ตอนที่ 195 กวนอู เตียวหุยถูกรุมยำ
ตอนที่ 195 กวนอู เตียวหุยถูกรุมยำ
“เอี๊ยด…”
ประตูค่ายเปิดออก กงซุนจ้านก็นำทัพพุ่งฆ่าออกมาในทันที!
“ฆ่า…”
กงซุนจ้านคำรามลั่นหนึ่งเสียง แล้วมุ่งหน้าพร้อมทัพไปยังจงกองที่อ้วนเสี้ยวกับหยางหลิงอยู่
อ้วนเสี้ยวไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย โบกมือใหญ่ครั้งหนึ่ง ธงบัญชาการสะบัดไหว เหยียนเหลียงบุนทิวและขุนศึกอื่นๆ ก็นำทัพใหญ่ของอ้วนเสี้ยว บุกเข้ามาจากซ้ายขวาในทันที
“เสวียนเต๋อ พวกเจ้าสามพี่น้องรับมือเหยียนเหลียงบุนทิว ส่วนที่เหลือมอบให้ข้า” กงซุนจ้านสั่งหนึ่งคำ แล้วพาเหยียนกัง เถียนอวี้ จ้าวต้ัน กงซุนฝาน และขุนศึกอื่นๆ พุ่งตรงไปยังจางเหอกับพวก!
เล่าปี่พยักหน้า แล้วพากวนอูกับเตียวหุยพุ่งเข้าหาเหยียนเหลียงบุนทิวในทันที
เพียงแต่ ทันทีที่สามพี่น้องเล่าปี่ปรากฏตัวต่อหน้าเหยียนเหลียงบุนทิว…
เตียวหยุน เตียนเว่ย สวี่ฉู่ ฮองตง เตียวเลี้ยว ไท่สูจู้ สวี่หวง และฮองซู ฯลฯ ขุนศึกชั้นยอดพุ่งออกมา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ตรงเข้าหาสามพี่น้องเล่าปี่!
ขุนศึกแปดนายพุ่งเข้าใส่สามพี่น้องเล่าปี่โดยตรง เล่าปี่หน้าซีดทันที!
คนเหล่านี้ เขาไม่อาจสู้ได้สักคน โชคดีที่กวนอูกับเตียวหุยเห็นดังนั้นก็รีบเข้าขวาง เล่าปี่จึงรีบถอยเข้าไปในกองทัพ ไม่กล้าโผล่หน้าออกมา!
ทว่ากวนอูกับเตียวหุยนี่สิ ลำบากแท้!
ขุนศึกของหยางหลิงแปดนายไม่พูดมาก แบ่งเป็นสี่คนต่อหนึ่งกลุ่ม แล้วเข้าตีใส่กวนอูกับเตียวหุยทั้งสอง!
เห็นเพียงเตียวหยุนไม่พูดอะไรมาก กระบี่ทวนในมือแทงตรงไปยังกวนอู กวนอูตกใจ กำลังจะใช้ดาบรับไว้ ทว่า ยังไม่ทันที่ดาบจะชนกับกระบี่ทวนของเตียวหยุน ทวนคู่ของไท่สูจู้ก็พุ่งเข้ามาจู่โจมเขาแล้ว
กวนอูตกใจ รีบเบี่ยงตัวคิดจะหลบการโจมตีของเตียวหยุนกับไท่สูจู้ แต่เตียวเลี้ยวฟันเฉียงครั้งหนึ่ง กวาดดาบใหญ่ตรงเข้าที่ลำคอกวนอู
กวนอูสบถด่าในใจ ไม่น่าเห็นแก่ตัวกันถึงเพียงนี้ รีบเอนตัวถอยหลัง หวังหลบดาบใหญ่ของเตียวเลี้ยว
ทว่าหนวดเครายาวของเขากลับลอยขึ้นมาอย่างไม่สบอารมณ์ และถูกเตียวเลี้ยวฟันขาดจนหมดสิ้น
กวนอูไม่ทันได้เสียดายหนวดเคราของตน เพราะขวานใหญ่ของสวี่หวงฟาดลงมาแล้ว
โชคดีที่เป็นกวนอู หากเป็นคนอื่น คงถูกขวานของสวี่หวงฟันตายไปแล้วแน่
กวนอูพลิกตัวหนึ่งครั้ง กลิ้งตกลงจากหลังม้าทันที!
“ปัง!”
ขวานใหญ่ฟันลงบนม้าศึกของกวนอูโดยตรง!
ม้าศึกส่งเสียงครวญครางได้เพียงครั้งเดียว ก็สิ้นใจตายไปในทันที
อีกด้านหนึ่ง
เตียวหุยก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร ฮองซูมีความเร็วสูงสุด ฟันดาบใส่เตียวหุยทันที
เตียวหุยย่อมไม่ยอมอ่อนข้อ รีบยกทวนอสรพิษขึ้น รับการโจมตีของฮองซูไว้!
“เคร้ง…”
ดาบใหญ่ฟันลงบนทวนอสรพิษอย่างแรง อาวุธของทั้งสองปะทะกัน แต่ไม่ได้แยกจากกัน กลับเริ่มประลองพลังกัน
เตียวหุยเคราและผมตั้งชัน พยายามยันการโจมตีของฮองซูไว้สุดชีวิต ทว่าขณะนั้น ฮองตงก็พุ่งเข้ามาอีกคน ฟันเฉียงมาโดยไม่ลังเล
เป้าหมายคือสองมือที่เตียวหุยกำทวนอยู่ เตียวหุยตาเบิกกว้าง ขุนศึกแห่งทัพเหลียวตงผู้นี้ ช่างไร้คุณธรรมจริงๆ
ทว่าเขาไม่มีเวลาพูดสักคำ ในเสี้ยววินาทีคับขัน เตียวหุยกระโดดลงจากหลังม้าศึกของตนทันที
ทวนอสรพิษในมือก็หลุดไปแล้ว หันหลังคิดจะหนี!
เตียวหุยแม้จะบ้าบิ่น แต่ไม่โง่ รู้ชัดว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ หากไม่หนีแล้วจะรอความตายหรือ?
ทว่าเตียนเว่ยอ้อมมาตัดทางจากอีกด้านหนึ่ง แล้วขวางเขาไว้
“เหอะๆ เตียวสาม เอ้อไม่เห็นต้องรังแกเจ้าเลย ในเมื่อเจ้าไม่มีอาวุธ เอ้อจะใช้หมัดเป็นเพื่อนเล่นเจ้าสักหน่อย!”
เตียนเว่ยพูดจบ ก็ยกหมัดใหญ่เท่ากระสอบทรายขึ้น แล้วทุบใส่เตียวหุย!
เตียวหุยด่าทอในใจ แม่งเอ๊ย นี่ไม่เรียกว่ารังแกคนแล้วจะเรียกว่าอะไร? คนตั้งมากมาย ขึ้นมาก็ไม่พูดอะไรสักคำ ลงมือเลย
แล้วแบบไหนถึงเรียกว่ารังแก?
เตียวหุยแทบร้องไห้ ทว่าโชคดีที่เตียนเว่ยไม่ได้ใช้อาวุธ เขาจึงฮึกเหิมขึ้น รีบพุ่งเข้าไปสู้!
“ปัง!”
หมัดของทั้งสองกระแทกกันอย่างแรง เตียวหุยเพิ่งถอนหายใจโล่งอก ก็รู้สึกปวดแปลบที่ด้านหลัง
หมัดหนึ่งซัดเข้าที่หลังของเขาโดยตรง!
“ปัง!”
เตียวหุยเซไปหนึ่งก้าว แทบจะหน้าคะมำกินดิน!
“ฮ่าๆ เตียวสาม ในเมื่ออาเตียนบอกว่าไม่รังแกเจ้า เอ้อก็จะใช้หมัดเล่นกับเจ้าด้วยเหมือนกัน” เสียงเยาะเย้ยของสวี่ฉู่ดังขึ้นจากด้านหลังเตียวหุย
จากนั้น ฮองตงกับฮองซูก็วางอาวุธของตนลง แล้วเข้าล้อมเตียวหุยเข้ามา
เตียวหุยราวกับสะใภ้ตัวน้อยที่ถูกกลั่นแกล้ง ถูกสี่คนล้อมไว้ตรงกลาง รอให้ถูกรังแก!
“ฮ่าๆ รุมมัน!” เตียนเว่ยหัวเราะลั่นก่อนพุ่งนำเข้าไป
สวี่ฉู่ ฮองตง และฮองซูก็ไม่ลังเล รุมโจมตีเตียวหุยทันที
หมัดสองหมัดสู้สี่มือยาก นี่ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเตียนเว่ยพวกเขามีสี่คน รวมแปดมือ
เตียวหุยไม่อาจสู้ได้เลย เพียงชั่วครู่เดียว ก็ถูกซ้อมจนหน้าบวมปากเขียว!
เล่าปี่ตกใจยิ่งนัก กวนอูกับเตียวหุยคือชีวิตของเขา เขาไม่ลังเลที่จะตะโกนเสียงดังว่า “ท่านแม่ทัพทั้งหลายโปรดหยุด พวกเรายอมแพ้!”
เล่าปี่เป็นคนฉลาด ขณะนี้หากช้าลงเพียงเล็กน้อย กวนอูกับเตียวหุยต้องตายแน่นอน!
เพียงชั่วครู่ หนวดเครายาวครึ่งฉื่อที่เหลืออยู่ของกวนอูก็ไม่เหลือแล้ว!
ขุนศึกพวกเตียวหยุนไม่สนใจเล่าปี่ ยังคงโจมตีกวนอูและเตียวหุยต่อไป
เตียวหุยถูกซ้อมจนหน้าบวมปากเขียว ดวงตาเสือดาวกลายเป็นตาแพนด้าไปโดยตรง
เล่าปี่ตกใจยิ่งนัก ไม่สนอะไรทั้งสิ้น วิ่งไปต่อหน้าหยางหลิง แล้วคำนับกล่าวว่า “โหวแห่งกว่านจวิ่น เล่าปี่เต็มใจยอมจำนน ขอท่านโหวโปรดไว้ชีวิตพี่น้องทั้งสองของข้าด้วย”
หยางหลิงนึกถึงประโยชน์ของเล่าปี่ จึงโบกมือให้เตียวหยุนกับพวกจับกวนอูกับเตียวหุยเข้ามา
เตียวหุยหน้าบวมปากเขียว กวนอูฟันหน้าหัก ท่าทางสลดหดหู่…
เพียงแต่ ทั้งสองไม่กล้าพูดคำขู่แม้แต่ประโยคเดียว!
ขุนศึกเหลียวตงพวกนี้โหดเกินไป แม่งเอ๊ย ขึ้นมาก็รุมยำ จะให้ทนไหวได้อย่างไร?
โดยเฉพาะผู้ที่เข้าร่วมรุมโจมตี ล้วนเป็นยอดขุนศึกทั้งนั้น!
“ขอบพระคุณท่านโหว พวกเราสามพี่น้อง ยินดีรับใช้ท่านโหว ไม่กล้ากล่าวคำใดอีก” เล่าปี่ถอนหายใจโล่งอก รีบกล่าว
แม้กวนอูกับเตียวหุยจะน่าสงสารไปบ้าง แต่อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้ไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้เล่าปี่ไม่มีอะไรเลย มีเพียงกวนอูกับเตียวหุยสองพี่น้อง และฐานะเชื้อสายราชวงศ์ที่ใต้หล้าก็ยังไม่ยอมรับ
เขาจะยอมมองกวนอูกับเตียวหุยเกิดเรื่องได้อย่างไร!
หยางหลิงได้ยินดังนั้นก็เพียงยิ้ม ๆ เล่าปี่มีนิสัยอย่างไร เขารู้แจ้งแก่ใจ หากไม่โง่ ก็คงไม่เชื่อว่าเล่าปี่จะมาสวามิภักดิ์ตน
อ้วนเสี้ยวก็เดินเข้ามา พลางเหน็บแนมว่า “หลิวเสวียนเต๋อ พวกเจ้าสามพี่น้องไม่ใช่ไร้เทียมทานทั่วหล้าหรือ? ไฉนพอเจอพี่น้องจ้งหมิงของข้า ก็ยอมจำนนเสียแล้ว?”
เล่าปี่คำนับลึกครั้งหนึ่ง เอ่ยว่า “ท่านพี่เบิ่นชู ข้ากับกงซุนจ้านมีความสัมพันธ์สหายร่วมสำนัก เมื่อกงซุนจ้านเชิญมา ข้าก็จำต้องมา เป็นศัตรูกับท่านพี่เบิ่นชูแท้จริงมิใช่ความตั้งใจของข้าน้อย ขอท่านพี่เบิ่นชูโปรดอภัย”
“หึ!” อ้วนเสี้ยวแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจเล่าปี่!
เขาเพียงแค่อาฆาตเล่าปี่กับพี่น้องที่ไปซ้อมขุนศึกของตนมา เดิมทีเขาอยากจะรวบเล่าปี่ไว้ แต่พอเห็นหยางหลิง เขาก็ไม่กล้าแล้ว
อย่างไรก็ดี เมื่อครู่เล่าปี่พูดไว้แล้วว่าจะไปพึ่งหยางหลิง หากต่อหน้าหยางหลิงไปแย่งคนของเขา อ้วนเสี้ยวก็ยังแอบหวั่น ๆ อยู่จริงๆ
อีกด้านหนึ่ง
กงซุนจ้านเห็นสามพี่น้องเล่าปี่ยอมจำนนโดยตรง ก็ทั้งตกใจทั้งโกรธ!
ทว่าเหยียนเหลียงบุนทิวได้เข้าร่วมการต่อสู้รุมโจมตีกงซุนจ้านและพวกแล้ว กงซุนจ้านและพวกถูกตีจนถอยกรูด เขาไม่มีเวลามาด่าเล่าปี่เลย
“ปังๆๆ…”
บนสนามรบ การต่อสู้ยังไม่หยุด เหล่าทหารของกงซุนจ้านและอ้วนเสี้ยวก็กำลังสู้กันอย่างสุดชีวิต!
เพียงแต่ เมื่อไร้การช่วยเหลือจากสามพี่น้องเล่าปี่ ขุนศึกของกงซุนจ้านก็เห็นชัดว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของขุนศึกฝ่ายอ้วนเสี้ยว ถูกตีจนถอยกรูดต่อเนื่อง!
(จบตอน)