ตอนที่ 422 คัมภีร์เต๋าไท่หยวนปี้ลั่วเต้าจาง!

"ส่วนตัวการใหญ่เหล่านั้น อาจารย์จะไม่บอกชื่อของพวกมันแก่เจ้า เพราะตัวตนระดับนั้นครอบครองมหาวิชาเทวะที่ยากจะหยั่งถึง ต่อให้เจ้าแค่เอ่ยถึงนามของพวกเขา พวกเขาก็สามารถรับรู้ได้"

นักพรตเสวียนหยวนมองไปยังกู้หย่วน พลางตักเตือนด้วยความจริงจังและระมัดระวัง

"หากเจ้าอยากรู้ ต้องรอให้พลังตบะของเจ้าก้าวหน้าขึ้นเสียก่อน อาจารย์ถึงจะบอกเจ้า หรือไม่เมื่อถึงเวลานั้นเจ้าก็ไปสืบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง"

"ขอรับ ศิษย์เข้าใจแล้ว"

กู้หย่วนพยักหน้าช้าๆ จดจำคำพูดของนักพรตเสวียนหยวนสลักลึกไว้ในใจ

ขณะเดียวกัน กู้หย่วนก็เข้าใจถึงสถานการณ์ปัจจุบันของตนเองเช่นกัน

ดังคำกล่าวที่ว่า บนฟ้าไม่มีพายตกลงมาฟรีๆ และไม่มีอาหารกลางวันมื้อไหนที่ได้มาเปล่าๆ ต่อให้มีจริงๆ ท้ายที่สุดก็ต้องจ่ายด้วยราคาที่ทัดเทียมกัน

คัมภีร์วารีแท้ไท่หยวน ที่กู้หย่วนได้รับมาก่อนหน้านี้ก็เป็นเช่นนั้น การกราบเป็นศิษย์ของนักพรตเสวียนหยวนในตอนนี้ก็เป็นเช่นเดียวกัน

ในเมื่อเขาใช้คัมภีร์วารีแท้ไท่หยวนเป็นรากฐานของวิชาเทวะของตน หากกู้หย่วนต้องการก้าวไปให้ไกลขึ้นและมั่นคงยิ่งขึ้น ก็ต้องหาทางให้ได้มาซึ่งคัมภีร์เต๋าขั้นต่อไป

ดังนั้น จึงจำเป็นต้องกราบนักพรตเสวียนหยวนเป็นอาจารย์

นอกเหนือจากนี้ ตามที่นักพรตเสวียนหยวนกล่าว เกาะน้ำเต้าวิญญาณตกต่ำถึงเพียงนี้ กระทั่งตัวนักพรตเสวียนหยวนเองยังไม่กล้าเผยตัว ทำได้เพียงเก็บตัวเงียบ นั่นแสดงว่าศัตรูเหล่านั้นมีอำนาจยิ่งใหญ่ และยังคงตามหาร่องรอยของศิษย์เกาะน้ำเต้าวิญญาณอยู่

และกู้หย่วน ในเมื่อฝึกฝน คัมภีร์วารีแท้ไท่หยวน ไปแล้ว ก็เท่ากับถูกประทับตราของเกาะน้ำเต้าวิญญาณ และต้องยืนอยู่ฝั่งเกาะน้ำเต้าวิญญาณอย่างเลี่ยงไม่ได้

ดังนั้น ศัตรูของเกาะน้ำเต้าวิญญาณ ก็คือศัตรูของกู้หย่วนเช่นกัน

ผลกรรมของเกาะน้ำเต้าวิญญาณ ได้แปดเปื้อนมาถึงตัวกู้หย่วนแล้ว

ทว่าแม้กู้หย่วนจะรู้สึกยุ่งยากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรนัก เพราะนี่คือสิ่งที่เขาเลือกเอง

แม้ผลกรรมของเกาะน้ำเต้าวิญญาณจะยิ่งใหญ่ แต่ตัวกู้หย่วนเองก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรธรรมดา และจะไม่ยอมเป็นลูกไก่ในกำมือใคร

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้อีกฝ่ายอยู่ในที่สว่าง ส่วนกู้หย่วนอยู่ในที่มืด เขาจึงยังไม่ต้องกังวลอะไรมากในชั่วคราว

รถถึงหน้าภูเขาย่อมมีทาง เรือถึงหน้าสะพานย่อมตรงไปเอง (เมื่อถึงเวลาก็จะหาทางออกได้เอง)

รอให้พลังตบะของเขายกระดับขึ้นถึงขั้นหนึ่ง ถึงตอนนั้นค่อยไปจัดการเรื่องนี้ก็ยังไม่สาย

หลังจากนักพรตเสวียนหยวนกล่าวจบ ก็คอยสังเกตท่าทีของกู้หย่วนอยู่ตลอด

เมื่อเห็นว่าหลังจากกู้หย่วนได้ฟัง แม้ตอนแรกจะประหลาดใจ ตกตะลึง และไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็สงบลงอย่างรวดเร็ว โดยไม่เผยให้เห็นความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกใดๆ นักพรตเสวียนหยวนก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเงียบๆ ในใจ

ตัวเขาช่างเก็บต้นกล้าชั้นดีมาได้จริงๆ

ไม่เพียงแต่จะมีพรสวรรค์และรากฐานที่ยอดเยี่ยม แถมยังโชคดี แม้กระทั่งสภาพจิตใจก็นับว่าดีเยี่ยม

พรสวรรค์และสติปัญญาการรู้แจ้ง คือรากฐานที่ผู้บำเพ็ญเพียรจะก้าวไปสู่ระดับที่สูงขึ้น แต่สภาพจิตใจและปณิธานความมุ่งมั่นก็มีความสำคัญไม่แพ้กัน

หากไม่มีสภาพจิตใจและปณิธานที่ดีพอ อาจจะสามารถหล่อหลอมจินตาน บรรลุมรรคผลหยินเสินได้ แต่จะไม่มีทางบำเพ็ญสำเร็จมรรคผลหยางเสินอย่างเด็ดขาด และยิ่งยากที่จะบรรลุมรรคาเซียนแท้จริงระดับหยวนเสิน!

ตอนนี้ นักพรตเสวียนหยวนรู้สึกพึงพอใจอย่างมากกับศิษย์ตรงหน้าที่เพิ่งเคยพบกันเพียงครั้งเดียวผู้นี้

"เรื่องที่อาจารย์เพิ่งพูดไป เจ้ารู้ไว้ในใจก็พอ ห้ามนำไปบอกคนอื่นเด็ดขาด มิฉะนั้นมันจะนำมาซึ่งความยุ่งยากมากมายแก่เจ้า"

นักพรตเสวียนหยวนมีสีหน้าเคร่งเครียด เอ่ยเตือนอีกประโยค

กู้หย่วนพยักหน้าอย่างจริงจัง

"ศิษย์เข้าใจขอรับ"

เขาย่อมรู้ข้อนี้ดี ในตอนนี้ สถานการณ์ที่ปีกของเขายังไม่กล้าแข็ง ย่อมไม่สามารถต้านทานพายุลูกใหญ่ได้เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโลกผู้บำเพ็ญเพียรตงไห่ที่มีเซียนแท้จริงระดับหยวนเสินอยู่เต็มไปหมด ดังนั้น เขาควรทำตัวให้สงบเสงี่ยมไว้จะดีกว่า

ทางที่ดีควรต้องรอให้ตนเองหล่อหลอมมรรคผลหยางเสิน หรือกระทั่งซุ่มบำเพ็ญจนบรรลุมรรคาเซียนแท้จริงระดับหยวนเสินได้สำเร็จก่อน จากนั้นค่อยชำระความแค้นให้สาสม

"เดิมที อาจารย์ตั้งใจจะรอให้เจ้าหล่อหลอมจินตานสำเร็จเสียก่อน ถึงจะถ่ายทอดคัมภีร์เต๋าของสำนักเราให้ แต่ตอนนี้แม้เจ้าจะยังไม่รวมจินตาน แต่รากฐานวิชาเทวะบนร่างเจ้ากลับลึกล้ำผิดปกติ ด้วยรากฐานของเจ้าในตอนนี้ ไม่ช้าก็เร็วจะต้องหล่อหลอมจินตานระดับหนึ่งได้อย่างแน่นอน อาจารย์จึงไม่จำเป็นต้องรออีกต่อไป"

ขณะที่พูด สีหน้าของนักพรตเสวียนหยวนกลับดูซับซ้อนอย่างเห็นได้ชัด

นั่นเป็นเพราะรากฐานวิชาเทวะของกู้หย่วนนั้นแข็งแกร่งจนเกินไป ต่อให้เป็นตัวเขาเอง หรือกระทั่งทั่วทั้งโลกผู้บำเพ็ญเพียรตงไห่ ก็ไม่มีใครเหมือนกู้หย่วน ที่เพียงแค่อยู่ในขอบเขตเทียนเหริน ก็บำเพ็ญวิชาเทวะระดับสุดยอดสำเร็จถึงสามวิชา และเค้าโครงมหาวิชาเทวะอีกสองวิชา

ด้วยรากฐานเช่นนี้ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ย่อมสามารถหลอมจินตานระดับหนึ่งได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เพียงแต่ไม่รู้ว่า เหตุใดกู้หย่วนถึงยังไม่เลือกหล่อหลอมจินตานในตอนนี้

คิดได้เช่นนี้ นักพรตเสวียนหยวนก็ไม่ได้ถามออกไป ทว่ากลับยื่นมือออกไปชี้จุดหนึ่ง

ชั่วพริบตา แสงวิญญาณสีเขียวมรกตสายหนึ่งก็ไหลทะลักออกมา และตกลงบนกึ่งกลางหน้าผากของกู้หย่วน

กู้หย่วนไม่ได้หลบหลีก ปล่อยให้มันตกลงบนกึ่งกลางหน้าผากแต่โดยดี

รู้สึกเพียงความเย็นเยียบที่กึ่งกลางหน้าผาก วินาทีต่อมา แสงวิญญาณสายนี้ก็ปรากฏขึ้นภายในทะเลแห่งความรู้และสาดแสงเจิดจ้า

เมื่อแสงนั้นจางลง ก็หลงเหลือเพียงคัมภีร์บทหนึ่ง

คัมภีร์เต๋าที่มีชื่อว่า ไท่หยวนปี้ลั่วเต้าจาง

คัมภีร์บทนี้ก่อตัวขึ้นจากอักขระเทวะโบราณที่มีลักษณะคล้ายมังกรและหงส์ แต่ละตัวอักษรล้วนลึกล้ำสุดจะเปรียบ เปล่งประกายแสงสีทองอันงดงามบาดตา แผ่กลิ่นอายอันลึกลับและเก่าแก่

อักขระเทวะมังกรหงส์ นี่คืออักขระเทวะก่อกำเนิดที่สืบทอดมาจากยุคดึกดำบรรพ์ เป็นตัวอักษรโบราณชนิดหนึ่ง ว่ากันว่าถูกจารึกขึ้นโดยผู้ครอบครองมหาวิชาเทวะบางท่าน ผ่านการเปลี่ยนแปลงของมรรคาแห่งฟ้าดิน

ในอักขระเทวะมังกรหงส์แต่ละตัว ล้วนแฝงไว้ด้วยเต๋าและสัจธรรมมากมาย ผู้บำเพ็ญเพียรทั่วไปเพียงแค่มองดู เกรงว่าจะต้องปวดหัวแทบระเบิด หน้ามืดตาลาย และไม่สามารถจดจำได้อย่างแน่นอน

ส่วนปรมาจารย์ยุทธ์ หรือกระทั่งคนธรรมดา...

เพียงแค่มองแวบเดียว จิตวิญญาณก็จะถูกกระแทก สถานเบาคือจิตวิญญาณได้รับความเสียหาย จนกลายเป็นคนเลอะเลือนไปตลอดกาล สถานหนักคือจิตวิญญาณแตกซ่านดับสูญ

ดังนั้น ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตจินตาน จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะอ่านเข้าใจ

นี่อาจจะเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ตอนแรกนักพรตเสวียนหยวนตั้งใจจะรอให้กู้หย่วนหล่อหลอมจินตานสำเร็จเสียก่อน ถึงจะถ่ายทอดให้กู้หย่วน

แน่นอนว่า อักขระเทวะชนิดนี้ย่อมมีความอัศจรรย์ในตัว ต่อให้ไม่เคยเรียนรู้ตัวอักษรชนิดนี้มาก่อน แต่เพียงแค่เห็นอักขระเทวะนี้ ก็สามารถเข้าใจความหมายที่แฝงอยู่ภายในได้

ทว่า แม้ปัจจุบันกู้หย่วนจะยังไม่ได้หลอมรวมจินตาน เป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตเทียนเหรินเท่านั้น

แต่รากฐานของเขา กลับลึกล้ำและมั่นคงกว่ายอดฝีมือขอบเขตจินตานทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด

กระทั่งแก่นแท้แห่งจิตวิญญาณก็ยังแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

ดังนั้น หลังจากที่เขามองคัมภีร์เต๋าที่มีชื่อว่าไท่หยวนปี้ลั่วเต้าจางบทนี้ เขาจึงไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ซ้ำยังสามารถอ่านความหมายบางส่วนภายในนั้นเข้าใจได้อีกด้วย

แม้มันจะไม่มาก แต่ก็ทำให้กู้หย่วนเข้าใจถึงที่มาของคัมภีร์เต๋าเล่มนี้

คัมภีร์เต๋าเล่มนี้มีต้นกำเนิดมาจากผู้ครอบครองมหาวิชาเทวะท่านหนึ่งในยุคบรรพกาล และเป็นสิ่งที่เซียนเฒ่าฉางเซิงบังเอิญได้มา เซียนเฒ่าฉางเซิงก็อาศัยคัมภีร์นี้ในการหล่อหลอมมรรคผลเซียนแท้จริงระดับหยวนเสินผู้เป็นอมตะ

ต่อมา มันจึงได้กลายเป็นหนึ่งในวิชาเทวะลับขั้นสูงสุดของเกาะน้ำเต้าวิญญาณ

อันที่จริงเกาะน้ำเต้าวิญญาณยังมีสายสืบทอดอื่นๆ อีกหลายแขนง ล้วนเป็นสายสืบทอดไร้ผู้ต้านที่ชี้ตรงไปยังขอบเขตเซียนแท้จริงระดับหยวนเสิน

ทว่าหากนำมาเทียบกับไท่หยวนปี้ลั่วเต้าจางบทนี้แล้ว ย่อมเห็นได้ชัดว่าด้อยกว่าอยู่หนึ่งหรือสองขั้น

ระดับขั้นของคัมภีร์เต๋าเล่มนี้ ว่ากันว่าได้ก้าวข้ามระดับสวรรค์ไปแล้ว ซ้ำยังชี้ตรงไปยังขอบเขตที่อยู่เหนือกว่าเซียนแท้จริงระดับหยวนเสิน

ทว่ารายละเอียดที่แน่ชัดจะเป็นเช่นไรนั้น กลับไม่ได้มีการเปิดเผยออกมามากนัก

ที่น่ากล่าวถึงก็คือ คัมภีร์เต๋าเล่มนี้ ก็คือคัมภีร์เต๋าขั้นต่อไปที่สืบทอดต่อจากคัมภีร์วารีแท้ไท่หยวนนั่นเอง

เมื่อมีคัมภีร์เต๋าเล่มนี้ นับตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่ากู้หย่วนจะบำเพ็ญหยินเสิน บรรลุหยางเสิน หรือขอบเขตหยวนเสิน ไปจนถึงขอบเขตที่อยู่หลังจากนั้น ล้วนมีวิชาเทวะสำหรับการบำเพ็ญเพียรที่สอดคล้องกันอย่างครบถ้วน

(จบตอน)