ตอนที่ 50 ดวงตาทองคำ

ตอนที่ 50 ดวงตาทองคำ

หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จ เธอก็พาเขาเที่ยวชมเมืองนิวยอร์ก ทั้งเทพีเสรีภาพ พิพิธภัณฑ์เมโทรโพลิแทน ไทม์สแควร์ มีรอยเท้าของพวกเขาอยู่ทุกที่

ถ้าเดินเที่ยวคนเดียวคงจะเบื่อ แต่พอมีสาวสวยอย่างเธอมาด้วย ทุกอย่างรอบตัวก็ดูเจริญหูเจริญตาไปหมด

การเดินเที่ยวกับเขาทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย เฉินฮ่าวเป็นคนตลกและมีอารมณ์ขัน แม้แต่คนที่เคร่งขรึมอย่างเธอก็ยังอดขำไม่ได้

หลังจากมื้อค่ำ เฉินฮ่าวไม่ได้ส่งเธอกลับโรงเรียน แต่พาเธอกลับมาที่โรงแรมด้วยกัน

ตอนแรกเธอคิดว่าเขาจะมีเจตนาไม่ดี แต่จริงๆ แล้วไม่มีอะไรเลย เขาเปิดห้องสวีทแยกให้เธอต่างหาก เพื่อให้สะดวกต่อการติดต่อสื่อสารกัน เพราะไม่อยากให้เขาต้องวิ่งไปหาที่โรงเรียนทุกวัน

แต่เธอไม่ได้คิดแบบนั้น การนั่งแท็กซี่ไปกลับโรงเรียนเสียเงินไม่กี่สิบดอลลาร์ แต่ค่าห้องที่นี่คืนละเจ็ดแปดร้อยดอลลาร์ เจ้านายคนนี้ใจป้ำเกินไปแล้ว

เมื่อกลับเข้าห้อง เฉินฮ่าวก็อดไม่ได้ที่จะใจลอย ผู้หญิงที่สวยและเก่งแบบเธอ ใครไม่หวั่นไหวก็แปลกแล้ว แต่เขารู้ว่าเรื่องแบบนี้ต้องค่อยเป็นค่อยไป ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน

เขาจะไม่บุ่มบ่ามชวนเธอไปคลับหรือบาร์ เพราะเธอมีความระแวดระวังตัวสูง ถ้าเขาทำอะไรเกินเลยไป ทุกอย่างอาจจะพังพินาศได้

พอนอนลงบนเตียง เขาก็เปิดระบบขึ้นมาดู นอกจากข้อมูลส่วนตัวแล้ว เขายังดูข้อมูลของผู้หญิงคนอื่นๆ ย่าหยามีค่าความรักเต็มร้อยแล้ว

เจียงเหวินและหลิวเฟิงอยู่ในระดับรักใคร่ ส่วนจางม่านจื่อยังอยู่ที่ระดับหวั่นไหวเต็มพิกัด กลับไปต้องพยายามต่อ แม้แต่หลี่ตงฉี ก็ยังแค่หวั่นไหว ส่วนอันหยาอยู่แค่ระดับใกล้ชิด

นั่นหมายความว่าอันหยานอนกับเขาเพื่อผลประโยชน์เท่านั้น เธอต้องการสิ่งที่ได้จากตัวเขา ซึ่งมันเป็นเรื่องปกติ หลี่ตงฉี ก็คิดแบบเดียวกัน

ที่เขาทุ่มเทให้หลี่ตงฉี มากกว่า ก็เพราะเธอเสียครั้งแรกให้เขานั่นเอง

เมื่อตรวจสอบเล่ยฉาน พบว่าค่าความรักของเธอพุ่งไปถึงระดับรักใคร่แล้ว ครั้งนี้เขาไม่ได้พาเธอมาอเมริกาด้วย แต่ให้เธออยู่ที่ฮ่องกงตามความต้องการของเธอ เพราะเธอยังไม่พร้อมจะกลับมาเจอครอบครัวที่อเมริกา

เฉินฮ่าวเปิดดูร้านค้าในระบบด้วยความเบื่อหน่าย จนสายตาไปสะดุดกับทักษะระดับแพลตตินั่มที่ชื่อว่า "ดวงตาทองคำ" ซึ่งต้องใช้แต้มแลกสูงถึงหนึ่งแสนแต้ม

เขาตกใจกับราคาที่สูงลิ่ว จึงรีบเปิดอ่านคำอธิบาย เขาจำได้ว่าชื่อนี้เหมือนนิยายที่เขาเคยอ่านก่อนมาเกิดใหม่ แต่ฟังก์ชันของมันจะเหมือนกันหรือเปล่านะ

เฉินฮ่าวเริ่มอ่านรายละเอียดของ "ดวงตาทองคำ" อย่างตั้งใจ

ตามชื่อของมัน "ดวงตาทองคำ" เกี่ยวข้องกับการเงินโดยตรง การขึ้นลงของตลาดหุ้นทั้งหมดจะไม่รอดพ้นจากการมองเห็นของทักษะนี้ พูดง่ายๆ คือถ้ามีทักษะนี้ คุณจะคุมตลาดหุ้นได้และไม่มีทางขาดทุนแน่นอน

เฉินฮ่าวส่ายหัวพร้อมยิ้มเจื่อนๆ สมกับที่เป็นทักษะเทพระดับแพลตตินั่ม แต่แต้มแลกมันสูงเกินกว่าที่เขาจะจ่ายไหวในตอนนี้

แต่ในขณะที่เขากำลังไล่ดูร้านค้า สายตาก็ไปหยุดที่คำว่า "ดวงตาทองคำชั่วคราว"

มันคือการใช้งานดวงตาทองคำแบบจำกัดเวลา 7 วัน โดยใช้แต้มแลกเพียงสองพันแต้มเท่านั้น

ไม่ต้องลังเลเลย เฉินฮ่าวแลกมันทันที

หลังจากการแลกเปลี่ยน เขาไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงในดวงตาเลย แต่ก็นะ มันควรจะไปแสดงผลที่ตลาดหลักทรัพย์มากกว่า

ตอนนี้เที่ยงคืนแล้ว เริ่มนับเป็นวันแรกที่เขาจะใช้ทักษะนี้ได้

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินฮ่าวเรียกเธอมาทานมื้อเช้าที่ห้องอาหารของโรงแรม

เมื่อเธอนั่งลง เฉินฮ่าวก็เปิดประเด็นว่า "อะลามุดดิน คุณรู้จักตลาดหลักทรัพย์นิวยอร์กดีแค่ไหน"

เธอมองเขาอย่างระแวง "คุณถามทำไมคะ"

"ไม่มีอะไรครับ ผมแค่กะจะเล่นหุ้น" เฉินฮ่าวยิ้มอย่างมีเลศนัย

"อะไรนะ คุณจะเล่นหุ้นเหรอ ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม" เธอเบิกตากว้าง

"ผมไม่ได้ล้อเล่น หน้าผมดูเหมือนคนพูดเล่นเหรอ" เฉินฮ่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ครั้งนี้ผมไม่ได้แค่จะเล่นหุ้นนะ แต่ผมจะลงเงินทั้ง 750 ล้านดอลลาร์ในตลาดหุ้นทั้งหมดเลย"

"คุณอยากหมดตัวเหรอ!" อะลามุดดินอ้าปากค้าง เมื่อได้ยินว่าเขาจะเอาเงินทั้งหมดไปลงกับหุ้น เธอคิดว่าเขาบ้าไปแล้วแน่ๆ

"ทำไมคุณไม่คิดว่าผมจะทำกำไรมหาศาลจากตลาดหุ้นล่ะครับ" เฉินฮ่าวย้อนถาม

เธอพยายามคุมสติและลมหายใจก่อนจะถามว่า "คุณจบด้านการเงินมาเหรอ คุณมีประสบการณ์ในตลาดหุ้นบ้างไหม"

"ไม่เลยครับ นอกจากผมไม่ได้จบด้านนี้แล้ว ผมยังไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับตลาดหุ้นเลย เหมือนกับที่คุณเพิ่งเข้าวงการทนายนั่นแหละ ผมก็เป็นแค่มือใหม่ในตลาดหุ้นเหมือนกัน" เขาพูดอย่างสบายใจ

"แล้วทำไมคุณถึงจะเอาเงินทั้งหมดไปเสี่ยงในที่ที่คุณไม่รู้เรื่องเลยล่ะ คุณรู้ไหมว่าเงิน 750 ล้านดอลลาร์มันหมายถึงอะไร" เธอเริ่มมีอารมณ์ร่วม "เงินขนาดนี้คนธรรมดาใช้ได้สามชั่วอายุคนก็ไม่หมด ถ้าคุณเอาไปลงทุนอสังหาริมทรัพย์ มูลค่ามันอาจจะเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวในห้าปี แล้วทำไมต้องไปเล่นหุ้นด้วย"

"เบาเสียงหน่อยครับ คนรอบข้างหันมามองกันหมดแล้ว" เฉินฮ่าวพูดติดตลก

เธอกระซิบเสียงต่ำ "คุณยังไม่ได้ตอบผมเลย ว่าทำไมต้องเอาเงินทั้งหมดไปลงในตลาดที่คุณไม่เข้าใจ"

เฉินฮ่าวหัวเราะ "ก็ก่อนหน้านี้คุณยังแนะนำให้ผมซื้อหุ้น Amazon เลยไม่ใช่เหรอ"

"มันเหมือนกันที่ไหนล่ะ" เธอใช้มีดและส้อมหั่นสเต็กในจานจนเละเพื่อระบายความวุ่นวายใจ "นั่นมันคือการลงทุนระยะยาวที่ฉันแนะนำ แต่การที่คุณจะเอาเงินก้อนโตไปลงในตลาดหุ้นที่ควบคุมไม่ได้เพื่อหวังผลกำไรมหาศาลในระยะสั้น มันเป็นคนละเรื่องกันเลยนะ"

"อะลามุดดิน สบายใจได้ ผมยังจ่ายค่าจ้างให้คุณสูงเหมือนเดิม" เขายิ้มให้เธอ

"มันไม่ใช่เรื่องค่าจ้าง ผมไม่ได้มีความรู้เรื่องหุ้นเลย คุณไปจ้างคนเก่งๆ ทางด้านนี้เถอะ" แม้จะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยังไม่ลุกเดินจากไป

"แต่ในอเมริกา นอกจากคุณแล้วผมไม่เชื่อใจใครเลย" เฉินฮ่าวกุมมือข้างที่ถือมีดของเธอไว้

มีดร่วงลงบนจาน เธอรู้สึกซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก แววตาที่เป็นประกายเริ่มอ่อนโยนลง เธอไม่สะบัดมือออกแต่กลับกุมมือเขาตอบ "ในเมื่อคุณเชื่อใจฉัน คุณก็ต้องฟังฉันนะ เชื่อฉันเถอะ ถ้าคุณเอาเงินทั้งหมดไปลงหุ้น คุณจะเหลือแต่ตัว"

"คุณไม่เชื่อว่าผมจะหาเงินจากตลาดหุ้นได้เหรอ"

"จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง ในเมื่อคุณเพิ่งบอกเองว่าเป็นมือใหม่น่ะ คุณเงินเหลือจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้วเหรอ คุณรู้ไหมว่าคนอื่นเขากว่าจะหาเงินมาได้มันลำบากแค่ไหน" เธอยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม "ถ้าคุณทำเงิน 750 ล้านพังไปกับตลาดหุ้น พ่อแม่คุณบนสวรรค์คงนอนตายตาไม่หลับแน่ๆ"

"อะลามุดดิน ไม่ต้องห่วงผมแล้ว ผมตัดสินใจแล้วว่าเงินทั้งหมดจะถูกลงในตลาดหุ้น ถ้าคุณไม่ยอมช่วยผม ผมก็จะไปหาโบรกเกอร์มืออาชีพมาจัดการแทน!" เฉินฮ่าวโบกมือ เขาไม่อยากเสียเวลากับเรื่องนี้อีก เพราะ "ดวงตาทองคำ" ของเขามีอายุแค่ 7 วันเท่านั้น

"คุณ... คุณมัน..." เธอชี้หน้าเขาอย่างพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เดินหนีไป เธอทนดูเขาโดนพวกโบรกเกอร์หน้าเลือดหลอกเอาเงินทั้งหมดไปไม่ได้ ดังนั้นเธอจึงต้องอยู่ข้างๆ เขาต่อไป!

……..