ตอนที่ 213: การอุทิศตนเพื่อวงการปัญญาประดิษฐ์

หลังจากที่หวงเหยียนได้จำลองข้อมูลของ โฮป ในช่วงแรก และสร้างซอฟต์แวร์เกมขึ้นมาเพื่อเป็นหลักฐานยืนยันกับซ่งหวยว่า LOVE ขโมยโค้ดหลักของ โฮป ไป

จู่ ๆ เขาก็ถูกทางการระบุตัวและสั่งให้ไปช่วยสนับสนุนโปรเจกต์ลับชั่วคราว

ตระกูลซ่งจำเป็นต้องปล่อยตัวเขาไปในทันที

แม้หวงเหยียนจะเก่งกาจด้านความมั่นคงปลอดภัยทางไซเบอร์มากจริง ๆ แต่การถูกเรียกตัวกะทันหันอย่างไร้สาเหตุแบบนี้ ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะคิดไปไกล

โดยเฉพาะซ่งหวย เขารู้สึกเหมือนถูกตัดปีกอย่างบอกไม่ถูก

หวงเหยียนในฐานะคนทำงานที่ถูกดึงตัวไปรู้ดีว่าสีหน้าบึ้งตึงของซ่งหวยหมายความว่าอย่างไร จึงปลอบไปว่า "ผมไม่อยู่ก็ไม่เป็นไรครับ ทีมงานยังอยู่ ผมจะให้เสี่ยวจางอยู่ที่นี่ด้วย ทุกการทดลองเขากับเสี่ยวเฉิงติดตามมาโดยตลอด และคุ้นเคยกับข้อมูลในทุกขั้นตอนการทดลองเป็นอย่างดี"

"..." ซ่งหวยยังคงรู้สึกว่าช่วงเวลามันประจวบเหมาะเกินไป

เรื่องการหายตัวไปของลู่อินเยว่ยังไม่มีวี่แววแม้แต่น้อย หวงเหยียนยังต้องมาจากไปในรูปแบบนี้อีก

เพราะโปรเจกต์ลับของทางการนั้นหมายถึงการถูกตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

แต่ในเมื่อครั้งนี้เป็นการดำเนินการจากทางการ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถขัดขืนได้ตรง ๆ

ทำได้เพียงลองดูว่าพอจะมีช่องว่างให้ถอดชื่อหวงเหยียนออกจากรายชื่อได้หรือไม่

ทว่ายังไม่ทันหาทางออกได้ เอกสารฉบับใหม่ก็ถูกส่งมา

สั่งให้หวงเหยียนเข้าร่วมโปรเจกต์ภายใน 3 วัน

ตัดหนทางทุกอย่างของซ่งหวยโดยสิ้นเชิง

ดังนั้นจึงเหลือเพียงทางเลือกที่สอง คือการใช้ทีมงานที่หวงเหยียนทิ้งไว้เป็นฝ่ายสนับสนุนทางเทคนิคสำหรับแผนการครั้งนี้แทน

สงครามยังไม่ทันเริ่มก็เกิดเรื่องไม่คาดฝันเสียแล้ว ช่างเป็นลางที่ไม่ดีเอาเสียเลย

ซ่งหวยอารมณ์ไม่ดี ครุ่นคิดหาทางออกที่เหมาะสมไม่ได้ จึงทำได้เพียงวางเรื่องนี้พักไว้ก่อน

จนกระทั่งวันหนึ่ง คนรู้จักเก่าจู่ ๆ ก็มาหาเพื่อขอยืมเงิน

เขาคือคุณหลิว อดีตเจ้าของจีมู่

ความต้องการของเขาเรียบง่ายมาก คือบริษัทใหม่กำลังขาดสภาพคล่อง จึงอยากให้ตระกูลซ่งช่วยร่วมทุนเพื่อประคองธุรกิจต่อไป

เหมือนกับจีมู่ในตอนนั้น เพราะบริหารงานผิดพลาดจึงทำให้ซ่งหวยมีโอกาสเข้าซื้อหุ้น

"บริษัทใหม่ทำอะไรถึงขาดทุนขนาดนี้?" ซ่งหวยถามอย่างไม่ใส่ใจ

"ก็งานถนัดงานเดิมนั่นแหละครับ ผมก็ทำเป็นแค่เกม"

เกมงั้นเหรอ?

ซ่งหวยนึกถึงโปรแกรมที่หวงเหยียนทิ้งไว้โดยอัตโนมัติ

เขารู้สึกลาง ๆ เหมือนมีเส้นด้ายบางอย่างเชื่อมโยงจุดเหล่านี้เข้าด้วยกัน แต่ยังหาปัจจัยสำคัญที่จะจุดชนวนเรื่องทั้งหมดไม่ได้

ซ่งหวยจึงไม่ได้ปฏิเสธ แต่เก็บเอกสารข้อมูลบริษัทที่คุณหลิวเอามาไว้

ในค่ำคืนที่เงียบสงัด ซ่งหวยพลิกดูข้อมูลทั้งหมดของบริษัทเปล่าที่ดูไม่มีอนาคตแห่งนี้ พลางคิดว่าหากส่งโปรแกรมนั้นให้ทางคุณหลิวไปพัฒนาต่อ จะเป็นไปได้ไหมที่จะทำออกมาเป็นเกมที่ทำเงินได้?

จะใช้สิ่งนี้กอบกู้สถานการณ์กลับมาได้ไหม?

ดูเหมือนความหวังจะริบหรี่เหลือเกิน

เขารู้ดีว่าเกมนี้เป็นเพียงโปรแกรมที่ตั้งค่าขึ้นมาโดยเลียนแบบพฤติกรรมของ โฮป เท่านั้น เบื้องหลังไม่ได้มีปัญญาประดิษฐ์รองรับ

ในเมื่อการเริ่มต้นใหม่เป็นไปไม่ได้ งั้นก็ต้องกลับไปที่ทิศทางเดิม คือการพิสูจน์ว่า LOVE และ โฮป ใช้โค้ดพื้นฐานตัวเดียวกัน

ตอนนี้เสี่ยวจางเข้ามาแทนที่หวงเหยียนในฐานะหัวหน้าทีม เขาอยากสร้างผลงานให้เป็นที่ประจักษ์ จึงทุ่มเททำงานทั้งวันทั้งคืน

เขาได้ลองให้คนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งทดสอบดู และพวกเขาก็ให้คะแนนโปรแกรมเกมนี้สูงมาก

แต่การจะใช้สิ่งนี้เป็นหลักฐานประกอบ มันยังดูมีอคติเกินไป

ในขณะที่ทั้งทีมกำลังกลัดกลุ้ม เสี่ยวเฉิง เพื่อนร่วมงานหญิงเพียงคนเดียวในทีมก็ได้เสนอสมมติฐานขึ้นมา

หากพวกเขาสามารถตามหา "ผู้ทดสอบ" ที่เคยทดสอบ โฮป ในตอนนั้นได้ แล้วให้พวกเขาออกรายงานประสบการณ์การใช้งาน มันจะช่วยยืนยันได้ไหมว่า โฮป สามารถถูกคัดลอกและขโมยไปได้จริงๆ

โดยเฉพาะผู้ทดสอบหมายเลข 99 เธอใช้เวลาอยู่กับ โฮป นานที่สุด รายงานประสบการณ์ของเธอจะมีมูลค่าสูงมาก

นี่เป็นข้อเสนอที่มีค่ามาก

และมีความเป็นไปได้สูง

ซ่งหวยแทบจะตกลงในทันที พร้อมกับตัดสินใจอีกเรื่องหนึ่งด้วย

เรื่องนี้หากตระกูลซ่ง หรือตัวเขาเป็นคนออกหน้าเอง มันจะดูละเอียดอ่อนเกินไป

เขาไม่อยากให้เรื่องราวเดินไปถึงจุดที่แก้ไขไม่ได้

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจร่วมทุนในบริษัทใหม่ของคุณหลิว

ต่อให้ต้องรับภาระเน่า ๆ นี้ไว้ เขาก็จะให้คุณหลิวเป็นคนดำเนินการเรื่องนี้แทน

ด้วยเหตุนี้ ข่าวเรื่องบริษัทเกมแห่งใหม่กำลังพัฒนาเกมตัวใหม่และกำลังมองหาผู้ทดสอบจึงเริ่มแพร่กระจายในวงแคบ ๆ ของวงการ

เงินรางวัลที่ตั้งไว้นั้นค่อนข้างดึงดูดใจ แต่น่าเสียดายที่ผู้ทดสอบหลายคนที่เคยสัมผัส โฮป มาก่อน เมื่อได้ทดสอบ NPC ตัวนี้กลับให้ผลตอบรับที่แปลกประหลาด

แทบทั้งหมดเป็นความเห็นในเชิงลบ

พวกเขารู้สึกว่า NPC แบบนี้มันดูน่ารำคาญและออเซาะเกินไป ไม่เร้าใจพอ

พอตีมันเข้าหน่อย มันก็แทบจะพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ แล้วหนีไปแอบที่ไหนสักแห่ง

ไม่รู้จักอดทนรับแรงกระแทก และไม่กล้าเผชิญหน้าตรง ๆ

"เกมรักแบบนี้ ฉันเล่นไม่เข้าใจโว้ย!"

นี่คือประโยคที่พวกเขาตอบกลับมามากที่สุด

ในตอนแรกเพื่อรับประกันผลการทดสอบของ โฮป จึงไม่ได้มีการคัดกรองคุณภาพของผู้ทดสอบ

มีคนที่มีความตระหนักรู้หยาบกระด้างปะปนอยู่มากมาย และการทรมานที่มีต่อ โฮป ก็ไร้ซึ่งศีลธรรมที่สุด

หากไม่ใช่เพราะในตอนนั้นมีการตั้งค่าไว้ว่า หากได้รับความเสียหายเกินขีดจำกัดสูงสุด โฮป จะสามารถโต้กลับได้ โฮป คงตายไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

รายงานของผู้ทดสอบเหล่านี้จึงไม่มีมูลค่ามากนัก

ความหวังจึงต้องฝากไว้ที่ผู้ทดสอบหมายเลข 99... ลู่จือจือ

ดังนั้นก่อนที่คุณหลิวจะโทรศัพท์สายนี้ เขาจึงเตรียมการมาอย่างดี

ทั้งเรื่องผลประโยชน์ และคุณค่าทางอารมณ์

ขอแค่เป็นคนปกติย่อมไม่มีทางปฏิเสธ

แต่ลู่จือจือกลับไม่เหมือนใคร เธอยังคงปฏิเสธ

"ฉันไม่คิดว่าฉันมีอะไรโดดเด่นกว่าคนอื่น คุณไปหาคนอื่นเถอะค่ะ!"

คุณหลิวยังคงรักษาความอดทนอย่างเต็มที่ "เรื่องรางวัลทางเราคุยกันได้ครับ หรือถ้าคุณลู่ต้องการอะไรเป็นพิเศษ ก็ลองเสนอมาได้เลย"

ลู่จือจือสัมผัสได้ถึงความตื๊อของอีกฝ่าย "ฉันยังยืนยันคำเดิมค่ะ รบกวนคุณไปเชิญท่านอื่นที่เก่งกว่าเถอะ"

พูดจบ เธอก็ตัดสายทิ้งอย่างรวดเร็ว

นึกว่าเรื่องจะจบเพียงเท่านี้ แต่ผ่านไปครึ่งชั่วโมง คุณหลิวก็โทรกลับมาอีกครั้ง

ครั้งนี้เขานัดพบเธอ

"ผมรู้ว่าคุณลู่ยุ่งมาก แต่รบกวนช่วยสละเวลาสักครึ่งชั่วโมงได้ไหมครับ ผมอยากคุยกับคุณเป็นการส่วนตัว สถานที่นัดพบคุณเป็นคนกำหนดได้เลยครับ"

อีกฝ่ายดูจริงใจจนน่าเหลือเชื่อ

แต่ในใจของลู่จือจือกลับมีแต่ความรู้สึกรังเกียจที่เพิ่มมากขึ้น

หากเธอไม่รู้มาก่อนว่าซือหวนต้องทนทุกข์มามากขนาดไหน เธออาจจะพิจารณาช่วยคุณหลิวบ้าง

แต่ในเมื่อเธอรู้ความจริงกระจ่างแก่ใจ เพียงแค่พูดออกมาไม่ได้เท่านั้น

กับอดีตเจ้าของจีมู่คนนี้ เธอไม่ด่าไปไม่กี่คำก็ดีเท่าไหร่แล้ว

ยังจะมาขอนัดเจอส่วนตัว? คุยกันหน่อย?

ฝันไปเถอะ!

"คุณก็รู้ว่าฉันยุ่ง" เธอเลิกเกรงใจแล้ว "เพราะฉะนั้นอย่ามานัดฉันอีกเลย ฉันไม่มีเวลา"

พูดจบเธอก็เตรียมจะวางสาย

"คุณลู่ครับ ผมขอพูดเป็นประโยคสุดท้าย" คุณหลิวเรียกเธอไว้อีกครั้ง

"ถ้าครั้งนี้คุณยังทำผลงานได้ยอดเยี่ยมเหมือนเดิม ผมยินดีจะมอบหุ้นส่วนหนึ่งของบริษัทให้คุณ เป็นรางวัลสำหรับการอุทิศตนเพื่อวงการเอไอของคุณครับ"