บทที่ 28: ถ้าคืนนี้เธอขยันหน่อย ความฝันของเธอก็เป็นจริงได้นะ!

บทที่ 28: ถ้าคืนนี้เธอขยันหน่อย ความฝันของเธอก็เป็นจริงได้นะ!

"ฉันจะไปเยี่ยมหลานสะใภ้สักหน่อย พวกเราไม่สามารถจัดงานแต่งงานให้เธอได้อย่างสมเกียรติ แถมซือเหนียนยังอยู่ในสภาพนี้ มันไม่ยุติธรรมกับเธอเลยจริงๆ อีกอย่าง ฉันก็ไม่ได้เจอซือเหนียนมาตั้งครึ่งค่อนปีแล้ว ก็เลยอยากจะไปเยี่ยมเขาด้วย"

"ถ้าคุณปู่จะไป พรุ่งนี้ผมจะจัดการเครื่องบินส่วนตัวไปส่งให้นะครับ"

"ตกลง"

นายท่านผู้เฒ่าฟู่พยักหน้ารับ

หลังจากที่ฮูหยินฟู่ออกไป นายท่านผู้เฒ่าฟู่ก็เดินไปที่สวนหลังบ้าน

พ่อบ้านรีบเดินตามไปทันที

"จี้หนาน ไปจับแม่ไก่แก่มาสักตัว ฆ่าแล้วก็จัดการแพ็กให้เรียบร้อยด้วย แล้วก็เอาไข่ไก่บ้านมาทั้งหมดเลยนะ อ้อ เอาถั่วลิสงที่ฉันปลูกไว้เมื่อปีที่แล้วมาสักถุงด้วย เก็บผักในสวนมาด้วยล่ะ—เอาไปเท่าที่จะแบกไหวนั่นแหละ ของพวกนี้ฉันปลูกเองกับมือทั้งนั้น ฉันอยากให้หลานสะใภ้ได้ลองชิมดู"

"รับทราบครับนายท่าน"

...

สือเชี่ยนเดินทางกลับมาที่บ้านพักฟื้น

ทันทีที่เธอผลักประตูเปิด เธอก็ถึงกับชะงักไป

การตกแต่งภายในห้องพักเปลี่ยนไปอีกแล้ว

เมื่อวานนี้ ภายในห้องยังคงเต็มไปด้วยการตกแต่งสีแดงมงคล แต่ทว่าวันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างกลับหายไปจนหมดสิ้น และถูกแทนที่ด้วยสีขาวโพลนทั้งหมด

ยิ่งดึกดื่นค่อนคืน เมื่อกระทบกับแสงไฟ มันก็ยิ่งสว่างจ้าเสียจนเธอรู้สึกปวดตา

เธอเดินเข้าไปหาฟู่ซือเหนียน และรู้สึกว่าสีหน้าของเขาดูแย่กว่าเมื่อวานมาก

บางทีอาจจะเป็นเพราะสีของผ้าปูที่นอนก็เป็นได้

"เชี่ยนเชี่ยน"

เสียงของหมอไป๋ดังขึ้นจากด้านหลัง "เธอคงไม่รังเกียจใช่ไหมถ้าฉันจะเรียกเธอแบบนี้?"

"ไม่รังเกียจเลยค่ะ"

สือเชี่ยนรีบส่ายหน้าทันที

อันที่จริง การถูกเรียกว่าฮูหยินน้อยกลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดเสียมากกว่า

"หมอไป๋คะ อุปกรณ์พวกนี้คืออะไรเหรอคะ?"

สือเชี่ยนสังเกตเห็นอุปกรณ์ชิ้นใหม่ตั้งอยู่ข้างเตียง

ทว่าเมื่อเธอมองดูใกล้ๆ เธอก็ตระหนักได้ว่ามันไม่น่าจะใช่อุปกรณ์ทางการแพทย์ มันดูเหมือนกล้องวงจรปิดเสียมากกว่า

ที่ไป๋เจี้ยนเซินมาที่นี่ก็เพื่อจะอธิบายเรื่องกล้องวงจรปิดนี้นี่แหละ

"วันนี้ฉันสังเกตเห็นการตอบสนองของคลื่นสมองคุณชายฟู่ ก็เลยอยากจะใช้กล้องบันทึกภาพเอาไว้น่ะ มันคงไม่รบกวนเธอใช่ไหม?"

"ไม่รบกวนเลยค่ะ"

สือเชี่ยนรีบตอบกลับไปทันที

"หมอไป๋คะ ที่คุณบอกว่าคลื่นสมองของคุณชายฟู่เริ่มมีการตอบสนอง หมายความว่ายังไงเหรอคะ? เขาใกล้จะฟื้นแล้วใช่ไหม?"

ไป๋เจี้ยนเซินปรายตามองคนที่นอนอยู่บนเตียงแวบหนึ่ง

ตอนนี้คุณชายฟู่ไม่น่าจะหลับอยู่

คุณชายฟู่คงจะได้ยินบทสนทนาของพวกเขาอย่างชัดเจน

"นั่นก็เป็นไปได้นะ"

ไป๋เจี้ยนเซินตอบอย่างคลุมเครือ

"จริงเหรอคะ?!"

น้ำเสียงของสือเชี่ยนแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้น!

"เธอดีใจขนาดนั้นเลยเหรอที่ได้ยินว่าคุณชายฟู่อาจจะฟื้น?"

"แน่นอนสิคะ! ฉันหวังให้เขาฟื้นขึ้นมาวันนี้เลยด้วยซ้ำ!"

ตราบใดที่ฟู่ซือเหนียนฟื้นขึ้นมา เธอก็ไม่จำเป็นต้องตั้งท้องลูกของฟู่ซือเหนียนอีกต่อไป!

เพราะเขาจะไม่มีทางยอมมีลูกกับเธออย่างแน่นอน

ถ้าฟู่ซือเหนียนไม่เต็มใจ ฮูหยินฟู่ก็คงจะไม่เพิกเฉยต่อแม่ของเธอเพียงเพราะเรื่องนี้หรอกกระมัง

อย่างไรก็ตาม สือเชี่ยนก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น

ในโลกนี้ ไม่มีความโชคดีใดที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ใจปรารถนาหรอก

"คุณชายฟู่จะฟื้นแน่ๆ"

ไป๋เจี้ยนเซินปรายตามองฟู่ซือเหนียนอีกครั้ง

ได้ยินไหม!

เด็กสาวคนนี้ทั้งบริสุทธิ์และคิดถึงแต่คุณชายฟู่อย่างจริงใจ

คุณชายฟู่ อย่าให้มันเล่นตัวให้มากนักเลย อย่าทำให้น้ำใจของเธอสูญเปล่า

สือเชี่ยนมองไปที่ฟู่ซือเหนียนเช่นกันแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

เธอได้แต่หวังว่าเขาจะไม่ฟื้นขึ้นมาตอนที่เธอตั้งท้องไปแล้ว

ถ้าเป็นแบบนั้นมันคงจะน่าเศร้าเกินไป

"ถ้าเพียงแค่รู้ว่าเขาจะฟื้นเมื่อไหร่ก็คงดี"

ไป๋เจี้ยนเซินคิดในใจ: ถ้าคืนนี้เธอขยันหน่อย ความฝันของเธอก็เป็นจริงได้นะ!

ทว่าเมื่อเขามองไปที่กล้องวงจรปิด เขาก็พูดอะไรไม่ออกอีก

คุณชายฟู่สั่งไว้ว่าห้ามให้สือเชี่ยนรู้ว่าเขาฟื้นแล้วในตอนนี้

เขาทำได้เพียงแค่ปิดบังเด็กสาวคนนี้ต่อไปเท่านั้น

เขาไม่รู้เลยว่าคุณชายฟู่กำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่

"หมอไป๋คะ ฉันอยากจะ..."

จู่ๆ สือเชี่ยนก็พูดขึ้น แต่เธอก็หยุดพูดไปเสียดื้อๆ