บทที่ 47 ข้อหาแจ้งความเท็จและข้อหาฉ้อโกง

บทที่ 47 ข้อหาแจ้งความเท็จและข้อหาฉ้อโกง

ณ กองบัญชาการตำรวจนครบาลเมืองหลวง ห้องทำงานของหน่วยเฉพาะกิจคดี S ยังคงสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

แม้คดี S จะถูกคลี่คลายลงแล้ว แต่งานเก็บกวาดช่วงท้ายก็ยังคงหนักหนาสาหัสอยู่ดี

จ้าวตงไหลนวดขมับที่กำลังปวดตุบๆ เขาเพิ่งจะลุกขึ้นเตรียมตัวไปชงกาแฟ จู่ๆ คอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานก็ส่งเสียงแจ้งเตือนอีเมลเข้าดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาอย่างชัดเจน

เขาขมวดคิ้ว อีเมลที่เข้ารหัสฉบับนี้ เป็นอีเมลที่เขาเอาไว้ใช้รับข้อมูลสายลับพิเศษโดยเฉพาะ คนที่รู้เรื่องนี้ มีแทบจะนับหัวได้เลย

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตามเดิม แล้วกดเปิดอีเมลนิรนามฉบับนั้น ที่ไม่มีทั้งหัวข้อและไม่มีแม้กระทั่งข้อมูลของผู้ส่ง

เนื้อหาในอีเมลเรียบง่ายมาก มีเพียงไฟล์บีบอัดอยู่แค่ไฟล์เดียวเท่านั้น

จ้าวตงไหลใจหายวาบ เขากดแตกไฟล์ทันที

เมื่อเนื้อหาในโฟลเดอร์ปรากฏขึ้นสู่สายตา ร่างของเขาก็ถึงกับเด้งพรวดขึ้นมาจากเก้าอี้ในพริบตา!

"เชี่ยเอ๊ย!"

คำสบถหยาบคายดังก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานอันเงียบสงัด

ตำรวจหนุ่มสาวหลายคนที่กำลังทำงานล่วงเวลากันอยู่ ถึงกับสะดุ้งโหยง พากันเงยหน้าขึ้นมองผู้กองของพวกเขากันเป็นตาเดียว

ภาพที่เห็นก็คือ จ้าวตงไหลกำลังจ้องเขม็งไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กะพริบ

สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ คือแฟ้มหลักฐานการก่ออาชญากรรม... ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

"รวบรวมหลักฐาน กรณีผู้ต้องสงสัย ซุนจวน พัวพันคดีฉ้อโกงทางไซเบอร์"

ข้อมูลภายในถูกจัดหมวดหมู่และเรียบเรียงเอาไว้อย่างชัดเจนและเป็นระเบียบเรียบร้อย

ส่วนที่หนึ่ง: ข้อมูลพื้นฐานของผู้ต้องสงสัย ทั้งรูปถ่ายบัตรประชาชน ข้อมูลทะเบียนบ้าน ทรัพย์สินทั้งหมดที่มีชื่อครอบครอง หรือแม้กระทั่งหมายเลขบัญชีธนาคารหลายใบของหล่อน

ส่วนที่สอง: ข้อเท็จจริงในการก่ออาชญากรรม บันทึกรายละเอียดขั้นตอนทั้งหมด ตั้งแต่การที่หล่อนอาศัย "เหตุการณ์ร้านเบเกอรี่" ไปตั้งกลุ่มวีแชต ปลุกปั่นอารมณ์ชาวเน็ต และทำการเรี่ยไรเงินบริจาคอย่างผิดกฎหมาย

ส่วนที่สาม: หลักฐานชิ้นสำคัญ ส่วนนี้ทำเอาจ้าวตงไหลถึงกับขนลุกซู่ ในนั้น... ถึงกับมีบันทึกการแชททั้งหมดตลอดระยะเวลาสามปีเต็ม ของ "กลุ่มพิทักษ์สิทธิผู้ถูกกระทำ" หลายสิบกลุ่มของซุนจวนรวมอยู่ด้วย! ทุกประโยคที่ใช้ปลุกปั่น ทุกคิวอาร์โค้ดที่ใช้รับเงิน ล้วนถูกไฮไลต์เอาไว้อย่างชัดเจน ที่น่าทึ่งไปกว่านั้นก็คือ ยังมีรายงานการวิเคราะห์รายการเดินบัญชีธนาคารฉบับสมบูรณ์ ที่แจกแจงที่มาและที่ไปของเงินบริจาคทุกยอด... ให้เห็นภาพได้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!

ส่วนที่สี่: ตำแหน่งปัจจุบันของผู้ต้องสงสัย เป็นพิกัดจีพีเอสแบบเรียลไทม์... ที่แม่นยำลึกไปจนถึงเลขที่บ้าน!

จ้าวตงไหลสูดลมหายใจเข้าลึก

นี่มัน... นี่มันเล่นจับอาชญากรมาล้างน้ำ ขัดสีฉวีวรรณ มัดมือมัดเท้าจนดิ้นไม่หลุด แถมยังแพ็กใส่กล่องรวมกับหลักฐานมัดตัวทั้งหมด แล้วส่งตรงมาเสิร์ฟให้ถึงโต๊ะทำงานของเขาเลยนี่นา!

สไตล์การทำงานที่เด็ดขาด หมดจด ไม่ทิ้งช่องโหว่ใดๆ และเต็มไปด้วยแรงกดดันราวกับพระเจ้าผู้หยั่งรู้ทุกสรรพสิ่งแบบนี้... นอกจากไอ้ปีศาจแซ่หลินนั่นแล้ว ยังจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?!

จ้าวตงไหลหรี่ตาลง จมอยู่ในห้วงความคิด ตามหลักแล้ว คดีพรรค์นี้ไม่มีทางอยู่ในสายตาของเขาเลยด้วยซ้ำ แต่ในตอนนี้ "เหตุการณ์ห้องใต้ดินร้านเบเกอรี่" กำลังเป็นประเด็นร้อนแรงบนโลกอินเทอร์เน็ต และเป็นจุดสนใจของคนทั้งประเทศ

หากตำรวจเมืองหลวงสามารถฉวยโอกาสนี้ ลงดาบสายฟ้าแลบ จับกุมสิบแปดมงกุฎใจทราม ที่สร้างความโกรธแค้นให้กับคนทั้งประเทศคนนี้ มารับโทษตามกฎหมายได้ล่ะก็ กระแสตอบรับจากสังคม และภาพลักษณ์ของตำรวจที่จะดูดีขึ้น... มันจะต้องมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้อย่างแน่นอน!

"เลิกง่วงกันได้แล้ว! ทุกคนเตรียมตัว!"

จ้าวตงไหลแผดเสียงคำรามลั่น ทุกคนในห้องทำงานถึงกับสะดุ้งสุดตัวและผุดลุกขึ้นยืนกันอย่างพร้อมเพรียง

"เดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลย! ส่งหมายประสานงานการสืบสวนไปให้ตำรวจเมืองไห่ปิน! แล้วก็ขออนุมัติหมายจับด้วย!"

"แผนกเทคนิค ล็อกเป้าหมายที่อยู่นี้ เอาให้แน่นหนาที่สุด! อย่าให้แมลงวันบินเล็ดลอดออกไปได้แม้แต่ตัวเดียว!"

"ที่เหลือ ตามฉันมา! เราจะออกเดินทางไปจับกุมตัวคนร้ายกันคืนนี้เลย!"

น้ำเสียงของจ้าวตงไหล เต็มไปด้วยความเร่งรีบและ... ความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

ปฏิบัติการจับกุมตัวข้ามเมืองอันรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

เวลาตีสาม

ณ คอนโดหรูริมทะเลแห่งหนึ่ง ในเมืองไห่ปิน

ซุนจวนที่กำลังหลับสนิท ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา เพราะเสียงเคาะประตูที่ทั้งเร่งรีบและรุนแรง

"ใครวะ! มาเคาะอะไรตอนดึกๆ ดื่นๆ ประสาทหรือไง!" หล่อนตะคอกถามอย่างหงุดหงิด

"เปิดประตู! เจ้าหน้าที่มาตรวจมิเตอร์น้ำ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หัวใจของซุนจวนก็หล่นวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่างเริ่มครอบงำหล่อน

หล่อนลุกลี้ลุกลนคลานลงมาจากเตียง แต่ยังไม่ทันจะได้คิดหาทางหนีทีไล่ บานประตูไม้เนื้อแข็งราคาแพงบานนั้น... ก็ถูกเครื่องกระทุ้งประตูพังเข้ามาเสียงดัง "โครม"!

ตำรวจพร้อมอาวุธครบมือหลายนาย กรูรุมกันเข้ามาในห้อง

ในตอนที่กุญแจมืออันเย็นเฉียบถูกสวมเข้าที่ข้อมือของหล่อน ซุนจวนก็ยังคงมีสีหน้ามึนงงและทำอะไรไม่ถูกอยู่นั่นเอง

หล่อนมองดูตำรวจที่โผล่มาเหมือนทหารเทพจุติจากฟากฟ้าพวกนี้ มองดูใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรังเกียจของจ้าวตงไหลที่เป็นผู้นำทีม

หล่อนคิดไม่ออกจริงๆ ว่าตัวเอง... ไปเผยไต๋ให้โดนจับได้ตั้งแต่ตอนไหนกัน?

ทว่า ณ ห้องสอบสวนในเมืองหลวง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแฟ้มหลักฐานที่ละเอียดลออ... เสียจนตัวหล่อนเองยังรู้สึกหวาดกลัว ปราการในใจของซุนจวนก็พังทลายลงในพริบตา

หล่อนทรุดฮวบลงบนเก้าอี้สอบสวนราวกับโคลนเหลวๆ กองหนึ่ง และสารภาพความผิดทั้งหมดของตัวเองออกมาจนหมดสิ้น

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากที่ซุนจวนถูกจับกุมตัว ศาลประชาชนชั้นกลางแห่งที่หนึ่งเมืองหลวง ก็ได้ออกประกาศอย่างเป็นทางการ ผ่านช่องทางหลัก:

"เกี่ยวกับคดีที่คุณเย่จื้อ ยื่นฟ้องนางสาวจางเวยและนางสาวหลี่ลี่ ในข้อหาละเมิดสิทธิในชื่อเสียง ทางศาลได้รับฟ้องอย่างเป็นทางการแล้ว การพิจารณาคดีศาลอุทธรณ์ จะเปิดให้เข้าฟังการพิจารณาคดีในอีกหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง"

เหลือเวลาอีกเพียงสามวัน ก็จะถึงวันพิจารณาคดีศาลอุทธรณ์ของคดี "เฒ่าเย่ผู้ไล่ตามสายลม"

ในขณะที่สายตาของคนทั้งโลกอินเทอร์เน็ต ล้วนจับจ้องไปที่การพิจารณาคดีแห่งศตวรรษที่กำลังจะมาถึง

จู่ๆ ตำรวจเมืองหลวง... ก็ได้จัดงานแถลงข่าวระดับชาติขึ้นมาอย่างกะทันหัน

หัวข้อของงานแถลงข่าว ก็คือคดีแจ้งความเท็จ "ห้องใต้ดินร้านเบเกอรี่" ที่โด่งดังเป็นพลุแตกนั่นเอง

ต่อหน้ากองทัพนักข่าวจำนวนมหาศาล จ้าวตงไหลในฐานะหัวหน้าชุดสืบสวนคดีนี้ ได้เป็นผู้ชี้แจงรายละเอียดของคดี

เมื่อเขาประกาศว่า ผู้ต้องสงสัยซุนจวน ไม่เพียงแต่จะแจ้งความเท็จใส่ร้ายเถ้าแก่ร้านเบเกอรี่ และชักจูงให้ชาวเน็ตรุมกลั่นแกล้งเขาทางไซเบอร์เท่านั้น แต่ยังแต่งเรื่องโกหกเพื่อเรียกร้องความสงสาร และทำการเรี่ยไรเงินบริจาคอย่างผิดกฎหมาย เป็นจำนวนเงินสูงถึงกว่าสามล้านหยวน ภายในระยะเวลาสามปีอีกด้วย ทั่วทั้งงานแถลงข่าวก็ถึงกับเกิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที!

ทว่า นี่... ยังไม่ใช่จุดพีกที่สุดของงาน

ในช่วงท้ายของการแถลงข่าว จ้าวตงไหลได้ส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ เปิดคลิปวิดีโอคลิปหนึ่งขึ้นมา

บนหน้าจอขนาดใหญ่ ปรากฏภาพเหตุการณ์ภายในสถานกักกัน

ซุนจวนในชุดนักโทษ ถูกโกนผมจนหัวโล้น ใบหน้าซูบซีดไร้สีเลือด ปรากฏตัวขึ้นหน้ากล้อง

บนใบหน้าของหล่อน ไม่หลงเหลือเค้าความน่าสงสารน่าเวทนา... เหมือนตอนที่สวมบท "เหยื่อ" อยู่บนโลกออนไลน์อีกต่อไปแล้ว

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ ก็คือ... ความเสียใจ และความหวาดกลัว... อย่างหาที่สุดไม่ได้

หล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่หน้ากล้อง

"ฉันขอโทษ... ฉันขอโทษเถ้าแก่เฉินไข่... ฉันขอโทษคนใจดีทุกคน... ที่ถูกฉันหลอกลวงมาโดยตลอด..."

"เรื่องที่เกิดขึ้นในร้านเบเกอรี่เมื่อสามปีก่อน เป็นเรื่องที่ฉัน... ปั้นน้ำเป็นตัวขึ้นมาเองทั้งหมด... มันไม่เคยมีห้องใต้ดินอะไรนั่นเลย และเถ้าแก่เฉิน ก็ไม่เคย... ทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับลูกสาวของฉันเลย..."

"ฉันมันไม่ใช่คน! ฉันมันเลวยิ่งกว่าเดรัจฉาน! ฉันยอมทำผิดต่อมโนสำนึกของตัวเอง ยอมโกหกหน้าตาย ก็เพื่อเงิน! ฉันทำลายชีวิตทั้งชีวิตของคนดีๆ คนนึงไปจนหมดสิ้น!"

"ฉันขอโทษเขาจริงๆ! ฉันยินดีรับโทษตามกฎหมายทุกประการ! ฉันขอเพียงแค่... ให้เถ้าแก่เฉิน ยอมอโหสิกรรมให้ฉัน..."

ในตอนท้ายของคลิปวิดีโอ ซุนจวนก้มหน้าโขกศีรษะลงกับพื้นตรงหน้ากล้องอย่างแรงถึงสามครั้ง

ทุกครั้ง... ล้วนดังก้องและหนักหน่วง

คลิปวิดีโอ "สารภาพผิดและขอโทษ" อย่างเป็นทางการ ที่ถูกเผยแพร่โดยตำรวจคลิปนี้ เปรียบเสมือนตบฉาดใหญ่... ที่ฟาดลงบนหน้าของชาวเน็ตทุกคน ที่เคยสนับสนุนซุนจวน และเคยรุมด่าทอเฉินไข่เข้าอย่างจัง

และมันก็เปรียบเสมือนมีดอันแหลมคม... ที่กรีดทำลายเปลือกนอกอันจอมปลอม ของเรื่องเล่าในมุมมองของเหยื่อจาก "บทความเรียกร้องความสงสาร" ทั้งหมดจนขาดวิ่น

ที่แท้ ผู้หญิงที่ร้องห่มร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด และสวมบทบาทเป็นคุณแม่ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น... กลับกลายเป็นสิบแปดมงกุฎที่จิตใจอำมหิตถึงเพียงนี้!

ที่แท้ "คำกล่าวหาที่เต็มไปด้วยเลือดและน้ำตา" ที่ทำให้ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนต้องรู้สึกโกรธแค้นแทน... ล้วนเป็นเพียงคำโกหก ที่หล่อนแต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน เพื่อใช้เป็นเครื่องมือในการหาเงิน!

ในตอนท้าย ตำรวจได้ระบุว่า จะส่งตัวซุนจวนให้กับพนักงานอัยการ เพื่อยื่นฟ้องต่อศาล ในข้อหาแจ้งความเท็จและข้อหาฉ้อโกงต่อไป