ตอนที่ 1469 สถานการณ์ปัจจุบันของพื้นที่เพาะเลี้ยง

ณ พื้นที่เพาะเลี้ยง เครื่องบินขนาดเล็กลดระดับลงมาจากฟากฟ้าและลงจอดบนพื้นที่ราบเรียบ

หน่วยพิทักษ์เนินสูงทั้งสิบสองนายที่ติดตามมาด้วยกระโดดลงจากหลังผึ้งงาน จัดแถวออกเป็นสองฝั่งเพื่อคุ้มกันเครื่องบิน

ตึก ตึก ตึก

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงที่มารออยู่ก่อนแล้วเป็นเวลานาน เมื่อเห็นเครื่องบินปรากฏขึ้นก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาต้อนรับทันที

ประตูห้องโดยสารของเครื่องบินเปิดออก มู่เหลียง ลี่เยว่ และฮู่เตียนเดินลงมาจากเครื่อง

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อมทันที

"ท่านเจ้าเมือง"

มู่เหลียงพยักหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"อืม เข้าไปกันเถอะ"

"ครับ"

ผู้ดูแลผายมือเชิญ พร้อมกล่าวอย่างนอบน้อมว่า

"เชิญท่านเจ้าเมืองครับ"

มู่เหลียงเอามือไพล่หลังพลางเดินและเอ่ยถามขึ้นว่า

"งานของพื้นที่เพาะเลี้ยงเป็นยังไงบ้าง?"

ผู้ดูแลยิ้มประจบตอบว่า

"เรียนท่านเจ้าเมือง ทุกอย่างในพื้นที่เพาะเลี้ยงราบรื่นดีครับ"

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ตอนนี้ในพื้นที่เพาะเลี้ยงเลี้ยงอะไรไว้บ้าง?"

"ปัจจุบันมีอสูรแปดเขี้ยว เป็ดทอง ไก่สามสี กระต่ายหูพับ..."

ผู้ดูแลอธิบายรายละเอียดสถานการณ์ปัจจุบันของพื้นที่เพาะเลี้ยงอย่างถี่ถ้วน พร้อมกับบอกจำนวนการเลี้ยงของสัตว์แต่ละสายพันธุ์ให้ฟัง

มู่เหลียงประหลาดใจ

"จำนวนของเป็ดทองถึงหนึ่งพันตัวแล้วเหรอเนี่ย ความเร็วในการขยายพันธุ์เร็วกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก"

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่า

"ท่านเจ้าเมืองครับ อีกเพียงหนึ่งเดือน จำนวนของเป็ดทองจะสามารถเพิ่มขึ้นได้อีกเท่าตัวเลยครับ"

ในพื้นที่เพาะเลี้ยงกักตุนไข่ของเป็ดขนทองเอาไว้จำนวนมาก ซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงฟักตัว

มู่เหลียงเอ่ยชมเชย

"ดีมาก"

เขาหันไปมองผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงแล้วถามว่า

"แล้วตอนนี้พื้นที่พื้นที่เพาะเลี้ยงพอใช้ไหม?"

"เพียงพอครับ"

ผู้ดูแลรีบพยักหน้ารับ

เมื่อสองเดือนก่อน มู่เหลียงได้ทำการขยายพื้นที่เพาะเลี้ยง จนถึงตอนนี้ก็ยังมีพื้นที่เลี้ยงสัตว์อีกหลายพื้นที่ที่ยังไม่ได้เปิดใช้งาน

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ในเมื่อเป็ดทองสามารถเพิ่มจำนวนได้เท่าตัวในหนึ่งเดือน แล้วไก่สามสีล่ะ?"

ผู้ดูแลมีสีหน้าลำบากใจและจำใจอธิบายว่า

"ท่านเจ้าเมืองครับ จำนวนของไก่สามสีนั้นมีน้อยอยู่แล้ว ความเร็วในการออกไข่ก็อยู่ในระดับทั่วไป ประกอบกับไก่สามสีต้องถูกจัดส่งไปยังถนนการค้าอยู่ตลอด การจะให้ผลผลิตเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าภายในหนึ่งเดือนนั้น... คงเป็นไปไม่ได้ครับ"

ไก่อบเกลือของหอโภชนาการได้รับความนิยมจากผู้คนเป็นอย่างมาก นอกเหนือจากนั้นก็ยังมีเค้ก ซุปไข่ และไข่ดาวที่เป็นที่ชื่นชอบไม่แพ้กัน สิ่งนี้ทำให้ผลผลิตของไก่สามสีไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้สักที

มู่เหลียงพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

"ถ้าอย่างนั้นก็ลดปริมาณการจัดส่งลงซะ"

ฮู่เตียนกล่าวอย่างสง่างามว่า

"ฉันก็คิดว่าควรจะลดปริมาณการจัดส่งลงเหมือนกันค่ะ รอให้จำนวนการเลี้ยงไก่สามสีเพิ่มสูงขึ้นก่อน แล้วค่อยจัดส่งให้ถนนการค้าอย่างเต็มกำลัง"

"กระผมเข้าใจแล้วครับ"

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง

ในขณะนั้นมู่เหลียงก็นึกขึ้นมาได้อีกเรื่องหนึ่ง สัตว์ประเภทออกไข่ในพื้นที่เพาะเลี้ยงยังคงมีน้อยเกินไป ตอนนี้มีแค่เป็ดขนทองกับไก่สามสีเท่านั้น

เขาหันหน้าไปมองเด็กสาวผมเงิน แล้วกำชับว่า

"ลี่เยว่ ลองให้คนไปจับตาดูหน่อยนะ ว่ามีสัตว์อสูรประเภทไหนที่ออกไข่ได้เยอะ ๆ ไหม ถ้าให้ดีที่สุดก็ขอเป็นสัตว์ที่กินได้ทั้งพืชและสัตว์นะ"

"รับทราบค่ะ"

ลี่เยว่พยักหน้าจดจำ เธอเข้าใจความหมายในคำพูดของมู่เหลียงดี

"ท่านเจ้าเมืองครับ ด้านหน้าคือพื้นที่เลี้ยงเป็ดทองครับ"

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงผายมือเป็นเชิงบอก

มู่เหลียงพยักหน้า

"ไปดูกันเถอะ"

พื้นที่เพาะเลี้ยงในตอนนี้มีขนาดใหญ่กว่าเมื่อก่อนเกือบสิบเท่า การจะเดินจากทางเข้าไปจนถึงพื้นที่ลี้ยงเป็ดขนทอง ต้องใช้เวลาเดินถึงสิบนาที

"ก้าบ ก้าบ ก้าบ"

พวกเขายังไม่ทันเดินไปถึงทางเข้าของพื้นที่เลี้ยงเป็ดทอง ก็ได้ยินเสียงร้องดังหนวกหูแว่วมาให้ได้ยินแล้ว

เมื่อผู้ดูแลเปิดประตูทางเข้าพื้นที่เลี้ยงเป็ดทอง ฝูงเป็ดทองก็พากันวิ่งกรูกันเข้ามา เมื่อมองจากที่ไกล ๆ แล้ว ดูราวกับเป็นแผ่นทองคำขนาดใหญ่ที่วิ่งได้

ในท่ามกลางฝูงเป็ดขนทองนั้น ยังมีเป็ดทองอยู่อีกหลายตัว พวกมันล้วนเป็นลูกหลานของเป็ดทองระดับแปด

"เสี่ยวจินไม่อยู่ที่นี่เหรอ?"

ฮู่เตียนมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่เห็นเจ้าเป็ดทองจอมกัดตัวนั้น

มู่เหลียงส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"ไม่อยู่หรอก มันยังอยู่ที่สวนอุทยาน มันชอบที่นั่นน่ะ"

ในสวนมีปลูกรากบัว น้ำท่าอุดมสมบูรณ์ หญ้าก็งอกงามดี เหมาะสำหรับการใช้ชีวิตของเป็ดทองมาก

สวนอุทยานในปัจจุบันมีขนาดใหญ่ถึงหนึ่งในแปดของเมืองชั้นนอกไปแล้ว ที่นั่นมีสัตว์อสูรและสัตว์ธรรมดาอาศัยอยู่มากมาย

นอกจากเป็ดทองแล้ว พวกสัตว์เลี้ยงอย่างอสูรจิตอัสนี มังกรวาลา และอสูรเขาเดียวก็ชอบไปขลุกอยู่ที่นั่นเช่นกัน

ก้าบ ก้าบ ก้าบ

พวกเป็ดขนทองร้องเสียงดังมาก ข้างหูของทุกคนมีแต่เสียง ก้าบ ก้าบ ก้าบ ดังก้องไปหมด

ผู้ดูแลอธิบายว่า

"ท่านเจ้าเมืองครับ พวกมันคงนึกว่าถึงเวลาให้อาหารแล้วน่ะครับ"

มู่เหลียงตอบรับสั้น ๆ

"อืม"

เขากวาดสายตามองพื้นที่เลี้ยงเป็ดขนทองไปรอบหนึ่ง พบว่าพื้นดินถือว่าค่อนข้างสะอาด น้ำในทะเลสาบก็ใสแจ๋ว ส่วนกลิ่นเหม็นก็จางกว่าที่จินตนาการไว้มาก

มู่เหลียงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"จัดการได้ไม่เลวเลย รักษามาตรฐานนี้ต่อไปนะ"

"ท่านเจ้าเมืองโปรดวางใจ พื้นที่เพาะเลี้ยงของเราปฏิบัติตามระบบการจัดการอย่างเคร่งครัดครับ"

ผู้ดูแลตอบอย่างจริงจัง

มู่เหลียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ดีมาก ไปดูพื้นที่อื่นกันเถอะ"

"ครับ"

ผู้ดูแลพยักหน้าอย่างนอบน้อม

ทุกคนเดินทางไปยังพื้นที่เลี้ยงไก่สามสีต่อ พื้นดินที่นั่นปูด้วยทรายละเอียดและหญ้าแห้ง ซึ่งเป็นสภาพแวดล้อมในการวางไข่ที่ไก่สามสีชื่นชอบที่สุด

ตอนที่พวกมู่เหลียงเดินเข้าไปในพื้นที่เลี้ยงสัตว์ ก็เห็นพนักงานกำลังหิ้วตะกร้าและล้วงหาไข่ในกองหญ้าแห้งและทรายสีเหลืองอยู่พอดี

กุ๊ก กุ๊ก กุ๊ก

พวกไก่สามสีวิ่งไล่ตามอยู่ข้างหลัง ใช้จะงอยปากสั้น ๆ สีเหลืองจิกขาของพนักงานไม่หยุด

โชคดีที่พนักงานสวมรองเท้าบูทยางทรงสูงที่ทำมาจากยางและหนังสัตว์ จึงไม่กลัวการจิกกัดของไก่สามสี

ฮู่เตียนแววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"น่าสนใจดีจัง"

ลี่เยว่ถามด้วยความแปลกใจว่า

"เอาไข่ไปต่อหน้าต่อตาพวกมันแบบนี้ ไม่กลัวพวกมันผูกใจเจ็บแล้วก็ไม่ยอมออกไข่อีกเลยเหรอคะ?"

ผู้ดูแลหัวเราะพลางตอบว่า

"ไม่หรอกครับ เราทดสอบกันมาแล้ว ไก่สามสีมีความจำสั้นมาก ถึงจะผูกใจเจ็บก็จำได้แค่ครึ่งวันเท่านั้นแหละครับ"

"อย่างนั้นเองเหรอคะ..."

ลี่เยว่ยิ้มเจื่อน ๆ

มู่เหลียงหันหน้าไปถามว่า

"ตอนนี้ไก่สามสีกินอะไรเป็นอาหารล่ะ?"

ผู้ดูแลตอบว่า

"ส่วนใหญ่เป็นเศษใบผักครับ ล้วนขนส่งมาจากทางพื้นที่เกษตรกรรมแบบวันต่อวันเลยครับ"

มู่เหลียงตอบรับเบา ๆ พลางมองพนักงานที่เก็บไข่ได้เต็มตะกร้าใบใหญ่ภายในเวลาไม่นาน

"อืม"

เขาหันไปมองฮุ่เตียนและลี่เยว่ แล้วถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"อยากลองไปสัมผัสประสบการณ์ดูหน่อยไหม?"

"อยากค่ะ"

ดวงตาสีแดงกุหลาบของฮู่เตียนเป็นประกาย

เด็กสาวผมเงินก็พยักหน้าตาม นัยน์ตาสวยสีเงินของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกกระตือรือร้นที่อยากจะลองดูบ้าง

มู่เหลียงยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหันไปมองผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยง

"ไปเอารองเท้าคู่ใหม่มาสองคู่สิ"

"ครับ"

ผู้ดูแลพื้นที่เพาะเลี้ยงรีบพยักหน้ารับคำ และเดินไปเอารองเท้าบูททรงสูงที่โกดังด้วยตัวเอง

ไม่นานนัก เขาก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับมา ในมือมีรองเท้าบูททรงสูงคู่ใหม่เพิ่มมาสองคู่

มู่เหลียงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

"เปลี่ยนรองเท้าแล้วเข้าไปกันเถอะ"

ลี่เยว่ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า

"นายไม่เข้าไปด้วยกันเหรอ?"

มู่เหลียงยิ้มพลางส่ายหน้า

"ไม่ล่ะ"

"ได้"

ลี่เยว่มีสีหน้าเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนรองเท้าพร้อมกับฮู่เตียน แล้วเดินเข้าไปในพื้นที่เลี้ยงไก่สามสีด้วยความตื่นเต้น

ในเวลานี้พนักงานก็เดินเข้ามาหา และเริ่มสอนทั้งสองคนว่าต้องหาไข่ไก่สามสีในกองทรายสีเหลืองและหญ้าแห้งอย่างไร

ผ่านไปไม่นาน ฮู่เตียนก็สามารถหาไข่ไก่สามสีฟองแรกเจอจนได้ เธอถึงกับโบกมืออวดมู่เหลียงด้วย

"ยังทำตัวเป็นเด็ก ๆ ไปได้"

มู่เหลียงหัวเราะเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยเตือนว่า

"เธอระวังตัวหน่อยเถอะ อย่าให้โดนไก่จิกล่ะ"

"รู้แล้วน่า"

ฮู่เตียนยิ้มแย้มสดใสราวกับดอกไม้บานและก้มหน้าก้มตาหาไข่ต่อไป