บทที่ 27 ในสายตาผม คุณไม่มีความใสซื่อหลงเหลืออยู่หรอก

"อื้มๆ ฟังฉันอธิบายดีๆ ก่อนนะ อย่าเพิ่งโกรธเลย โกรธบ่อยๆ ระวังเสียสุขภาพนะ"

หร่วนหมิงอีเค้นสมอง สรรหาคำพูดดีๆ สารพัดมาง้อ จนในที่สุดก็ทำให้เสิ่นชิงหลิงยอมใจอ่อนลงได้

เมื่อเห็นใบหน้าที่เคยตึงเครียดของเสิ่นชิงหลิงผ่อนคลายลง เธอก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเสิ่นชิงหลิงจงใจทำตัวแบบนี้

เขาจะไม่มีวันยอมให้หร่วนหมิงอีปฏิบัติกับเขาเหมือนบรรดาผู้ชายคู่งควงคนก่อนๆ ที่เธอจะล้อเล่นหรือทำอะไรด้วยก็ได้ตามใจชอบ หากเธอมองว่าเขาเป็นของตาย เธอก็จะหมดความเกรงใจ และความไม่ให้เกียรติย่อมนำมาซึ่งความจองหอง ไม่ใช่ความรัก

เขาต้องการให้หร่วนหมิงอีรู้ว่า เขามีเส้นแบ่งที่เธอห้ามล้ำเส้นเด็ดขาด และมีคำพูดบางคำที่เธอไม่ควรพูดออกมาพล่อยๆ เธอจะต้องหัดเคารพเขาเสียบ้าง

หร่วนหมิงอีหยั่งเชิงถามอย่างระมัดระวัง "งั้น... เราไปซื้อเสื้อผ้ากันดีไหม?"

หัวใจของเธอหล่นวูบเมื่อเสิ่นชิงหลิงหันมามอง เธอกะพริบตาปริบๆ แล้วพูดต่อ "ไม่ต้องเอาแบบหล่อจนคนทั้งงานตาบอดก็ได้ เอาแค่นายชอบแล้วก็ใส่สบายก็พอ"

ในที่สุดหร่วนหมิงอีก็มีท่าทีที่เปลี่ยนไป เสิ่นชิงหลิงจึงพยักหน้าตอบรับ "ตกลงครับ"

หร่วนหมิงอีพาเสิ่นชิงหลิงไปที่ร้านตัดชุดสูทสั่งตัดพิเศษ

หร่วนหมิงอีสั่งให้ผู้จัดการร้านจัดการทุกอย่างตามความชอบของเสิ่นชิงหลิง โดยที่เธอไม่เข้าไปก้าวก่ายเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการร้านวัดตัวเสิ่นชิงหลิงพลางเอ่ยปากชมไม่ขาดปาก "เพื่อนของคุณหนูหร่วนเป็นนายแบบหรือเปล่าครับเนี่ย? หุ่นดีจังเลยครับ"

"เปล่าค่ะ แต่ฉันว่าเขาหล่อกว่านายแบบซะอีกนะ"

"นั่นสิครับ ฮ่าๆ คุณผู้ชายท่านนี้ทั้งหน้าตาดีและหุ่นก็เพอร์เฟกต์ คุณหนูหร่วนนี่ตาถึงจริงๆ ครับ"

พูดจบ ผู้จัดการร้านก็ขอตัวเข้าไปหลังร้านเพื่อกรอกใบสั่งตัดชุด

หร่วนหมิงอีใจคอไม่ดี กลัวว่าเสิ่นชิงหลิงจะเข้าใจผิด เธอรีบอธิบายให้เขาฟังทันที "ฉันไม่เคยพาผู้ชายคนไหนมาซื้อเสื้อผ้าเลยนะ นายเป็นคนแรกเลย"

เสิ่นชิงหลิงรู้สึกขำกับท่าทีของเธอ เขาก้มหน้าลงแล้วบอกว่า "ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย"

"ก็ฉันกลัวนายจะเข้าใจผิดนี่นา ฉันไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้เลยนะ ผู้จัดการร้านเขาก็เป็นเพื่อนกับพ่อฉัน ฉันก็เลย..."

"อืม ไม่ต้องอธิบายขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมไม่ใช่แฟนคุณสักหน่อย"

"ก็ต้องอธิบายสิ ขืนนายโกรธขึ้นมา ฉันก็ง้อนายเหนื่อยแย่"

"คุณกำลังว่าผมง้องี่เง่างั้นเหรอ?"

"เปล่านะ! โธ่ ทำไมนายถึงเข้าใจฉันผิดอีกแล้วเนี่ย?"

"คุณไม่ต้องอธิบายแล้วล่ะครับ"

"ไม่นะ ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆ นะ!"

เมื่อเห็นหร่วนหมิงอีร้อนรน เสิ่นชิงหลิงก็รู้สึกตลกดี

เมื่อเห็นมุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย หร่วนหมิงอีก็รู้ทันทีว่าเสิ่นชิงหลิงจงใจแกล้งเธอ เธอกัดริมฝีปาก "ไม่ยักรู้ว่านายจะมีอารมณ์ขันร้ายกาจแบบนี้ด้วย"

เสิ่นชิงหลิงเลิกคิ้ว "คุณแกล้งผมได้คนเดียวหรือไง?"

นี่เป็นครั้งแรกที่หร่วนหมิงอีได้เห็นมุมนี้ของเสิ่นชิงหลิง และเธอก็โดนท่าเลิกคิ้วของเขาตกเข้าเต็มเปา

077: "ค่าความประทับใจของหร่วนหมิงอีเพิ่มขึ้น 5 แต้ม"

หร่วนหมิงอีเป็นผู้หญิงที่ซื่อสัตย์ต่อความหล่อเหลาจริงๆ

เธอชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เสิ่นชิงหลิงแล้วกระซิบว่า "ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย แต่พอนายทำหน้าแบบนี้ ฉันก็แอบจินตนาการไปไกลแล้วนะเนี่ย"

เธอแทบไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าเสิ่นชิงหลิงใส่สูทแล้วจะหล่อกระชากใจขนาดไหน... หญิงสาวแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างลืมตัว

เสิ่นชิงหลิงใช้นิ้วชี้ดันหน้าผากเธอออก ปฏิเสธการเข้าใกล้ของเธอ "เลิกคิดอกุศลได้แล้วครับ ช่วยเหลือความใสซื่อบริสุทธิ์ไว้ให้ผมบ้างเถอะ"

หร่วนหมิงอีเหยียดยิ้ม เขย่งปลายเท้าขึ้นแล้วกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ในสายตาฉัน นายไม่มีความใสซื่อบริสุทธิ์หลงเหลืออยู่หรอก ทั้งความคิด ความฝัน หรือแม้แต่สัมผัส ฉันก็จัดการเรียบหมดแล้วย่ะ"

เสิ่นชิงหลิงดันตัวเธอออก ใบหูของเขาแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้อยู่แล้ว

ผู้หญิงคนนี้นี่มัน...

หร่วนหมิงอีหัวเราะร่วนจนกลั้นไม่อยู่

ทำไมเขาถึงได้เขินง่ายขนาดนี้นะ?

น่าเอ็นดูชะมัด

นี่สินะความสนุกของการได้คบกับเด็กมหา'ลัย?

ตอนนั้นเอง ผู้จัดการร้านก็เดินออกมา ขัดจังหวะหยอกล้อของทั้งสองคนพอดี

"ชุดจะตัดเสร็จพรุ่งนี้นะครับ ไม่ทราบว่าคุณหนูหร่วนสะดวกรับช่วงไหนดีครับ? เดี๋ยวผมจะให้คนไปส่งให้ตรงเวลาเลย"

"ก่อนบ่ายสองค่ะ พอดีช่วงบ่ายฉันมีคิวไปทำสวย ถ้าช้ากว่านั้นเดี๋ยวจะไม่ทันเอา"

"ได้ครับๆ เชิญคุณทั้งสองตามสบายเลยนะครับ"

หลังจากจัดการเรื่องเสื้อผ้าเสร็จ หร่วนหมิงอีก็ยิ้มแล้วเอ่ยชวน "เย็นมากแล้ว ไหนๆ ก็ออกมาแล้ว เราไปหาอะไรกินด้วยกันดีไหม?"

หร่วนหมิงอีเตรียมใจจะตื๊อเสิ่นชิงหลิงจนกว่าเขาจะยอมตกลง

แต่ผิดคาด เสิ่นชิงหลิงกลับตอบตกลงอย่างง่ายดาย "ได้ครับ วันนี้ผมเป็นเจ้ามือเอง"

หร่วนหมิงอีประหลาดใจมาก ไม่คิดว่าเสิ่นชิงหลิงจะเป็นฝ่ายเสนอตัวเลี้ยงข้าวเธอ

นี่มันความรู้สึกเหมือนถูกหวยเลยไม่ใช่เหรอเนี่ย?

เวลาที่คนเย็นชาแสดงมุมอ่อนโยนออกมา มันทำให้คนที่ได้รับรู้สึกเป็นเกียรติอย่างบอกไม่ถูกเลยจริงๆ

077: "ค่าความประทับใจของหร่วนหมิงอีเพิ่มขึ้น 3 แต้ม"

หร่วนหมิงอีถามด้วยรอยยิ้มกว้าง "ดีจังเลย เราจะไปกินอะไรกันดีล่ะ? อาหารฝรั่งเศส อาหารญี่ปุ่น หรืออะไรดี?"

เสิ่นชิงหลิง: "ร้านซาเซี่ยนหน้ามหา'ลัยเจียงเฉิงก็อร่อยดีนะครับ"

นี่เป็นครั้งแรกที่หร่วนหมิงอีได้ยินชื่อนี้ เธอทำหน้างง "ซาเซี่ยนคืออะไรเหรอ? อาหารพื้นเมืองเหรอ?"

"ร้านข้าวแกงน่ะครับ"

หร่วนหมิงอีอึ้งไปชั่วขณะ "หา?"

เสิ่นชิงหลิงยิ้มบางๆ "คุณเล่นมุกได้คนเดียวหรือไง? ดูไม่ออกเหรอว่าผมกำลังแกล้งคุณอยู่น่ะ?"

หร่วนหมิงอีสะบัดผมแล้วพูดว่า "ต่อให้เป็นร้านข้าวแกงจริงๆ ฉันก็ยอมกิน ยิ่งมีคนหล่อๆ อย่างนายมานั่งให้เจริญหูเจริญตาด้วยแล้ว ฉันสู้ตายเลย"

เสิ่นชิงหลิง: "คุณไปเรียนคำพูดพวกนี้มาจากไหนเนี่ย? ผมไม่เคยเจอคุณหนูคนไหนเป็นแบบคุณเลย"

หร่วนหมิงอี: "ความเพี้ยนมันเป็นพรสวรรค์ที่ฝังอยู่ในสายเลือดของฉันน่ะ คนอื่นพยายามให้ตายยังไงก็เลียนแบบไม่ได้หรอก นายควรจะแอบดีใจนะที่มีคุณหนูอย่างฉันตามจีบน่ะ"

ระหว่างที่พูด หร่วนหมิงอีก็ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว: เธอจะไปกินข้าวที่ร้านซาเซี่ยนกับเสิ่นชิงหลิงจริงๆ!

"ป่ะ เสิ่นชิงหลิง วันนี้เราไปกินร้านซาเซี่ยนกันเถอะ"

"คุณหนูหร่วน ผมแค่ล้อคุณเล่นเองนะครับ"

"ไม่เป็นไรน่า! ถ้านายกินได้ ฉันก็กินได้ คราวที่แล้วเรายังกินข้าวที่โรงอาหารได้เลย คราวนี้เราไปลองร้านซาเซี่ยนกันดูบ้างจะเป็นไรไป"

เมื่อหร่วนหมิงอียืนกรานเช่นนั้น เสิ่นชิงหลิงจึงจำใจต้องพาเธอไปที่ร้านซาเซี่ยน

ลูกค้าในร้านซาเซี่ยนแทบทั้งหมดเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเจียงเฉิง โชคดีที่วันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์ คนเลยไม่เยอะเท่าไหร่

มีนักศึกษาหญิงสี่คนกำลังนั่งคุยกันอยู่ที่โต๊ะใกล้ประตู

เด็กสาวคนหนึ่งเท้าคางแล้วพูดว่า "มู่มู่ แกคิดว่าจะมีวันไหนที่เสิ่นชิงหลิงจะบังเอิญเดินเข้ามาในร้านซาเซี่ยนร้านนี้ แล้วก็ตกหลุมรักฉันที่กำลังโซ้ยข้าวหน้าขาไก่อย่างเอร็ดอร่อยตั้งแต่แรกเห็นบ้างไหมวะ?"

รูมเมตคนที่ 1: "เป็นอะไรไป? ข้าวหน้าขาไก่วันนี้ใส่เห็ดพิษลงไปหรือเปล่าเนี่ย?"

รูมเมตคนที่ 2: "ฉันว่าแกคงกินอิ่มเกินไปจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ"

รูมเมตคนที่ 3: "กินแป้งเยอะไปจนหน้ามืดแล้วสินะ แบบนี้มันต่างอะไรกับนิยายเรื่อง 'ท่านประธานมาเฟียตกหลุมรักฉันในวัยหมดประจำเดือน' ล่ะเนี่ย? เสิ่นชิงหลิงจะมา—"

รูมเมตคนนั้นพูดยังไม่ทันจบประโยค ดวงตาของเธอก็เบิกโพลงค้างไปเสียก่อน

"เป็นอะไรไป?"

"แก แกหันไปดูข้างหลังสิ"

"!!! เชี่ยเอ๊ย เสิ่นชิงหลิงมาจริงๆ ด้วย!"

เสียงของเธอไม่ได้เบาเลย และมันก็เรียกความสนใจจากเสิ่นชิงหลิงและหร่วนหมิงอีที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านได้ทันที

เสิ่นชิงหลิงหันไปมอง และกลุ่มเด็กสาวที่โต๊ะนั้นก็รีบก้มหน้าก้มตาจ้องมองข้าวหน้าขาไก่ในจานของตัวเองอย่างเอาเป็นเอาตาย

"ขาไก่วันนี้ดูเป็นขาไก้ขาไก่เนอะ ว่าไหมมู่มู่?"

"ใช่ๆ น้ำซุปก็หล่อมาก... เอ้ย อร่อยมากเลย"

เสิ่นชิงหลิงรู้สึกขำกับท่าทีของกลุ่มเด็กสาวเหล่านั้น เขายิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะเดินไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหารพร้อมกับหร่วนหมิงอี

เด็กสาวกลุ่มนั้นยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง

"เชี่ยเอ๊ย เมื่อกี้เสิ่นชิงหลิงยิ้มให้ฉันด้วยหรือเปล่าวะ?"

"ต้องเป็นเพราะเมื่อกี้พวกเราทำตัวน่าอายจนเขาหลุดขำออกมาแน่ๆ เลย"

"หล่อโคตรๆ! นี่ใช่รอยยิ้มละลายภูเขาน้ำแข็งของเทพบุตรผู้เย็นชาหรือเปล่าเนี่ย? น้ำลายฉันจะหกอยู่แล้ว"

"ฉันจะเอาประวัติผลงาน 'เคยทำให้เสิ่นชิงหลิงหลุดขำ' ใส่ลงไปในเรซูเม่ด้วย!"

"งั้นถ้าฉันตาย ฉันจะสั่งให้ช่างสลักเรื่องนี้ลงบนป้ายหลุมศพฉันเลย"