ตอนที่ 1455 นั่นคือหายนะ

ภายในห้องทำงานของตำหนัก

ฮู่เตียนสวมชุดผ้าสีขาว เอนกายพิงเก้าอี้เอนหลังอย่างเกียจคร้าน ในอ้อมแขนกอดหางจิ้งจอกฟูฟ่อง หางตาเจือสีชมพูระเรื่อดุจดอกท้อ

เธอปรือตาขึ้น นัยน์ตาสีแดงอมชมพูมองไปยังมู่เหลียงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หลักของห้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"ในที่สุดฉันก็จะได้พักผ่อน สักที"

เต่าทมิฬน้อยออกจากเมืองซาลุนเอ๋อแล้ว ถนนการค้าจึงดูเงียบเหงาลงไปถนัดตา แม้จะยังมีผู้คนอยู่มาก แต่ก็เทียบไม่ได้เลยกับตอนที่จอดเทียบท่าอยู่ที่เมืองซาลุนเอ๋อ

เมื่อคนน้อยลง เมืองซ้อนเมืองก็ไม่จำเป็นต้องให้เธอคอยดูแลอีกต่อไป หญิงสาวหางจิ้งจอกจึงโยนงานดูแลย่านการค้าให้ลูกน้องจัดการ แล้วหันมาเริ่มต้นใช้ชีวิตอย่างสำราญใจ

มู่เหลียงยิ้มบางๆ เอ่ยปลอบโยน

"ช่วงที่ผ่านมาลำบากหน่อยนะ"

มุมปากของฮู่เตียนยกขึ้น นัยน์ตาเป็นประกายวิบวับ

"เมื่อคืน..กับ…เมื่อเช้านี้ก็ลำบากนายเหมือนกันนะ"

แววตาของมู่เหลียงดูลึกล้ำ เขาทำหน้าจริงจังและตอบกลับ

"ไม่ลำบากเลยสักนิด ต่ออีกสักยกก็ยังไหว"

เวลานี้เขาดูกระปรี้กระเปร่า ไม่มีวี่แววของความเหนื่อยล้าจากการอดนอนมาทั้งคืนเลยแม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้หญิงสาวหางจิ้งจอกอดสงสัยไม่ได้ว่าขีดจำกัดของมู่เหลียงอยู่ที่ตรงไหนกันแน่

"ช่างเถอะ นายเก็บแรงไว้ไปหาหยู่ฉินหลานกับลี่เยว่ดีกว่า"

ฮู่เตียนหาวหวอดด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน

"จิ๊"

มู่เหลียงเดาะลิ้น

เวลาผู้หญิงทำตัวร้ายกาจขึ้นมานี่ก็มีลูกเล่นแพรวพราวไม่เบาเลยจริงๆ

ฮู่เตียนหนุนหางจิ้งจอกของตัวเองต่างหมอน เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงยั่วยวน

"มู่เหลียง จะให้เต่าทมิฬน้อยวิวัฒต่อยังขาดผลึกสัตว์อสูรอีกเท่าไหร่คะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น มู่เหลียงก็เปิดหน้าต่างสถานะสี่มิติของตัวเองขึ้นมาเพื่อตรวจสอบจำนวนแต้มวิวัฒนาการ

แต้มวิวัฒนาการ : 28,478,239,927

การจะทำให้เต่าเกราะศิลาวิวัฒนาการไปถึงระดับสิบสอง จำเป็นต้องใช้แต้มวิวัฒนาการถึงหนึ่งแสนล้านแต้ม แต่ตอนนี้เขามีอยู่เพียงสองหมื่นแปดพันสี่ร้อยล้านแต้มเท่านั้น ยังขาดอีกเจ็ดหมื่นหนึ่งพันหกร้อยล้านแต้ม

และแต้มวิวัฒนาการเจ็ดหมื่นหนึ่งพันหกร้อยล้านแต้มนั้น จำเป็นต้องใช้ผลึกอสูรระดับราชันเจ็ดเม็ด และผลึกอสูรระดับเก้าอีกสองเม็ด ถึงจะสามารถแปลงเป็นแต้มวิวัฒนาการได้ครบตามจำนวน

มู่เหลียงถอนหายใจและตอบ

"ยังต้องการผลึกอสูรระดับราชันอีกเจ็ดเม็ด แล้วก็ผลึกอสูรระดับเก้าอีกสองเม็ดน่ะ"

"ยังขาดอีกเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!"

ริมฝีปากสีแดงสดของฮู่เตียนเผยอออกเล็กน้อย นัยน์ตาสีแดงอมชมพูคู่สวยเบิกกว้าง

"อืม ยังอีกยาวไกล"

มู่เหลียงเอนหลังพิงพนัก เก็บหน้าต่างสถานะที่มองเห็นได้เพียงคนเดียวลงไป

เขายิ้มและกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"แต่ก็ไม่ต้องรีบร้อน ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน"

ฮู่เตียนกลอกตาบนอย่างมีเสน่ห์ น้ำเสียงยังคงความออดอ้อน

"ถึงอยากจะเร่งให้เร็วก็ทำไม่ได้หรอกค่ะ เว้นเสียแต่ว่ามู่เหลียงจะไปปล้น"

"ช่างเถอะ"

มู่เหลียงยิ้มบางๆ

ฮู่เตียนเชิดลำคอขาวผ่องขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"มู่เหลียง ไม่ได้ออกทะเลไปล่าสัตว์มาพักใหญ่แล้วนะ เมื่อไหร่จะไปอีก?"

มู่เหลียงถามอย่างประหลาดใจ

"เธออยากไปงั้นเหรอ?"

"อยากสิ"

หูจิ้งจอกของฮู่เตียนตั้งชันขึ้น

มุมปากของมู่เหลียงประดับด้วยรอยยิ้ม

“งั้นก็วันนี้เลย บ่ายนี้เราออกไปล่าสัตว์ที่ทะเลกัน”

"ดีเลยค่ะ"

ฮู่เตียนยิ้มแย้มเบิกบานราวดอกไม้บาน เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ยิ้มยั่วจวนใจ

"ฉันไปเตรียมตัวก่อนนะคะ"

มู่เหลียงถามอย่างสงสัย

"เตรียมตัวอะไรเหรอ?"

"ก็ต้องเปลี่ยนชุดสวยๆ สิ"

ฮู่เตียนตอบอย่างเห็นเป็นเรื่องธรรมดา

มู่เหลียงหัวเราะถาม

"พวกเราจะไปล่าอสูรทะเลนะ แล้วก็ไม่ได้มีคนนอกซะหน่อย จะใส่ชุดสวยๆ ไปให้ใครดู?"

ฮู่เตียนกลอกตาบนอย่างมีเสน่ห์อีกครั้ง เอ่ยเสียงหวาน

"ก็ใส่ให้มู่เหลียงดูไงคะ"

"ก็ไม่เลวเหมือนกัน"

มู่เหลียงหัวเราะเบาๆ คิดเสียว่าฮู่เตียนแค่พูดหยอกล้อเขาเล่นเท่านั้น

ช่วงบ่าย ภายในห้องอาหาร นอกเหนือจากหยู่ฉินอี๋แล้ว หญิงสาวคนอื่นๆ ที่มักจะอยู่ในตำหนักล้วนอยู่กันพร้อมหน้า

"มู่เหลียง บ่ายนี้จะออกทะเลไปล่าอสูรทะเลเหรอ?"

หยู่ฉินหลานถามด้วยความประหลาดใจ

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงกังวานใส

"อืม ถือโอกาสช่วงที่พอมีเวลาว่างสองวันนี้แหละ ถ้าล่าอสูรทะเลระดับราชันได้สักเจ็ดตัว เต่าทมิฬน้อยก็จะได้เติมโตได้เร็วขึ้น"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยู่ฉินหลานก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง เธอพูดอย่างอ่อนใจ

"มู่เหลียง ….คิดว่าอสูรทะเลระดับราชันเป็นปลาซิวปลาสร้อยหรือไง ถึงกะจะล่าตั้งเจ็ดตัวน่ะ"

มู่เหลียงหัวเราะเบาๆ

"บางทีถ้าโชคดี ก็อาจจะเป็นไปได้นะ"

ลี่ลี่พูดแซว

"ท่านมู่เหลียงเจออสูรทะเลระดับราชันน่ะถือว่าโชคดี แต่สำหรับคนอื่นแล้ว นั่นมันคือหายนะชัดๆ"

ซิไป๋ฉีผสมโรงกล่าวชมมู่เหลียง

"มู่เหลียงแข็งแกร่งเกินไป อสูรทะเลระดับราชันรับหมัด มู่เหลียงแค่หมัดเดียวก็ไม่รอดแล้ว"

"ใช่ๆ มู่เหลียงแข็งแกร่งที่สุด ต่อยอสูรทะเลระดับราชัน เตะอสูรทะเลระดับจอมราชันปลิวเลย"

หยู่เฟ่ยหยานกล่าวสนับสนุนอย่างจริงจังเช่นกัน

"...พูดเกินไปแล้ว"

มู่เหลียงทั้งฉิวทั้งขำ

ไป๋สวงมองมู่เหลียงด้วยดวงตาเป็นประกายวิบวับ เมืองเต่าทมิฬออกห่างจากเมืองซาลุนเอ๋อแล้ว แต่เธอยังคงอยู่ในตำหนัก ไม่มีใครไล่เธอไปไหน สิ่งนี้ทำให้เธออารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

มู่เหลียงถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"พวกเธอมีใครอยากออกทะเลไปล่าสัตว์ด้วยกันบ้าง?"

"ฉันอยากไปค่ะ"

ซิไป๋ฉียกมือขึ้นอย่างไม่ลังเล

"ฉันก็อยากไป"

ลี่เยว่ยกมือตาม

มิอาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อยๆ ยกมือขึ้นเงียบๆ

ฮู่เตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ความคิดที่จะได้อยู่กับมู่เหลียงตามลำพังพังทลายลง ตอนนี้เธออยากจะหยิกต้นขาคนข้างๆ ให้เขียวช้ำไปเลยจริงๆ

มู่เหลียงรู้สึกเสียววาบที่ขา รีบเอ่ยขึ้นทันที

"งั้นลี่เยว่ มิอา ซิไป๋ฉี แล้วก็หยู่เฟ่ยหยาน ออกทะเลไปกับฉัน"

ซูจินอ้าปากเล็กน้อย คำพูดที่ว่าอยากไปด้วยยังคงไม่ถูกเปล่งออกมา

ไป๋สวงเองก็อยากไปเช่นกัน แต่เพื่อที่จะทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ในใจของหญิงสาวทุกคน เธอจึงเลือกที่จะไม่แย่งชิงความโปรดปราน

"แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่?"

หยู่ฉินหลานถามด้วยท่วงท่าสง่างาม

เธอต้องรั้งอยู่ในเมืองเต่าทมิฬเพื่อคอยจัดการธุระปะปังต่างๆ ภายในเมือง จึงปลีกตัวไปไหนไม่ได้

มู่เหลียงตอบด้วยเสียงกังวานใส

"ยังไม่แน่ใจนักหรอก ถ้าในเมืองไม่มีธุระด่วนอะไร ก็อาจจะไปสักสามวัน"

"งั้นคุณก็ต้องเตรียมของกินไปให้พอนะ"

มินโฮเอ่ยเตือน

มู่เหลียงหัวเราะเบาๆ

"ของกินก็ลงไปจับเอาในทะเลนั่นแหละ ส่วนน้ำก็มีอยู่ทุกที่ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

"ก็จริง...ยังไงก็ระวังตัวด้วย แล้วก็รีบกลับมาไวๆ ล่ะ"

มินโฮพูดด้วยความไร้เดียงสา

"ได้สิ"

มู่เหลียงพยักหน้าอย่างจริงจัง

บ่ายสามโมงตรง เครื่องบินขนาดเล็กจอดเตรียมพร้อมอยู่บนเนินสูงชั้นแปด สามารถออกเดินทางได้ทุกเมื่อ

"มู่เหลียง ไปกันได้แล้ว"

ลี่เยว่ยืนอยู่ข้างเครื่องบินขนาดเล็ก

"รีบไปกันเถอะ"

หยู่เฟ่ยหยานควงแขนซิไป๋ฉี เดินเข้าไปในเครื่องบินอย่างอารมณ์ดี

"ถ้างั้นก็ออกเดินทางกันเลย"

มู่เหลียงลูบหัวสาวน้อยหูกระต่าย ฝากฝังคำพูดสั่งเสียตามปกติอีกสองสามประโยค ก่อนจะก้าวเข้าไปในเครื่องบิน

ฮู่เตียนและมิอาเดินตามขึ้นไปบนเครื่องบิน ประตูห้องโดยสารค่อยๆ ปิดลง ภายใต้การควบคุมมีลี่เยว่นั่งอยู่ เครื่องบินขนาดเล็กก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าออกไปนอกเนินสูง

ภายในห้องโดยสาร ลี่ลี่เอนหลังพิงเบาะนุ่มอย่างผ่อนคลาย ในมือยังถือดินสอและสมุดจด เตรียมตัวที่จะเขียนบันทึกการผจญภัยระหว่างทาง

"มู่เหลียง ตอนนี้พวกเราจะไปที่ไหนกันเหรอ?"

หยู่เฟ่ยหยานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มู่เหลียงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"บินไปทางทะเลหมอกน่ะ ต้องเป็นพื้นที่ที่อยู่ห่างไกลจากแผ่นดิน ถึงจะเป็นไปได้ที่จะพบอสูรทะเลระดับสูง"

โดยทั่วไปแล้วอสูรมารทางทะเลมักจะมีขนาดใหญ่โตและอาศัยอยู่ในทะเลลึก ดังนั้นในน่านน้ำที่อยู่ห่างไกลจากแผ่นดิน จึงมีโอกาสที่จะพบอสูรมารทางทะเลระดับสูงได้มากกว่า

หยู่เฟ่ยหยานบ่นอุบอิบ

"ฉันก็นึกว่าคุณมีเป้าหมายอยู่แล้วซะอีก ที่แท้ก็ต้องค่อยๆ หาเอาเหรอเนี่ย"

มู่เหลียงยิ้ม เขาได้จัดเตรียมคนไปรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับอสูรมารทางทะเลระดับสูงไว้แล้ว เพียงแต่ได้ผลตอบรับกลับมาน้อยมาก