ตอนที่ 710 : ข้าวนี้กินยากหน่อย

ตอนที่ 710 : ข้าวนี้กินยากหน่อย

เวลาผ่านไปอีกหลายวัน

พวกหลี่ปั๋วเหวินที่เดินทางไปมณฑลกานหนานก็ยังคงไม่กลับมา

ฉินจิ้นจากที่เคยเป็นห่วงในตอนแรกก็ค่อยๆ คลายความกังวลลง

เพราะเมื่อถึงเวลาพวกเขาก็คงจะกลับมาเองและต่อให้เขาร้อนใจไปมันก็จะไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดี ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพัฒนาฐานต่อไปเท่านั้น

วันนี้ฉินจิ้นไม่ได้อยู่ในห้องทำงานของผู้นำ แต่เขาได้เดินทางไปที่ฝ่ายเพาะปลูกของฐานหลัก

เพราะสุดยอดพันธุ์ข้าวส่วนหนึ่งได้สุกงอมและสามารถเก็บเกี่ยวได้แล้ว!

ที่ฝ่ายเพาะปลูก หยวนมู่ก็มารอการมาถึงของผู้นำตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

“ประธานฉินครับ สุดยอดพันธุ์ข้าวชุดแรกของพวกเรามีอยู่ประมาณ 13 หมู่ วันนี้สามารถทำการเก็บเกี่ยวได้แล้วครับ!”

เมื่อคืนหยวนมู่ได้แจ้งให้ฉินจิ้นทราบล่วงหน้าแล้วว่าเช้าวันนี้พวกเขาจะทำการเก็บเกี่ยวสุดยอดพันธุ์ข้าวเป็นครั้งแรก

เมื่อมาถึงข้างๆ นาข้าวสีทองเป็นผืนๆ ฉินจิ้นก็มองดูรวงข้าวที่อวบอ้วนผิดปกติ ความสูงและอัตราการออกผลที่ไม่ธรรมดานั้นก็แทบจะทำลายภาพจำของชาวนาในอดีตไปเลย!

พวกเขาจะไปเคยเห็นข้าวที่ให้ผลผลิตที่น่ากลัวขนาดนี้จากที่ไหนกัน!

สมแล้วที่ถูกเรียกว่าสุดยอดพันธุ์ข้าว!

“เก็บเกี่ยวเถอะ! รีบเก็บเกี่ยวให้เสร็จแล้วปลูกชุดใหม่ ด้วยความพร้อมของฐานเรา พวกเราจะปลูกมันได้ถึงปีละ 3 ครั้ง!”

ฉินจิ้นพูดกับบุคลากรในฝ่ายเพาะปลูกด้วยอารมณ์ที่ดี

ทุกคนต่างก็รับคำทันที

ภายใต้การชี้นำของหยวนมู่ กลุ่มบุคลากรในฝ่ายเพาะปลูกที่สวมชุดสำหรับเกี่ยวข้าวและถือเคียวไว้ในมือก็เริ่มก้มตัวลงเก็บเกี่ยวทันที

พวกเขายังคงเลือกที่จะไม่ใช้เครื่องจักรเหมือนเดิม

ด้วยจำนวนที่ฐานปลูกอยู่ในปัจจุบันพวกเขาจึงไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องจักรขนาดใหญ่เลย แต่ในอนาคตถ้าพวกเขาต้องขยายพื้นที่เพาะปลูกให้มากขึ้นพวกเขาก็อาจจะต้องใช้มัน แต่มันยังไม่ใช่ในตอนนี้

ฉินจิ้นยืนดูบุคลากรทำงานกันอย่างเงียบๆ ครั้งนี้เขาไม่ได้คิดจะลงมือทำเอง

เพราะบางเรื่องทำครั้งเดียวก็พอแล้ว ที่เหลือก็ปล่อยให้คนข้างล่างทำจะเหมาะสมกว่า

ข้าวหนึ่งหมู่ก็ถูกเก็บเกี่ยวอย่างรวดเร็วโดยบุคลากรเกือบ 20 คนโดยใช้เวลาไม่นานนัก ฉินจิ้นเองก็ไม่มีเวลามายืนรอนานนัก เขามองดูข้าวที่เพิ่งเก็บเกี่ยวเสร็จ บุคลากรที่รออยู่ข้างๆ ก็รีบรับพวกมันไปทำการสีต่อทันที

วันนี้ฉินจิ้นจะลองชิมสุดยอดพันธุ์ข้าวที่เพิ่งถูกปลูกมาใหม่นี้ด้วยตัวเอง

ก่อนหน้านี้เขาเคยได้ยินว่ารสชาติของมันไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ก็ยังไม่เคยได้ลองชิมจริงๆ ข้าวสารใหม่ที่เพิ่งถูกเก็บเกี่ยวก็พร้อมที่จะให้เขาได้ลองชิมพอดี

หลังจากที่เขาเฝ้าดูการทำงานของที่นี่ตลอดทั้งเช้า เขาก็ได้พูดคุยกับหยวนมู่เกี่ยวกับเรื่องการเพาะปลูกและธัญพืชอีกหลายเรื่อง แถมยังไปดูความคืบหน้าการวิจัยมันสำปะหลังมหัศจรรย์ที่ฝั่งของอู๋ฉีโน่อีกด้วย

แล้วฉินจิ้นก็ค่อยกลับไปห้องทำงานของเขาตอนใกล้จะเที่ยง

ปัญหาเรื่องธัญพืชของฐานในตอนนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เลวนัก เมื่อมีสุดยอดพันธุ์ข้าวแล้ว ในอนาคตฐานก็น่าจะค่อยๆ รองรับการบริโภคจำนวนมหาศาลได้แล้ว

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าตอนนี้ธัญพืชที่แลกเปลี่ยนออกไปในแต่ละวันนั้นมีจำนวนถึงหลักตันเลยทีเดียว!

แม้ฐานลวี่หยวนจะเคยใช้กลยุทธ์ “กดราคา” อยู่หลายครั้ง แต่ก็ยังไม่อาจต้านทานผู้รอดชีวิตจำนวนไม่น้อยข้างนอกที่คอยหาสิ่งของที่ฐานต้องการมาให้ได้

ต่อให้ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งจะแลกธัญพืชไปเพียงแค่ 100 กรัมในแต่ละวัน แต่เมื่อจำนวนคนมากขึ้น ปริมาณธัญพืชที่ฐานต้องจ่ายออกไปในแต่ละวันก็ยังคงอยู่ในระดับที่น่ากลัวอยู่ดี

ดังนั้นเมื่อการปลูกสุดยอดพันธุ์ข้าวสำเร็จ บวกกับการใช้ธัญพืชในคลังของฐานบางส่วนเป็นตัวช่วย ก็จะทำให้แรงกดดันของฐานลดลงไปมาก

ตอนเที่ยง

เวลาอาหารกลางวัน

จ้าวหลิงก็ถืออาหารกลางวันชุดใหญ่เข้ามาในห้องทำงานของฉินจิ้น

“ประธานฉิน นี่อาหารกลางวันของคุณค่ะ”

เมื่อมาถึงหน้าโต๊ะของฉินจิ้น เธอก็วางถาดอาหารลงอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเห็นว่าคนหลังกำลังจ้องมองอาหารของวันนี้อยู่เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหยอกล้อว่า

“เดี๋ยวคุณอาจจะต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะคะ! เพราะรสชาติของข้าวในวันนี้ไม่ค่อยดีเท่าไหร่”

ดูเหมือนว่าตัวเธอเองก็จะลองชิมมันมาก่อนแล้ว จ้าวหลิงจึงบอกให้ฉินจิ้นเตรียมใจไว้ก่อน

ฉินจิ้นไม่ได้ตอบอะไร แต่เขากลับดึงถาดอาหารมาแล้วเริ่มชิมมันทันที ไม่ว่ามันจะกินยากแค่ไหนแต่มันก็คงไม่แย่ไปกว่าตอนที่เขาหิวจนต้องกินหญ้า กินแมลงสาบ กินหนูเมื่อชาติที่แล้วหรอก...

เอ่อ......

ฉินจิ้นยังบ่นในใจไม่ทันจบ เมื่อข้าวสวยสีขาวนวลคำแรกเข้าปาก เขาก็สัมผัสได้ถึงรสชาติที่แปลกประหลาดทันที

ดูเหมือนว่า...

รสชาติของมันจะไม่ค่อยดีจริงๆ ด้วย...

ข้าวพวกนี้มันเหมือนกับถูกเอาไปล้างด้วยสบู่จนลดกลิ่นหอมของข้าวไปกว่า 9 ส่วน ส่วนเนื้อสัมผัสพอเคี้ยวแล้วก็ติดฟันเล็กน้อย โดยรวมแล้วมันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ...

กินยากจริงๆ ด้วย...

“หึหึหึ~~~~~~”

เมื่อเห็นฉินจิ้นที่หน้าเปลี่ยนสี จ้าวหลิงที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะจนตัวงอ

ได้เห็นสีหน้าที่คาดไว้จริงๆ ด้วย~~~~

“อืม.......”

ฉินจิ้นฝืนทนรสชาติที่ทำให้รู้สึกไม่ค่อยสบายนัก แล้วกลืนข้าวคำนี้ลงไป

“ไม่ค่อยอร่อยจริงๆ ด้วย!”

หลังจากกินข้าวคำนี้เข้าไปแล้ว เขาก็ถึงกับต้องถอนหายใจออกมาและบ่นว่า

กินยากจริงๆ!!

เขาเข้าใจแล้ว!

ข้าวพันธุ์นี้ที่มีผลผลิตที่น่าทึ่งขนาดนี้ทำไมเมื่อก่อนถึงไม่มีใครนำมาส่งเสริมและปลูกเลย แต่มันกลับถูกเก็บซ่อนเอาไว้ในห้องทดลองที่มณฑลไห่หนาน

เพราะต่อให้ปลูกออกมาได้ ข้าวพันธุ์นี้ก็คงไม่มีใครยอมกินอยู่ดี!

มนุษย์ทั่วไปที่ชินกับความหอมของข้าวหอมและแป้งสาลีมาแล้ว จะไปยอมรับรสชาติแบบนี้ได้ยังไง!!??

“หึหึ ประธานฉิน ฉันเองก็เดาไว้แล้วว่าคุณจะต้องพูดแบบนี้ เมื่อครู่ตอนที่โรงอาหารหุงมันเสร็จ ทุกคนต่างก็บ่นว่าข้าวพันธุ์นี้ไม่มีกลิ่นหอมของข้าวเลย แถมหลังจากลองชิมแล้วก็บอกว่าไม่อร่อยกันหมดเลยค่ะ!”

จ้าวหลิงพยักหน้าอย่างเห็นด้วยอยู่ข้างๆ

คนที่เคยชิมสุดยอดพันธุ์ข้าวนี้มาก่อนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่ามันไม่อร่อยเลย จนบางคนถึงกับถามขึ้นมาว่าพวกเขาแอบไปเอาข้าวบูดมาหุงใหม่หรือเปล่า

“......”

ฉินจิ้นมองดูผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ อย่างพูดไม่ออก แล้วสายตาของเขาก็กลับไปมองข้าวในมือของเขาอีกครั้ง

โดยไม่ลังเล เขากินข้าวและกับข้าวต่อไปทีละคำๆ

ต่อให้จะกินยากแค่ไหน แต่มันก็คือธัญพืช

จะเสียเปล่าไม่ได้โดยเด็ดขาด

เพียงไม่กี่คำ

อาหารกลางวันที่มีปริมาณมากกว่าคนปกติทั่วไปก็ถูกยัดเข้าปากของฉินจิ้นไปจนหมด และทำให้จ้าวหลิงที่ยืนจ้องอยู่ถึงกับต้องอ้าปากค้าง

ไหนบอกว่าไม่อร่อยไง...แต่ผลสุดท้ายกลับยังกินได้เร็วขนาดนี้!

“ขอบคุณสำหรับมื้อกลางวันนะ”

“แล้วก็แจ้งโรงอาหารให้ด้วยว่าต่อจากนี้อาหารของฐานก็ให้ผสมข้าวหอมเดิมกับข้าวพันธุ์พิเศษนี้ เพื่อให้รสชาติของมันดีขึ้นหน่อยและกินได้ง่ายขึ้น”

“วันดีๆ ของพวกเรายังคงอยู่ห่างไกลมาก ตอนนี้เป็นช่วงการพัฒนาที่สำคัญ ดังนั้นฉันต้องขอให้ทุกคนเข้าใจด้วย”

ฉินจิ้นที่กินอิ่มแล้วก็พูดกับหัวหน้าฝ่ายชีวิตความเป็นอยู่ของเขาคนนี้

เขามีการตัดสินใจแบบนี้อยู่แล้ว หลังจากกินข้าวเมื่อครู่เสร็จเขาก็ยิ่งยืนยันได้ว่าเขาต้องทำแบบนี้จริงๆ!

ฐานลวี่หยวนในปัจจุบันยังไม่ได้อยู่ในช่วงที่ทุกคนจะสามารถมีความสุขได้

อันตรายข้างนอกยังไม่ถูกกำจัดไปอย่างสิ้นเชิง ปัญหาเรื่องความหิวโหยก็ยังไม่ได้รับการแก้ไขอย่างสมบูรณ์ เมื่อมีคนต้องเลี้ยงดูมากขึ้นเรื่อยๆ เขาก็ต้องหาวิธีการพัฒนาที่สมเหตุสมผล!

และการกินข้าวพันธุ์นี้ก็เป็นสิ่งที่จำเป็น!

พวกเขาจะไม่กินมันเพียงเพราะรสชาติที่ไม่ดีไม่ได้

ในอนาคตต่อจากนี้ ก่อนที่จะหาธัญพืชที่ดีกว่านี้มาทดแทนได้หรือหาวิธีการปลูกข้าวพันธุ์เดิมจำนวนมากได้ ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ก็ย่อมต้องเป็นการทานข้าวสายพันธุ์นี้ไปก่อน!

จ้าวหลิงก็ตกใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว

เธอเองก็เข้าใจความหมายของฉินจิ้นดี

แม้การพัฒนาของฐานในตอนนี้จะดูไม่เลวเลย แต่มันก็ยังคงมีปัญหาเรื่องธัญพืชที่ขาดดุลอยู่

ไม่ว่าข้าวพันธุ์นี้จะกินยากแค่ไหน แต่ขอแค่มันสามารถทำให้คนอิ่มท้องได้ มันก็คือธัญพืชที่ช่วยชีวิตคนได้!

ดังนั้นพวกเขาจึงต้องส่งเสริมมันต่อไป!