ตอนที่ 650: ฝืนทะลวงขอบเขตเต๋าแท้? กระบี่ฟันหลี่ฉางเซิง!

คุณปู่ทวดงั้นเหรอ?

ชายชราในชุดสีขาวรู้สึกค่อนข้างจะน่าตลกขบขันอยู่บ้าง

เงาร่างนั้นที่อยู่ภายในความทรงจำค่อยซ้อนทับกันเข้ากับชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าผู้นี้อย่างเชื่องช้า

นี่เพิ่งจะพริบตาเดียวเท่านั้นเอง ผ่านไปตั้งกี่ปีแล้ว เหลนล้วนโผล่ออกมาแล้วงั้นเหรอ?

ความทรงจำทั้งหมดทั้งมวล ราวกับล้วนยังคงอยู่ในเมื่อวานนี้

"กระต่ายตัวเมื่อครู่นี้ ฝีมือของแกงั้นเหรอ?"

หลี่ฉางเซิงตั้งสติกลับมาได้ เอ่ยถามกับเฉินหยาง

ใบหน้าอันแก่ชราฟื้นฟูกลับมามีความเย็นชาเหมือนก่อนหน้านี้อีกครั้งในทันที ภายในดวงตาปลดปล่อยเจตนาฆ่าออกมาสายหนึ่ง เป็นเจตนาฆ่าที่เห็นได้ชัดเจนเป็นอย่างยิ่ง

เฉินหยางพยักหน้าเล็กน้อย "แต่ว่า ดูเหมือนจะไม่บรรลุถึงผลลัพธ์ตามที่คาดหวังเอาไว้นะครับ"

กระต่ายตัวนั้น เฉินหยางเป็นคนจับมา ป้อนยาเม็ดเลือดเดือดเข้าไปสองเม็ด ให้ตะขาบแปดปีกเป็นคนนำไปส่งให้ถึงที่

เพียงแต่ผลลัพธ์นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่บรรลุถึงเป้าหมายที่คาดหวังเอาไว้

อย่างน้อยหลี่ฉางเซิงผู้นี้ ก็ยังคงเก็บรักษากำลังรบเอาไว้ได้อย่างเห็นได้ชัด

"หึ ช่างเป็นลูกไม้ที่ชั่วร้ายเสียจริง"

หลี่ฉางเซิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาหนึ่งเสียง เจตนาฆ่าภายในดวงตายิ่งเห็นได้อย่างชัดเจน "คิดไม่ถึงเลยว่าคนหัวล้านเฉิน (เฉินถงเซิง) ที่ยกย่องตัวเองว่าสูงส่งนั้นจะมีลูกหลานที่เป็นสายพันธุ์เลวร้ายแบบแกด้วย"

หากไม่ใช่ว่าเขาเพียงแค่ดื่มเลือดกระต่าย ฤทธิ์ยาที่อยู่ภายในเลือดมีไม่มากนัก หากไม่ใช่ว่า [สุดยอดวิชากระหายเลือด] ที่เขาทำการฝึกฝน ทำให้พลังงานเลือดลมภายในร่างกายเดิมทีก็หนาแน่นมากกว่าคนธรรมดาทั่วไปอยู่แล้ว ฤทธิ์ยายังไม่เพียงพอที่จะเผาผลาญเลือดลมของเขาไปจนเหือดแห้งได้หรอก

บวกกับการที่กินยาเพื่อเติมเต็มเข้าไปบางส่วนได้อย่างทันท่วงทีอีก ไม่อย่างนั้น ยากจะรับประกันได้เลยว่าอาจจะปล่อยให้ไอ้หนุ่มนี่สมความปรารถนาไปแล้วก็ได้

แน่นอนว่า ฤทธิ์ยาของยาเม็ดเลือดเดือด ก็ยังคงสร้างความเสียหายให้กับเขาได้อยู่ดี

ระดับความแข็งแกร่งอย่างน้อยก็ลดทอนเขาลงไปถึงสองส่วน

ไอ้หนุ่มนี่ สมควรตายอย่างเห็นได้ชัดเสียจริง

"ล้านมารดาแกสิ!"

คำพูดของเขาเพิ่งจะสิ้นสุดลงไป เฉินหยางก็ระเบิดอารมณ์ออกมาในทันที "หากพูดไม่เป็น ก็หุบปากของแกไปซะ"

ใบหน้าของหลี่ฉางเซิงแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวไปในชั่วพริบตากัน "ไอ้หนู คนในครอบครัวของแกสั่งสอนให้แกเคารพผู้อาวุโสแบบนี้หรือยังไงกัน?"

คนที่มีอายุแปดเก้าสิบปีแล้วถูกไอ้หนุ่มที่เพิ่งจะอายุยี่สิบกว่าด่าทอ แถมยังด่าทอลามปามไปถึงคนในครอบครัวด้วยอีกต่างหาก แบบนี้จะให้ทนได้ยังไงกัน?

"เหอะ"

เฉินหยางหัวเราะเย็นชา "แกนับว่าเป็นผู้อาวุโสขนไก่ (บ้าบอ) อะไรกัน? เลิกมาทำตัวยิ่งใหญ่ต่อหน้าฉันได้แล้ว สุนัขทั้งหกแห่งสระมังกร (หกสหายแห่งสระมังกร) ตอนนี้ก็ขาดเพียงแค่แกตัวเดียวเท่านั้น เดิมทีฉันยังคิดอยู่เลยนะว่าแกถูกคุมขังเอาไว้ที่เขาเฟิ่งหวง ไม่ค่อยสะดวกที่จะลงมือกับแกสักเท่าไหร่นัก ตอนนี้แกเป็นฝ่ายมาส่งตัวให้ถึงที่ประตูเอง ชีวิตสุนัขของแก หากฉันไม่นำไป มันก็ค่อนข้างจะต้องขอโทษสวรรค์มากเกินไปหน่อยแล้ว"

"แกพูดอะไรนะ?"

ใบหน้าของหลี่ฉางเซิงแปรเปลี่ยนจากสีเขียวกลายเป็นสีดำไปในชั่วพริบตา ปากของไอ้หนุ่มนี่มันเหม็นเน่าเสียจริง

แต่ว่า เขาบอกว่าขาดฉันเพียงแค่คนเดียว หมายความว่ายังไงกัน?

เวลานี้ ภายในใจของหลี่ฉางเซิง ก็มีความรู้สึกที่ไม่ค่อยจะสู้ดีนักชนิดหนึ่งปรากฏขึ้นมา

"เหอะ ส่งแกไปพบเจอพี่น้องของแกยังไงล่ะ!"

เฉินหยางไม่เก็บซ่อนเอาไว้ แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาหนึ่งเสียง รีบเปิดใช้งาน [เคล็ดวิชากายทองคำจำแลง] ในทันที พลังกลิ่นอายบนร่างกายพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างกะทันหัน

เสื้อกันฝนฉีกขาดไป ทั่วทั้งร่างกายราวกับถูกฉาบเอาไว้ด้วยสีเหลืองทองชั้นหนึ่ง เท้ากระทืบลงไปหนึ่งครั้ง ก็ราวกับเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ พุ่งทะยานไปทางหลี่ฉางเซิง

"ตาย!"

ค้อนขนาดใหญ่กวัดแกว่งไปมา กระแทกไปทางหน้าอกของหลี่ฉางเซิง

"หึ!"

หลี่ฉางเซิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาหนึ่งเสียง สองมือกางออก เส้นด้ายสีแดงหลายเส้นพุ่งทะยานออกมา ม้วนจนกลายเป็นวงแหวนวงแล้ววงเล่าอย่างกะทันหัน ขวางกั้นค้อนเหล็กภายในมือของเฉินหยางเอาไว้

คนถอยร่นกลับหัวกลับหางไปทางด้านหลัง ถือโอกาสนี้ปลดปล่อยพละกำลังออกไป

พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ถ่ายทอดมาจากบนค้อน ทำให้หลี่ฉางเซิงประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

ขอบเขตวาสนา ยิ่งไปกว่านั้น พละกำลังของสมรรถภาพร่างกายนี้ไม่ใช่สิ่งที่ขอบเขตวาสนาธรรมดาทั่วไปจะสามารถนำมาเปรียบเทียบได้อย่างเด็ดขาด

ไอ้หนุ่มนี่ มองดูแล้วก็อายุเพียงแค่ยี่สิบกว่าปีเท่านั้น อายุยี่สิบกว่าปีก็สามารถมีพลังฝึกฝนระดับนี้ได้แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ก็ยังมีสัตว์เลี้ยงวิญญาณระดับขอบเขตเต๋าแท้อยู่ข้างกายด้วยงั้นเหรอ?

นี่มันยังคงเป็นโลกใบนั้นที่ตัวเองรู้จักมักคุ้นอยู่อีกไหม?

ตัวเองที่ถูกคุมขังอยู่ที่เขาเฟิ่งหวงในช่วงหลายสิบปีนี้ ตกลงแล้วด้านนอกมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ คนหนุ่มสาวในตอนนี้ ล้วนหยิ่งยโสโอหังมากมายขนาดนี้กันหมดแล้วงั้นเหรอ?

เป็นเพราะยุคสมัยเปลี่ยนแปลงไปแล้ว หรือว่าตัวเองแก่ชราลงไปแล้วกันแน่?

"เหลือเชื่อเสียจริง ไอ้หนู แกนี่มันทำให้ฉันประหลาดใจได้ไม่เบา" หลี่ฉางเซิงถอยร่นกลับไปพลางก็กล่าวไปพลาง

"เพียงเท่านี้ก็ประหลาดใจแล้วงั้นเหรอ? สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจมากยิ่งกว่านี้ยังคงอยู่ด้านหลังนะ"

เฉินหยางกล่าวออกมาอย่างเย็นชาหนึ่งประโยค ถือค้อนบีบคั้นเข้าไปในทันที "แกฟังฉันเอาไว้ให้ดีนะ หลิวฉางชิง ฉันเป็นคนฆ่าเองแหละ!"

เมื่อพูดจบ ก็กระแทกค้อนลงไปหนึ่งค้อน

หลี่ฉางเซิงฝืนรับเอาไว้หนึ่งค้อน ถูกพลังกลิ่นอายอันทรงพลังบนร่างกายของเฉินหยางทุบจนต้องถอยหลังกลับไปอย่างต่อเนื่อง

"หยางตงกวน ฉันก็เป็นคนฆ่าเหมือนกัน"

"ปัง!"

ก็เป็นค้อนอีกหนึ่งค้อน

หลี่ฉางเซิงถอยหลังกลับไปอย่างต่อเนื่อง ถอยร่นไปจนถึงบริเวณริมหน้าผาในทันที

คำพูดของเฉินหยาง เมื่อตกลงไปภายในหูของเขา มันเสียดแทงแก้วหูอย่างไม่มีอะไรจะเปรียบเทียบได้ ภายในใจราวกับมีคลื่นลูกใหญ่นับพันม้วนตลบขึ้นมา

"และก็ยังมีต้วนชิวผิงด้วย ขอโทษทีนะ ก็ยังคงเป็นฉันนี่แหละที่เป็นคนฆ่า"

"ตู้ม!"

เฉินหยางก็ทุบค้อนออกไปอีกหนึ่งค้อน

เสียงดังกึกก้องขึ้นมาหนึ่งเสียง หลี่ฉางเซิงถูกกระแทกจนปลิวลอยขึ้นมาในทันที ร่วงหล่นลงไปบริเวณใต้หน้าผาของยอดเขามังกรป่า

เฉินหยางไล่ตามไปอย่างใกล้ชิด กระโดดลอยตัวร่วงหล่นลงไป

พลังกลิ่นอายทั่วทั้งร่างกายพุ่งทะยานสูงขึ้นไปจนถึงขีดสุด

บริเวณใต้หน้าผา

หลี่ฉางเซิงยืนอยู่ท่ามกลางวัชพืช ภายในมือถือกระบองเหล็กปินเอาไว้หนึ่งท่อน ก็คือกระบองเหล็กของหยวนทงเมื่อครู่นี้นั่นเอง

อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร กลิ่นอายทั่วทั้งร่างกายของหลี่ฉางเซิงเย็นเยียบไปหมด

"แกพูดอะไรนะ? แกฆ่าต้วนชิวผิงไปแล้วงั้นเหรอ?"

กระบองยาวภายในมือชี้ไปทางเฉินหยาง

น้ำฝนตกลงมากระทบลงไปบนร่างกายของเขา ราวกับเป็นสัตว์ร้ายที่กำลังจะเลือกคนมากิน หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เฉินหยางเกรงว่าก็คงจะถูกเขาใช้มีดแทงจนพรุนไปทั่วทั้งร่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

"ทำไม แกยังจะคิดมอบรางวัลให้ฉันอีกหรือยังไงกัน?"

เฉินหยางมองดูเขาด้วยความเย็นเยียบด้วยเช่นเดียวกัน "หลิวฉางชิงตายไปแกไม่โกรธ หยางตงกวนตายไปแกไม่โกรธ แต่ดึงดันจะเป็นว่าต้วนชิวผิงตายไป แกกลับโกรธขึ้นมา ทำไม หรือว่า แกก็ชื่นชอบผู้หญิงคนนั้นด้วยเหมือนกัน?"

"ฉันจะฆ่าแก!"

หลี่ฉางเซิงระเบิดอารมณ์ออกมา ถือกระบองตีมาทางเฉินหยางในทันที

เฉินหยางกวัดแกว่งค้อนพุ่งทะยานเข้าไปต้อนรับในบัดดล!

"เคร้ง!"

บนท้องฟ้าสายฟ้าสว่างวาบ บนพื้นดินประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง ทั้งสองคนล้วนถูกพละกำลังของอีกฝ่ายกระแทกจนต้องถอยร่นกลับไปด้วยกันทั้งสิ้น

ภายใต้การโจมตีเพียงแค่ครั้งเดียว ถึงกับต่อสู้กันได้อย่างสูสีกัน!

เมื่อตะขาบแปดปีกเห็นเช่นนั้น ก็บินไปสังเกตการณ์การต่อสู้ที่บริเวณด้านข้างในทันที

มันรู้ดีว่าเฉินหยางกำลังระบายความโกรธแค้นอยู่ หากมันสอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยว จะระบายความโกรธแค้นได้ยังไงกัน

หลี่ฉางเซิงก็กำลังระบายความโกรธแค้นอยู่ด้วยเหมือนกันไม่ใช่หรือยังไง?

"ตายซะเถอะ"

เขาร้องคำรามเสียงดังลั่นออกมาหนึ่งเสียง พุ่งทะยานเข้าสังหารมาทางเฉินหยางอีกครั้ง

เฉินหยางกวัดแกว่งค้อนพุ่งทะยานเข้าไปต้อนรับ

เป็นเพราะไอ้หมอนี่ได้รับผลกระทบจากยาเม็ดเลือดเดือด พลังการต่อสู้ก็เลยถูกลดทอนลงไปไม่น้อย เวลานี้เมื่อต่อสู้กันกับเฉินหยางขึ้นมา ก็นับว่ามีความสูสีกันได้อย่างหวุดหวิด

ทั้งสองคนค้อนมาและกระบองไป ต่อสู้กันได้อย่างผลัดกันรุกผลัดกันรับ

"ทำไม? ทิ่มแทงหลอดลมของแกเข้าให้แล้วงั้นเหรอ?"

เฉินหยางพยายามที่จะกระตุ้นหลี่ฉางเซิงอย่างสุดกำลังความสามารถ "แกรู้หรือเปล่าว่าต้วนชิวผิงตายไปอย่างน่าอนาถมากมายขนาดไหน ฉันใช้ยาเม็ดเลือดเดือดเพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้น ก็ทำให้หล่อนต้องสูญเสียชีวิตไปแล้ว ก่อนตายหล่อนยังคงคิดถึงหลิวฉางชิงอยู่ แต่กลับไม่ได้พูดถึงแกเลย"

"ฉันจะฆ่าแก!"

"ฮ่าฮ่า ก็มีพละกำลังเพียงแค่นี้นี่นะ จะมาเกาให้ฉันยังไม่เพียงพอเลย ไม่ได้กินข้าวมาหรือยังไงกัน?"

"แก ไอ้สารเลว..."

"และก็ยังมีหลิวฉางชิงอีกคนด้วย อายุตั้งมากมายขนาดนั้น แม้กระทั่งขอบเขตวิญญาณก็ยังไม่ถึง แทบจะเรียกได้ว่าอ่อนด้อยจนน่าสงสารเลย ฆ่าเขาก็ราวกับฆ่าสุนัข!"

"หยางตงกวนก็ยิ่งเรียบง่ายเข้าไปใหญ่ ตาแก่ตัวนั้นยังจะมาคิดเลียนแบบติงฮ่วนชุนใช้ประโยชน์จากตรีทูตเพื่อเกิดใหม่อีก ผลลัพธ์กลับเรียนรู้ซะไม่เหมือนไม่ได้รู้อะไร บังเอิญถูกฉันไปพบเจอเข้าให้อย่างพอดิบพอดี เหอะเหอะ..."

"แก..."

ปากของเฉินหยางคือมีดสังหารคน

ทุกประโยคล้วนนำพาความน่าสะเทือนใจทางจิตวิญญาณอันยิ่งใหญ่มาให้กับหลี่ฉางเซิงด้วยกันทั้งสิ้น

"พรวด!"

ในที่สุด ก็อดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ภายใต้การปะทะกันทางกลิ่นอายกับเฉินหยาง ถึงกับจะกระอักเลือดสดออกมาหนึ่งคำ

สมาธิจิตใจไม่มั่นคงแล้ว

เฉินหยางหาช่องว่างได้ หนึ่งค้อนก็กระแทกไปทางหน้าอกของเขา

หลี่ฉางเซิงตกใจเป็นอย่างยิ่ง รีบยกกระบองขึ้นมาเพื่อต้านทานอย่างลุกลี้ลุกลนในทันที

"เคร้ง!"

ประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง กระบองถูกกระแทกจนหลุดมือปลิวลอยออกไปในทันที เสียงดังปังหนึ่งเสียง ปักเข้าไปภายในผนังหน้าผา

หลี่ฉางเซิงร่วงหล่นปลิวลอยออกไปในทันที

ปลิวไปร่วงหล่นลงมาที่สถานที่ที่อยู่ห่างออกไปยี่สิบกว่าเมตร

เฉินหยางยังจะไม่ฉวยโอกาสตอนที่เขาป่วย เอาชีวิตของเขาอีกหรือไง?

ก้าวเท้ายาวไล่ตามไปเพียงแค่สองก้าวในทันที กวัดแกว่งค้อนและจัดการในทันที

เวลานี้ หลี่ฉางเซิงตอบสนองกลับมาได้ ก็ตกใจจนเหงื่อเย็นผุดพรายออกมาทั่วทั้งร่างกายด้วยเช่นเดียวกัน

ต้องรู้เอาไว้ก่อนว่าสภาวะของจิตใจของเขา สามารถกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งเหนือคำบรรยาย ช่วงหลายปีมานี้ที่เขาเฟิ่งหวง ก็ได้ฝึกฝนจนราวกับเป็นเหล็กกล้าที่ผ่านการหลอมมาแล้วนับร้อยครั้งมาตั้งนานแล้ว เขากระทั่งจะฝันก็ยังคิดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำไปว่าจะถูกไอ้หนุ่มที่หุนหันพลันแล่นแบบนี้ทำให้สมาธิจิตใจต้องสับสนวุ่นวายไปได้

เมื่อเห็นว่าเฉินหยางพุ่งทะยานเข้าสังหารมา หลี่ฉางเซิงก็มีประกายแสงสว่างวาบภายในดวงตา โซ่เหล็กที่อยู่บนมือกวัดแกว่งไปมา

"เคร้ง..."

โซ่เหล็กฟาดลงไปด้านบนค้อนเหล็ก พละกำลังอันยิ่งใหญ่ขุมหนึ่งซัดมา บีบบังคับให้เฉินหยางต้องถอยร่นกลับไปในทันที

เขาก็ถอยร่นกลับไปสิบกว่าเมตรด้วยเหมือนกัน เท้าขวากระทืบลงไปอย่างแรงหนึ่งครั้ง รักษาเงาร่างให้มั่นคงเอาไว้ได้

"ไอ้หนู แกทำให้ฉันประหลาดใจเป็นอย่างมกอย่างเห็นได้ชัดเสียจริง!"

หลี่ฉางเซิงทำหน้าเย็นชา ราวกับกำลังมองดูศัตรูที่ไม่ได้พบหน้ากันมาสิบชาติ

"แกก็ทำให้ฉันประหลาดใจเป็นอย่างมากด้วยเหมือนกัน!"

เฉินหยางถือค้อนยืนหยัด มองดูหลี่ฉางเซิงด้วยความหยิ่งยโสโอหัง "สามสิบปีแกล้งบ้าแกล้งโง่ ทะลวงผ่านขอบเขตวาสนาไปอย่างเงียบเชียบ นี่มันไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาทั่วไปจะสามารถทำได้หรอกนะ"

แกล้งบ้าแกล้งโง่มาสามสิบปี ปิดบังทุกคนเอาไว้ได้หมด สภาวะของจิตใจนี้มันจะต้องลึกซึ้งมากมายขนาดไหนกัน?

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินหยางก็อยากรู้อยากเห็นเป็นอย่างมาก การทะลวงผ่านขอบเขตวาสนาจะดึงดูดด่านเคราะห์สวรรค์สายฟ้าฟาดลงมา

ความเคลื่อนไหวของด่านเคราะห์สายฟ้าแห่งวาสนานั้นใหญ่โตมากมายขนาดนั้น เขาถูกคุมขังเอาไว้ที่เขาเฟิ่งหวง แล้วหลบหลีกหูตาของทุกคนไปได้ยังไงกัน?

"หรือว่า แกจะผ่านด่านเคราะห์ทางจิตใจงั้นเหรอ?" เฉินหยางเลิกคิ้ว

ด่านเคราะห์ทางจิตใจ มีเพียงแค่การผ่านด่านเคราะห์ทางจิตใจเท่านั้น ถึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะหลบหลีกหูตาของทุกคน ก้าวเข้าสู่ขอบเขตวาสนาไปได้อย่างเงียบเชียบ

"เหอะ"

หลี่ฉางเซิงหัวเราะแผ่วเบาออกมาหนึ่งเสียง เขาไม่ได้ปฏิเสธ ก็ถือว่ายอมรับโดยปริยายแล้ว

ไม่ผิด เขาผ่านด่านเคราะห์ทางจิตใจ

ถึงแม้การผ่านด่านเคราะห์ทางจิตใจจะมีความอันตรายเป็นอย่างมาก แต่เขาถูกคุมขังเอาไว้ที่เขาเฟิ่งหวง หากคิดอยากจะยกระดับ นั่นก็คือตัวเลือกเพียงแค่ข้อเดียวของเขา

จนถึงขั้นที่สิ่งที่เรียกว่าบ้าบอ กลับไม่ได้เป็นการเสแสร้งแกล้งทำไปเสียทั้งหมด ในตอนที่ผ่านด่านเคราะห์ทางจิตใจ มีอยู่ช่วงเวลาหนึ่งที่สติสัมปชัญญะสับสนวุ่นวาย ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำไปว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่ ช่วงระยะเวลานี้ดำเนินอย่างต่อเนื่องมาเป็นเวลาหลายปี เขาถึงจะนับว่าสามารถตามหาสติสัมปชัญญะกลับคืนมาได้ ผ่านด่านเคราะห์ได้สำเร็จ

แต่เวลานี้ ทุกคนล้วนมองว่าเขาเป็นคนบ้าคนโง่ไปกันหมดแล้ว เช่นนั้นเขาก็เลยแกล้งทำต่อไป

การเสแสร้งแกล้งทำในครั้งนี้ ก็คือระยะเวลาหลายสิบปี

แกล้งบ้าแกล้งโง่ ปิดบังพลังฝึกฝนเอาไว้ มันยากลำบากมากเสียจริง ตอนนี้ ในที่สุดก็ปล่อยให้เขาคว้าโอกาสเอาไว้ได้ ออกมาได้สำเร็จ

หลี่ฉางเซิงมองดูเฉินหยางด้วยความเย็นเยียบ เขากระทั่งจะฝันก็ยังคิดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำไปว่าหลังจากที่เดินทางออกมาจากเขาเฟิ่งหวงแล้ว ศัตรูตัวฉกาจคนแรกที่ได้พบเจอถึงกับเป็นคนหนุ่มแบบนี้ไปได้

ตัวเองล้วนผ่านพ้นด่านเคราะห์ทางจิตใจมาได้แล้ว สภาวะของจิตใจก็สูงส่งจนหลุดโลกเป็นที่เรียบร้อย แต่คิดไม่ถึงเลยว่าถึงกับจะยังถูกไอ้หนุ่มนี่ใช้คำพูดเพียงแค่สองสามคำ ก็ทำให้สมาธิจิตใจต้องสั่นสะเทือนไปได้

"เฉินหยางใช่ไหม?"

หลี่ฉางเซิงเก็บรวบสายตาอันเย็นเยียบนั่นของเขาของเขากลับมา หลังจากที่สงบเยือกเย็นลงมาแล้ว สภาวะของจิตใจก็ฟื้นฟูกลับมาไร้ซึ่งคลื่นลมใดอีกครั้ง

"ฉันจดจำแกเอาไว้แล้ว"

โยนคำพูดทิ้งเอาไว้หนึ่งประโยค หลี่ฉางเซิงก็ถอยหลังกลับไปสองก้าว ถึงกับมีความคิดที่อยากจะถอยร่นกลับไปปรากฏขึ้นมาภายในใจ คิดอยากจะหันหลังกลับหลบหนีไป

เขาไม่ได้โง่ หากมีเพียงแค่เฉินหยางเพียงแค่คนเดียว เขาย่อมต้องต่อสู้กับเขาสักรอบหนึ่งอย่างแน่นอน อย่างน้อยโอกาสชนะก็มีอยู่ถึงห้าส่วนด้วยกัน แต่ว่า บริเวณด้านข้างยังมีตะขาบแปดปีกระดับขอบเขตเต๋าแท้อยู่อีกหนึ่งตัวกำลังจับจ้องมองดูอยู่อย่างตาเป็นมัน สามารถกล่าวได้ว่าเขาไม่มีโอกาสชนะ

เวลานี้ไม่หลบหนี แล้วยังจะรอคอยอะไรอยู่อีก?

คิดอยากจะหลบหนีงั้นเหรอ?

ล้วนไม่จำเป็นต้องให้เฉินหยางเอ่ยปากด้วยซ้ำไป ตะขาบแปดปีกก็กระพือปีกบินไปอยู่ที่บริเวณด้านหลังของหลี่ฉางเซิงในทันที ปราณกระบี่แห่งพลังจิตหนึ่งสายฟันออกไป บีบบังคับให้เขาต้องกลับมาในทันที

เฉินหยางกล่าว "สุนัขทั้งหกแห่งสระมังกร สมดังชื่อเสียงที่เลื่องลืออย่างที่คิดเอาไว้เสียจริง ต่อสู้ไม่ชนะก็หลบหนี ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรกันกับสุนัขจรจัด ทำไม ไม่แก้แค้นให้กับพี่น้องของแกแล้วงั้นเหรอ? พวกแกไม่ได้เคยพูดเอาไว้หรือยังไงกันว่าจะต้องเกิดวันเดือนปีเดียวกันตายวันเดือนปีเดียวกัน? พวกต้วนชิวผิงกำลังรอคอยแกอยู่ด้านล่าง!"

หลี่ฉางเซิงสูดลมหายใจเข้า ถึงแม้จะโกรธแค้นเป็นอย่างยิ่ง แต่ว่า เขายังคงพยายามที่จะรักษาสภาวะของจิตใจอันสงบเยือกเย็นของตัวเองเอาไว้อยู่ พยายามที่จะไม่ให้ถูกเฉินหยางรบกวนให้ได้มากที่สุด

"ไอ้หนู คนที่มีความแค้นกับครอบครัวของแกคือติงฮ่วนชุนต่างหาก ปู่ทวดของแกถูกติงฮ่วนชุนบีบบังคับจนตายนะ คนที่แกสมควรจะฆ่าคือเขาต่างหาก แล้วมันจะไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเรา?"

เวลานี้ หลี่ฉางเซิงถึงกับจะพยายามพูดคุยด้วยเหตุผลกับเฉินหยางด้วยความสงบเยือกเย็น

เฉินหยางหัวเราะออกมาด้วยความเยาะเย้ยถากถางอยู่บ้าง "แหม ระหว่างพวกแกสุนัขทั้งหกแห่งสระมังกรไม่สมควรที่จะต้องมีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้านหรอกเหรอ? นี่ก็คือขายพี่ใหญ่ของแกไปแล้วงั้นเหรอ?"

"ความแค้นมีต้นตอหนี้สินมีเจ้าของ ฉันและปู่ทวดของแกไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันแต่อย่างใด การที่แกมาตามหาฉัน มันไม่สมควรเลย"

"นั่นก็ไม่มีทางเลือกแล้ว อารมณ์มันพุ่งมาจนถึงจุดนี้แล้ว หากปล่อยให้แกมีชีวิตอยู่ ภายในใจของฉันก็ยากที่จะสงบสุขลงได้"

"หึ"

หลี่ฉางเซิงแค่นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมาแผ่วเบาหนึ่งเสียง "ไอ้หนุ่มที่หยิ่งยโสโอหังเอ๊ย หากฉันคิดอยากจะจากไป แกรู้สึกว่า ลำพังเพียงแค่แกและเดรัจฉานตัวนี้จะสามารถขัดขวางเอาไว้ได้ไหวหรือยังไงกัน?"

ต่อสู้ฉันต่อสู้ไม่ชนะ หลบหนีฉันยังจะหลบหนีไม่ชนะอีกงั้นเหรอ?

"จากไปงั้นเหรอ?"

เฉินหยางหัวเราะออกมา "ทำไม ไม่แก้แค้นให้กับพวกต้วนชิวผิงแล้ว หรือว่า [กระถางพระแม่ธรณี] ก็ไม่เอาแล้วด้วยงั้นเหรอ?"

"กระถางพระแม่ธรณีงั้นเหรอ?"

อย่างที่คิดเอาไว้ เมื่อพูดมาถึงเรื่องที่หลี่ฉางเซิงมีความสนใจ เขาก็พลันมองมาทางเฉินหยางอย่างกะทันหันในทันที "กระถางพระแม่ธรณีอยู่ในมือของแกงั้นเหรอ?"

ประกายแสงภายในดวงตาแหลมคมอย่างผิดปกติ

เฉินหยางพยักหน้าอย่างเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้ว "แกวิ่งมาที่เขาต้าฉีจากระยะทางที่ไกลแสนไกลขนาดนี้ ไม่ใช่เพื่อกระถางขนาดเล็กใบนั้นหรือยังไงกัน? หลุมนั้นที่ศาลพญางู ฉันเป็นคนขุดเองแหละ!"

สีหน้าของหลี่ฉางเซิงเขียวคล้ำไปหมด ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปทางเฉินหยางในทันที "เอามาซะ"

น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความเผด็จการ

"มอบให้แก"

เงาร่างของเฉินหยางพุ่งทะยานไป กวัดแกว่งค้อนขึ้นมา ทุบไปทางหลี่ฉางเซิง

"หึ!"

ในครั้งนี้ หลี่ฉางเซิงไม่ได้ถอยร่นกลับไปอีกต่อไป เส้นด้ายสีแดงหลายเส้นพุ่งทะยานออกมาจากภายในแขนเสื้อของเขา

ท่อนแขนของเขาแกว่งไกวไปมาอย่างรวดเร็ว เส้นด้ายพันรัดค้อนเหล็กภายในมือของเฉินหยางเอาไว้ จากนั้นยังคงพันรัดไปทางบนมืออีกด้วย

ตามที่เฉินหยางกวัดแกว่งค้อนออกไปหนึ่งค้อนนั้น หลี่ฉางเซิงก็ถือโอกาสนี้ดึงอย่างแรงหนึ่งครั้ง

พละกำลังอันยิ่งใหญ่พัดโชยมา ค้อนเหล็กภายในมือของเฉินหยางถึงกับหลุดมือไปในทันที

"เหอะ!"

หลี่ฉางเซิงมีรอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นมาภายในดวงตา

เสือไม่แสดงอานุภาพ แกจะมองว่าฉันเป็นแมวป่วยงั้นเหรอ? อาวุธถูกแย่งชิงไปแล้ว ดูซิว่าแกที่มือเปล่าหมัดเปล่าจะไปสู้กับฉันได้ยังไงกัน?

ทันใดนั้นเขาก็เตรียมจะคว้าจับค้อนเหล็กขึ้นมา ถือโอกาสนี้ตวัดมือกลับไปเพื่อมอบให้เฉินหยางอีกหนึ่งค้อนด้วย แต่ว่า ในเวลานี้เอง ภายในใจก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นขึ้นมา

"ชวิ้ง!"

ประกายกระบี่สว่างวาบขึ้นมา เฉินหยางอาศัยช่องว่างในตอนที่เขากำลังม้วนค้อนเหล็กอยู่นั้น กลับชี้ออกไปที่หน้าอกของเขาหนึ่งนิ้ว

เคล็ดกระบี่เส้าหยาง

ปราณกระบี่พุ่งทะยานเข้าสังหารในทันที

หลี่ฉางเซิงตอบสนองกลับมาได้ รู้สึกเพียงแค่ว่าหน้าอกเจ็บปวดขึ้นมา หลบหลีกก็ไม่ทันการเสียแล้ว

ปราณกระบี่ทะลวงผ่านร่างกายไปในทันที

"อ๊าก!"

หลี่ฉางเซิงได้รับความเจ็บปวด ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจหนึ่งเสียง ชั่วพริบตาก็ถูกปราณกระบี่นำพาให้ปลิวลอยถอยร่นกลับไป

ค้อนเหล็กกลิ้งตกลงไปอยู่บริเวณด้านข้าง

"พรวด!"

อยู่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร หลี่ฉางเซิงยืนหยัดรักษาเงาร่างให้มั่นคงเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด กระอักเลือดออกมาหนึ่งคำ

"เคร้ง!"

ฉวยโอกาสตอนที่เขาป่วย เอาชีวิตของเขา เฉินหยางหยิบกระบี่เมฆาแดงออกมา

พลังแก่นแท้หลั่งไหลเข้าไป ประกายกระบี่ที่มีความยาวกว่าหนึ่งฉื่อกลืนกินอย่างไม่หยุดหย่อนอยู่ท่ามกลางม่านฝน

ปราณกระบี่หนึ่งสายฟันม่านฝนจนพังพินาศ พุ่งทะยานเข้าสังหารไปทางหลี่ฉางเซิงในทันที

"หึ!"

ท่ามกลางความมืดมิดมีเสียงแค่นหัวเราะเย็นชาของหลี่ฉางเซิงดังแว่วมาหนึ่งเสียง

แสงสีเลือดสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำลายปราณกระบี่ให้พ่ายแพ้ไปในชั่วพริบตา

วินาทีต่อมา พละกำลังแห่งเลือดลมอันดุเดือดรุนแรงขุมหนึ่งก็พุ่งทะยานสูงขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับพลิกภูเขาคว่ำทะเล กดทับมาทางเฉินหยาง

เฉินหยางสัมผัสได้ถึงอันตรายตามสัญชาตญาณ ยกกระบี่ขึ้นมาถอยร่นกลับไป

ท่ามกลางความมืดมิด เสื้อผ้าของหลี่ฉางเซิงโบกสะบัดไปมา กลิ่นอายเลือดทั่วทั้งร่างกายราวกับคลื่นยักษ์สึนามิภูเขาถล่ม พลังกลิ่นอายพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างกะทันหัน

"ระมัดระวังด้วย เขากำลังเผาผลาญเลือดลมอยู่" ต้นตรีทูตเทวะเอ่ยเตือนออกมาหนึ่งประโยค

ตะขาบแปดปีกก็สัมผัสได้ถึงความไม่ค่อยจะถูกต้องนักเหมือนกัน รีบบินมาทางเฉินหยางในทันที

"เผาผลาญเลือดลม?"

เฉินหยางเลิกคิ้ว ไม่ใช่ผลลัพธ์ของยาเม็ดเลือดเดือดหรอกเหรอ?

เมื่อครู่นี้เพิ่งจะเผาผลาญไปเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น ตอนนี้ก็เผาผลาญอีก เขามีเลือดลมอยู่มากมายขนาดไหนกันถึงได้ทนทานต่อการเผาผลาญขนาดนี้?

"ค่อนข้างจะไม่เหมือนกันกับยาเม็ดเลือดเดือดหรอก น่าจะเป็นเพราะสาเหตุของเคล็ดวิชา กลิ่นอายเลือดภายในร่างกายของไอ้หมอนี่ยิ่งใหญ่ทรงพลังมากกว่าคนธรรมดาทั่วไปมาก" ต้นตรีทูตเทวะกล่าว

ก่อนหน้านี้เป็นเพราะหลอมสกัดยาเม็ดโลหิตจนคนผู้นี้ต้องถูกคุมขังเข้าไปภายในเรือนจำ เคล็ดวิชาที่ทำการฝึกฝน ก็มีความเกี่ยวข้องกับเลือดด้วยงั้นเหรอ?

หรือว่า วิชาเผาผลาญโลหิต?

ไอ้หมอนี่ก็ใช้วิชาเผาผลาญโลหิตเป็นด้วย?

ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เป็นเรื่องแปลกประหลาดอะไรเหมือนกัน ไม่ว่ายังไงต้วนชิวผิงก็ล้วนใช้เป็นด้วยกันทั้งสิ้น หลี่ฉางเซิงก็ไม่แน่ว่าจะใช้ไม่เป็นเสียหน่อย

เพียงแต่ วิชาเผาผลาญโลหิตจำเป็นจะต้องจ่ายชีวิตออกมา เผาผลาญอายุขัยเพื่อเป็นราคาที่ต้องจ่าย

ตาแก่คนนี้ สามารถโหดเหี้ยมได้ลงคอเลยเหรอ?

พลังกลิ่นอายบนร่างกายของหลี่ฉางเซิงกำลังพุ่งทะยานสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เลือดลมที่เดือดพล่าน บีบบังคับให้เขาไม่สามารถเข้าไปใกล้ได้

เฉินหยางถอยร่นกลับไปอย่างเด็ดขาด ทิ้งระยะห่างออกไปสักเล็กน้อย หยิบธนูสกัดจันทร์ออกมา ยิงลูกธนูออกไปอย่างต่อเนื่องกันหลายดอก ยิงไปทางหลี่ฉางเซิง

"เคร้ง เคร้ง เคร้ง..."

เสียงการกระแทกกันไปมาของโซ่เหล็ก ท่ามกลางความมืดมิดมีประกายไฟสาดกระเซ็นไปทั่วทุกทิศทาง ลูกธนูที่เฉินหยางยิงออกไปล้วนถูกกระแทกจนปลิวลอยออกไปจนหมดสิ้น

การบีบคั้นที่ไร้รูปร่างขุมหนึ่งดังแว่วมาจากท่ามกลางความมืดมิด ถึงกับทำให้เฉินหยางที่อยู่ภายใต้สถานะกายทองคำค่อนข้างจะก้าวเดินไปได้อย่างยากลำบากอยู่บ้าง บนร่างกายราวกับถูกภูเขาขนาดใหญ่ลูกหนึ่งกดทับเอาไว้

จิตวิญญาณปฐมภูมิ? จะเป็นไปได้ยังไงกัน?

เฉินหยางถึงกับสัมผัสได้ถึงการบีบคั้นของจิตวิญญาณปฐมภูมิ

ตาแก่ตัวนี้กำลังเผาผลาญเลือดลม ฝืนควบแน่นจิตวิญญาณปฐมภูมิอยู่งั้นเหรอ?

เฉินหยางหวาดกลัวตื่นตระหนกเป็นอย่างยิ่ง จิตวิญญาณปฐมภูมิมีความหมายถึงขอบเขตเต๋าแท้ หากตาแก่ตัวนี้ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเต๋าแท้ไปได้ เช่นนั้นการต่อสู้ในครั้งนี้ ก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องต่อสู้อีกต่อไป

จะต้องขัดขวางเขาให้ได้

"หึ่ง!"

วินาทีต่อมา ตะขาบแปดปีกได้กระพือปีกบินไปเป็นที่เรียบร้อย

ท่ามกลางความมืดมิด เส้นด้ายปลิวว่อนไปทั่ว ปราณกระบี่พุ่งทะยานไปทั่วทุกสารทิศ

ปราณกระบี่ที่กระจัดกระจายออกไป ร่วงหล่นลงไปบนกายทองคำของเฉินหยาง ก่อให้เกิดเสียงการพุ่งชนกันของโลหะดังขึ้นมาอย่างเลือนราง

ลมพายุพัดกระหน่ำ สายฟ้าสวรรค์ดังกึกก้อง ด้านหน้ากลิ่นอายเลือดเดือดพล่าน พลังกลิ่นอายพุ่งทะยานทะลุฟ้า บีบบังคับให้เฉินหยางต้องถอยหลังกลับไปอย่างต่อเนื่อง

"ครืนครืน..."

อานุภาพแห่งสวรรค์อันแข็งแกร่งดุดันเป็นอย่างยิ่งขุมหนึ่งพลันปรากฏขึ้นมาที่ท่ามกลางท้องฟ้าอย่างกะทันหัน เฉินหยางหวาดกลัวตื่นตระหนกอยู่ภายในก้นบึ้งของหัวใจในชั่วพริบตา ราวกับถูกคนใช้ปากกระบอกปืนใหญ่จ่อเอาไว้

เขาฝืนทะลวงผ่านขอบเขตเต๋าแท้งั้นเหรอ?

บัดซบเอ๊ย ถึงกับจะดึงดูดสายฟ้าสวรรค์แห่งเต๋าแท้มาได้แล้วด้วยซ้ำไป

น่าเสียดายที่เฉินหยางไม่ได้เปิดดวงตาสวรรค์ ไม่มีหนทางที่จะมองเห็นบุปผาแห่งพลังฝึกฝนบนกระหม่อมของหลี่ฉางเซิงได้

เวลานี้ ภายใต้การเผาผลาญเลือดลมอันยิ่งใหญ่ พลังงานจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้าไป พลังจิตรับรู้ของหลี่ฉางเซิงรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ก่อตัวเป็นเงาร่างของคนขนาดเล็กร่างหนึ่งขึ้นมาภายในแท่นดอกบัวเป็นที่เรียบร้อย

จิตวิญญาณปฐมภูมิ

การลอกคราบของพลังจิตรับรู้ สัญลักษณ์ของขอบเขตเต๋าแท้

วิชาเผาผลาญโลหิต ไม่คิดถึงราคาที่ต้องจ่ายไป ไม่เพียงแต่จะเผาผลาญเลือดลมเท่านั้น ยังเผาผลาญอายุขัยทิ้งไปด้วย

แต่ว่า เขาไม่สนใจหรอก ในช่วงเวลานี้ คุ้มค่าที่จะต้องเสี่ยงอันตราย

หากสามารถพุ่งทะยานทำลายเครื่องพันธนาการ ก้าวเข้าสู่ขอบเขตเต๋าแท้ไปได้สำเร็จ เช่นนั้น อายุขัยย่อมต้องได้รับการเติมเต็มกลับมาอยู่แล้ว

เขากำลังใช้อายุขัยที่หลงเหลืออยู่แลกกับโอกาสหนึ่งครั้ง

……

...

"ตะขาบตัวนี้เพิ่งจะก้าวเข้าสู่เต๋าแท้ จิตวิญญาณปฐมภูมิก็เพิ่งจะก่อตัวขึ้นมาเหมือนกัน ไม่แน่ว่าจะสามารถเอาชนะเขาได้หรอก"

ต้นตรีทูตเทวะกล่าว "เข้าไปใกล้หน่อยสิ ข้าจะเป็นคนฟันเขาเอง รีบหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นสายฟ้าแห่งด่านเคราะห์ร่วงหล่นลงมาก็สายเกินไปแล้ว"

"อืม"

เฉินหยางกัดฟันแน่น กระตุ้นกายทองคำไปจนถึงขีดสุด ฝืนต้านทานแรงกดดันอันยิ่งใหญ่นั่นเอาไว้ เข้าไปใกล้ทางหลี่ฉางเซิง

"ฟุ่บ!"

เฉินหยางรู้สึกได้เพียงแค่ตราประทับซานอวี๋บนลำคอสั่นสะเทือนไปหนึ่งครั้ง พลังงานที่ไร้รูปร่างขุมหนึ่งปลดปล่อยออกมาอย่างกะทันหัน

"อ๊าก!"

ท่ามกลางม่านฝนมีเสียงร้องโหยหวนดังแว่วมาหนึ่งเสียง

วินาทีต่อมา การบีบคั้นอันแข็งแกร่งดุดันขุมนั้นก็ถอยร่นกลับไปราวกับกระแสน้ำในทันที

เฉินหยางรีบพุ่งทะยานเข้าไปในทันทีอย่างรวดเร็ว แทงกระบี่ไปทางหน้าอกของหลี่ฉางเซิงอย่างแรงหนึ่งครั้ง

"ฉึก..."

กระบี่ยาวแทงทะลุหน้าอกไป

"ปัง!"

เฉินหยางซัดฝ่ามือลงไปบนหน้าอกของหลี่ฉางเซิงหนึ่งฝ่ามือ

กระบี่ยาวดึงออกมา หลี่ฉางเซิงปลิวลอยกลับหัวกลับหางออกไปทั้งตัว หน้าอกราวกับติดตั้งน้ำพุเอาไว้หนึ่งอัน