินไปข้างหน้า และยังคงพิจารณาทหารใหม่และทหารเก่าต่อไป

"หยุดก่อน"

จู่ๆ มู่เหลียงก็เอ่ยขึ้น

"แถวตรง!"

ไทเกิ่นตะโกนเสียงดัง

พรึ่บ

ทหารทุกนายหยุดการเคลื่อนไหว เปลี่ยนเป็นท่ายืนตรง และหันหน้าไปทางพวกมู่เหลียง

จนกระทั่งตอนนี้พวกเขาถึงเพิ่งเห็นการมาเยือนของมู่เหลียง นอกจากทหารใหม่บางนายแล้ว คนอื่นๆ ล้วนจดจำฐานะของมู่เหลียงได้ จึงอดไม่ได้ที่จะตกใจอยู่ในใจ ต่างพากันยืดอกตั้งหลังให้ตรงยิ่งขึ้นไปอีก

"ท่านเจ้าเมืองมีเรื่องจะกล่าว"

ไทเกิ่นตะโกนเสียงดัง

เมื่อพูดจบเขาก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว เพื่อหลีกทางให้

"การฝึกซ้อมเหนื่อยไหม?"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

แม้เสียงของเขาจะไม่ดังมากนัก แต่กลับดังก้องอยู่ในหูของทุกคน สามารถได้ยินทุกถ้อยคำอย่างชัดเจน

"ไม่เหนื่อยครับ!"

เหล่าทหารตอบกลับอย่างพร้อมเพรียง

"จริงเหรอ?"

มู่เหลียงเลิกคิ้วเบาๆ

"จริงครับ!"

เหล่าทหารตอบกลับอย่างพร้อมเพรียงอีกครั้ง

"งั้นการฝึกวันนี้เพิ่มเป็นสองเท่า"

มู่เหลียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเข้มงวด

"ครับ!"

เหล่าทหารยังคงตอบรับเช่นเดิม เพียงแต่บนใบหน้ากลับมีร่องรอยของความทุกข์ใจเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย

มู่เหลียงฉีกยิ้มกว้าง เอ่ยขึ้นว่า

"การฝึกเพิ่มเป็นสองเท่า แต่ก็สามารถเพิ่มอาหารมื้อพิเศษในวันนี้ได้นะ จะให้กินมื้อเนื้อชุดใหญ่เลย"

เมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นก็เบิกตากว้าง บนใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี

"เรื่องเพิ่มอาหารก็ส่วนเรื่องเพิ่มอาหาร แต่ถ้าการฝึกทำออกมาได้แย่ ก็จะโดนลดอาหาร และทุกคนจะต้องไปแทะขนมปังแข็งๆ กันแทน"

มู่เหลียงลดมือที่ไพล่หลังลง

"ครับ!"

เหล่าทหารตะโกนขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง เสียงดังฟังชัดกว่าก่อนหน้านี้มาก

"ฝึกต่อได้"

มู่เหลียงยกมือขึ้นโบก

"ฝึกต่อ!"

ไทเกิ่นออกคำสั่งตาม