บทที่ 83 : โรงเรียนมัธยมตูหนาน…มีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้อยู่จริงหรือ?

บทที่ 83 : โรงเรียนมัธยมตูหนาน…มีสมบัติล้ำค่าเช่นนี้อยู่จริงหรือ?

สีหน้าของฉินเจิงมืดครึ้มลงอีกหลายส่วน

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ฉันรู้…ว่าเรื่องนี้มันไม่ยุติธรรม"

"มันยิ่งกว่าไม่ยุติธรรมอีกพี่! นี่มันเหยียบย่ำความพยายามของพวกเราทุกคนชัดๆ!"

หวังเทาเริ่มมีอารมณ์พลุ่งพล่าน เขาชี้ไปยังเหล่านักเรียนที่เดินขวักไขว่ไปมาอยู่ใต้ตึกเรียน น้ำเสียงสั่นเครือ

"พี่ดูพวกเขาสิ! พวกเราแต่ละคน มีใครบ้างที่ไม่ทุ่มเทฝึกฝนแทบเป็นแทบตาย? มีพ่อแม่คนไหนบ้างที่ไม่ยอมกัดก้อนเกลือกินเพื่อหาเงินมาซื้อทรัพยากรให้พวกเรา?"

"พวกเราพยายามขนาดนี้เพื่ออะไรกัน? ก็เพื่อโอกาสในการแข่งขันที่ยุติธรรมไม่ใช่หรือไง?!"

"แต่ตอนนี้ล่ะ? แค่เด็กเส้นคนเดียว กลับแย่งที่นั่งที่ควรจะเป็นของคนที่มีพรสวรรค์และพยายามมากกว่าไปหน้าตาเฉย!"

"พี่ฉิน พี่จะทนดูเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาจริงๆ เหรอ? พี่ทำใจยอมรับได้งั้นเหรอ?!"

หมัดของฉินเจิงกำแน่นขึ้นอีกครั้ง

จะให้ยอมรับได้ยังไงล่ะ?

เขาเกลียดความไม่ยุติธรรมพวกนี้ยิ่งกว่าใครเสียอีก!

แต่เขาจะทำอะไรได้?

เบื้องหลังของผู้หญิงคนนั้น ขนาดโรงเรียนยังต้องเกรงใจ แล้วนักเรียนธรรมดาๆอย่างเขาจะเอาอะไรไปงัด?

"แล้ว…จะให้ฉันทำยังไงล่ะ?" น้ำเสียงของฉินเจิงเต็มไปด้วยความจนใจ

"ทำได้สิ!" หวังเทาตอบกลับอย่างหนักแน่น

"พวกเราประท้วงได้! เดินขบวนประท้วงได้ไง! พวกเราสามารถรวมพลังนักเรียนทุกคนที่ไม่พอใจกับเรื่องนี้ให้เป็นหนึ่งเดียว!"

"ใช้เสียงของพวกเราบอกให้โรงเรียนและกรมการศึกษารู้ ว่าพวกเราไม่ยอมรับความไม่ยุติธรรมนี้! บีบให้พวกเขาต้องส่งกู่เยว่ซีลงสอบรวมให้ได้!"

"และในการสอบรวมนั่นแหละ! พวกเราจะสามารถเอาชนะเธอได้อย่างเปิดเผยและยุติธรรม! ไม่ใช่เพื่ออะไรเลย แต่เพื่อความยุติธรรมล้วนๆ!"

"พี่ฉิน! นี่คือโอกาสเดียวของพวกเราแล้วนะ!"

ฉินเจิงสะดุ้งเฮือก เขาตกตะลึงกับคำพูดของหวังเทา

เดินขบวนประท้วงงั้นเหรอ?

นี่…นี่มันจะทำให้เรื่องใหญ่โตเกินไปหรือเปล่า?

มันจะสร้างความเดือดร้อนให้โรงเรียนมากเลยนะ

ยิ่งไปกว่านั้น…โรงเรียนก็มีบุญคุณกับเขาด้วย

หวังเทาเหมือนจะมองทะลุถึงความกังวลของเขา จึงรีบตีเหล็กตอนกำลังร้อน

"ฉันรู้ว่าพี่กังวลเรื่องอะไร! แต่พี่ลองคิดดูนะ ถ้าครั้งนี้พวกเรายอมทน แล้ววันข้างหน้าล่ะ?"

"จะมีเด็กเส้นคนที่สอง คนที่สามโผล่มาอีกไหม? ถึงตอนนั้น นักเรียนธรรมดาๆ อย่างพวกเราจะมีวันลืมตาอ้าปากได้ยังไง?!"

"พี่ฉิน ตอนนี้พี่คือคนของห้องมังกรซ่อนนะ พี่คือความหวังของนักเรียนธรรมดาทุกคน! มีแค่พี่ที่กล้ายืนหยัด ทุกคนถึงจะยอมทำตามพี่! พี่คือศูนย์รวมจิตใจของพวกเรานะ!"

ภายในใจของฉินเจิงกำลังต่อสู้อย่างหนักหน่วง

เขานึกถึงพ่อที่ทำงานหนักในไซต์ก่อสร้างจนเสียชีวิต

นึกถึงแม่ที่ต้องไปกู่เงินนอกระบบจนถูกหยามเกียรติสารพัด…

เส้นทางสายนี้ของเขา ปูลาดมาด้วยเลือดและน้ำตาของคนในครอบครัว!

แล้วเขาจะไม่อยากได้ความยุติธรรมได้อย่างไร?

แต่ว่า...

"ฉัน…ฉันพูดไม่ค่อยเก่งหรอกนะ..." ฉินเจิงอึกอักอยู่นาน ก่อนจะเอ่ยอย่างลำบากใจ

"ฉันไม่รู้ว่าจะไปเกลี้ยกล่อมพวกเขายังไง…ให้ยอมไปกับฉัน..."

สำเร็จ!

หวังเทาลอบดีใจ เขารู้แล้วว่าฉินเจิงใจอ่อนแล้ว!

"เรื่องนั้นพี่ไม่ต้องห่วงเลย!" หวังเทารีบตบหน้าอกรับประกันทันที

"เดี๋ยวฉันเป็นคนเขียนบทพูดให้เอง!"

"พี่แค่…ไปยืนอยู่ต่อหน้าทุกคน แล้วอ่านมันออกมาให้ดังๆ! แค่นั้นก็พอแล้ว!"

ฉินเจิงมองสบตากับหวังเทาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและความเชื่อใจ

จากนั้นก็ก้มลงมองมือของตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยด้านจากการฝึกฝนอย่างหนักหน่วงมาตลอดหลายปี

เขานิ่งเงียบไปเนิ่นนาน…นานแสนนาน

ในที่สุด เขาก็พยักหน้าลงอย่างหนักแน่น

"ตกลง…ฉันจะลองดู!"

…

หวังเทากลับมาที่ห้องเรียนด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความปีติด

สำเร็จแล้ว!

ถึงฉินเจิงคนนี้จะดูซื่อๆไปหน่อย แต่ขอแค่เขายอมออกโรง ด้วยชื่อเสียงและอิทธิพลของเขา รับรองว่าจะต้องดึงคนมาร่วมขบวนได้มหาศาลแน่!

ถึงตอนนั้น พอจัดการประท้วงจนเรื่องแดงขึ้นมา เบื้องบนก็ต้องออกมาชี้แจงอยู่ดี!

ขอเพียงกู่เยว่ซีถูกบีบให้ต้องลงสอบรวม เขาก็จะมีโอกาสได้สั่งสอนเธอให้หลาบจำกลางสนามสอบ!

ส่วนเรื่องที่ว่าฉินเจิงจะไปล่วงเกินใครเข้า หรือการประท้วงจะบานปลายจนควบคุมไม่อยู่หรือเปล่า

นั่นมันกงการอะไรของหวังเทาคนนี้ล่ะ?

เขาแค่ยืมดาบของฉินเจิงมาใช้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายของตัวเองก็พอแล้ว!

หวังเทานั่งลงที่โต๊ะ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเริ่มพิมพ์บทพูดสำหรับการประท้วงอย่างรวดเร็ว

ในหัวเริ่มจินตนาการไปถึงภาพในวันสอบรวม ที่เหล่านักเรียนผู้โกรธแค้นพากันรุมสั่งสอนกู่เยว่ซีอย่างสาสม!

งานนี้เขาไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ!

เขาแค่แอบอยู่เบื้องหลัง ปล่อยให้ฉินเจิงกับพวกนักเรียนที่กำลังเดือดดาลไปเป็นเป้านิ่งแทน เพื่อล้างแค้นให้พี่สาวของเขาก็พอ!

"หึ…เป็นเด็กเส้นแล้วยังไง? มีแบ็กอัปแล้วยังไง?"

"ถึงตอนนั้น เธอจะได้รู้ซึ้งว่า…พลังฝีมือที่แท้จริงต่างหากล่ะที่เป็นของจริง!"

…

ตัดภาพมาอีกด้านหนึ่ง

กู่เยว่ซีได้พาฉู่เซิงมาถึงโถงกลางของโรงเรียนมัธยมตูหนานที่หนึ่งแล้ว

เมื่อกี้ ก่อนที่เซียวหรานจะจากไป เขาได้แถมคะแนนสะสมให้อีกหนึ่งแสนแต้ม พร้อมบอกว่าสามารถนำมาแลกทรัพยากรที่โถงกลางของโรงเรียนได้ เธอเลยถือโอกาสแวะมาดูเสียหน่อยว่ามันเป็นยังไง

เมื่อก้าวเข้ามาภายในโถงกลาง พื้นที่ด้านในกลับดูกว้างขวางใหญ่โตกว่าที่มองจากภายนอกมาก เห็นได้ชัดว่ามีการใช้ค่ายกลขยายพื้นที่เอาไว้

ภายในโถงมีผู้คนเดินขวักไขว่ไปมา แต่ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนที่ดูเร่งรีบและมีสีหน้าเหนื่อยล้า

ใจกลางโถงมีหน้าจอแสงขนาดใหญ่ลอยอยู่เบื้องบน บนนั้นมีข้อมูลภารกิจต่างๆ เลื่อนผ่านไปมา

ส่วนตามกำแพงรอบๆ ก็มีช่องบริการแลกเปลี่ยนทรัพยากรแยกเป็นสัดส่วน

กู่เยว่ซีเดินไปที่ช่องบริการที่ไม่มีคน เอาบัตรคะแนนสะสมแตะลงบนจุดสแกนเบาๆ

วูบ—

กำแพงตรงหน้าเธอเปลี่ยนเป็นหน้าจอสัมผัสขนาดใหญ่ทันที บนนั้นปรากฏรายการทรัพยากรมากมายนับไม่ถ้วนที่ถูกแบ่งเป็นหมวดหมู่ไว้อย่างชัดเจน

[หมวดหมู่โอสถ], [หมวดหมู่วัตถุดิบวิญญาณ], [หมวดหมู่วิชาบำเพ็ญและทักษะยุทธ์], [ทรัพยากรเฉพาะทางสำหรับสาขาค่ายกล], [ทรัพยากรเฉพาะทางสำหรับสาขาผู้ฝึกสัตว์อสูร]...

มีให้เลือกละลานตาจนดูแทบไม่หวาดไม่ไหว

….

"หึ่งๆ? (ของดีเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?)"

ฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่ของกู่เยว่ซี ถึงกับตาเป็นประกายวาววับ

ในสายตาของเขา นี่มันไม่ใช่รายการทรัพยากรอะไรเลย แต่มันคือเมนูบุฟเฟต์ชุดใหญ่ไฟกะพริบชัดๆ!

ส่วนกู่เยว่ซีกลับมีสีหน้าเรียบเฉย เธอเริ่มจากกดเข้าไปดูที่ [หมวดหมู่โอสถ] ก่อน

พวกยาฟื้นฟูลมปราณกับยารักษาอาการบาดเจ็บระดับหนึ่งและระดับสอง ราคาก็ยังถือว่าสมเหตุสมผลอยู่

แต่พอขึ้นระดับสามปุ๊บ ราคาก็พุ่งพรวดแบบก้าวกระโดดทันที

อย่าง "ยาฝ่าด่าน" ที่ช่วยทะลวงคอขวดของระดับสามได้ เม็ดหนึ่งกลับมีราคาสูงถึงแปดหมื่นคะแนนสะสม!

คะแนนสะสมหนึ่งแสนแต้มที่เซียวหรานให้มา ฟังดูเหมือนจะเยอะ แต่เอาเข้าจริง…ซื้อยาดีๆ ได้แค่เม็ดเดียวเท่านั้นแหละ

จากนั้นเธอก็กดเข้าไปดู [หมวดหมู่วัตถุดิบวิญญาณ] ต่อ

สมุนไพรวิญญาณข้างในนี้ถือว่าถูกกว่าราคาตลาดข้างนอกนิดหน่อย แต่ก็เหมือนเดิม คือพวกที่อายุการเพาะปลูกเยอะๆ หรือคุณภาพดีๆ ราคาก็ยังแพงหูฉี่อยู่ดี

ไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษ

กู่เยว่ซีเลื่อนดูรายการไปเรื่อยเปื่อย แค่อยากจะสำรวจดูคลังทรัพยากรของโรงเรียนมัธยมตูหนานที่หนึ่งคร่าวๆ เท่านั้น

แต่เมื่อเธอกดเข้าไปดูที่ [ทรัพยากรเฉพาะทางสำหรับสาขาค่ายกล] อย่างเบื่อหน่าย นิ้วของเธอก็พลันชะงักกึก

ที่ด้านบนสุดของรายการ มีของสองสิ่งถูกเขียนเอาไว้ด้วยตัวอักษรสีทองแดงสว่างวาบสะดุดตา

[สัตว์อสูรระดับราชา (สามดาว) —— วานรยักษ์ทลายภูผา · แก่นโลหิตครบชุด (ตัวเต็มวัย! รวมแก่นต้นกำเนิด!)]

[คะแนนสะสมที่ใช้แลก: 12,000,000]

[สัตว์อสูรระดับราชา (สี่ดาว) —— เต่าทมิฬใต้สมุทร · แก่นโลหิตครบชุด (ตัวเต็มวัย! รวมแก่นต้นกำเนิด!)]

[คะแนนสะสมที่ใช้แลก: 18,000,000]

…..

นัยน์ตาคู่สวยที่เคยเย็นชาของกู่เยว่ซี ปรากฏระลอกคลื่นแห่งความตกตะลึงพาดผ่านอย่างหาได้ยาก

แก่นโลหิตครบชุดของสัตว์อสูรระดับราชาตัวเต็มวัย?

แถมยังมีแก่นต้นกำเนิดรวมอยู่ด้วย?!

ของพรรค์นี้…ทั่วทั้งประเทศยังมีอยู่ไม่กี่ชุดเลยมั้ง?

เธอรู้ดีว่า ทรัพยากรระดับนี้ มันไม่สามารถใช้เงินตรามาประเมินค่าได้อีกต่อไปแล้ว!

ไม่นึกเลยว่า โรงเรียนมัธยมตูหนานที่หนึ่ง จะมีของล้ำค่าระดับนี้เก็บไว้ด้วย?

แต่ว่า…กู่เยว่ซีก็พอจะเดาออกว่าของสองสิ่งนี้ไม่ได้มีไว้ให้นักเรียนแลกหรอก

มันเป็นแค่ "สมบัติประจำโรงเรียน" ที่เอามาโชว์เพื่ออวดบารมีและแสดงถึงความมั่งคั่งของโรงเรียนเท่านั้นแหละ

อารมณ์ประมาณสมบัติล้ำค่าระดับชาติในพิพิธภัณฑ์ที่ห้ามยืมเด็ดขาดนั่นแหละ เอามาตั้งโชว์ไว้เพื่อจะบอกว่า 'ดูสิ โรงเรียนของเราเจ๋งแค่ไหน? ของแบบนี้ยังมีเลย!'

คะแนนสะสมระดับสิบล้าน อย่าว่าแต่นักเรียนเลย ต่อให้เป็นครูบาอาจารย์ หรือแม้แต่ผู้อำนวยการโรงเรียน ก็คงเก็บสะสมทั้งชาติไม่พอหรอก

และแทบจะในเวลาเดียวกัน ฉู่เซิงที่เกาะอยู่บนไหล่ ก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แกว่งไกวของกู่เยว่ซีผ่านทางพันธสัญญาเลือด เขาจึงหันไปมองที่หน้าจอแสงโดยสัญชาตญาณ

และเมื่อเขาเห็นตัวอักษรสีทองแดงตัวเบ้อเร่อสองบรรทัดนั้น พร้อมกับเลขศูนย์ที่เรียงกันเป็นพรืดอยู่ด้านหลัง…วิญญาณยุงแทบจะหลุดออกจากร่าง!

เชี่ยเอ๊ย!

ระดับราชา (สามดาว)?

ระดับราชา (สี่ดาว)?

แถมยังเป็นแก่นโลหิตครบชุดอีก?!

ขืนฉันได้ดูดหมดนี่ ฉันไม่วิวัฒนาการกลายเป็นก็อดซิลล่าไปเลยหรือไง?!

……………