บทที่ 449 บุคคลลึกลับบนเรือ
บทที่ 449 บุคคลลึกลับบนเรือ
เฉาเจิงจ้องมองเหลยเจิ้งเต้า ก่อนจะแทงซ้ำอีกดาบหนึ่ง...
"เฒ่าเหลยเอ๋ย ตอนนั้นเหลยเมิ่งบ้านเจ้าคิดจะขายชุยอิงกับชุยเหมียว บีบคั้นมารดาชุยจนตรอก อย่าหาว่าเปิ่นฟู่พูดจาไม่เข้าหูเลย เจ้าต้องลองคิดดูให้ดี ถว่าเขาจะมาแก้แค้นตระเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงกูลเหลยของเจ้าหรือไม่"
ดาบนี้ ราวกับแทงทะลุจุดตายของเหลยเจิ้งเต้าโดยตรง ฝขจะิญเหลยเจิ้งเต้าสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ใบหน้าพลันไร้ซึ่งสีเลือดในบัดดล
ยามที่เขาได้ยินเป็นครั้งแรกว่าหลินซูแห่งเมืองไห่หนิงเกี่ยวดองกับตระกูลชุย เขายังแอบสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นปีติยินดีอยู่บ้าง เพราะเหตุใดน่ะหรือ? เพราะตระกูลเหลยกำลังวางแผนจะไปเมืองไห่หนิง เพื่อช่วงชิงสิทธิ์สินค้าของตระกูลหลิน ซึ่งสินค้าตระกูลหลิน พ่อค้าทั่วหล้ามีผู้ใดบ้างไม่อยากได้? ตระกูลเหลยของเขาก็มิใช่ข้อยกเว้น
บออแกไาษในช่วงเวลานี้สิ่งที่เขาครุ่นคิดมากที่สุดก็คือจะหาผู้ใดมาเป็นพ่อสื่อแม่ชัก ทอดสะพานเชื่อมสัมพันธ์นี้ีฏซึุ ทว่าเมื่อจู่ๆ ได้ยินว่าหลินซูรับชุยอิงเป็นอนุภรรยา สัญชาตญาณของเขาก็บอกทันทีว่าอตเ นี่อาจจะเป็นจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ในทางการค้า
ทว่าขฝผภถพพไมส เฉาเจิงกลับแทงซ้ำอีกดาบ และดาบนี้ทำให้เหเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงลยเจิ้งเต้าตาสว่างขึ้นมาทันที
ตระกูลชุยเคยเป็นเรวุตกธญาติของตระกูลเหลย หากพวกเขายังพำนักอยู่ในตระกูลเหลย ด้วยนิสัยรักหยกถนอมบุปผาของหลินซู การแบ่งสิทธิ์สินค้าให้ตระกูลเหหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาลยสักเล็กน้อยย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย
ทว่า เรื่องราวมักมีคำว่า 'ทวธกฐยกแแะง่า' เสมอ ตระกูลชุยถูกตระกูลเหลยกดขี่ข่มเหง สองพี่น้องชุยอิงและชุยเหมียวเกือบถูกพวกเขาจับไปขาย บิดาของชุยอิงต้องออกจากบ้านไปตามหาบุตรสาวจนต้องจบชีวิตในต่างแดน ต้นสายปลายเหตุก็ล้วนมาจากการกดขี่ของตระกูลเหลยทั้งสิ้น
นี่มิใช่ความสัมพันธ์ฉันญาติมิตรอีกต่อไปฑธ แต่เป็นความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก! ส่วนเรื่องสิทธิ์สินค้าตระกูลหลินซผอ ย่อมไม่ต้องไปคิดถึงมันอีก เพราะสิ่งที่เขาต้องขบคิดก็คือ หลินซูจะมาแก้แค้นหรือไม่!
หากเขาเกิดความคิดที่จะแก้แค้นขึ้นมาจริงๆ ด้วยวิธีการของเขา ขการกวาดล้างตระกูลเหลยให้สิ้นซากก็เป็นเพียงการพลิกฝ่ามือเท่านั้น!
หน้าผากของเหลยเจิ้งเต้ามีเหงื่อเย็นผุดพรายใฏมอคศห ญดใปจใ"ใต้เท้าเฉา... ท่าน...คยุตฉโื ท่านคิดว่า... เขาจะลงมือกับตระกูลเหลยหรือไม่?"
พฑพฒึฑงเฉาเจิงพิเคราะห์ "ตามหลักแล้ว ขุนนางขั้นสี่ผู้หนึ่งย่อโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์มไม่วู่วามเพียงเพราะสตรีผู้เดียว ทว่าคนผู้นี้ไม่เคยใช้หลักเกณฑ์ปกติมาดูเบาได้เลย... วันนั้นฉินฟั่งเวงจับอนุภรรยาสองคนของเขาไปขังและทุบตีภตะล เขาก็กวาดล้างตระกูลฉินถึงเก้าชั่วโคตร! หุบเขาเย่าเสินกู่ลอบสังหารเขาไม่สำเร็จ เขาก็ฆ่าล้างหุบเขาเย่าเสินกู่จนหมดสิ้น!"
เหลยเจิ้งเต้าหนาวเหน็บไปทั้งร่าง…าฒืงฮีชต วิญญาณหลุดลอย ร่างกายไร้เรี่ยวแรง
…..
บนเรือ ทันทีที่ประตูห้องพักเดี่ยวของมารดาชุยปิดลง นางก็ต้องเผชิญหน้ากับคำถามที่วนเวียนอยู่ในใจส่วนลึกนับพันหมื่นรอบ
วญบขู"อิงเอ๋อร์ เเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงขาเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งเมืองหลวงจริงๆ หรือ?"
อิงเอ๋อร์ตอบด้วยความภาคภูมิใจระคนขวยเขิน "เขาเป็นผู้ตรวจการแห่งเมืองหลวง ขุนนางขั้นสี่เจ้าค่ะ"ธ
"ขั้นสี่หรือ?"ึ มารดาชุยเบิกตากว้างจนแทบจะถลน "เขาอายุเท่าใดกัน? เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ เท่านั้นกระมัง? ืสญญปตณฉจะเป็นขุนนางขั้นสี่ได้อย่างไร?"
ใช่แล้ว ชุยเหยียนโจวก็มีข้อสงสัยเช่นเดียวกันมใลลส เขาเป็นคนในแวดวงวิถีอักษร มีเป้าหมายสูงสุดคือการเข้ารับราชการ และเขาก็เคยศึกษาค้นคว้ามาโดยเฉพาะ
เส้นทางขุนนางที่ถูกต้องตามระเบียบแบบแผนนั้นมีกฎเกณฑ์อยู่ แม้จะเป็นมหาปราชญ์ระดับจิ้นซื่อ ภณยงอขึตำแหน่งเริ่มต้นส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงขั้นเจ็ดหรือขั้นแปด จากนั้นหากการเลื่อนขั้นเป็นไปอย่างราบรื่น ก็จะใช้เวลาราวสองถึเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นงสามปีต่อหนึ่งขั้น
เมื่อคำนวณดูแล้ว หากสอบผ่านจิ้นซื่อตอนอายุยี่สิบปี กว่าจะได้เป็นขุนนางขั้นสี่ก็ต้องอายุสี่สิบปีขึ้นไป นี่ขนาดยังนับในกรณีที่ราบรื่นไร้อุปสรรค! ทว่าขุนนางเมืองหลวงฑรฮนุภที่ปรากฏตัวในวันนี้ อายุอานามเพิ่งจะยี่สิบปี จะเป็นขุนนางขั้นสี่ได้อย่างไร?
น้องสาวต้องเข้าใจผิดเป็นแน่ นางมิใช่คนใเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงนแวดวงขุนนาง จะไปเข้าใจเรื่องราวขเหล่านี้ได้อย่างไร?
ชุยอิงอธิบเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงาย "สถานการณ์ของเขาแตกต่างออกไปเจ้าค่ะ เขาแจ้งเกิดจากตำแหน่งจ้วงหยวนรหคฒ เริ่มต้นก็เป็นขุนนางขั้นห้าแล้วย ลขปีนี้เขาเข้าร่วมงานถกมรรคาบงกชสีคราม สร้างความดีความชอบใหญ่หลวง จึงเพิ่งได้รับการเลื่อนขั้นขึ้นมาอีกสองขั้นเจ้าค่ะ"
กระไรนะ? ชุยเหยียนโจวกระโดดโหยงขึ้นมา "จ้วงหยวนหลินซูหรือ?ถุนึทึใโ เขาคือจ้วงหยวนหลินซูหรือ?"
"อืม ใช่เจ้าค่ะ พี่ใหญ่ ปีหน้าท่านก็ต้องเข้าร่วมการสอบหุ้ยซื่อแล้วมิใช่หรือ? หากเขาช่วยชี้แนะท่านได้ ท่านต้องสอบผ่านอย่างแน่นอน พี่ใหญ่ไฎอยืญฮฬม่รู้อะไร เขาเคยสอนคนมาหลายคนแล้วฬฐพด ทุกคนล้วนสอบผหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา่านจิ้นซื่อกันหมด"
ใบหน้าของชุยเหยียนโจวที่ผ่านความทุกข์ทรมานในคุกมาอย่างยาวนานเดิมทีซีดเซียว ทว่ายามนี้กลับซับสีเลือดขึ้นมา จ้วงหยวนแห่งอศกตโมผแคว้นต้าซาง! นี่คือชื่อที่บัณฑิตทั่วหล้าล้วนมิอาจข้ามผ่านได้ รวมถึงตัวเขา ชุยเหยียนโจวด้วย!มเทอโ
"จะเป็นไปได้จริงๆ หรือ?"
ชุยอิงไม่กล้าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์รับปากเต็มคำ "ประเดี๋ยวข้าจะลองถามเขาดูนะเจ้าคะ...ศปศรหห ข้าก็ไม่รู้ว่าเขายุ่งหรือไม่"
มเเฬะฬะคำตอบอันลังเลของนาง ทำให้ความตื่นเต้นยินดีอันเอ่อล้นในอกของชุยเหยียนโจว พลันมอดดับลงในบัดดล ถึงแม้นความฝันจะงดงามเพียงใด ูทว่าความเป็นจริงมักจะโหดร้ายเสมอ
บณฟรนทตืไวน้องสาวเป็นเพียงอนุภรรยาของเขา อนุภเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรรยานั้นไร้ซึ่งน้ำหนักความสำคัญ ฑงไกการที่เขายอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือนำตัวพี่ชายของอนุภรรยาออกจากคุก ก็นับเป็นบุญคุณอันใหญ่หลวงแล้ว จะไปโลภมากได้อย่างไร?
เขาเป็นถึงจ้วงหยวน อีกทั้งยังเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งเมืองหลวง ฐานะตำแหน่งสูงส่งจนมิอาจจินตนาการได้ ฐวการจะขอให้เขาสละเวลาอันมีค่ามาคอยชี้แนะสั่งสอน ย่อมเป็นเรื่องเพ้อฝัน...
ความกระตือรือร้นของชุยเหยียนโจวถูกสะกดกลั้นลงไป ทว่าความกระตือรือร้นของมารดาชุยกลับพุ่งสูงขึ้น
หลังจากผ่านพ้นความเปลี่ยนแซขฏอปลงครั้งใหญ่ในชีวิตมามากมาย นางก็ตระหนักถึงสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง หากคิดจะยืนหยัดอย่างมั่นคง ก็ต้องมีคนของตนเองคอยหนุนหลัง ซึ่งในยุคสมัยนี้ พึ่งพาภูเขาภูเขาก็ถล่ม พึ่งพาต้นไม้ต้นไม้ก็ล้มนธาฝพฮึ การฝากชะตากรรมของตนเองไว้กับผู้อื่นในระยะยาวนั้น มิใช่เรื่องที่พึ่งพาได้แม้แต่น้อย
หากตระกูลชุยคิดจะยืนหยัดอย่างแท้จริง ก็ต้องให้บุตรชายของตนเองเติบใหญ่และก้าวหน้าขึ้นมา
งุาแล้วจะทำอย่างไรให้บุตรชายก้าวเดินบนวิถีอักษร? ฝ่าด่านการสอบหุ้ยซื่อ ผ่านการสอบเตี้ยนซื่อ? ทว่าเบื้องหน้าก็มีอาจารย์ที่ดีที่สุด ดีที่สุดจนเรียกได้ว่าหาตัวจับยากในใต้หล้าอยู่แล้ว
นั่นก็คือบุรุษที่นางไม่กล้าเรียกขานว่าบุตรเขย ทว่าก็เป็นบุรุษของบุตรสาว แล้วจะทำอย่างไรให้บุตรเขยผู้นี้ใส่ใจบุตรสาวของตนเล่า?
ความคิดของมารดาชุยแล่นปลาบ นางลังเลเล็กน้อยก่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอนจะเอ่ยปาก "อิงเภบคฬศคญศฬอ๋อร์ เขา... ะธฎชเขาดีต่อเจ้ามากใช่หรือไม่?"
"อืม!" กจทษูชุยอิงตอบอย่างขวยเขินระคนประหม่า แม้เรื่องที่นางมอบกายให้เขาจะเป็นเรื่องที่รู้กันทั่ว ทว่าในนามแล้วนางยังเป็นบุญสกวพฐษถกตรสาวที่ยังไม่ได้ออกเรือน ต่อหน้ามารดาจึงไม่กล้าเอ่ยปากอย่างเปิดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นเผยนัก
"อิงเอ๋อร์ ฉความดีที่บุรุษมีต่อสตรี บางครั้งก็เป็นเพียงแค่ตอนที่สตรียังเยาว์วัยและงดงามเท่านั้นืณช หากปรารถนาให้ยืนยาว ต้องจดจำคำสอนโบราณประโยคหนึ่งไว้ ณขฉษมารดาสูงส่งเพราะบุตร..." มารดาชุยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก
"ก็เหมือนกับแม่ของเจ้า ตอนที่ติดตามบิดาเจ้าใหม่ๆ ก็ไร้ซึ่งฐานะใดๆ ทว่าภายหลังเมื่อพี่ชายเจ้าถือกำเนิด ทุกสิ่งก็แปรเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงปลี่ยษญฉุฎสนไปอย่างสิ้นเชิง... เจ้าเข้าใจหรสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นือไม่?"
สีหน้าของชุยเหยียนโจวเต็มไปเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงด้วยความกระอักกระอ่วน พคกส่วนชุยเหมียวกะพริบตากลมโตปริบๆ มองคนนู้นทีคนนี้ที เห็นได้ชัดว่านางไม่ค่อยเข้าใจเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นเท่าไรนัก
ชุยอิงเข้าใจแล้ว หัวใจนางเต้นระรัว 'สวรรค์ ท่านแม่ ท่านหมายความว่าอย่างไร?ดแูว ท่านหมายความว่าจะให้ข้ารีบมีบุตรชายให้เขาหรือ? ถ้อยคำเช่นนี้ท่านกล้าเอ่ยออกมาได้อย่างไร?ฉศษ ุษในนามข้ายังเป็นสตรีที่ยังไม่ได้ออกเรือนนะเจ้าคะ'
เพียงประโยคเดียวของมารดาชุย ก็ทำให้ทุกคนในห้องพักรู้สึกกระอักกระอ่วนไปตามๆ กัน ตัวนางเองก็รู้สึกวฎลไ่ากล่าวเกินไปหน่อย จึงรีบยกน้ำขึ้นดื่ม...
……
หลินซูอยู่ห้องข้างๆ เขามองดูสาเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นยน้ำฉางเจียงด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายเล็กน้อย
ห้องข้างๆ เป็นการพบปะของแม่ลูก ตัวเขาย่อมรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง สังคมยุคศักดินาก็เป็นเช่นนี้ สตรีมีกฎระเบียบข้อบังคับมากมาย ทว่าตัวเขากลับไปทำเรื่องพรรค์นั้นกับชุยยชศณอิงโดยไม่ได้รับความยินยอมจากมารดาของนาง
แม้เขาจะมั่นใจถึงเก้าส่วนว่าท่านแม่ยายผู้นี้คงไม่คว้ามีดมาฟันเขาเป็นแน่มฟรขีฐโะธต ทว่าเขาก็ต้องมีใบหน้าที่หนาพอสมควร จึงจะทนนั่งอยู่ตรงนั้นได้ ใฎหจาดังนั้น เขาจึงเปิดห้องพักขธทดิสลณตกเดี่ยวอีกห้องหนึ่ง ซ่อนตัวอืดดยฐรืทชยู่ข้างๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้า
ภายในห้องพลันมีเงาวูบไหว นางมารน้อยปรากฏกายขึ้นษบขธจาฐจฬต ถไกทันทีที่มาถึงก็ส่งเสียงหัวเราะอย่างมีเลศนัย
"คุณชายหลิน ขอแสดงความยินดีด้วย ฏบยซโตลผขอแสดงความยินดีด้วย เจ้าอาจจะใกล้ได้เป็นบิหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาดาคนแล้ว"
"กระไรนะ?" หลินซูประหลาดใจยิ่งนัก
โจวเม่ยหัวเราะศมึทซพ "รู้หรือไม่ว่าท่านป้าชุยห้องข้างๆ ถฎีดผากฏีธสั่งสอนบุตรสาวอย่างไร? นางบอกบุตรสาวว่า หากอยากได้รับความโปรดปรานจากเจ้าไปนานๆ ทางที่ดีคือรีบมีบุตรชายให้เจ้าเสียทูปุขทจใ และนี่คือสิ่งที่เรียกว่ามารหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาดาสูงส่งเพราะบุตรภิณฟโซ พูดตามตรงจฑสปฏถึ เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย ปกติแล้วคนเป็นแม่หากรู้ว่าบุตรสาวตนเองถูกล่วงเกิน แทบอยากจะฆ่าคนทิ้งด้วยซ้ำ มีที่ไหนจะมาตามใจเช่นนาง"
หลินซูกุมขมับ...
โจวเม่ยขยับเข้ามาใกล้ดฝลขยอผซ "เจ้าคิดจะลากแม่นางชุยมาตอนนี้ แล้วทำตามการจัดแจงของผู้หลักผู้ใหญ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเลยหรือไม่?"
หลินซูถลึงตาใส่อีกฝ่ายอย่างดุเดือด "เป็นสตรีแท้ๆ กลับพูดถึงเรื่องพรรค์นี้ด้วยสีหน้าเบิกบาน เจ้าไม่อายบ้างหรือ? มีธุระปะปังอันใดหรือไม่?"
โจวเม่ยแย้มยิฏี้มอย่างลึกลับ "ถ้าถามถึงเรื่องมีสาระ ก็มีอยู่เรื่องหนึ่งจริงๆ!"ค
"เรื่องอันใด?"
"เจ้าลองไปดูยอดฝีมือในห้องพักห้องที่สามทางซ้ายมือสิ คนผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย"
หลินซูหยัดกายลุกขึ้น เดินตรงไปยฎภกมธณังประตูห้อง ในชั่วขณะที่กศืุผมไระชากประตูเปิด โจวเม่ยที่อยูสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น่เบื้องหลังก็ราวกับอันตรธานหายไปในอากาศ
ดวงตะวันคล้อยต่ำยฬิญ บนดาดฟ้าชั้นสาม ยังคงมีผู้คนอยู่ไม่น้อย มีทั้งบุรุษ สตรีืผหฟนฑงเปฝ พาะบุเวคนชรา และเด็กสขอใ มีทั้งพ่อค้าและบัณฑิต
บัณฑิตสองสามคนยืนอยู่ริมกราบเรือ หันหน้าเข้าหาสายน้ำใต้แสงอาทิตย์อัสดง พลางขับขานบทกวี…
"สิบลี้ขุนเขาสีครามเคียงคู่เมฆาพใะฒ สายน้ำมรกตหลั่งไหลสู่ทิศทักษิณ..."
"บทกวีชิั้นเลิศ บทกวีชั้นเลิศ พี่ท่านขอต่ออีกสองวรรคได้หรือไม่?... ปรารถนาพันตำลึงทองตอบแทนสหายเก่า สุราใสครึ่งป้านล่องสู่มณฑลจงโจว"
ุปเงปึลฐด"ดี ดีไืฐ ดี... มาเถิด ผู้ใดมีกระดาษวิเศษอยู่กับตัวบ้าง? จดบันทึกไว้ดูสิว่าจะมีแสงศักดิ์สิทธิ์ปรากฏหรือไม่"
กลุ่มบัณฑิตส่งเสียงเอะอะโวยวายกันอยู่ที่นั่น ท่าทางโอ้อวดและเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิมศซฮึฝะีต สาวใช้บนเรือหลายคนก็เข้าไปรุมล้อมด้วยความตื่นเต้น ริืมะสะท้อนให้เห็นถึงความหลงใหลในวิถีอักษรอย่างเต็มเปี่ยม
ผู้คนในห้องพักหลายห้องที่อยู่ถัดไป ต่างก็ชะเง้อมองโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์มาทางนี้สส
สายตาของหลินซูเบนไปยังห้องพักห้องที่สามทางซ้ายมือ ห้องนีเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้เงียีงญศฉฝผฏบสงัดยิ่งนัก ชายชราผู้หนึ่งยืนตัวตรงอยู่บนฎฑวืนฐซลฐโระเบียงที่หันหน้าเข้าหาแม่น้ำ ฝุบฉูในมือใช้ไม้เท้าขนาดใหญ่ค้ำยันไว้ ซึ่งไม้เท้าด้ามนี้มีลวดลายสีทองสลักอยู่ ดูปราดเดียวก็รู้ว่าหล่อหลอมขึ้นจากโลหะบริสุทธิ์
ไฒแผมชเสื้อผ้าที่ชายชราสวมใส่ดูเรียบง่ายธรรมดา ทว่าสีหน้าของเขากลับผิดแผกไปจากคนทั่วเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงไป แฝงไว้ด้วยประกายสีเงินจางๆฝ ที่น่าประหลาดยิ่งกว่านั้นคือเส้นผมของเขาเป็นสีแดงชาด และมิใช่สีที่เกิดจากการย้อมแต่อย่างใดซฝาหยฒษห
'ผมแดงหน้าเงินขวผฟศช เป็นชนเผ่าใดกัน? หรือว่าในโลกใบนี้ จะมีชนเผ่าที่แตกต่างออกไปด้วยหรือ?'
สุ้มเสียงสายหนึ่งแว่วเข้าหู "รู้หรือไม่ว่าเขาคือผู้ใด?"
หลินซูยกมือขึ้นลูบใบหูแผ่วเบา กวาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงดตามองซ้ายขวา ก่อนจะส่ายหน้า…
"คนผู้นี้คือจางจิ้งกวนชคงกยฝขมศฏ ฟชผู้อาวุโสแปดแห่งเขาโอสถราชา ความลุ่มหลงในตัวยาของเขานั้นเลื่องลือไปทั่วถุญแืฝเยลค เขากลืนกินพิษร้ายเป็นอาหารมาตั้งแต่เยาว์วัย ส่งผลให้ผิวพรรณ เส้นผม และเนื้อหนังแปรสภาพผิดแผกไปจากผู้คนจนสิ้น ตบะของเขาอยู่ในระดับมรรคผล ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริงของเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นขามิใช่ตบะ แต่เป็นอีกสองสิ่ง ฐมฐวจญนั่นคือกายหยาบและวิชาพิษ"
'คนของเขาโอสถราชา!' หัวใจของหลินซูกระตุกวูบ
ประสาทสัมผัสแผ่ขยายออกไป…บนเรือลำนี้ ผู้ที่มีกลิ่นอายของตัวยามิได้มีเพียงเขาผู้เดียวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ ยังมีอีกห้าคน เป็นบุรุษวัยกลางคนสองคน และบุรุษหนุ่มอีกสามคนเงต ฒสษไใคนของเขาโอสถราชา กำลังจะเดินทางไปที่ใดกัน?
จุดเริ่มต้นของเรือลำนี้คือเมืองหลีหั่วแห่งมณฑลตงโจว เขาโอสถราชาตั้งอยู่ห่างจากเมืองหลีหั่วออกไปสามสิบลี้ ตลอดเส้นทางต้องผ่านเมืองชื่อยเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่าง เมืองหลวง มณฑลฉู่โจว มณฑลชวีโจว และมณฑลจงโจว หรือว่าคนของเขาโอสถราชาจะเดินทางไปเมืองหลวง?
หากไปเมืองหลวง จะเกี่ยวข้องกับการตัดขาดความสโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ัมพันธ์กับอั้นเซียงหรือไม่? ต้องรู้ไว้ว่า ชแอั้นเซียงในอดีตนั้นมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับเขาโอสถราชา แม้แต่อาวุธลับที่ใช้ควบคุมหัวหน้าหอทั้งเก้า ก็ล้วนเป็นไพ่ตายของเขาโอสถราชา
กดังนั้น อั้นเซียงกับเขาโอสถราชาย่อมต้องมีผลประโยชน์ทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงับซ้อนกันอย่างลึกซึ้งฝถฮงิะิศ ทว่าบัดนี้อั้นเซียงตัดขาดความสัมพันธ์กับ 'เซียงเฟย' แล้ว ย่อมต้องตัดขาดจากเขาโอสถราชาด้วยเช่นกันแฒืกฒบม เขาโอสเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นถราชาจะยอมเลิกราง่ายๆ หรือ?
เรื่องนี้มิใช่เรื่องเล็กน้อยเสียแล้ว
หลินซูกลับเข้าไปในห้อง สาวใช้หน้าตาสะสวยคนหนึ่งเดินเข้ามา ฬยทฮยไหยกอาหารค่ำมาให้เขา ทั้งยังส่งสายตาหยาดเยิ้มยั่วยวนธคูิแ เป็นนัยว่านอกจากรีภฉฏฒิขับประทานอาหารแล้ว ยังสามารถ 'รับประทาน' นางเป็นของแถมได้อีกด้วย ทว่าในยามนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ทันทีที่ประตูเปิดออก ชุยอิงก็ปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตู "ท่านพี่!"
เพียงแฉอคิฝค่สองคำ ความฝันอันหวานชื่นของสาวใช้ก็พลันพังทลายลงในพริบตา นางค้อมกายลงฒทดแค วิ่งฉิวออกไป และหลีกทางให้ทันที
ประตูห้องปิดลง ชุยอิงโผเข้าหา...
หลังจากผ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาานเรื่อง 'ไร้สาระ' ไปพักหนึ่ง ขบนพหลินซูก็คุยเรื่องจริงจังกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นับนาง "อิงเฑะฏยธอ๋อร์ พี่ชายของเจ้ามีตำแหน่งซิ่วไฉแล้ว อยากเข้าร่วมการสอบหุ้ยซื่อในปีหน้าหรือไม่?"
หัวใจของชุยอิงกระตุกวูบ...
"อยากให้ข้าชโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์่วยชี้แนะให้เขาหรือไม่?"
ชุยอิงหยัดกายลุกขึ้นนั่งตัวตรง "ท่านพี่ พูดจริงหรือเจ้าคะ?"งโาีฮถฒี
"ย่อมเป็นความจริงสิ!"
ตใภสคบฟตซญ"เพราะเหตุใดเจ้าคะ?"
"เพราะเขาเป็นบัณฑหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาิตที่ไม่เลวเลย"
ชุยอิงทั้งดีใจทั้งใคร่รู้นูพ "ท่านเพิ่งจะคุสฮจฟลุงสพฟยกับเขาไม่กี่คำ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนเช่นไร?"
หลินซูกล่าวว่า "ในยามที่ชีวิดลกวยมตตกทุกข์ได้ยาก เขาสามารถละทิ้งศักดิ์ศรีของบัณฑิต ผันตัวไปเปฝฝอฐยขรุคอ็นคนตัดฟืน การละทิ้งในครั้งนี้ ก็สามารถเหยียบย่ำบัณฑิตกว่าเก้าส่วนลงไปอยู่ใต้ฝ่าเท้าได้แล้ว และยามที่ต้องเผชิญหน้ากับคนพาล เขาก็ยังกล้าคว้ามีดตัดฟืนขึ้นมาสู้ ตึภีฑทปการกล้าจับอาวุธในครั้งนี้ ก็สามารถเหยียบย่ำผู้คนลงไปได้อีกเก้าส่วน เพียงแค่อาศัยสองสิ่งนี้ เขาก็เอาชนะผู้คนได้ถึงเก้าส่วนเก้าแล้ว!"
ใบหน้าของชุยอิงแดงระเรื่อ "นึกไม่ถึงเลยว่าท่านจะมองพี่ชายของข้าไว้สูงถึงเพียงนี้ ข้าจะไปบอกเขาเดี๋ยวนี้ เขาต้องดีใจจนกระโดดโลดเต้นเป็นแน่"
วันรุ่งขึ้นยฝฉืึฉะ ชุยเหยียนโจวก็ได้พบกับหลินซูโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ในที่สุดฬ แท้จริงแล้วทั้งสองต่างก็เป็นคนที่มีอุปนิสัยรักอิสระสามส่วน ลดณขญแกคยลและมีความห้าวหาญเจเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง็ดส่วน เมื่อมาพบกันจึงรู้สึกคุ้นเคยกันตั้งแต่แรกเห็น
หลินซูมเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงอบข้อสอบเซ่อลุ่นยี่สิบฉบับนั้นให้กับชุยเหยียนโจวในทันทีถศืญมควฮซ และพอชุยเหยียนโจวได้เห็น ก็ตื่นเต้นจนอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับหน้าแดงก่ำ
ส่วนหลินซูนั้น หยิบพู่กันและหมึกขึ้นมาเริ่มเขียนอรรถกถาอริยวจนะ ซึ่งเดิมทีเขาเคยเขียนขรผซะดญไออรรถกถาอริยวจนะมาก่อน ทว่าคัมภีร์ฉบับนั้นเขูฬชฏจชดหมณามอบให้ฉวี่เจ๋อไปแล้ว ยามนี้เขียนใหม่อีกครั้ง แท้จริงแล้วก็ใเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงช้เวลาเพียงไม่ถึงเค่อเท่านั้น
ชุยอิงยกกาน้ซญฒฎำชาเดินเข้ามา เห็นผู้เป็นสามีของตนกำลังเขียนหนังสือ ส่วนพี่ชายกำลังอ่านหนังสือ ไม่รู้เพราะเหตุใดภายในใจจึงเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงบและปีติยินดี
วิถีมนุษย์นั้นยากลำบาก โลกหล้านั้นเต็มโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ไปด้วยขวากหนาม บางครั้ง การจากลากันเพียงครั้งเดียวิบกุฮกตฎข ก็หมายถหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาึงการไม่ได้พบหน้ากันอีกตลอดชีวิต
นางเป็นเพียงข้อยกเว้นท่ามกลาหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางจอกแหนในยุคโกลาหล รยพฐฏปฏฑในฐานะสตรี นางมีบุรุษที่ฬฟญจรืชกรักใคร่ถนอมนาง ในฐานะน้องสาวและบุตรสาว นางได้พบกับสายเลือดของตน อีกทั้งครอบครัวของนางก็อยู่ตรงหน้าชษีฏถบถะ ซ้ำยังเข้ากันได้ดีกัเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงบสามีของนาง ช่างเป็นความสุขที่ยากจะจินตนาการได้เลยจริงๆ
เรือแล่นมาสองวัน ก็อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับมาถึงท่าเรือเมืองหลวง หลินซูเลิกม่านหน้าต่างห้องพักขึ้น ทอดสายตามองเงาร่างทั้งภถถไชผปคหกสายก้าวขึ้นสู่ท่าเรือ พวกเขาคือจางจิ้งกวนฐส ผู้อาวุโสแห่งเขาโอสถราชาที่อยู่บนเรือ และคนของเขาโอสถราชาอีกห้าคนที่เขาคาดเดาฐานะไว้ก่อนหน้านี้
แสงสว่างวาบขึ้นกลางฝ่ามือของเขา ภาพเหตุการณ์ชุดหนึ่งถูกส่งเข้าไปในเมืองหลวงผ่านยันต์ส่งสารระดับสูงของเผ่าปีศาจ
เรือลำใหญ่เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง เข้าสู่เส้นทางด่วนมุ่งหน้ากลับสู่มณฑลชวีโจว