ตอนที่ 725 : ในที่สุดก็มาถึง
ตอนที่ 725 : ในที่สุดก็มาถึง
ตอนที่ 725 : ในที่สุดก็มาถึง
รถสามคันของฐานเฉินซี รวมกับรถของหน่วยลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนที่นำทางพวกเขาอยู่ด้านหน้า ก็ค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าหาฐานหลักอย่างช้าๆ
ฉากนี้ดูเหมือนจะเคยเกิดขึ้นเมื่อหลายเดือนก่อน
ใช่แล้ว
มันเหมือนกับตอนที่พี่หงและสงเซินจากฐานหงอวิ๋นมาขอความช่วยเหลือนั่นแหละ
แม้เหตุการณ์จะเป็นการมาขอความช่วยเหลือเหมือนกัน แต่ฐานลวี่หยวนในตอนนี้แข็งแกร่งขึ้นกว่าในตอนนั้นไปหลายเท่าแล้ว
“ที่นี่เงียบสงบจัง! บนถนนก็มองไม่เห็นซากศพเลยสักร่าง ร่องรอยความเสียหายก็ไม่มีให้เห็น แถมถนนก็ดูเหมือนจะมีคนคอยดูแลบำรุงรักษาด้วย??”
เมื่อเห็นถนนที่สะอาดสะอ้าน ไม่มีร่องรอยความวุ่นวายเลยแม้แต่น้อย คนจากฐานเฉินซีก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย
พวกเขาเข้าใจดีว่านี่หมายถึงอะไร!
มันหมายความว่าฐานลวี่หยวนมีพลังเหลือเฟือพอที่จะจัดการกับความปลอดภัยในพื้นที่ขนาดใหญ่นี้ได้อย่างดีเยี่ยม!
การจะทำแบบนี้ได้พวกเขาต้องมีกำลังคนมากพอเท่านั้น ถึงจะสามารถให้คนมาทำความสะอาดถนนที่ใช้สัญจรไปมาบ่อยๆ แบบนี้ได้
จุดนี้คนจากฐานเฉินซีไม่ได้คิดผิดเลย
เพราะถนนสายหลักหลายสายที่ฐานลวี่หยวนต้องใช้สัญจรไปมาไม่รู้ตั้งกี่รอบต่อวัน ย่อมต้องมีรถคอยทำความสะอาดและดูแลบำรุงรักษาอยู่ทุกวัน
ในตอนกลางคืนบางครั้งก็มักจะมีซอมบี้จากข้างนอกหลงเข้ามาในเขตลวี่หยวนบ้าง พวกมันก็มักจะเจอกับทุ่นระเบิดที่ถูกฝังไว้แถวนี้ หรือไม่ก็ถูกกำจัดด้วยอุปกรณ์ฆ่าซอมบี้แบบต่างๆ
พอฟ้าสางก็จะมีคนออกมาจัดการทำความสะอาดต่อ
รถหลายคันก็ยังคงแล่นมุ่งหน้าไปยังฐานหลักลวี่หยวน
สองนาทีต่อมา
พวกเขาก็แล่นผ่านเขตที่พักอาศัยขนาดเล็กและกำลังจะเข้าสู่เขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่
ทันใดนั้น
สายตาของคนจากฐานเฉินซีก็ไปจับจ้องอยู่ที่เงาร่างที่กำลังโอนเอนอยู่ทางซ้ายมือ
นั่นคือซอมบี้เร่ร่อนตัวหนึ่ง!
ดูเหมือนว่าตอนกลางวันมันจะยังหาที่ร่มหลบซ่อนไม่ได้ ซอมบี้หญิงที่หลงฝูงตัวนี้ก็ดูเหมือนจะได้ยินเสียงรถที่แล่นผ่านมาพอดี มันจึงหันหัวมาทางขบวนรถนี้!
“ระวัง! มีซอมบี้จ้องพวกเราอยู่ตรงนั้น!”
ใบหน้าของคนจากฐานเฉินซีเคร่งเครียดขึ้นมาทันที แต่ก็ไม่ได้หวาดกลัวมากนัก
เพราะนี่เป็นเรื่องปกติมากในวันสิ้นโลก
แม้ซอมบี้จะเกลียดแสงและไม่ค่อยออกมาเพ่นพ่านตอนกลางวัน แต่จำนวนของมันก็ยังมีมหาศาลมาก ดังนั้นพวกเขาจึงมักจะเห็นซอมบี้บางตัวโผล่ออกมาเป็นเหมือนกับแมลงวันไร้หัวอยู่ข้างนอกเป็นประจำ
เมื่อพวกมันได้ยินหรือได้กลิ่นเหยื่อพวกมันก็จะวิ่งเข้ามาโจมตีทันที
ผู้รอดชีวิตที่มีฝีมือก็จะสามารถใช้วิธีการของตัวเองกำจัดซอมบี้เหล่านี้ได้ หรือถ้าฝีมือไม่ถึงก็จะหาวิธีสลัดพวกมันให้หลุดไปก็พอ
คนจากฐานเฉินซีก็ต้องถูกจัดอยู่ในประเภทมีฝีมืออย่างไม่ต้องสงสัย
มีคนสองสามคนชักปืนพกออกมา เล็งไปที่ซอมบี้ที่หันตัวกลับมาและกำลังจะวิ่งมาทางนี้
พวกเขากำลังรอให้มันเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดแล้วพวกเขาก็จะค่อยยิงมัน!
ตอนนี้ระยะห่างยังเหลืออยู่อีกหลายสิบเมตร ความแม่นยำจึงยังไม่ได้สูงนัก ต่อให้เป็นกองกำลังที่มีความแข็งแกร่งอย่างฐานเฉินซีพวกเขาก็ยังต้องคำนึงถึงเรื่องการประหยัดกระสุนด้วย
การใช้กระสุนหนึ่งหรือสองนัดเพื่อจัดการกับซอมบี้หนึ่งตัวถึงจะถือว่าคุ้มค่า
ในขณะที่พวกเขากำลังรอให้ซอมบี้เข้ามาใกล้แล้วค่อยยิง หน่วยลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนที่นำหน้าอยู่ก็ลงมือก่อน
“พวกคุณไม่ต้องยิง! พวกเราจะจัดการเอง!”
คนที่อยู่ในรถคันหน้าโผล่หัวออกมาตะโกนบอกและไม่รู้ว่าใครไปกดสวิตช์อะไรเข้า เพราะจู่ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นดังขึ้นที่ริมถนนห่างจากซอมบี้หญิงตัวนั้นไปไม่ไกล!
“&（……%￥#@￥）!”
ไม่รู้ว่าเสียงพวกนี้ต้องการจะสื่อความหมายอะไร แต่ซอมบี้ตัวนั้นที่เดิมทีถูกดึงดูดด้วยเสียงรถก็เปลี่ยนความสนใจไปทันที!
ทางนี้เสียงดังกว่านี่นา!
“โฮก——!”
ไม่พูดพร่ำทำเพลง เมื่อมีเสียงดังชัดเจนขนาดนี้ ซอมบี้หญิงตัวนี้ก็ละทิ้งความไม่สบายตัวในตอนกลางวัน แล้ววิ่งพุ่งไปทางนั้นอย่างไม่คิดชีวิต!
คนจากฐานเฉินซีก็มองดูอุปกรณ์เครื่องหนึ่งที่ถูกพรางอย่างง่ายดายและดูไม่ค่อยสะดุดตานัก เริ่มส่งเสียงออกมาด้วยความตกตะลึง
“นี่มันเปิดเพลงชาติไหนกันเนี่ย??”
พวกเขางงกันไปหมดแล้ว
พวกเขาไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไรกัน คนของฐานเฉินซีสองสามคนที่ตั้งใจจะรอให้ซอมบี้ตัวนั้นเข้ามาใกล้แล้วค่อยยิงก็ตกใจกับสถานการณ์นี้จนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
รอดูไปก่อนก็แล้วกัน
ไม่นานซอมบี้หญิงตัวนั้นก็วิ่งไปจนเหลือระยะห่างจากเครื่องที่กำลังส่งเสียงออกมาไม่กี่เมตร จากนั้นมันก็พุ่งเข้าไปราวกับคนบ้า!
พุ่งเข้าไปแล้ว......
แล้วเสียงครูดคราดที่น่าสยดสยองก็ดังขึ้น จากนั้นเครื่องที่เปิดเสียงอยู่ก็หยุดกระจายเสียงและหยุดทำงานไป......
อะไรวะเนี่ย??
แค่นี้ก็จัดการได้แล้วเหรอ??
คนจากฐานเฉินซีเบิกตากว้างมองไปทางนั้น ปรากฏว่าซอมบี้ตัวนั้นกลายเป็นละอองเลือดแล้วก็หายวับไปแล้ว!
ดูเหมือนจะจัดการได้แล้วจริงๆ......
พวกเขาก็เลยเพ่งมองอุปกรณ์ขนาดไม่เล็กเครื่องนั้นอย่างละเอียด ด้านบนมีแผ่นกันน้ำคลุมอยู่ รอบๆ ทั้งสี่ทิศก็มีสายพานลำเลียงเหล็กยาวๆ ทิศละเส้น ที่ปลายสายพานทั้งสี่เส้นก็เหมือนจะเป็นจานบดที่เต็มไปด้วยฟันเฟืองที่ดูน่ากลัว......
ไม่รู้ว่าเป็นเลือดเนื้อของซอมบี้ตัวเมื่อกี้ หรือว่ามันกำจัดซอมบบี้มาเยอะแล้ว แต่บนฟันเฟืองนั้นกลับเต็มไปด้วยคราบสีน้ำตาลดำ
“นี่มัน......”
คนที่มาจากฐานเฉินซีถึงกับอึ้งไปเลย
นี่มันอะไรกัน?
ทำไมถึงดูน่ากลัวขนาดนี้......
“ไม่มีอะไรแล้ว พวกเราไปกันต่อเถอะ”
“นั่นคือหอคอยใบเลื่อยที่ฐานของเราติดตั้งไว้ในเขตลวี่หยวน มันเป็นอุปกรณ์เฉพาะสำหรับกำจัดซอมบี้ที่เข้ามาในพื้นที่ควบคุมของฐานเราน่ะ ดังนั้นอย่าเดินไปแถวนั้นกันล่ะ”
“แล้วก็ พวกคุณอย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนเด็ดขาด! นอกจากเส้นทางที่พวกเรานำไป เส้นทางอื่นที่ไม่ใช่ทางปกติจะมีทุ่นระเบิดฝังอยู่เพียบ! ถ้าวิ่งไปมั่วๆ แล้วโดนระเบิดตายก็อย่ามาโทษพวกเราก็แล้วกัน”
คนจากหน่วยลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนที่นำทางอยู่ด้านหน้าก็อธิบายให้คนนอกที่กำลังตกใจฟังด้วยท่าทีชินชา
และคนที่พูดอยู่ก็คือคนที่เคยพาสงเซินและพี่หงจากฐานหงอวิ๋นเข้ามานั่นแหละ!
ในฐานะบุคลากรของทีมสนับสนุนภายนอก วันนี้เขาได้รับมอบหมายให้มาลาดตระเวนแถวนี้พอดี หลังจากได้รับคำสั่งให้มาต้อนรับคน เขาก็ได้เป็นคนนำทางให้คนจากฐานเฉินซีเหล่านี้ทันที
ช่วงครึ่งปีมานี้เขาไม่ได้ทำแบบนี้แค่ครั้งสองครั้ง แต่บ่อยครั้งที่หน่วยลาดตระเวนจะได้รับมอบหมายให้ทำภารกิจง่ายๆ เหล่านี้เมื่อมีความจำเป็น
คนจากฐานเฉินซีก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบเก็บความประหลาดใจบนใบหน้า แล้วรีบขับรถตามรถลาดตระเวนของฐานลวี่หยวนไปทันที
“ไปเถอะ รีบตามไป! ฟังที่เขาบอกไว้ให้ได้ อย่าขับออกนอกเส้นทางเด็ดขาดนะ!”
ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับก็พูดกับคนอื่นๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เขาชื่อจางหมิงเซิง เป็นผู้นำทีมของฐานเฉินซีที่มาขอความช่วยเหลือในครั้งนี้และยังเป็นหนึ่งในผู้บริหารระดับสูงของฐานเฉินซีด้วย
ในตอนนี้พวกเขากำลังจะเข้าไปในฐานหลักของฐานลวี่หยวนแล้ว ดังนั้นพวกเขาก็ต้องเชื่อฟังอีกฝ่ายให้ดี
อีกฝ่ายนั้นเป็นกองกำลังที่คู่ควรกับชื่อของกองกำลังอันดับหนึ่งของมณฑลกวางตุ้งอย่างไม่ต้องสงสัย และเป้าหมายของเขาก็คือการมาขอความช่วยเหลือ เพราะเขาจะต้องนำความช่วยเหลือกลับไปกอบกู้ผู้รอดชีวิตในฐานของเขาให้ได้!
ไม่จำเป็นต้องเยอะอะไร แต่ขอแค่ฐานลวี่หยวนยอมแบ่งเศษเนื้อเศษกระดูกให้พวกเขาสักนิด มันก็พอจะเลี้ยงคนในวันสิ้นโลกได้ตั้งหลายคนแล้ว!
รถหลายคันยังคงแล่นมุ่งหน้าไปยังฐานหลักของฐานลวี่หยวนอย่างต่อเนื่อง จากนั้นพวกเขาก็ค่อยๆ ผ่านเขตที่พักอาศัยขนาดใหญ่ไป แล้วก็ผ่านแนวป้องกันที่กำลังถูกก่อสร้างและพัฒนาอย่างต่อเนื่องด้วยความตกตะลึง
จนในที่สุดก็มาถึงหน้าฐานหลักของฐานลวี่หยวนที่ถูกล้อมรอบด้วยกำแพงสูงตระหง่าน!
ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!