บทที่ 310 บนสถานีอวกาศประเทศหลง คุณว่าต้องฟังใครล่ะ

อู๋จิงไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าจะได้เห็นภาพแบบนี้บนสถานีอวกาศ

ก็มันไม่เหมือนกับในบทที่เขาได้มาเลยนี่นา

ภาพตรงหน้าทำเอาอู๋จิงถึงกับอึ้งไปเลย แต่พอลองคิดดูดีๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นา

ในขณะเดียวกัน ที่ศูนย์ควบคุมการบิน กัวฝานที่กำลังมองผ่านกล้องวงจรปิดของ MOSS ภายในสถานีอวกาศ ก็เห็นภาพที่ทำให้อู๋จิงต้องตกตะลึงแล้วเช่นกัน

กัวฝานถึงกับสูดปากด้วยความตกใจ เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ช็อกกับภาพตรงหน้าไม่แพ้กัน

ภาพที่เห็นเนี่ย ไม่ใช่ว่าเขากำลังตาฝาดไปเองใช่ไหม

จำได้ว่าตอนที่ขึ้นไปเดินดูรอบๆ สถานีอวกาศคราวก่อน มันไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นา!

ด้วยความงุนงง กัวฝานเลยต้องหันไปถามเจียงเฉิน

"ศาสตราจารย์เจียงครับ ทำไมตัวหนังสือบนแผงควบคุมถึงกลายเป็นภาษาประเทศหลงหมดเลยล่ะครับ"

ตามที่เจียงเฉินบอก ในสถานีอวกาศอาร์คมีนักบินอวกาศต่างชาติร่วมเดินทางไปด้วย ดังนั้นตามธรรมเนียมสากลแล้ว ก็ควรจะใช้ภาษาของพญาอินทรีสิ

ตอนที่เขาไปเข้าคอร์สฝึกนักบินอวกาศพร้อมกับพวกอู๋จิงที่ศูนย์การบินอวกาศ ตำราเรียนก็ยังมีฉบับภาษาพญาอินทรีเลย

พวกอู๋จิง ม่ายม่าย และนักแสดงคนอื่นๆ ก็ต้องเรียนภาษาพญาอินทรีพื้นฐานติดตัวไว้บ้าง เผื่อเกิดเหตุฉุกเฉินจะได้ใช้งานได้

เพราะอุปกรณ์ที่ใช้กันในระดับสากลล้วนมีข้อตกลงร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง

นั่นก็คือ สัญลักษณ์บนปุ่มกดต่างๆ จะต้องใช้ภาษาพญาอินทรีเป็นมาตรฐานเดียวกัน

ช่วยไม่ได้นี่นา ก็พญาอินทรีดันเป็นพี่ใหญ่ของบลูสตาร์ แถมเทคโนโลยีก็ล้ำหน้ากว่าใครเพื่อน บริษัทผลิตอุปกรณ์ไฮเทคส่วนใหญ่ก็ตั้งอยู่ในพญาอินทรี การใช้ภาษาพญาอินทรีเป็นมาตรฐานจึงกลายเป็นเรื่องที่ทุกคนยอมรับและทำตามกันมาโดยปริยาย

ส่งผลให้ตั้งแต่อุปกรณ์บนยานอวกาศ ยันอุปกรณ์ถ่ายหนัง ล้วนแต่ใช้ภาษาพญาอินทรีเป็นหลักทั้งนั้น

เรื่องนี้ต่อให้พวกกัวฝานจะไม่พอใจแค่ไหน ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี

ก่อนหน้านี้ เพื่อให้ได้ภาพที่สมจริงอลังการ กัวฝานลงทุนไปเช่ากล้องไททัน (Titan) ระดับท็อปมาใช้ แต่เวรกรรมแท้ๆ เมนูบนกล้องดันมีแต่ภาษาพญาอินทรี ทำเอาตากล้องในกองถ่ายถึงกับกุมขมับ

ของใหม่ก็ยังใช้ไม่เป็น แถมภาษาก็ยังอ่านไม่ออก ตากล้องเลยต้องวิดีโอคอลไปให้ทีมงานต่างชาติช่วยสอนวิธีใช้ให้แบบเรียลไทม์

นี่แหละคือความเจ็บปวดของการเป็นประเทศที่เทคโนโลยีตามหลังคนอื่น

ทำได้แค่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามเขา โดยที่ไม่มีใครมาสนใจหรอกว่าเวลาคุณใช้งานมันจะยากลำบากแค่ไหน

และเพราะความเคยชินที่ฝังรากลึกมานานนี่แหละ ที่ทำให้กัวฝานและอู๋จิงถึงกับช็อกเมื่อเห็นภาษาประเทศหลงหราอยู่บนแผงควบคุมของสถานีอวกาศ!

ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้เห็นภาษาบ้านเกิดตัวเองบนสถานีอวกาศแบบนี้!

"อ๋อ เรื่องนั้นน่ะเหรอครับ" เจียงเฉินสลับไปใช้ช่องสัญญาณสื่อสารส่วนตัวสำหรับคนประเทศหลงโดยเฉพาะ เสียงของเขาจึงดังทะลุไมค์ไปเข้าหูนักบินอวกาศประเทศหลงที่อยู่บนสถานีอวกาศด้วย

"ตอนที่ผมพาทุกคนไปเดินดูรอบๆ สถานีอวกาศคราวก่อน ปุ่มกดมันเป็นภาษาพญาอินทรีจริงๆ นั่นแหละครับ แต่พอมาคิดดูอีกที สถานีอวกาศแห่งนี้คนประเทศหลงอย่างพวกเราเป็นคนวิจัยและสร้างขึ้นมาเองทั้งหมด แล้วจะไปใช้ภาษาพญาอินทรีหาพระแสงอะไรล่ะครับ"

"เราก็เลยทำปุ่มกดภาษาประเทศหลงขึ้นมาใหม่ทั้งชุด แล้วเอาไปเปลี่ยนแทนของเดิมซะเลย"

"แต่ตอนนี้เพิ่งเปลี่ยนแค่ในโมดูลหลักนะครับ"

"เดี๋ยวพอเชื่อมต่อกับโมดูลอื่นๆ อย่างโมดูลทดลอง ตัวหนังสือข้างในก็จะเป็นภาษาประเทศหลงทั้งหมดเหมือนกันครับ"

กัวฝาน: ???

อู๋จิง: !!!

"ผมหูฝาดไปหรือเปล่าครับเนี่ย! ต่อไปนี้สถานีอวกาศจะใช้ภาษาประเทศหลงทั้งหมดเลยเหรอครับ!" อู๋จิงตื่นเต้นสุดๆ ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้เห็นวันนี้กับตาตัวเอง

"ก็สถานีอวกาศทั้งหลังเป็นของเรา คนประเทศหลงไม่ใช้ภาษาประเทศหลง แล้วจะให้ไปใช้ภาษาอะไรล่ะครับ ถ้าพวกต่างชาติรังเกียจที่สถานีอวกาศใช้ภาษาประเทศหลง พวกเขาก็ไม่ต้องขึ้นมาสิครับ" น้ำเสียงของเจียงเฉินหนักแน่นมั่นใจ จนกัวฝานเริ่มเดาทางออก

"นี่ศาสตราจารย์เจียงได้แจ้งพวกเขาล่วงหน้าหรือเปล่าครับ ว่าตัวหนังสือบนสถานีอวกาศเป็นภาษาประเทศหลงทั้งหมดน่ะ" กัวฝานถาม

"แน่นอนสิครับ ไม่อย่างนั้นเกิดคนของพวกเขาขึ้นมาแล้วกดปุ่มมั่วซั่วจะทำยังไงล่ะ บนสถานีอวกาศเนี่ย ใครกดปุ่มมั่วซั่วมีสิทธิ์โดนปรับบานตะไทเลยนะครับ"

กัวฝานทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะแสดงอารมณ์ไหนดีแล้ว

เขาไม่คิดเลยจริงๆ ว่าเจียงเฉินจะใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ด้วย

ในบทหนัง เพื่อสื่อถึงคอนเซปต์ 'สถานีอวกาศนานาชาติ บ้านร่วมของมวลมนุษยชาติ' พวกเขาเลยออกแบบให้แผงควบคุมมีภาษาพญาอินทรีกำกับไว้

แต่ในความเป็นจริง สถานีอวกาศอาร์คเป็นของประเทศหลง

เป็นผลงานที่เจียงเฉินและชาวประเทศหลงนับพันนับหมื่นชีวิตร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้นมา!

ถ้าขืนปล่อยให้แผงควบคุมบนสถานีอวกาศมีภาษาพญาอินทรีอยู่ล่ะก็ มันก็คงดูขัดหูขัดตาพิลึก

"ในเมื่อพญาอินทรียังใช้ภาษาตัวเองบนเครื่องจักรของตัวเองได้ แล้วทำไมพวกเราจะใช้ภาษาประเทศหลงบนสถานีอวกาศของตัวเองบ้างไม่ได้ล่ะครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า"

พอเจอคำถามของเจียงเฉิน อู๋จิงก็รีบตอบกลับแทบจะทันที "ไม่มีปัญหาครับ! ไม่มีปัญหาแน่นอนครับศาสตราจารย์เจียง! ผมแค่ตื่นเต้นดีใจไปหน่อย นึกว่าตัวเองตาฝาดไปซะอีก! ไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าจะมีวันนี้!"

"ที่พวกฝรั่งยอมก้มหัวให้สถานีอวกาศที่ใช้ภาษาประเทศหลงล้วนๆ แบบนี้ ก็เพราะพวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นไงครับ สถานีอวกาศนานาชาติใกล้จะปลดระวางเต็มที แล้วพวกเขาจะไปซุกหัวนอนที่ไหนได้อีกล่ะ"

เวรเอ๊ย!

ศาสตราจารย์เจียงนี่กะจังหวะต้อนให้จนมุมได้เลือดเย็นสุดๆ มิน่าล่ะถึงได้กล้าทำอะไรตามใจชอบแบบนี้!

แต่พอมาคิดดูแล้ว ทำแบบนี้มันก็สะใจดีชะมัด!

อู๋จิงแอบสะใจลึกๆ

"แถมมีนักบินอวกาศต่างชาติขึ้นไปเยอะขนาดนี้ เราก็ประหยัดค่าจ้างตัวประกอบไปได้อีกโขเลยไม่ใช่เหรอครับ" เจียงเฉินดีดลูกคิดรางแก้วได้รวดเร็วและแม่นยำ จนกัวฝานต้องขอยอมแพ้

หลอกให้เขาจ่ายเงินจองล่วงหน้า 6,000 ล้านดอลลาร์ไม่พอ ยังบังคับให้พวกเขาต้องมานั่งเรียนภาษาประเทศหลงอีก ขืนไม่เรียน ขึ้นไปบนสถานีอวกาศก็กดปุ่มอะไรไม่เป็นสักอย่าง

สุดท้ายยังจับพวกเขามาเป็นตัวประกอบฟรีๆ อีก กัวฝานรู้สึกว่าเจียงเฉินนี่มันเขี้ยวลากดินยิ่งกว่านายทุนหน้าเลือดซะอีก

แต่ประเด็นคือ ทำแบบนี้มันช่วยประหยัดเวลาและงบประมาณในการถ่ายทำไปได้เยอะจริงๆ นั่นแหละ

"ตอนแรกผมยังแอบกังวลอยู่เลยว่าจะไปทำอะไรเปิ่นๆ บนสถานีอวกาศ แต่ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นแล้วล่ะครับ" อู๋จิงมองดูตัวหนังสือภาษาประเทศหลงบนปุ่มกดแต่ละปุ่ม แล้วก็อดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้

"นี่ ลินดา (Linda) ก่อนหน้านี้คุณเคยเรียนภาษาประเทศหลงมาบ้างไหมครับ" อู๋จิงหันไปถามนักบินอวกาศหญิงชาวต่างชาติที่กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่หน้าแผงควบคุม

หมวกกันน็อกของชุดอวกาศมีระบบแปลภาษา AI แบบเดียวกับหูฟังแปลภาษาติดตั้งอยู่ ลินดาจึงเข้าใจสิ่งที่อู๋จิงถาม

เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตอบว่า "เคยเรียนค่ะ แต่เรียนไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ ตอนนี้พอจะอ่านออกแค่บางคำ แต่พูดไม่ได้เลยค่ะ"

"ภาษาประเทศหลงนี่มันยากหินจริงๆ นะคะเนี่ย ฉันว่าคงต้องใช้เวลาเรียนเป็นปีๆ ถึงจะพอสื่อสารได้"

อู๋จิงหัวเราะหึๆ จนตาหยีเป็นสระอิ "ถ้าเรียนแค่ไม่กี่ปีแล้วพูดได้ก็ถือว่าเก่งแล้วล่ะครับ"

ล้อเล่นหรือเปล่า นึกว่าภาษาประเทศหลงมันง่ายเหมือนภาษาพญาอินทรีหรือไง

เรียนแค่ไม่กี่ปีก็หวังจะพูดได้ พวกฝรั่งนี่มันช่างโลกสวยจริงๆ!

ขนาดนักแสดงต่างชาติในกองถ่าย ยังแทบจะไม่มีใครพูดภาษาประเทศหลงได้คล่องปร๋อเลยสักคน!

ในขณะเดียวกัน เจียงเฉินก็ถูกหัวหน้าฟางเรียกตัวไปคุย

"ศาสตราจารย์เจียงครับ อุปกรณ์ทุกอย่างพร้อมหมดแล้ว ครั้งนี้เราจะถ่ายทอดสดเลยใช่ไหมครับ"

"ใช่ครับ ถ่ายทอดสดเลย ให้นักบินอวกาศประเทศหลงของเราพูดให้น้อยๆ หน่อย ปล่อยให้นักบินอวกาศต่างชาติเป็นคนพูดเยอะๆ ผมเชื่อว่าพวกสื่อต่างชาติน่าจะชอบให้คนของพวกเขาเป็นคนพูดมากกว่านะครับ"

หัวหน้าฟางพยักหน้ารับ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า "ตกลงครับ เอาตามนั้นเลย! ให้พวกมันได้เห็นกันชัดๆ ไปเลยว่าสถานีอวกาศฝีมือคนประเทศหลงมันอลังการงานสร้างขนาดไหน!"

"จะได้เลิกมโนกันไปเองสักที!"

(จบบท)