บทที่ 57 ของล้ำค่ายุคบรรพกาล

บทที่ 57 ของล้ำค่ายุคบรรพกาล

"หืม?"

หลิงเซียวหรี่ตาลง ความแข็งแกร่งของศพโบราณร่างนี้ ดูเหมือนจะเกินความคาดหมายของเขาไปหน่อยแฮะ

โดยเฉพาะดวงอาทิตย์สายฟ้าที่แฝงไปด้วยแก่นแท้แห่งมหาเต๋าบนศีรษะของอีกฝ่าย ยิ่งทำให้ก้นบึ้งหัวใจของเขาเกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ หลิงเซียวก็ยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

เห็นได้ชัดว่า การที่ยอดฝีมือผู้เข้าใจแก่นแท้แห่งสายฟ้าต้องมาเฝ้าอยู่ที่นี่ ย่อมแสดงให้เห็นว่าอานุภาพของดาบมารเล่มนี้ จะต้องน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่า ตั้งแต่วินาทีที่ดาบมารเล่มนั้นส่งเสียงเรียกหาเขา หลิงเซียวก็รู้ทันที ว่าที่มาของมัน จะต้องมีความเกี่ยวข้องกับกายามารสวรรค์ที่แท้จริงไม่มากก็น้อย

มารสวรรค์คือตัวตนระดับไหนกันล่ะ?

จอมมารผู้โหดเหี้ยมไร้เทียมทานในยุคบรรพกาล ผู้สามารถต่อกรกับสี่เทพเจ้าโบราณได้ด้วยตัวคนเดียว สามารถฉีกกระชากมิติความว่างเปล่า และเกือบจะทำลายพันธนาการแห่งวิถีสวรรค์ลงได้

มารทุกตนที่มีความเกี่ยวพันกับมัน ย่อมต้องเป็นสิ่งชั่วร้ายและโหดเหี้ยมที่สุดในใต้หล้าอย่างไม่ต้องสงสัย

"มารจุติ..."

ภายในทะเลวิญญาณ เสียงอันเก่าแก่และทรงพลังดังก้องขึ้นอีกครั้ง สีหน้าของหลิงเซียวชะงักไปชั่วขณะ ภายในใจคล้ายกับคาดเดาอะไรบางอย่างได้

"หรือว่า จะเป็นจิตวิญญาณของดาบเล่มนี้ที่กำลังร้องเรียกข้างั้นหรือ?"

"เจ้ากำลังเรียกข้าอยู่ใช่ไหม?"

หลิงเซียวทำจิตใจให้สงบ พยายามสื่อสารกับเจตนามารสายนั้น

"มาร... จุติ..."

"อาวุธสังหารชั้นยอดเช่นนี้ จะมาถูกฝังกลบอยู่ที่นี่ก็น่าเสียดายแย่ ขอเพียงเจ้ายินดีติดตามข้า ในวันข้างหน้า ข้าจะทำให้ชื่อของเจ้า สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งฟ้าดิน!"

"วิ้ง!!"

กลิ่นอายมารอันมหาศาลปะทุขึ้นมาในพริบตานี้เอง

ดาบมารเล่มนั้นคล้ายกับฟังคำพูดของหลิงเซียวรู้เรื่อง บนตัวดาบที่เคยมีสนิมเกาะกรัง ค่อยๆ แผ่ซ่านแสงสีดำทมิฬอันลึกล้ำออกมา

จากนั้น สนิมก็หลุดร่อนออก แสงมารอันเจิดจ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

"บัดซบ!! มดปลวกเอ๋ย ยังไม่รีบปล่อยมืออีก หากดาบเล่มนี้ปรากฏขึ้น ห้าดินแดนจะต้องพบกับหายนะอย่างแน่นอน!!!"

ประกายสายฟ้าในดวงตาของยอดฝีมือยุคโบราณยิ่งทวีความเจิดจ้า แม้แต่น้ำเสียง ก็ยังแฝงไว้ด้วยพลังกดดันแห่งมหาเต๋า เห็นได้ชัดว่าเขาโกรธจัดจนถึงขีดสุดแล้ว

"หลิงเซียวรนหาที่ตายจริงๆ ถึงกับกล้าไปกระตุกหนวดเสือยอดฝีมือระดับจื้อจุน"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเย่ฝานยิ่งกว้างขึ้น เขามองดูดวงอาทิตย์สายฟ้าที่ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่างอยู่เหนือตำหนักโบราณด้วยสายตาเย็นชา สลับกับมองวานรมารที่ยืนอยู่เบื้องล่างตำหนักด้วยสีหน้าที่คาดเดาอารมณ์ไม่ถูก

หากไม่ใช่เพราะระดับการฝึกฝนของเขาถูกหลิงเซียวปิดผนึกเอาไว้ ป่านนี้เขาคงเรียกเจดีย์แก้วปราบมารแปดทิศออกมา เพื่อผนึกมารร้ายตนนี้ไปนานแล้ว

"หายนะแล้วจะทำไมล่ะ?"

หลิงเซียวฉีกยิ้มกว้าง ภายในดวงตามีแสงสีดำทมิฬวาบผ่าน ซึ่งดูคล้ายกับแสงบนดาบมารเล่มนั้นไม่มีผิดเพี้ยน

"ไอ้เดรัจฉาน! นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีจิตใจที่ชั่วร้ายถึงเพียงนี้ สมควรตาย!!"

ศพโบราณชูมือทั้งสองข้างขึ้นฟ้า แล้วฟาดฟันลงมาที่หลิงเซียวอย่างแรง

"วิ้ง"

ฟ้าดินพังทลายลงในพริบตา

ส่วนดวงอาทิตย์สายฟ้านั้น ก็ร่วงหล่นลงมาบนศีรษะของหลิงเซียว ด้วยพลังอำนาจที่สามารถบดขยี้ได้แม้มิติ

พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกไป

การโจมตีสุดกำลังของยอดฝีมือระดับจื้อจุน แม้จะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวจิตวิญญาณเป็นผู้ลงมือ อานุภาพของมันก็ไม่ใช่สิ่งที่คนระดับเสวียนชิงจะสามารถต้านทานได้อย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น หากหลิงเซียวไม่ได้ครอบครองร่างมารต้องห้ามแล้วล่ะก็ เพียงแค่พลังกดดันสายนี้ ก็มากพอที่จะบดขยี้เขาจนแหลกละเอียดเป็นผุยผงแล้ว

แต่ถึงกระนั้น ในเวลานี้หลิงเซียวก็ยังคงรู้สึกว่าเลือดลมในกายพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง กระดูกลั่นดังกรอบแกรบอย่างน่ากลัว

ทว่า ในตอนนี้ เจตจำนงของหลิงเซียวและดาบมารกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการหลอมรวม

เขาไม่สามารถหลบการโจมตีนี้ได้เลย

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หลิงเซียวผู้นี้เข้าสู่วิถีมารรวดเร็วจริงๆ ถึงกับไม่เอาชีวิตรอดแล้วงั้นหรือ"

เย่ฝานหัวเราะเยาะอย่างไม่เกรงใจ มองดูดวงอาทิตย์สายฟ้ากลืนกินร่างของหลิงเซียวไปจนหมดสิ้นด้วยตาของตัวเอง

"ทำตัวเองแท้ๆ คิดว่าตัวเองมีกายามารอมตะหรือยังไง? ผู้อาวุโส!! ผู้อาวุโส!"

เย่ฝานรีบวิ่งเข้าไปหาศพโบราณร่างนั้นอย่างร้อนรน บนใบหน้าแสร้งทำเป็นเจ็บปวดรวดร้าว

"ผู้อาวุโส นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะต้องมาสิ้นชีพเพราะมารร้ายตนนี้"

"คนรุ่นหลัง เจ้าเป็นคนปลุกเศษเสี้ยวจิตวิญญาณของข้าให้ตื่นขึ้นมางั้นหรือ?"

ศพโบราณก้มหน้ามองเย่ฝาน ประกายสายฟ้าในดวงตาจางหายไป กลับมีความอ่อนโยนปรากฏขึ้นมาแทนที่

"ขอรับ! ผู้อาวุโส ผู้น้อยเย่ฝาน ยินดีสืบทอดเจตนารมณ์ของผู้อาวุโส กวาดล้างมารร้ายบนโลกใบนี้ให้สิ้นซากขอรับ"

น้ำเสียงของเย่ฝานเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม เขายืดอกยืนตัวตรง ดูสมกับเป็นบุตรแห่งวิถีธรรมจริงๆ

"ดีมาก ห้าดินแดนต้องการเด็กหนุ่มเช่นเจ้านี่แหละ"

น้ำเสียงของศพโบราณเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มใจ

แต่ทว่า ในขณะที่เย่ฝานกำลังจะคุกเข่าลงกราบด้วยท่าทีเลื่อมใสศรัทธานั้นเอง ท่ามกลางแสงสายฟ้าอันเจิดจ้า ก็พลันมีแสงสีดำทมิฬสว่างวาบขึ้น

"พูดจาหว่านล้อมแค่สองสามประโยค ก็หลอกจนเจ้าหัวปั่นได้แล้วหรือ? ยอดฝีมือระดับจื้อจุนอย่างเจ้า ทำไมถึงได้หลอกง่ายขนาดนี้เนี่ย?"

"ตูม!"

ส่วนลึกของแสงสายฟ้า แสงสีดำทมิฬสายนั้นพลันสว่างจ้าขึ้นมาทันที ตามมาด้วยเงาร่างองอาจในชุดดำที่ก้าวเดินออกมาจากแสงนั้น

"เจ้า!!! เป็นไปได้อย่างไร?!"

ศพโบราณและเย่ฝานต่างก็ชะงักงันไปพร้อมกัน สายตาที่มองไปยังหลิงเซียว ล้วนเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

เป็นไปได้อย่างไร?

มดปลวกที่ยังไม่ทันก้าวเข้าสู่ระดับพั่วหวังด้วยซ้ำ จะสามารถเอาชีวิตรอดจากการโจมตีสุดกำลังของยอดฝีมือระดับจื้อจุนได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น ดาบมารในมือของเขา มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ผนึกที่อยู่บนนั้นหายไปไหนแล้ว?

สนิมพวกนั้นหายไปไหนหมด?

"เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?"

"ข้าเป็นใครน่ะหรือ? ผู้อาวุโส ข้าต่างหากล่ะ ที่เป็นผู้สืบทอดของท่าน"

หลิงเซียวฉีกยิ้มกว้าง ภายในดวงตามีเจตนามารพวยพุ่ง ดาบมารในมือก็ส่งเสียงร้องกังวานขึ้นมาทันที

"มาร! ที่แท้เจ้าก็คือมาร เจ้า..."

"พูดมากน่ารำคาญ!"

หลิงเซียวก้าวเท้าออกไป ชูดาบมารในมือขึ้นสูง

ทันใดนั้น แสงมารก็ระเบิดออก นำพาพลังอำนาจอันไร้เทียมทาน ฟาดฟันลงบนศีรษะของศพโบราณร่างนั้น

ในเมื่อได้โชคลาภวาสนามาแล้ว เรื่องตลกฉากนี้ก็ควรจะจบลงได้แล้ว

แม้ว่าในเวลานี้สภาพของเขาจะดูทุลักทุเลไปบ้าง แม้กระทั่งเกราะศักดิ์สิทธิ์มังกรมารที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังก็ยังแหลกสลายไปจนหมดสิ้น

แต่นั่นก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออารมณ์ของหลิงเซียวเลยแม้แต่น้อย

ดาบมารจื้อจุน อาวุธคู่กายของมารสวรรค์ยุคบรรพกาล

หลังจากผ่านไปนานถึงสามพันปี ในที่สุดมันก็กลับมาปรากฏตัวบนโลกใบนี้อีกครั้ง

อาวุธสังหารชั้นยอดเช่นนี้ ไม่มีระดับชั้นอะไรมาวัดได้หรอก

เพราะระดับชั้นที่ผู้คนบนโลกใช้กัน ก็แค่เอาไว้แบ่งแยกของวิเศษที่สร้างขึ้นในภายหลังเท่านั้น

แต่ดาบมารจื้อจุนเล่มนี้ มันถือกำเนิดขึ้นมาพร้อมกับมารสวรรค์ตั้งแต่แรกเริ่ม

พลังอำนาจที่แฝงอยู่ภายในนั้น สามารถแยกฟ้า ผ่าดิน และสังหารเซียนได้เลยทีเดียว!

"ไม่!!"

ภายในดวงตาของศพโบราณมีประกายแห่งความสิ้นหวังผุดขึ้นมาในพริบตา

ดวงอาทิตย์สายฟ้าเมื่อครู่นี้ คือไพ่ตายใบสุดท้ายของเขาแล้ว

แต่คิดไม่ถึงเลย ว่าจะถูกมดปลวกตัวนี้ต้านทานเอาไว้ได้

นี่คือ... ประสงค์ของสวรรค์งั้นหรือ?

"ฉึก!"

ปราศจากการขัดขวางใดๆ ในวินาทีที่ดาบมารฟันลงมา ร่างของศพโบราณก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกทันที

เศษเสี้ยวจิตวิญญาณสายหนึ่งพุ่งทะยานออกไปนอกตำหนักในพริบตา ส่วนบนใบหน้าของหลิงเซียว ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาทันที

พลังแห่งจิตวิญญาณ แก่นแท้แห่งสายฟ้า

เมื่อเทียบกับดาบมารแล้ว โชคลาภวาสนาชิ้นนี้ เขาก็พลาดไม่ได้เช่นเดียวกัน

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ดาบมารเล่มนี้จะยอดเยี่ยมเพียงใด แต่ก็ไม่สามารถนำออกมาใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้

มิเช่นนั้น หากยอดฝีมือระดับจื้อจุนในเซิ่งโจวจำได้ขึ้นมา จุดจบของหลิงเซียวก็คงไม่ต้องเดาก็รู้

แต่พลังแห่งมหาเต๋า คือกุญแจสำคัญที่จะทำให้กายามารสวรรค์ที่แท้จริงก้าวเข้าสู่ขั้นที่สาม

แก่นแท้แห่งมหาเต๋าทั้งเก้าสาย หลิงเซียวเองก็คาดไม่ถึง ว่าเขาจะได้รับมาถึงสองสายในเวลาอันรวดเร็วเช่นนี้

การหลอมรวมแก่นแท้แห่งมหาเต๋าสองสายด้วยระดับการฝึกฝนเพียงหุนไห่ หากมองไปทั่วทั้งเซิ่งโจว เขาก็ถือว่าเป็นตัวตนที่ไม่เคยมีมาก่อนอย่างแน่นอน

หลิงเซียวแทบจะรอไม่ไหวแล้ว ที่จะกลับไปดูสีหน้าของบรรดาศัตรูเหล่านั้น

"กลับมานี่!"

หลิงเซียวแค่นเสียงเย็น กลิ่นอายมารบนร่างพวยพุ่งออกมาในพริบตา ก่อตัวเป็นฝ่ามือประทับคว้าเศษเสี้ยวจิตวิญญาณระดับจื้อจุนนั้นเอาไว้ในกำมือ

"ปล่อยข้านะ! ไอ้หนู เจ้าจะต้องเสียใจ ดาบมารเล่มนั้นแฝงไว้ด้วยเจตนารมณ์ของมารสวรรค์ เจ้าที่อยู่แค่ระดับเสวียนชิง ไม่มีทางควบคุมมันได้หรอก สุดท้ายเจ้าก็จะกลายเป็นแค่ทาสของมัน!!"

"ผู้อาวุโสคงจะคิดมากไปแล้วล่ะ"

หลิงเซียวยิ้มหยัน ในมิติเบื้องหลังของเขา จู่ๆ ก็มีเงาร่างมารสายหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาบนโลก

[จบตอน]